Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၂၆)
Chapter 126 (စာတို)
"ပုစွန်ကြော်။"
"ဂဏန်းစတူး။"
"ခေါင်းဆောင် ဝက်သားပြုတ်။"
"ရှန်းနန် ဝက်တုတ်ထိုးကင်။"
ဟုန်ယင်းသည် လက်ထဲတွင် အသီးအရွက်များနှင့် အသားများ ပြည့်နေပြီး လမ်းပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ရင်း သူမမျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။
လင်ချီးယဲ့နှင့် စစ်းရှောင်နန်တို့လည်း သူတို့လက်ထဲတွင် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ရင်း သူတို့ရှေ့က မြူးထူးနေသော ဟုန်ယင်းကို ကြည့်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အစ်မဟုန်ယင်း လမ်းပေါ်မှာ… အရမ်းထင်ပေါ်အောင် ရပ်လိုက်ပါတော့လား။ တခြားလူတွေ ကျွန်မတို့ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်နေကြပြီ…" စစ်းရှောင်နန်က အသံတိုးတိုး အော်လိုက်သည်။
ဟုန်ယင်းသည် ဂရုမစိုက်ဟန် သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ ရုံးမှာ ငါအကြာကြီး ပျင်းရိနေတာ အပြင်ထွက်ပြီး ကစားဖို့ဆိုတာ ရှားတယ်။ တခြားလူတွေ ဘယ်လိုတွေးသလဲဆိုတာ ငါဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။
ဒါ့အပြင် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်နေတာ ဘာမှားလို့လဲ။ နင်ရောမထင်မိဘူးလား မောင်လေးချီးယဲ့…"
ဟုန်ယင်းသည် လင်ချီးယဲ့၏လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် သူမလက်မောင်းကို တင်လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလေသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ပြောကာမှ ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော်မရှိတော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုဖြစ်ရပ်တွေ မရှိခဲ့ဘူးလား။"
"အင်း၊ ရှိတယ်။" ဟုန်ယင်းသည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "ဒါပေမယ့် အဲဒါက 'ချီ'နယ်ပယ်သာရှိတဲ့ ပုတ်သင်တစ်ကောင်ပါ။ အဲဒီကောင်က အပြေးမြန်ပြီး ဘယ်လောက်ပဲဖြတ်ဖြတ် မသေတာကလွဲရင် ဘာမှ ထူးခြားတာမရှိပါဘူး။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နန်ထော်မြွေမိစ္ဆာတွေရဲ့ ဉာဏ်ရည်ထက် ပိုရိုးရှင်းတယ်။"
"အဲဒါကို သတ်လို့မရဘူးလား။" လင်ချီးယဲ့က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို အစ်မဘယ်လိုသတ်လိုက်တာလဲ။"
"ငါ့ရဲ့လှံနဲ့ မီးနဲ့ မသတ်နိုင်တာက ငါမသတ်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူးလေ။" ဟုန်ယင်းသည် ခါးထောက်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ကို အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါတစ်ချက်တည်း ပစ်ထိုးလိုက်တာ အဲဒါသေသွားတယ်။"
"…"
"ဒါပေမယ့် အဲဒါက နည်းနည်းထူးဆန်းနေသေးတယ်။"
"ထူးဆန်းတာလား။"
"ငါ ပုတ်သင်ကို သတ်ပြီးနောက် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့တွေ ရောက်လာတဲ့အခါ အဲဒါရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ဝက်ပဲကျန်တော့တယ်…"
"တစ်ဝက်ပဲကျန်တော့တာလား။" လင်ချီးယဲ့သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရသည်။
"ဟုတ်တယ်။ ငါ့ရဲ့ [နှင်းဆီမီးအမွေးအင်္ကျီ] က အရမ်းပြင်းထန်ပြီး တိုက်ရိုက်လောင်ကျွမ်းသွားတာ ဖြစ်လောက်တယ်လို့ ငါတွေးလိုက်ပေမယ့် ခေါင်းဆောင်နဲ့ ဝူရှန်းနန်ကတော့ အဲဒီလောက်မရိုးရှင်းဘူးလို့ တွေးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ပျောက်သွားတဲ့ နန်ထော်မြွေမိစ္ဆာရဲ့ဦးခေါင်းကို ရှာမတွေ့သေးဘူး…"
"တစ်ယောက်ယောက်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အလောင်းတွေကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းတာလား။"
"ငါမသိဘူး။"
လင်ချီးယဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခဏလောက် တွေးတောကာ သူ့ခေါင်းကိုခါလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ညကင်းစောင့်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖြစ်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှ သင်တန်းမဆင်းသေးပေ။ သူသည် နှစ်ရက်အတွင်း စခန်းကို ပြန်သွားရလိမ့်မည်။ ယခုအခါ စိုးရိမ်နေလို့လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ အရာအားလုံးကို ခေါင်းဆောင်နှင့် ဝူရှန်းနန်တို့အား အပ်ထားလိုက်တာ ပိုကောင်းပါသည်။
လူသုံးယောက်သည် လမ်းကို ဖြည်းညှင်းသွာ ဖြတ်သွားပြီး အတော်လေးဝေးလံသော လမ်းကြားတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနက်ရောင်အရိပ်တစ်စုသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး လင်ချီးယဲ့ဆီသို့ တည့်တည့် ပစ်လိုက်သည်။
သေမျိုးနတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော လင်ချီးယဲ့က ပထမဦးစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် သူ့ရှေ့သို့ ပျံသန်းမလာခင် သူသည် ဘေးသို့ ညင်သာစွာ ရှောင်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် အမှောင်ထုက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ဝှီး…
သတ္တုဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော သေးငယ်သည့် မြားတစ်စင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းက မြန်ဆန်သော်လည်း မြားထိပ်က သိပ်မချွန်ပေ။ ကတ္တရာလမ်းကိုထိပြီးနောက် မြားကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံး ကန်ထွက်ပြီး ချွင်ကနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။
ချက်ချင်းမှာပဲ အမှောင်ထုက ၎င်းကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
စိတ်ကူးထားသလိုပေါက်ကွဲခြင်းမျိုး မဖြစ်ခဲ့ဘဲ သေးငယ်သော သတ္တုမြားလေးသည် ဟာသကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ လမ်းပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
လင်ချီးယဲ့နှင့် ဟုန်ယင်းတို့သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အသွင်အပြင်တစ်ခုသည် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး နေရောင်က သူ့နောက်မှ တောက်ပနေကာ သူ့မျက်နှာကို ကောင်းစွာ ဖုံးအုပ်ထားသော ခေါင်းစွပ်ကြောင့် အရိပ်ကျနေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က သူ့ကို မြင်သွားသောအခါ သူသည် ချက်ချင်း လက်ထဲက လေးကို ဖယ်ပြီး တစ်ဖက်ကိုလှည့်ကာ အဆောက်အအုံ၏အခြားဘက်သို့ ပြေးလေသည်။
"သေချင်နေတာလား။"
ဟုန်ယင်းသည် အေးစက်စက်သရော်ပြီး လင်ချီးယဲ့၏လက်ထဲကို အိတ်နှစ်လုံးပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းနွဲ့သွားကာ ပုံရိပ်များထပ်လုနီးပါးဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူထွက်သွားသော ဦးတည်ရာကို လိုက်သွားသည်။
"နင်တို့ အရင်ပြန်သွားကြ။ ငါ့အရှေ့က ဘယ်ကောင်က ဒီလောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်ရဲတာလဲ ငါကြည့်ချင်သေးတယ်။"
အသွင်အပြင်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး ဟုန်ယင်း၏အသံက လေထဲမှ တိုးညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်ချီးယဲ့သည် သူ့လက်ထဲကအိတ်နှင့်အတူ လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဒါက ဘာလဲ။
အလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်မှုလား။
ဒီလိုအလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်မှုကို ကျွမ်းကျင်မှုများရှိနေသရွေ့ အလွယ်တကူ ရှောင်ရှားနိုင်မည်မဟုတ်လား။ သူ့လို နတ်ဘုရားနှစ်ပါး၏ ကိုယ်စားလှယ်ဆိုလျှင် ပြောစရာမလိုပေ။
ဒီမြား၏အင်းအားဖြင့် သူ အထိုးခံရလျှင်ပင် သူမသေနိုင်ပေ။ မြားမှာ အဆိပ်များ လိမ်းကျံထားသလား။
လင်ချီးယဲ့သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး သူ့ရှေ့က သတ္တုမြားလေးကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်စွမ်းအားသည် ညင်သာစွာ စီးဆင်းသွားသဖြင့် ၎င်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် သူ့လက်ထဲက အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး မြားလေး၏ အဆုံးက စက္ကူလိပ်လေးကို ယူကာ သူ့လက်ဖဝါးမှာ ဖြန့်လိုက်သည်...
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူ့မျက်လုံးအိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့လက်ထဲတွင် စာတိုကို ကိုင်ထားကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တစ်ဖက်ကိုလှည့်ပြီး စစ်းရှောင်နန်၏ ပိန်ပါးသော လက်မောင်းပေါ်သို့ အိတ်များအားလုံး ပစ်တင်လိုက်ကာ သူမကို မြေပြင်ပေါ် လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
"ရှောင်နန် မင်း ဒါတွေယူပြီး အရင်သွားပြန်သွားလိုက်။ ငါလုပ်စရာရှိတယ်။"
လင်ချီးယဲ့သည် အလျင်အမြန် စကားတစ်ခွန်းဆိုကာ တစ်ဖက်ကိုလှည့်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်သို့ အမြန်ပြေးသွားသည်။
သူမပခုံးများပေါ်တွင် အိတ်ကြီးခုနစ်လုံးရှစ်လုံး သယ်ထားရသော စစ်းရှောင်နန်သည် သူမပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ တစ်ခုခုပြောချင်နေသော်လည်း သူမဘာမှမပြောခင် လင်ချီးယဲ့က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်…
ဗလာကျင်းနေပြီး အထီးကျန်လမ်းတွင် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသော စစ်းရှောင်နျန်သည် သူမလက်ထဲက အိတ်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဗလာကျင်းနေသော ဘေးနှစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏကြာတော့ သူမသည် မကျေမနပ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်…
…
ဘယ်အချိန်ကမှန်းမသိ နှင်းတွေ တဖြေးဖြေးကျလာသည်။
မနေ့ညက ထူထပ်သောနှင်းများသည် အရည်မပျော်သေးဘဲ လမ်းဘေးရှိ ခြေရာများနှင့် မြေဆီလွှာများကို ဖုံးလွှမ်းနေကာ လင်ချီးယဲ့၏အသွင်အပြင်က လျှင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသည်။
သူသည် လမ်းထောင့်နှစ်ခုကို အဆက်မပြတ်ဖြတ်ကျော်ကာ ကားပါကင်တွင် အနက်ရောင်ဗင်ကားကို ရပ်ထားတာကို တွေ့ရှိပြီး ဗင်ကားနောက်ဘက်မှ သေတ္တာနက်နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လေပြင်းများကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် လမ်းဘေးသို့ တည့်တည့် ပြေးသွားပြီး ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်ကာ ပို၍ပို၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လာသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ယခုအခါ အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ယာဉ်မောင်းလိုင်စင်မရသေးသောကြောင့် တပ်ဖွဲ့ ၁၃၆ ၏ကားကို မမောင်းနှင်နိုင်သော်လည်း ယနေ့သည် နှစ်သစ်ကူးအကြိုဖြစ်ပြီး လမ်းပေါ်တွင် တက္ကစီမရှိပါ။
တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် လင်ချီးယဲ့သည် အံကြိတ်ကာ သေတ္တာနက်ဖြင့် မြို့ဟောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူ့လက်ထဲက စာတိုလေးသည် ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေလေပြီ။
အထက်ပါစကားများသည် ရိုးရှင်းသော စာကြောင်းတစ်ခုမျှသာဖြစ်သော်လည်း လင်ချီးယဲ့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာခုခံကာကွယ်မှုကို အလွယ်တကူ ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။
"မြို့ဟောင်းက နံပါတ် ၃၉၀၁၊ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းမိသားစုကို တိုက်ခိုက်ချင်နေပြီ။"
ဤစာစုတွင် ရေးထားသော စကားလုံးများသည် ကောက်ကွေးနေပြီး ဘယ်လက်ဖြင့် ရေးထားသည်မှာ သိသာထင်ရှားကာ စာတိုရေးသားသူက သူ့အထောက်အထားကို မဖော်ပြလိုဘူးဟု သိမြင်နိုင်သော်လည်း လိပ်စာအတိအကျကို အတိအကျ ဖော်ပြထားသည်။
ဒီလိပ်စာကို သူအမြဲဂရုစိုက်ပေမယ့် မချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အဲဒါက သူ့အိမ်ပဲ။
စာတိုကို ဘယ်သူရေးတာလဲ။ ဒါတွေအားလုံး သူဘယ်လိုသိတာလဲ။ ဖော်ပြချက်က အမှန်လား အမှားလား။ သူက ဘာကြောင့် ဒီသတင်းကို ပြောပြရတာလဲ။ ဒီတိုက်ခိုက်မှုမှာ သူက ဘယ်အထောက်အထားကနေ ပါဝင်နေတာလဲ။
ဤမေးခွန်းများသည် လင်ချီးယဲ့၏စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပတ်ချာလည်နေခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ထိုမေးခွန်းများကို တွေးတောရန် စိတ်ငြိမ်သက်သွားခြင်း မရှိပေ။
သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုပဲ ကျန်တော့သည်။
ဘယ်ပဲဖြစ်ဖြစ်
ဒေါ်လေးနဲ့ အားကျင့်ကို တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့သူက…
သေမင်းဖြစ်နေရင်တောင် သူသတ်ပစ်မယ်။
နှင်းထဲမှာ သေတ္တာနက်နှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်လို သူ၏သတ်ဖြတ်ခြင်းအရောင်အဝါက ကောင်းကင်ထဲကို စိမ့်ဝင်သွားသည်။
TK Team (Chapter 126)
