Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၂၂)
Chapter 122 (ဒုတိယလူနာ)
နတ်ဘုရားများစိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံတွင်
သန့်ရှင်းတောက်ပသော ခြံဝင်းထဲတွင် နက်စ်သည် အမည်းရောင် ပိတ်စဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဖြူရောင်လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ လှုပ်ကုလားထိုင်သည် လေညင်းနှင့်အတူ ညင်သာစွာ လွှဲယမ်းနေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများမှိတ်ထားပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
"အဘွား ဆေးသောက်ချိန်ရောက်ပြီ။" အစိမ်းရောင်သူနာပြုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လီယိဖေးသည် ဗန်းတစ်ခုနှင့် ညင်သာစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
"ကောင်းပြီ။"
နက်စ်သည် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီယိဖေး၏လက်ထဲက ဆေးကို ယူကာ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး မျိုချလိုက်သည်။
"ရှောင်ဖေး"
"ဘာဖြစ်တာလဲ အဘွား"
"နင်ပြောကြည့်စမ်း… တန်းနာထို့စ်က ဘယ်တော့မှ အဘွားအတွက် ထပ်ပြီး မြေးမွေးပေးမှာလဲ။ ဒီလိုနည်းနဲ့ နင့်မှာ ညီလေးတွေ အများကြီးပိုရှိလာပြီး နင့်ဘဝက ပိုအသက်ဝင်လာလိမ့်မယ်။"
"…"
"ရှောင်ဖေး နင် ဘာလို့ စကားမပြောတော့တာလဲ။"
"အဘွား၊ အဘွားရဲ့သားက မိန်းမမှ မရှာနိုင်တာ။"
"နင့်အဖေအကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုးပြောရတာလဲ။" နက်စ်သည် လူကြီးတစ်ယောက် အနေအထားဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ "တန်းနာထို့စ်၊ သူ့ရဲ့ပင်ကိုယ်စရိုက် နည်းနည်းအေးစက်ပေမယ့် သူက အရမ်းကြည့်ကောင်းပါသေးတယ်။"
"…အဘွားပြောတာမှန်ပါတယ်။"
လီယိဖေးသည် မျက်ဆံလှန်ပြီး နက်စ်နှင့် ဆက်ဆံနေစဉ် လင်ချီးယဲ့က အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ရောက်လာသည်။
"တန်းနာထို့စ် ငါ့ကိုတွေ့ဖို့ ပြန်လာတာလား။"
နက်စ်သည် လင်ချီးယဲ့ကို မြင်သောအခါ သူမမျက်နှာတွင် အပြုံးလေး ဖူးပွင့်သွားသည်။
"အမေ" လင်ချီးယဲ့သည် အပြုံးဖြင့် ရှေ့ကို လျှောက်လာသည်။ "ဒီရက်ပိုင်း ခန္ဒာကိုယ်က ဘယ်လိုနေလဲ။"
"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။"
လင်ချီးယဲ့သည် နက်စ်၏ ဦးခေါင်းထိပ်ရှိ ကုသခြင်းတိုးတက်မှုဘားကို ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ၎င်းက ၇၈ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသေးသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်က သူမ၏ ၅၁ ရာခိုင်နှုန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးကတည်းက ကုသခြင်းတိုးတက်မှုသည် ပို၍နှေးကွေးလာပြီး ယခုအခါ တစ်လနီးပါးဖြစ်လေပြီ။
'ဆေးဝါးရဲ့ ကုသခြင်းအာနိသင်က ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်ရှိသွားပြီလား…' လင်ချီးယဲ့တွေးလိုက်သည်။
သူ၏ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်လျှင် နက်စ်၏ကုသခြင်းတိုးတက်မှုကို သူပိုကောင်းစေချင်ပါက ဒီစိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံလေးကို အားကိုးရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ။ ထို့အပြင် နက်စ်၏စိတ်ရောဂါက စိတ်ရောဂါပါပဲ။ ၎င်းကို သူလုံးဝပျောက်ကင်းအောင် ကုသချင်လျှင် ပြင်ပကမ္ဘာက နည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေးရမည်။
သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် လွန်ခဲ့သောခြောက်လအတွင်း လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က သင်ခန်းစာကို သင်ယူပြီးနောက် နက်စ်ကို အပြင်ထွက်လမ်းလျှောက်ရန် သူခေါ်မထုတ်ရဲတော့ပေ။ ကုသခြင်းတိုးတက်မှုကို သူဆက်လက်တိုးမြင့်ချင်ပါက လေ့ကျင့်ရေးစခန်းပြီးသည်အထိ သူစောင့်မှရမည်။
"အမေ အရင်အနားယူဦးနော်။ ကျွန်တော် လုပ်စရာတွေရှိသေးလို့။"
လင်ချီးယဲ့သည် ခဏလောက် နက်စ်နှင့်အတူ စကားစမြည်ပြောပြီး လီယိဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှစ်ယောက်သား စိတ်ကျန်းမာရေးအဆောက်အအုံဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။
လီယိဖေးက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။ ဒီတံခါးအားလုံး ပိတ်ထားတာမဟုတ်ဘူးလား။"
"အဲဒါက အရင်တုန်းက" လင်ချီးယဲ့သည် သူ့နှာဖျားပေါ်ရှိ မျက်မှန်ကို တွန်းတင်လိုက်ကာ "အခု ငါ စိတ်စွမ်းအားနယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး နောက်ထပ်တံခါးကို ငါဖွင့်နိုင်လောက်တယ်။"
"နောက်ထပ်တံခါးလား။ တံခါးထဲမှာ ဘာရှိတာလဲ။"
လင်ချီးယဲ့သည် လူနာဆောင်ခြောက်ခုရှိသော အထပ်သို့ လျှောက်သွားပြီး ဒုတိယအခန်းတံခါးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် တံခါးပေါ်ရှိ ဘောပင်နှင့်တူပြီး ဘောပင်မဟုတ်ဘဲ၊ တုတ်နှင့်တူပြီး တုတ်မဟုတ်သော သင်္ကေတကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောခဲ့သည်။
"ဒုတိယလူနာကို… ဒီဆေးရုံက ကြိုဆိုရတော့မယ်ထင်တယ်။"
လီယိဖေး၏မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ငါက အဘွားနောက်ထပ်တစ်ယောက် ထပ်ရမှာလား။"
"…ဟုတ်ချင်မှဟုတ်မှာ။ ဒီတစ်ခေါက် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ။" လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဥက္ကဋ္ဌ… နောက်ထပ်လူနာတစ်ယောက်အတွက် ငါ့ကိုလစာတိုးပေးသလား။"
"မတိုးဘူး။"
လီယိဖေးသည် သက်ပြင်းချပြီး သူ၏ပင်ပန်းသောအလုပ်ကို လက်ခံရုံသာရှိပြီး တိတ်တဆိတ် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ တံခါးရှေ့က လင်ချီးယဲ့ဆီမှ နေရာချန်ထားခဲ့သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ဒုတိယလူနာဆောင်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သူ့လက်ကို လက်ကိုင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာတင်လိုက်သည်။
သူ၏ခန့်မှန်းချက် မှန်တယ်ဆိုလျှင် ဒီတံခါးတိုင်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေနဲ့ ကိုက်ညီပြီး ယခုအခါ သူသည် 'ချီ'နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားကာ သူ့စိတ်စွမ်းအားသည် ဒုတိယတံခါးပေါ်က ကန့်သတ်ချက်များကို ဖွင့်ရန် လုံလောက်နိုင်သည်။
ပထမတံခါးနောက်ကွယ်တွင် စိတ်ကျရောဂါသည် ညနတ်ဘုရားမတစ်ပါးရှိသောကြောင့် ဒုတိယတံခါးနောက်တွင် ဘာဖြစ်မည်နည်း။
လင်ချီးယဲ့သည် သံသယစိတ်အပြည့်ဖြင့် တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်...
ကလစ်…
စက်လည်ပတ်သံသည် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးတစ်ခုလုံး ထွင်းထုထားသော ကန့်သတ်ချက်များသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် လွင့်ပါးသွားပြီး တံခါးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်သွားသည်...
ထင်ထားသလိုပဲ။
လင်ချီးယဲ့၏ မှန်းဆချက်က မှန်သည်။ ဤနေရာက တံခါးခြောက်ခုသည် 'ကျန်'၊ 'ချီ'၊ 'ချွမ်း'၊ 'ဟိုင်'၊ 'ဝူလျန့်' နှင့် 'ခဲ့လိုင်ယင်း' နယ်ပယ်ခြောက်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည်။
ယခုအခါ သူသည် ဒုတိယလူနာကို လွှတ်ပေးရန် အရည်အချင်းပြည့်မီနေသည်။
တံခါးဟောင်းသည် ပြင်းထန်သောအသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ လင်ချီးယဲ့သည် တံခါးကိုတဖြည်းဖြည်းဖွင့်ကာ အမှောင်ထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နောက်က လီယိဖေးသည် သူ့လည်ပင်းကိုဆန့်လျက် သူ၏ဒုတိယ'အဘွား'က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို မြင်ချင်နေသည်။
မှိန်ပျပျအခန်းထဲတွင် နက်ပြာရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက်သည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းထားကာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဘယ်သောအခါမှ မရွေ့လျားသကဲ့သို့ ရုပ်ထုလိုမျိုး နက်ရှိုင်းသောမျက်လုံးတစ်စုံက လင်ချီးယဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူသည် သာမန်အနောက်တိုင်းမျက်နှာရှိသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက လင်ချီးယဲ့၏နှလုံးသားတွင် သံမှိုရိုက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
နက်၏လူနာဆောင်တံခါးကို သူဖွင့်လိုက်တုန်းက သူမမျက်လုံးများသည် မှုန်မှိုင်းပြီး ရှုပ်ထွေးနေတာကို လင်ချီးယဲ့ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်ပေမယ့် အခု ဒီလူကတော့…
သူ့မျက်လုံးများက မှုန်မှိုင်းခြင်းမရှိသလို သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် နားမလည်နိုင်သော အမြော်အမြင်နှင့် တည်ငြိမ်မှုရှိသည်။
"မင်းလာပြီပဲ။"
နက်ပြာရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားသည် အနည်းငယ် ဩရှရှအသံဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လာမှာကို ခင်ဗျားသိနေတာလား။"
"ငါသိတယ်။" ထိုလူက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။
'အဲဒီအချိန်တုန်းက နက်စ်ရဲ့အခြေအနေနဲ့ အတော်လေးမတူဘူး…' ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်ပြီး လင်ချီးယဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူ တွေးတောပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများက လူနာဆောင်၏အနောက်နံရံပေါ် ကျရောက်သွားသည်။
တစ်ချိန်ချိန်တွင် နံရံပေါ်၌ သေးငယ်သောစကားလုံးများ စာကြောင်းအနည်းငယ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
"လူနာဆောင် ၂။
လူနာ: မာလင်
တာဝန်: မာလင်ကို စိတ်ရောဂါကုသရာတွင် ကူညီပါ။ ကုသခြင်းတိုးတက်မှုသည် သတ်မှတ်ထားသောတန်ဖိုး (၁ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း) သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သင်သည် မာလင်၏စွမ်းရည်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကျပန်းရွေးချယ်နိုင်သည်။
လက်ရှိကုသခြင်းတိုးတက်မှု: ၁ ရာခိုင်နှုန်း"
ဤစာလုံးများကိုဖတ်ပြီးနောက် လင်ချီးယဲ့သည် နက်ပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
မာလင်က… အင်္ဂလိပ်ဒဏ္ဍာရီမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ မှော်ဆရာမလား။
အင်္ဂလိပ်ဒဏ္ဍာရီများအကြောင်းကို လင်ချီးယဲ့ အနည်းငယ်သိသည်။ ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတွင် တိုက်ကြီးများစွာကို မြူများဖုံးလွှမ်းသွားသောအခါ တိုင်းတစ်ပါးဒဏ္ဍာရီစာအုပ်များနှင့် ပညာရှင်များအပေါ် လေ့လာခြင်းနည်းပါးလာသည်။ 'မှော်ဆရာမာလင်'၏နာမည် အမှန်တကယ် ကျော်ကြားခြင်းမရှိဘဲ သူသည် ဗဟုသုတများစွာ မသိထားပါက ဒီလူကို သူသိမည်မဟုတ်ပေ။
အင်္ဂလိပ်ဒဏ္ဍာရီတွင် ဘုရင်အာသာအား ထီးနန်းဆင်ခံရန် ကူညီပေးခဲ့သော ဒဏ္ဍာရီလာမှော်ဆရာမာလင်သည် ဗြိတိသျှမှော်ပညာလောက၏ ဖန်တီးသူဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူသည် မှော်ပညာအမျိုးအစားအားလုံးနီးပါးကို ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက အနာဂတ်ကိုလည်း ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အစွမ်းထက်ပြီး အမြော်အမြင်ရှိသည်။
သို့သော် လင်ချီးယဲ့ သိထားသည့်အတိုင်း 'မာလင်' သည် လူတစ်ဦးမျှသာမဟုတ်ဘဲ အင်္ဂလိပ်လူမျိုး၏ ဒဏ္ဍာရီလာများစွာနှင့် ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် အခြေခံသဘောတရားများကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။ သူ့ရှေ့က ဒဏ္ဍာရီလာမှော်ဆရာသည် ဘုရင်အာသာကို ထီးနန်းဆက်ခံရန် ကူညီပေးခဲ့သေည လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ရုံသာမက အင်္ဂလိပ်လူမျိုးများ၏ တောင့်တမှုဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသော 'နတ်ဘုရား' လည်း ဖြစ်သည်။
မှော်ပညာနှင့်ရှေးဖြစ်ဟောနတ်ဘုရားပဲ။
လင်ချီးယဲ့သည် တံခါးပေါ်ရှိ သင်္ကေတကို တဖန်မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းအပေါ်မှာ ရေးဆွဲထားသည့် အဓိပ္ပါယ်ကို နောက်ဆုံးတော့ သူနားလည်သွားသည်။
ပြောရလျှင် ပထမလူနာဆောင်တွင် ဂရိဒဏ္ဍာရီကို ဖွင့်ခဲ့ပြီး ဒုတိယလူနာဆောင်တွင် အင်္ဂလိပ်ဒဏ္ဍာရီကို ဖွင့်ခဲ့သည်… ဤအခန်းခြောက်ခန်းသည် မတူညီသောဒဏ္ဍာရီစနစ်ခြောက်ခုကို ကိုယ်စားပြုသလား။
သို့ဆိုလျှင် ဤအရာများထဲမှ တစ်ခုသည် သာ့ရှနှင့်သက်ဆိုင်သော ဒဏ္ဍာရီရှိနိုင်သလား။
TK Team (Chapter 122)
