Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၂၅)
Chapter 125 (အမှောင်ထဲကလူသား)
"ကြွက်လား။"
လင်ချီးယဲ့သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူလှုပ်ရှားတော့မည့်အချိန်တွင် ကြွက်သည် ထောင့်စွန်းမှ အပေါက်သေးသေးလေးထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဆင်းသွားသည်။
ဒီလိုအိမ်ကြီးကလည်း ကြွက်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်…
လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်ပြီး သိပ်ပြီးတွေးတောမနေဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်သွားသည်။
"စောစောထတာလား။" ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော ဝမ်းချီမော့သည် တံခါးဖွင့်သံကြောင့် လန့်နိုးလာပြီး ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလိုက်သည်။
"စခန်းမှာနေပြီး ကျင့်သားရနေလို့ပါ။"
လင်ချီးယဲ့သည် အောက်ထပ်သို့ဆင်းသွားပြီးနောက် ဟုန်ယင်း၏ အခန်းတံခါးပွင့်နေပြီကို သတိပြုမိပြီး အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။
"အစ်မဟုန်ယင်းက ဘယ်မှာလဲ။"
"သူမက မင်းထက်တောင် စောစောထတယ်။ အခု အိမ်နောက်ဖေးမှာ လေ့ကျင့်နေတယ်။" ဝမ်းချီမော့က တစ်ဖက်ကိုလှည့်ပြီး သူ့ခေါင်းကို စောင်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ကောင်တွေက တခြားသူတွေထက် စောစောထပြီး ငါ့ကိုအိပ်မရအောင်လုပ်နေကြတယ်… မနက်ငါးနာရီပဲရှိသေးတာကို။"
လင်ချီးယဲ့: "…"
လင်ချီးယဲ့က စောစောထရတာ ကြိုက်နှစ်သက်တာမျိုး မဟုတ်ပေ။ စခန်းတွင် လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လလောက်က ဖြစ်ခဲ့သော သူ့အတွက် အလေ့အထက အရုဏ်မတင်ခင် ဝီစီသံဖြင့် နှိုးခံရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မနက် ၂ နာရီ ၃ နာရီလောက်မှာ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အနိုးခံရတာလည်းရှိသည်… မနက်ငါးနာရီအထိ အိပ်ရတာက ကောင်းချီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေပါပြီ။
လင်ချီးယဲ့က အိမ်နောက်ဖေးသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားသည်။
အဖြူရောင်လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် လှံရှည်ကိုကိုင်ပြီး အနက်ရောင်ဆံပင်ကို ခပ်မြင့်မြင့်စည်းထားသည်။ သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်ခြံထဲမှာ ကြောက်လန့်နေသောငှက်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကပြနေသည်။ လှံရှည်၏ တောက်ပသော အနီရောင်ဆူးချွန်သည် လေထဲတွင် ရှည်လျားသော အမှတ်အသားများ ကျန်ရစ်စေပြီး လေက တိုက်ခတ်နေသည်။
လင်ချီးယဲ့ ရောက်ရှိလာတာကို ခံစားလိုက်ရသလို ဟုန်ယင်း၏အသွင်အပြင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ လွင့်မျောကာ သူမ၏လှံကို ပြေပြစ်စွာ ပြန်သိမ်းပြီး အပြုံးဖြင့် သူ့ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"နိုးပြီလား။"
"အင်း။"
"ဆိုဖာပေါ်က ဝက်ရော နိုးပြီလား။"
"မနိုးသေးဘူးထင်တယ်…"
"သူ့ကိုထားလိုက်ပါ။ သွားရအောင် ငါနင့်ကို မနက်စားလုပ်ပေးမယ် ပြီးရင် ငါတို့ အသီးအရွတ်တချို့ သွားဝယ်ကြမယ်။" ဟုန်ယင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးနေသလို နှုတ်ခမ်းကိုသပ်လိုက်သည်။
"နင် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို သွားကတည်းက ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကို မမြည်းစမ်းရတာ ကြာလောက်ပြီပေါ့။ ဒီညတော့ ဝမ်းသာစရာပဲ ဟီးဟီး…"
"အစ်မဟုန်ယင်းက နေ့တိုင်း ဒီလောက်အစောကြီး လေ့ကျင့်တာလား။" လင်ချီးယဲ့က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။" ဟုန်ယင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ်ခံပညာကို တစ်ရက်မလေ့ကျင့်တာက ရက်တစ်ရာလေ့ကျင့်မှု ဆုံးရှုံးတာနဲ့ အတူတူပဲလို့ ဆရာကပြောဖူးတယ်။ ငါ လှံကို စတင်လေ့လာကတည်းက မနက်တိုင်း လေ့ကျင့်နေတာ ဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိပြီ။"
"ဆယ့်နှစ်နှစ်လား။" လင်ချီးယဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "အစ်မဟုန်ယင်းက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။"
ဟုန်ယင်း၏အသက်က အမြဲတမ်း ဆန်းကြယ်သည်။ သူမ၏အသွင်အပြင်အရ သူမသည် လင်ချီးယဲ့နဲ့ သက်တူရွယ်တူဖြစ်သင့်ပြီး အများဆုံးမှ လင်ချီးယဲ့ထက် အသက် ၂ နှစ် ၃ နှစ်လောက် ကြီးသင့်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် အသက် ၈ နှစ်အရွယ်ကတည်းက လှံကို စတင်လေ့ကျင့်ခဲ့တာဖြစ်မည်။
ဟုန်ယင်းက လျှာထုတ်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလေသည်။ "မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို နင် ဘယ်လို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မေးရတာလဲ။ ငါနင့်ကို မပြောပြဘူး။"
လင်ချီးယဲ့သည် ကူကယ်ရာမဲ့ ဟုန်ယင်းနှင့်အတူ အိမ်ထဲကို လျှောက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူက ဝမ်းချီမော့ကို နိုးရန် ဆိုဖာပေါ်ကနေ ကန်ချလိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။
ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် အရသာရှိသော နံနက်စာတစ်ခုကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲမှာ အိပ်နေသော စစ်းရှောင်နန်ကိုလည်း ဟုန်ယင်းက ဆွဲခေါ်လာသည်။ သူမသည် တွန့်ဆုတ်စွာ ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း နိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက်ဖြင့် မနက်စာကို ပြီးအောင် စားလိုက်သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် ဟုန်ယင်း၊ လင်ချီးယဲ့နှင့် စစ်းရှောင်နန်တို့သည် ကုန်စုံပစ္စည်းများဝယ်ရန် ထွက်သွားကြပြီး ဝမ်းနည်းသောမျက်နှာဖြင့် ပန်းကန်ဆေးနေသော ဝမ်းချီမော့တစ်ယောက်တည်းသာ အိမ်တွင် ချန်ထားခဲ့ကာ ပစ္စည်းလူသားတစ်ယောက် လုံးလုံးဖြစ်လာသည်။
အိမ်မျက်နှာကြက်ထောင့်တွင် မီးခိုးရောင်ကြွက်တစ်ကောင်က ဤအရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုနေတာကို သူတို့သတိမထားကြပေ…
…
ချန်းနန်မြို့။
ရှုပ်ထွေးသော မြေအောက်ရေမြောင်းစနစ်တွင် ဒီရေကဲ့သို့ များပြားသောကြွက်များသည် လှိုင်းလုံးကြီးလို ဖြစ်နေသည်။ ကောင်းစွာလေ့ကျင့်ထားသော စစ်တပ်ကဲ့သို့ သူတို့သည် လမ်းများတစ်လျှောက် တိတ်တဆိတ် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားကြပြီး ကြီးမားပြီး မည်းမှောင်သော မြေအောက်အပေါက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိကြသည်။
ခပ်ဖျော့ဖျော့နေရောင်ခြည်သည် အပေါက်ထိပ်ရှိ သံဆန်ခါများဖြင့် ဖြာကျပြီး ကြီးမားလေးလံသော ပန်ကာကြီးသည် ညင်ညင်သာသာ ရွေ့လျားကာ မှိန်ဖျော့ဖျော့နေရာကို အရိပ်များဖုံးအုပ်ထားပြီး လေထုသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အနံ့ဆိုးများနှင့် ဓာတုပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်။
ဤမြေအောက်အပေါက်၏ အလယ်တွင် သွေးစွန်းနေသော ခွဲစိတ်ခန်းတစ်ခုရှိသည်။ ခွဲစိတ်ခန်းဘေးတွင် ခွဲစိတ်ဓားများ၊ ပုဆိန်များနှင့် လွှများပင် ရှိသည်။ အနီးအနားတွင် ဖော်မလင်စိမ်ထားသော ထူးထူးဆန်းဆန်း ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို ပုံးနှစ်ပုံးဖြင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဥ်ထားသည်။
သေနေသော မြွေဦးခေါင်းကြီးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်သာရှိသော ပုတ်သင်တစ်ကောင်ရှိသည်။
တခြားကျောက်တုံးစင်မြင့်ကြံတစ်ခုပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ခေါင်းစွပ် ဝတ်ထားသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အဖြူအမည်းကျားကွက်တစ်ခုရှိသော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်အခြမ်းမှာ လွတ်နေသည်။
ရွှတ်… ရွှတ်…
ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းမှ ကြွက်အများအပြားသည် ကျောက်တုံးစင်မြင့်ကို ကာရံကာ အနက်ရောင်ထုထည်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် ဘုရင်ကို ဖူးမြော်နေသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ လဲနေကြသည်။
ကောင်လေးက သူ့လက်ထဲမှာ အနက်ရောင်ကျားစေ့တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး သူ့အကြည့်များက အနီးနားရှိ ကြွက်များပေါ် ကျရောက်သွားရင်း သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
"စတုတ္ထမျိုးဆက်ရဲ့ မြွေအတုမိစ္ဆာအာရုံကြောတွေက တတိယမျိုးဆက်ထက် ငါ့ရဲ့စိတ်စွမ်းအားနဲ့ ပိုကိုက်ညီတယ်။ နန်ထော်မြွေမိစ္ဆာနဲ့ မြွေမျိုးစိတ်တွေလို ဆင်တူတဲ့ အမြင်အာရုံမျှဝေမှုစနစ်ကို ကနဦး ဖန်တီးမှုတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်ပေမယ့် မြွေမိစ္ဆာရဲ့ ကူးစက်နိုင်မှုအားကောင်းစေဖို့အတွက် နောက်ထပ်စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ တိုးတက်မှုတွေ လိုအပ်တယ်…"
သူသည် အနက်ရောင်ကျားစေ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးစင်မြင့်ပေါ်မှ မတ်တတ်ထရပ်ကာ ကြွက်များ ပြည့်နေသော လှောင်အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူ့လက်ချောင်းထိပ်မှာ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြွက်၏ခေါင်းထဲကို ဝင်သွားသည်။ ကြွက်သည် ချက်ချင်းပင် မူးမေ့လဲသွားကာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ခါသွားပြီး ပြန်နိုးလာသည်။
ချက်ချင်းပင် ကြွက်သည် သူ့လက်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ခုန်ဆင်းကာ ကြွက်တပ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"ဒီစွမ်းရည်က နန်ထော်မြွေမိစ္ဆာတွေရဲ့ မြွေမျိုးစိတ်တွေကနေ ဆင်းသက်လာတာ။ အဲဒါက တခြားသတ္တဝါတွေရဲ့ အသိစိတ်ကို ချိတ်ဆက်ဖို့၊ သူတို့ရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့နဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အမြင်မျှဝေဖို့ မြွေအတုမိစ္ဆာအာရုံကြောတွေကို အသုံးပြုနိုင်တယ်… ကံမကောင်းစွာပဲ အခု ငါက မြွေအတုမိစ္ဆာအာရုံကြောတွေကို ကြွက်တွေအထဲမှာ ထည့်သွင်းနိုင်သေးတယ်။
ဒီစတုတ္ထမျိုးဆက် မြွေအတုမိစ္ဆာအာရုံကြောတွေကို ‘ငါးမျိုးစိတ်များ’လို့ ယာယီအမည်ပေးထားမယ်…
ဒီ‘ငါးမျိုးစိတ်များ’နဲ့ ကြွက်လေးရာကျော်နဲ့အတူ ငါ ချန်းနန်မြို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ အဲဒီမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု အသွင်အပြင်မျိုးရှိလာရင် ညကင်းစောင့်တွေထက်အရင် ငါသေချာပေါက် ရှာတွေ့လိမ့်မယ်…"
ကောင်လေးသည် သူ့ခေါင်းစွပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီး သာမန်မျက်နှာကို ပေါ်လွင်စေပေမယ့် လင်ချီးယဲ့သာ ဒီမှာရှိနေလျှင် သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိမ့်မည်။
သူ့နာမည်က အန်းချင်းယွီဖြစ်သည်။
နန်ထော်မြွေမိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်ရန် လင်ချီးယဲ့နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သော အန်းချင်းယွီသည် ညကင်းစောင့်ကို ပူးပေါင်းရန် တောင်းဆိုပြီးနောက် အကြောင်းမထူခဲ့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အန်းချင်းယွီ လှည့်လိုက်တော့ သူ့အကြည့်များက ကျောက်တုံးစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ကျားကွက်ပေါ် ပြန်ကျသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
"‘ငါးမျိုးစိတ်များ’ရဲ့ မျှဝေမှု မြင်ကွင်းအရ ချန်းနန်မြို့မှာ လက်ရှိအခြေအနေက အရမ်းသိမ်မွေ့လာတယ်…"
သူသည် ကျားကွက်ဘေးတွင် ပြန်ထိုင်ကာ ကျားကွက်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးပြီး ပြန့်ကျဲနေသော အဖြူအမည်းကျားစေ့များကို စိုက်ကြည့်ရင်း တွေးဆလိုက်သည်။
"သာ့ရှအရပ်ရပ်က လျှို့ဝှက်သန်မာသူတွေ၊ 'ချွမ်း'နယ်ပယ်က လူဒါဇင်ကျော်တွေ၊ ကျန်းကျဲ့နေရာက လွတ်မြောက်ခဲ့တဲ့ ညကင်းစောင့်ဟောင်းတွေ၊ လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က အစအနမရှိဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အရူးကင်းမြီးကောက်ကြေးစားတွေ၊ ရှေးနတ်ဘုရားကျောင်းကလို့ သံသယရှိသူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ ပြီးတော့ အလွန်အမင်း လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ 'ဟိုင်'နယ်ပယ်က လူနှစ်ယောက်တောင် ရှိတယ်…
ချန်းနန်မှာ ရေက ပိုပိုပြီးနက်ရှိုင်းလာပြီ။"
သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် အဖြူရောင်ကျားစေ့တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကျားစေ့ထောင့်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည်။
"ဒီကျားစေ့တွေရဲ့ အနေအထားတွေက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ လင်ချီးယဲ့ကို သတိပေးသင့်သလား…"
ခဏကြာပြီးနောက် သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပုံရပြီး သူ့လက်ထဲက အဖြူရောင်ကျားစေ့ကို ကျားကွက်၏ထောင့်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။
"ဘာပဲပြောပြော ငါတို့က ခက်ခဲတဲ့အချိန်တွေကို အတူတူဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတာဆိုတော့ ဒီတစ်ခေါက်… ငါမင်းကိုကူညီလိုက်မယ်။"
TK Team (Chapter 125)
