Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၂၁)
Chapter 121 (နှင်းလူသားသုံးဦး)
"ချီးယဲ့ မင်းဘာလို့ ငါ့ကို ကာကွယ်ဖို့ အစ်ကိုကျွိုင်းကို တောင်းဆိုလိုက်တာလဲ။" မှောင်မိုက်သောလမ်းတွင် ပိုင်လီဖက်တီးသည် လင်ချီးယဲ့၏နားသို့ကပ်ပြီး ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။
"အခုအချိန်မှာ မင်းနဲ့ငါက လူအများရဲ့ ပစ်မှတ်တွေဖြစ်နေတာကြောင့် ငါမင်းအနားမှာ အချိန်အကြာကြီး မရှိနိုင်ဘူး။ အဲဒါက ပိုအန္တရာယ်များတယ်။ ပြီးတော့ ချောင်ယွမ်းက ရူးသွားရင် ရန်သူလား မိတ်ဆွေလားတောင် မခွဲခြားနိုင်ဘူး…
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းဘေးနားမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်ရှိသင့်ပြီး သူက ကျွမ်းကျင်သူပဲ။"
ပိုင်လီဖက်တီး နားထောင်ပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "မင်းက ဉာဏ်ကောင်းနေတုန်းပဲ။"
အနောက်က ရှန်ချင်းကျူသည် သူ့လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်များကိုကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို တွေးတောနေသည်။
ရုတ်တရက် သူရပ်လိုက်သည်။
"ဟေ့ ဖက်တီး" သူ ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ငါက အခု မင်းရဲ့အလုပ်ရှင်ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ မင်းအခေါ်အဝေါ် ပြောင်းလို့ရမလား။"
"…ပိုင်လီထူမင်။" ရှန်ချင်းကျူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း သူ့ပါးစပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဆွေးနွေးရအောင်။ ငါ့ကို တစ်ရက်လုပ်အားခ ကြိုပေးလိုက်။"
ပိုင်လီဖက်တီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ။"
"အဲဒါကို စိတ်ပူမနေနဲ့။ မင်းပေးနိုင်လားလို့ မေးကြည့်တာ။"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် လင်ချီးယဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ဖက်လူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဒါပေမယ့် အခု ငါ့မှာ ငွေသားမှမရှိတာ…" ပိုင်လီဖက်တီးက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
"ငါ့မှာ ယွမ်သုံးရာရှိသေးတယ်။ အဲဒါလောက်သလား။" ဘေးမှ ချောင်ယွမ်းက ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။
"လောက်တယ်၊ ငါ့ကို အရင်ပေးလိုက်။" ရှန်ချင်းကျူက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ချောင်ယွမ်းသည် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲတွင် ကျန်ရှိသော ယွမ် ၃၀၀ ကို ရှန်ချင်းကျူအား ပေးလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူက နောက်ကိုလှည့်၍ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို လျှောက်သွားသည်။ မီးမှိန်မှိန်အောက်တွင် ယိုယွင်းနေသော ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ သူပြန်သွားတာကို သူတို့သုံးယောက်က မြင်ပုံရသည်။
သူသည် သူဌေးကို ဦးစွာ တစ်စုံတစ်ခုပြောပြီး သူ့နောက်လိုက်သုံးယောက်၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ အသားကြီးတစ်တုံးနှင့် ကြက်ဥတစ်လုံးစီ ထည့်ပေးရန် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ပိုက်ဆံအားလုံးကို တုန့်ဝေအား ပေးပြီး အနည်းငယ်ညွှန်ကြားချက်များပေး၍ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။
"သွားရအောင်။" ရှန်ချင်းကျူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့တို့သုံးယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ အပြန်အလှန်နားလည်မှုဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ လမ်းကြားအပြင်ဘက်ကို လျှောက်သွားသည်။
"ဟိုတယ်က ဗုံးခွဲခံရတယ်ဆိုတော့… ငါတို့ ဒီည ဘယ်မှာနေကြမလဲ။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် လမ်းလျှောက်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။
ချောင်ယွမ်းသည် သူ့လက်မောင်းထဲတွင် ဓားကိုပွေ့ထားရင်း "ဒီညအိပ်ဖို့အတွက် ဘုန်းကြီးကျောင်းရှာကြမလား။"
"…ဒါက ခေတ်မီမြို့လေ၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဘယ်မှာသွားရှာရမလဲ။"
"ဟုတ်တယ်။"
လင်ချီးယဲ့သည် ခဏတာမျှ တွေးတောပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နေရာတစ်ခုတော့သိတယ်။ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ကြ။"
သူတို့သုံးယောက်သည် လင်ချီးယဲ့နောက်ကနေ လိုက်သွားကြကာ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြောင်းပေါင်းများစွာကို ဖြတ်လျှောက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဝေးလံခေါင်သီပြီး ယိုယွင်းနေသော ဟိုတယ်လေးတစ်ခုဆီကို ရောက်လာခဲ့သည်။
အခန်း၏ ပန်းရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် မီးရောင်များက ပြတင်းပေါက်မှ လင်းလက်နေကာ တံခါးနိမ့်နိမ့်ရှေ့ကို ဖြာကျနေသည်။ လူလေးယောက်သည် တံခါးရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပန်းရောင်စာလုံးအဟောင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"အိမ်မက်လိပ်ပြာမြို့နယ်… အချစ်ဟိုတယ်လား။"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ဒီစကားလုံးကို မြင်သောအခါ သူ့ဂန္ဓမာပန်းလေး တင်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ချီးယဲ့ မင်း… မင်း တကယ်ပြောနေတာလား။"
"ချန်းနန်မြို့မှာ ID ကတ်မှတ်ပုံတင်ခြင်းမရှိဘဲ နေလို့ရတယ်နေရာတွေ အများကြီးမရှိဘူး။ ဒီပတ်ဝန်းကျင်နေရာက အတော်လေးကောင်းတယ်။" လင်ချီးယဲ့က သူ့မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်ပင့်ကာ "မင်းမနေချင်ရင် တံတားအောက်မှာပဲ အိပ်လို့ရတယ်။"
"…ဒါဆို ဒီမှာပဲနေတာပေါ့။"
လူလေးယောက်က တံခါးကို တွန်းပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ လင်ချီးယဲ့ပြောသလို သူတို့သည် မှတ်ပုံတင်ရန် မလိုအပ်ဘဲ အခန်းတွေ အတော်လေးများသည်။ ပိုင်လီဖက်တီးက အခန်းသုံးခန်းကို တိုက်ရိုက်ငှားမည့်အချိန်တွင် ရှန်ချင်းကျူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
"ငါမင်းနဲ့ တစ်ခန်းတည်းနေမယ်။"
ပိုင်လီဖက်တီး: "ဘာ"
"ကိုယ်ရေးကာကွယ်ဖို့ သဘောတူထားတာကြောင့် ခွဲအိပ်တာက အန္တရာယ်များတယ်။ မင်း ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်လိုက်၊ ငါ ကြမ်းပြင်မှာ အိပ်လို့ရတယ်။" ရှန်ချင်းကျူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီး: "…"
"အဲဒီလိုဆိုရင် ငါလည်း အတူတူနေမယ်။" ချောင်ယွမ်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လူသုံးယောက်က Landlord ကစားဖို့ တစ်ဝိုင်းဝိုင်းလို့ရတယ်။"
"ဒါက…"
"ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။"
ပိုင်လီဖက်တီး မငြင်းဆန်ခင် ချောင်ယွမ်းနှင့် ရှန်ချင်းကျူတို့က သူ့အတွက် အခန်းတစ်ခန်း ရွေးပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် လှေကားပေါ်တက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ခြေလှမ်းတိုင်း ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
ဒုတိယထပ်သို့ တက်လိုက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခန်းများစွာမှ နားမလည်နိုင်သော ညည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာမှု ခပ်ဖျော့ဖျော ပေါ်လာပေမယ့် သူသည် ခေါင်းကို မြင့်မြင့်ထား၍ ရှေ့သို့ မာနကြီးစွာ လျှောက်သွားဆဲဖြစ်သည်။
ချောင်ယွမ်းသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး Amitabha ကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနေသည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့မျက်နှာတွင် မယုံနိုင်သောအကြည့် ပေါ်လာသည်…
"မင်းတို့တွေက လူပျိုဖြစ်နေတုန်း…"
"မင်းက မဟုတ်ဘူးပေါ့။"
"ဟာသပဲ၊ ငါ သခင်လေးက ဆယ့်ခုနှစ်အရွယ်မှာ ငါလူပျို…"
"ရောက်ပြီ။"
ရှန်ချင်းကျူသည် အခန်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့လက်ထဲတွင် သော့ဖြင့် တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်။ အောက်သိုးသိုးနံ့သည် သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
စုစုပေါင်းက ကုတင်နှစ်လုံးဖြင့် အခန်းက မကြီးပါ။ ခေါင်းပေါ်က မီးလုံးကို အချိန်အတော်ကြာ မသန့်ရှင်းထားဘဲ အစွန်းအထင်းများ ပြည့်နေသည်။ ပန်းရောင်မီးရောင်များသည် တစ်ခန်းလုံး လင်းလက်နေပြီး လေထုက ရုတ်တရက် သိမ်မွေ့သွားသည်။
"ကုတင်နှစ်လုံးရှိတယ်။ မင်းတို့ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်လို့ရတယ်။ ငါကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်လိုက်မယ်။" ရှန်ချင်းကျူသည် ပြတင်းပေါက်ကို လျှောက်သွားကာ အကြာကြီး အပြင်ဘက်ကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ပြီး ဘယ်သူမှ ကြည့်မနေဘူးဆိုတာ သေချာပေါက်ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကန့်လန့်ကာများကို ပိတ်လိုက်သည် ။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ချောင်ယွမ်း မင်း ဘယ်တစ်ခုမှာအိပ်ချင်သလဲ… ဟမ်"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့နောက်က ဗလာဖြစ်နေသော စင်္ကြံကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ပထမထပ်တွင်
"မင်္ဂလာပါ"
"ရှင်ဘာလိုချင်လို့လဲ။"
"တစ်ဆိတ်လောက် မေးလို့ရမလား… လူသုံးယောက်အတူတူ ကစားဖို့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့အရာမျိုးရှိလား။"
"အမ်… ဒီလိုအရာမျိုး ဒီမှာမရှိဘူး။ ရှင်က တကယ်ပဲ ဘာလိုချင်တာလဲ။"
"ကတ်ကစားချင်လို့။"
"…"
…
ပိုင်လီဖက်တီး အခြေချပြီးနောက် လင်ချီးယဲ့သည် ဟိုတယ်မှ ထွက်သွားပြီး ညဘက်တွင် တစ္ဆေကဲ့သို့ ဟုန်ယင်း၏အိမ်ကို တိတ်တဆိတ် ရွှေ့သွားခဲ့သည်။
အမှတ်တမဲ့ ညကောင်းကင်မှ နှင်းအနည်းငယ်ကျလာပြီး တိတ်ဆိတ်သောလမ်းများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နှင်းပွင့်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးမှာ အရည်ပျော်နေတာကို ကြည့်နေခဲ့သည်…
အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ ခေါင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့ ခါလိုက်သည်။
"ဒီနှစ်တော့ မင်းနဲ့အတူ နှင်းလူသား မလုပ်ပေးနိုင်တော့ဘူး အားကျင့်…"
ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက်
"ချီးယဲ့ နင်ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ။" လင်ချီးယဲ့ ပြန်လာတာကိုမြင်တော့ ဟုန်ယင်းသည် ဆိုဖာပေါ်မှ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင်ပြန်မလာဘူးဆိုရင် ငါနင့်ကို သွားရှာတော့မလို့။"
ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေသော ဝမ်းချီမော့က သမ်းဝေလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့နာရီဝက်အတွင်း သူမ မင်းအကြောင်းကို အနည်းဆုံး အကြိမ် ၂၀၀ လောက်ပြောခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါသက်သေခံနိုင်တယ်။"
လင်ချီးယဲ့သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး "မုန့်စားဖို့ အပြင်ထွက်သွားတာပါ… တောင်းပန်ပါတယ် အစ်မဟုန်ယင်း"
ဟုန်ယင်းသည် သက်ပြင်းချကာ "ထားလိုက်ပါ စောစောအနားယူတော့… ဝမ်းချီမော့ ညဘက် နင် ချီးယဲ့ကို ကာကွယ်ဖို့ သတိထားရမယ်။"
"ငါသိတယ်၊ ငါသိတယ်။" ဝမ်းချီမော့သည် ထပ်မံ သမ်းဝေရင်း "ဧည့်ခန်းမှာ ငါသာရှိရင် ဘယ်သူမှ ဝင်မလာနိုင်ဘူး။"
ဟုန်ယင်းသည် တံခါးအပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ခပ်ရေးရေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်နဲ့ ခွေးအိုရှန်းနန်က တကယ့်ကို တစ်ခုခုပဲ။ သူတို့က တကယ်ပေါ့ဆပြီး… လုံးဝသစ္စာမရှိဘူး။ ဟန့်…"
ပြောပြီးနောက် သူမသည် လှည့်ပြီး သူမအခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။ လင်ချီးယဲ့သည် ကူကယ်ရာမဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်အခန်းသို့ ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။
ဖောက်…
အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ဗီလာ၏မီးရောင်များ မှိတ်ထားပြီး အမှောင်ကျသွားသည်...
အပြင်ဘက်တွင်
ညကောင်းကင်သည် ကျယ်ပြောပြီး နှင်းများ လွင့်ပျံနေသည်။
အေးစက်သောလေသည် အိပ်ပျော်နေသော ချန်းနန်ကို တိုက်ခတ်ကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး နှင်းများကိုသယ်ဆောင်သွားပြီး မြို့များကြားတွင် လေတိုးဝှေ့နေသည်။
ဗီလာမှ မီတာတစ်ရာအဝေးသာရှိသော ဘုရားကျောင်းအမိုးပေါ်တွင် လန်ရွှမ်းသည် တိတ်တဆိတ် လဲလျောင်းရင်း သူ့လက်ထဲတွင် စနိုက်ပါသေနတ်ကို ကိုင်ထားကာ ရုပ်တုကဲ့သို့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေသည်။
ရှပ်…
သူ့အနောက်မှ နှင်းကို နင်းနေသော ဖိနပ်သံများ ထွက်လာပြီး လန်ရွှမ်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လိုက်ကာ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် နေရာမှာတင် အေးခဲသွားသည်။
"နှင်းကျနေတာ မအေးဘူးလား။"
ချန်မုရယ်သည် သူ့ပါးစပ်ထဲ ဆေးလိပ်ကိုထည့်ကာ သူ့ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
"မအေးဘူး။" လန်ရွှမ်းက ပေါ့ပါးစွာဖြေလိုက်သည်။
"ငါမင်းအတွက် ကုတ်အင်္ကျီယူလာပေးတယ်။" အနက်ရောင် လေကာအပေါ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝူရှန်းနန်လည်း လန်ရွှမ်းဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ကုတ်အင်္ကျီကို သူ့အပေါ်ခြုံပေးလိုက်ကာ သူ့မျက်လုံးများက အဝေးရှိ ဗီလာပေါ်ကျသွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခပ်ရေးရေးအပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။
"ခင်ဗျားတို့ ပြန်မအိပ်ကြဘူးလား။" လန်ရွှမ်းက မေးလိုက်သည်။
"အိပ်ရမယ်လား။ အိပ်မရဘူး။"
"အိုး"
"ဒီနေ့ ချီးယဲ့က ဖက်တီးကောင်လေး တိုက်ခိုက်ခံရတာကို ကူညီခဲ့တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ။"
လန်ရွှမ်းသည် ခေတ္တမျှရပ်တန့်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် မြှောက်တက်လာသည်။ "အရမ်းကောင်းတယ်။ သူက ပိုသန်မာလာပြီး အခုဆို ကျွန်တော် သူ့ကိုတောင် အနိုင်မယူနိုင်လောက်တော့ဘူး။"
"ဒါက…" ချန်မုရယ်သည် ပြုံးကာ "မဆိုးဘူး။"
"အင်း"
"မင်းသူ့ကို တစ်နေ့လုံး စောင့်ကြည့်နေတာ ညဘက်ကို ငါတို့လုပ်လိုက်မယ်။"
"မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ဒီလိုဇွဲလုံ့လတောင်မရှိရင် ကျွန်တော်က ဘယ်လိုစနိုက်ပါမျိုးလဲ။"
ဝူရှန်းနန်နှင့် ချန်မုရယ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ နှစ်ယောက်သား ခြောက်ကပ်ကပ်ပြုံးရင်း ဖျောင်းဖျရန် ဘယ်သူမှ မကြိုးစားတော့ပေ။
ဘုရားကျောင်းခေါင်မိုးထိပ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
စကားမပြောဘဲ လူသုံးယောက်သည် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေရင်း အဝေးက ဗီလာကို မလှုပ်မယှက် ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့အပေါ် နှင်းများ တဖွဲဖွဲကျလာပြီး
တိတ်ဆိတ်သော ညကောင်းကင်အောက်တွင်
သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က နှင်းများသည် များပြားပြီးရင်း များပြားလာကာ…
တဖြည်းဖြည်း သူတို့သည် နှင်းလူသားသုံးဦးဖြစ်သွားပြီး
မြို့သူတော်စင်ကဲ့သို့ပင်။
TK Team (Chapter 121)
