Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၃၄)
Chapter 134 (သူလျှို)
လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၌
မူလက ဒုံးကျည်ဖြင့် လွင့်သွားခဲ့သော စခန်းတစ်ဝက်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ထားပြီး လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်များကိုပင် ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသည်။ တချို့သောအဆောက်အုံများ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာများကျန်နေသေးသောကြောင့် မဟုတ်ပါက ဤနေရာတွင် ကြီးကြီးမားမား ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ရှိခဲ့သည်ဟု မည်သူမျှ ယုံမည်မဟုတ်ပေ။
လွတ်နေသောကန်တင်းတွင် တပ်သားသစ်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပါပြီ။ ယခုအချိန်တွင် နည်းပြဒါဇင်အနည်းငယ်သည် စားပွဲရှည်ကြီးတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ နေ့လယ်စာကို အေးအေးဆေးဆေး စားနေကြသည်။
"ဟေ့ ဒီတပ်သားသစ်အဖွဲ့ထွက်သွားတော့ ဘဝက နည်းနည်းငြီးငွေ့လာသလို ခံစားရတယ်။" နည်းပြတစ်ယောက်က ခံစားချက်ဖြင့် ဆိုသည်။
"ဘယ်သူ့မှ မင်းကို ဒေါသထွက်အောင်မလုပ်တာကြောင့် မင်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေတာလား။"
"ဟားဟားဟား မင်းအဲဒီလိုပြောပြချင်ရင် အမှန်ပဲ…"
"ပြောကာမှ ဟန်လိကို မတွေ့တာကြာပြီး အဲဒီကောင်လေး ဘယ်သွားတာလဲ။"
"ငါမသိဘူး၊ သူတင်မကဘူး စခန်းက နည်းပြဆရာအများအပြားလည်း ပျောက်ဆုံးနေပြီး လျှို့ဝှက်မစ်ရှင်တစ်ခုလုပ်ဖို့ ရှိနေတယ်လို့ ဆိုတယ်။"
"လျှို့ဝှက်မစ်ရှင်လား။" နည်းပြတစ်ယောက်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသည်။ "အဲဒါက အရင်ရန်သူတိုက်ခိုက်မှုနဲ့ ဆက်စပ်နေသလား။"
"ငါမသိဘူး ဒါပေမယ့် လတ်တလော စခန်းမှာ လေထုက နည်းနည်းထူးဆန်းနေသလို ခံစားရတယ်…"
"ဘယ်နားကထူးဆန်းတာလဲ။"
"ငါမပြောတတ်ပေမယ့် ရှင်းပြလို့မရတဲ့ ဖိအားတွေ အမြဲတမ်းရှိသလို ခံစားရတယ်…"
"ငါသိပြီ မင်းအတွေးလွန်နေတာပဲ။"
"…"
နည်းပြများသည် စကားစမြည်ပြောနေကြရင်း ထမင်းစားပြီးခါနီးတွင် လူနှစ်ယောက်သည် ကန်တင်းထဲသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ခေါင်းဆောင်ကိုမြင်တော့ နည်းပြအားလုံး အလေးပြုကြသည်။
"ခေါင်းဆောင်။"
"မင်္ဂလာ ဆရာ။"
ယွမ်ကန်းသည် မှုန်မှိုင်းသောမျက်နှာဖြင့် သူတို့ရှေ့ကိုလျှောက်လာကာ သူ့မျက်လုံးများသည် နည်းပြများထဲမှတစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်လျက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ နားမလည်နိုင်သော အရောင်အဝါထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ့နောက်တွင် နည်းပြဟုန်သည် စာရွက်စာတမ်းများစွာကို ကိုင်ဆောင်လျက် အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။
ယွမ်ကန်း၏မျက်လုံးဖိအားအောက်တွင် နည်းပြ၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက်ဖြူဖျော့သွားကာ နှုတ်ခမ်းကိုက်ပြီး စစ်တပ်အလေးပြုထားသည့် သူ့လက်များသည် အနည်းငယ်တုန်ယင်လာသည်။
တခြားနည်းပြများသည် လေထုကမူမမှန်တာကို သဘောပေါက်ပုံရပြီး သူတို့သည် အသက်ရှူရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်။
"ဘာကြောင့်လဲ။" ယွမ်ကန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
နည်းပြသည် သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး ဩရှရှပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင် ဘာကိုဆိုလိုတာ…"
"လီယောင်ကွမ်း၊ ၁၉၈၉ မှာ စစ်တပ်ထဲကိုဝင်ခဲ့တယ်၊ ငါခေါင်းဆောင်ဖြစ်တုန်းက မင်းကငါ့စစ်သားဖြစ်ခဲ့တာကို မှတ်မိတယ်။" ယွမ်ကန်းက သူ့နာမည်ကို အေးအေးဆေးဆေး အော်လိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင်…"
"ဘာကြောင့်လဲ။"
"…" လီယောက်ကွမ်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်လာပြီး ခေါင်းကိုငုံ့ထားကာ သူ့မျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိတော့ပေ။
"လီယောက်ကွမ်း" အနောက်တွင်ရပ်နေသော နည်းပြဟုန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နိုဝင်ဘာလ ၁၄ ရက် ည ၉ နာရီ ၄၂ မိနစ်မှာ စခန်းကနေ မင်းခိုးထွက်တာကို အရှေ့တောင်တံခါးက စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာကနေ ဖမ်းမိထားတယ်။ အဲဒီအချိန်က မင်းဘယ်သွားတာလဲ။
နိုဝင်ဘာလ ၂၆ ရက်နေ့မှာ တပ်သားသစ်တွေက တတိယအကြိမ်မြောက် ပြင်းထန်တဲ့လေ့ကျင့်ရေးအတွက် စခန်းကနေထွက်ခွာသွားတဲ့အခါ နှစ်နာရီကြာအောင် မြင်ကွင်းကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ဒီအတောအတွင်း မင်းဘယ်သွားတာလဲ။
ဒီဇင်ဘာလ ၇ ရက်နေ့မှာ မင်းမိဘတွေရဲ့ အွန်လိုင်းဘဏ်အကောင့်ထဲကို အမည်မသိရင်းမြစ်တွေကနေ ငွေပမာဏနှစ်ကြိမ် လွှဲပေးခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်က ၂ သန်းနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်က ၃ သန်းပဲ။ ပိုက်ဆံက ဘယ်ကနေလာခဲ့တာလဲ။
လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတိုက်ခိုက်ခံရတဲ့နေ့မှာ မင်းက ဂြိုဟ်တုဖုန်းနဲ့ ကုဒ်ဝှက်မက်ဆေ့ခ်ျနှစ်ခုကို ပေးပို့ခဲ့ပြီး မိနစ်ဝက်အကြာမှာ မင်းဘဏ်အကောင့်ထဲကို နောက်ထပ် ၃ သန်းရောက်လာပြီး မင်း…"
"တော်တော့။"
လီယောက်ကွမ်းသည် ရုတ်တရတ် အော်လိုက်ပြီး သူ့ခွန်အားများကုန်ဆုံးသွားသလို သူ့မျက်နှာသည် စက္ကူကဲ့သို့ဖြူဖွေးကာ မျက်နှာကိုလက်နဲ့အုပ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုလေသည်။
"ကျွန်တော်မလုပ်ချင်ဘူး… ကျွန်တော်လည်းမလုပ်ချင်ပါဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော့်ဇာတိမှာ ကျွန်တော်မိဘတွေကိုဖမ်းထားတယ်၊ ကျွန်တော်…"
ယွမ်ကန်းသည် လီယောက်ကွမ်းကို စိုက်ကြည့်ပြီး ခဏအကြာတွင် သူ့မျက်လုံးများကိုဖယ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းငါ့ကို ဒီစကားတွေပြောစရာမလိုဘူး၊ မင်း ရှန့်ကျင်းမြို့က ညကင်းစောင့်ရဲ့ခုံရုံးကိုရောက်တဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို မေးလိမ့်မယ်…
မတော်တဆမှုမရှိရင် မင်းရဲ့ကျန်တဲ့ဘဝသက်တမ်းတလျှောက်လုံးကို ကျန်းကျဲ့နေရာမှာ ကုန်ဆုံးရလိမ့်မယ်။"
အားလုံးသည် ထိတ်လန့်မှုမှ သတိပြန်မဝင်ခင် ယွမ်ကန်းက နောက်ထပ်လူနှစ်ယောက်၏နာမည်ကို ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"ဝမ်ကွေ့၊ ဝူလော့ထုန်။"
နာမည်အခေါ်ခံရသောနည်းပြနှစ်ယောက်၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် တုန်ယင်သွားပြီး သူတို့မျက်နှာများလည်း ရုပ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။
"ငါယုံတောင်မယုံနိုင်ဘူး၊ ငါယုံတောင်မယုံနိုင်ဘူး… ငါ့ရဲ့ဒီတပ်သားသစ်စုဆောင်းတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းလေးတစ်ခုမှာ အဲဒီလူတွေက လျှို့ဝှက်တိုင်သုံးခုကို စိုက်ထားတာပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ကိစ္စပဲ။"
ယွမ်ကန်းက သရော်လိုက်သည်။
ကျန်နည်းပြများသည် ရုတ်တရက် သူတို့ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံနိုင်စရာများပြည့်နှက်နေပြီး ဝမ်ကွေ့နှင့် ဝူလော့ထုန်တို့သည် လျင်မြန်စွာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ချွင်…
ဓားတိုနှစ်ချောင်းသည် သူတို့လက်ထဲတွင်ပေါ်လာပြီး ယွမ်ကန်း၏လည်ချောင်းကို လျှပ်စီးလက်သလို ဓားဖြင့်ထိုးလိုက်သည် ။
သူတို့လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်မြန်သောကြောင့် တခြားနည်းပြများပင် မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ လေထဲတွင် သူ့အရိပ်များသာ ကျန်ခဲ့လောက်အောင် အလွန်မြန်သည်။
ယွမ်ကန်းသည် အေးစက်စက်သရော်ပြီး သူ့ဆီမှ ရွှေရောင်လှိုင်းလုံးပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ကျောက်တူကြီးနှစ်ခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားများသည် ဝမ်ကွေ့နှင့် ဝူလော့ထုန်တို့၏ရင်ဘတ်ကို လေးလံစွာထိမှန်ပြီး သူတို့ကိုအဝေးသို့လွင့်ထွက်သွားအောင် ပို့လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်၏ရုပ်သွင်သည် အနီးနားရှိ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ပြီး အသံများထွက်လာသည်။ သူတို့သည် ကြမ်းပြင်မှာ ကုန်းရုန်းထကာ သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
ယွမ်ကန်းသည့် လက်ကို ကျောနောက်ဘက်တွင်ထားကာ သူတို့ရှေ့ကို အမူအရာမဲ့စွာလျှောက်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းသောရေကန်လို အေးစက်နေသည်။
"ဟီးဟီး…" ဝမ်ကွေ့သည် မြေပြင်ပေါ်မှထရန် ကုန်းရုန်းခဲ့သည်။ အားအင်ကွာဟချက်ကြောင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ရုံသာမက သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်သောအရောင်အဝါရှိနေသည်။
"ယွမ်ကန်း၊ [ယိယွီ]အရှင်က မင်းဆီလက်ဆောင်ယူလာဖို့ ငါတို့ကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်…"
ဝမ်ကွေ့နှင့် ဝူလော့ထုန်တို့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ပြင်းထန်စွာ ပြုံးရယ်ပြီး နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်များသည် မိုးပျံပူဖောင်းများကဲ့သို့ ဖောင်းပွလာပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထူးဆန်းသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယွမ်ကန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စက်သရော်ပြီး သူ့ညာခြေဖြင့် မြေပြင်ကို လေးလံစွာ နင်းလိုက်သည်။ ရွှေခေါင်းလောင်းအစစ်ကဲ့သို့ မြေပြင်မှ ရွှေရောင်လှိုင်းများသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အနီးနားပတ်ဝန်းကျင်မှ သူတို့ကို လုံးဝဖယ်ထုတ်ပစ်သည်။
ဗုန်း…
အနီရောင်အလင်းတန်းအောက်တွင် လူနှစ်ယောက်၏ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ရွှေခေါင်းလောင်းနံရံပေါ်သို့ တစ်စစီဖြစ်နေသော အသွေးအသားများ စင်သွားသည်။ အနီရောင် သက်ရောက်မှုသည် တုန်ခါသွားသော်လည်း ခေါင်းလောင်းကို မခွဲနိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် ဒေါင်လိုက်ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြေပြင်ကို နက်ရှိုင်းသောစက်ဝိုင်းပုံတွင်းပေါက်တစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားသည်။
အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပြန့်ကျဲနေတာကိုမြင်တော့ ယွမ်ကန်းလည်း ရွှေရောင်လှိုင်းများကို ပျံ့နှံ့သွားစေရန် သူ့လက်ကိုဝှေယမ်းလိုက်သည်။ ညစ်ပတ်နေသောအသွေးအသားများသည် နက်ရှိုင်းသောတွင်းတလျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး အနံ့အသက်များပျံ့နှံ့သွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နည်းပြများ၏ မျက်နှာများက တခဏချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
"[ယိယွီ]လား။" နည်းပြဟုန်သည် ဒီမြင်ကွင်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်ရင်း လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဦးနှောက်ဆေးတာပေါ့… ရှေးနတ်ဘုရားကျောင်းက ဒီလူတွေက ဘယ်တုန်းက ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ။"
ယွမ်ကန်းသည် မြေပြင်ပေါ်က အသွေးအသားများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့်ပြည့်နေပြီး သူ့ရင်ဘတ်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။
သူသည် အေးစက်စက်သရော်ပြီး ကန်တင်းအပြင်ဘက်ကိုလျှောက်ကာ သူ့မျက်လုံးများတွင် ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်သွားကာ ပြင်းထန်သောဖိအားများသည် သူ့ကိုဗဟိုပြ၍ထွက်ပေါ်လာပြီး လူများကိုအသက်ရှူကျပ်စေသည်။
"ဒီဟာသက အရမ်းရှည်ကြာနေပြီ၊ အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ…"
သူသည် ကန်တင်းကထွက်လာပြီး လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၏ တံခါးအပြင်ကို တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်သွားသည်။ သူ့အရှိန်ကမမြန်ပေမယ့် သူ့ရုပ်သွင်က လေထဲတွင် အရိပ်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ခဏလောက်ကြာတော့ ယွမ်ကန်း၏ရုပ်သွင်သည် လူတိုင်း၏အမြင်မှ ပျောက်သွားသည်။
နည်းပြဟုန်သည် ထွက်သွားသော ယွမ်ကန်း၏နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင်က… ဒေါသထွက်နေပြီ။"
TK Team (Chapter 134)
