Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၁၉)
Chapter 119 (ချောင်ယွမ်း… ချိတ်ပိတ်ခြင်း)
ဗုန်း…
ပိန်ပါးပါးလူသည် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ကတ္တရာကြမ်းပြင်ကို ချေမွေပစ်ကာ ပင့်ကူအမှတ်အသားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပိုင်လီဖက်တီးသည် ခြေဗလာဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကာ နှစ်ကြိမ်မျှအော်ဟစ်ပြီး သူ့လက်ထဲက ဓားရှည်ကြီးကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။
နဂါးကဲ့သို့ ဓား၏အရိပ်သည် မြေကြီးတပြင်လုံးကို လွှမ်းသွားသည်။
ပိန်ပါးပါးလူသည် အားတက်သရော ခုန်လွှားပြီး လေးငါးထပ်အမြင့်ကို ခုန်တက်လိုက်သည်။ ဓားအရိပ်ကို ရှောင်ရှားပြီးနောက် သူက ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်ပြီး လမ်းမီးတိုင်ထိပ်တွင် မှန်မှန်ရပ်နေလေသည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် အဝေးမှ ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက်ကြားရပြီး မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာသည်။
"ချောင်ယွမ်း ခဏတောင့်ခံထားဦး။ အကူအညီလာနေ… ဟမ်…" အဝေးတွင် အရူးချောင်ယွမ်းက ဓားသုံးချောင်းနဲ့လူအား မြေပြင်ပေါ်တွင် ရိုက်ထားတာကို ပိုင်လီဖက်တီး မြင်လိုက်ရပြီး ပြုံးရယ်နေရင်း သူ့ကို ဓားနဲ့ခုတ်ဖြတ်ထားသည်။ သွေးက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စွန်းထင်းနေပြီး ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် သူက စိတ္တဇလူသတ်သမားနှင့်တူသည်။
ဒီမြင်ကွင်းသည် ပိုင်လီဖက်တီးကို ဘယ်သူက တကယ့်လူဆိုးလဲဆိုတာ တွေးတောသွားစေသည်….
ချောင်ယွမ်းက လုံးဝစိတ်လွတ်သွားသည်။ သူသည် ဓားသုံးချောင်းနဲ့လူအား သေအောင်ခုတ်ဖြတ်လိုက်ရင်တောင် သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ ပျော်မွေ့မှု၌ နှစ်မြုပ်နေသေးပြီး ပိုင်လီဖက်တီးကို ကူညီရန် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ပေ။
တကယ်တော့ ပိုင်လီဖက်တီးကို သူမခုတ်တာက အတော်လေးကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။
"အသုံးမကျတဲ့ကောင်။" ပိန်ပါးပါးလူသည် ဓားသုံးချောင်းနဲ့လူ၏အဖြစ်ဆိုးကို မြင်သောအခါ ဆဲရေးလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုက ပို၍ပြင်းထန်လာသည်။
သို့သော် သူမည်သို့ပင် တိုက်ခိုက်သည်ဖြစ်စေ ကိုးရိုးကားရားနိုင်သော ပိုင်လီဖက်တီးသည် လိုက်လျောညီထွေရှိသော လိပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို အမြဲရှောင်ရှားနိုင်ကာ ထူးဆန်းသောပစ္စည်းများဖြင့် သူ့ကို လက်ပြန်ရိုက်ပြီး သေလောက်အောင်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်။
"ဟေ့။ ငါ့ရဲ့[ပြိုင်ဘက်ကင်းမှန်]ကို ကြည့်လိုက်။"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ရေချိုးတဘက်ထဲမှ သူ့လက်နောက်ပြန်ဖြင့် ရိုးရှင်းသော မှန်ဝိုင်းကို ထုတ်ယူပြီး ပိန်ပါးပါးလူကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။ လရောင်သည် ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ ပိန်ပါးပါးလူ၏မျက်နှာကို မှန်ကရိုက်ခတ်ပြီး သူ့အသွင်အပြင်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
ယခုအချိန်တွင် ပိန်ပါးပါးလူသည် သူ့ဦးနှောက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ထုရိုက်နေတယ်လို့ ခံစားရပြီး သူ့ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားကာ သူ့မျက်နှာက ရုတ်တရက် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။
"စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတိုက်ခိုက်မှုပဲ…"
သူသည် ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပိုင်လီဖက်တီးကို သူ့မျက်လုံးထဲကဒေါသဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမလှုပ်ရှားခင် ပိုင်လီဖက်တီးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ဓားကြီးကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သိပ်သည်းသောဓားအရိပ်သည် ပိန်ပါးပါးလူ၏အသွင်အပြင်ကို တိုက်ရိုက်နစ်မြုပ်သွားစေပြီး မီးခိုးတိမ်တိုက်ကြီးသည် နေရာတိုင်း၌ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ခါးထောက်လျက် ထိုနေရာတွင်ရပ်နေကာ သူ့နှာခေါင်းကို ကိုးရိုးကားရားနိုင်စွာ ပွတ်သပ်ပြီး သရော်လိုက်သည်။ "‘ချီး’နယ်ပယ်အသေးစားက ရယ်ချင်စရာပဲ။"
သူပြောပြီးတာနဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်လို သူ့နောက်မှာ အရိပ်တစ်ခုပေါ်လာသည်။
ပိန်ပါးပါးလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်သည် သွေးတွေရွှဲနေပြီး သူသည် ပိုင်လီဖက်တီးကို အရှင်လတ်လတ်စားချင်နေသကဲ့သို့ သူ့အမူအရာက အလွန်အမင်းရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသည်။ သူသည် ညာလက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်ပြီး ပိုင်လီဖက်တီး၏လည်ဂုတ်ကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည့် သူ့ခေါင်းနောက်တွင် အေးစက်မှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့နောက်မှ ခပ်အုပ်အုပ်ညည်းသံ ထွက်လာသောအခါ သူအလျင်စလို ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် သူ့နောက်ကျောကို ထိလိုက်ကာ သူ့လက်ထဲတွင် ဓားဖြောင့်ကို ကိုင်ထားပြီး ဓားထိပ်ဖျားက ပိန်ပါးပါးလူ၏နှလုံးကို ထိုးဖောက်သွားကာ ဓားထိပ်ဖျားမှ သွေးတွေ မြေပြင်ပေါ် စီးကျနေတာကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။
ပိန်ပါးပါးလူသည် ခက်ခဲစွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးထားသည့်မျက်နှာကိုမြင်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေသလို သူပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပေမယ့် ထိုလူသည် ဓားကို သေသပ်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သွေးများ နေရာတိုင်းကို လွင့်စဥ်သွားကာ ပိန်ပါးပါးလူက လုံးဝအသက်ရှူရပ်သွားသည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ထိုလူလာနေတာကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ချီးယဲ့။ မင်းလည်း ရောက်လာတာလား။"
လင်ချီးယဲ့သည် ဓားဖြောင့်ကို ဓားအိမ်ထဲသို့ထည့်ပြီး ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "အိမ်ရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အကူအညီပေးဖို့ ငါတစ်ချက်လာကြည့်ချင်ခဲ့တာ။ ဘယ်သူထင်မလဲ ဒါကအချိန်…"
လင်ချီးယဲ့၏မျက်လုံးများသည် အဝေးကိုရောက်သွားပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ထားလိုက်တော့။ အဲဒီကောင်ကို အရင်ကိုင်တွယ်ရအောင်…"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ခဏလောက် မှင်တက်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်လိုက်တော့ ချောင်ယွမ်းသည် သွေးအိုင်ထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ့ပခုံးပေါ်တွင် အနက်ရောင်မီးတောက် ဝန်းရံနေသော ဓားဖြောင့်ကိုသယ်ရင်း သူတို့နှစ်ယောက်ရှိရာကို အပြုံးဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။
"မင်းဒီမှာရှိနေလို့ တော်သေးတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ အဲဒီကောင်ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူး…" ပိုင်လီဖက်တီးသည် နတ်ဆိုးနဲ့တူသော ချောင်ယွမ်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားသည်။
"‘ချီ’နယ်ပယ်ကို အဆင့်တက်သွားပြီးနောက် တားမြစ်အပျက်အစီးက ပိုသန်မာပြီး ပိုကြမ်းတမ်လာပုံရတယ်။" လင်ချီးယဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်ကာ ပိုင်လီဖက်တီးရှေ့တွင် လက်ဖြန့်လိုက်သည်။ "ချိတ်ပိတ်ခြင်းစာလိပ်"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ခဏလောက် သူ့လက်ကိုဆန့်လိုက်ပြီး လင်ချီးယဲ့ကို တိပ်ပေးရင်း ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချမိသည်။
"နောက်ဆိုရင် ဒီပစ္စည်းကို 'ချောင်ယွမ်းသန့်စင်ချိတ်ပိတ်ခြင်း'လို့ခေါ်တာက ပိုသင့်တော်တယ်…"
"…"
လင်ချီးယဲ့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ သူသည် ညာလက်တွင် ဓားဖြောင့်ကို ကိုင်ထားပြီး ဘယ်လက်ကို တိပ်ဖြင့် ပတ်ထားကာ အမှောင်ထုက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အရူးချောင်ယွမ်းသည် အမှောင်ထုအနံ့ကို ရနေပုံရပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုပို၍သတိထားလာသည်။ သူသည် အမှောင်ထုအလယ်က လင်ချီးယဲ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး အရှေ့ကိုသွားရန် ချီတုံချတုံဖြင့် ရပ်နေခဲ့သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အရူးချောင်ယွမ်းဆီသို့ တစ္ဆေလို သူ့အသွင်အပြင်က ပြေးသွားခဲ့သည်။
အရူးချောင်ယွမ်းသည် အမှောင်ထုနတ်ဘုရားအပျက်အစီး၏ အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိပြီး ချဉ်းကပ်ရန် မလိုလားသောကြောင့် သူသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ပြေးကာ အကွာအဝေးကို နီးကပ်လိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့က အစပြု၍ တိုက်ခိုက်လာတာကိုမြင်တော့ အရူးချောင်ယွမ်းသည် ရန်စမှုအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည်။ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူက လင်ချီးယဲ့ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
ချွမ်… ချွမ်… ချွမ်…
အမှောင်ထုနတ်ဘုရားအပျက်အစီးတွင် လင်ချီးယဲ့နှင့် အရူးချောင်ယွမ်းတို့သည် အချင်းချင်း ဓားဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ခုတ်ဖြတ်ကြပြီး မီးပွားများ ပျံ့လွင့်လာသည်။
နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ရစ်ပတ်မှုအောက်တွင် လင်ချီးယဲ့၏ အမှောင်ထုတိုက်စားခြင်းသည် ချောင်ယွမ်အပေါ် တိုက်စားလို့မရသလို ထိန်းချုပ်လို့လည်းမရဘဲ သူ့ကိုတိုက်ခိုက်ရန် [ညကောင်းကင်အက]၏ passive အပိုနှင့် အဆင့်မြင့် [သေမျိုးနတ်ဘုရားနယ်ပယ်]ကိုသာ အားကိုးနိုင်သည်။
သို့သော် 'ချီ'နယ်ပယ်ကို မြင့်တက်သွားသော 'ဟေးဝမ်ဓားချက်' သည်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ နိုင်လိုမင်းထက်ပြုမူလာသည်။ ၎င်းသည် တုန်လှုပ်ခြင်း နတ်ဆိုးဝိညာဉ်မီးတောက်များဖြစ်ဖြစ် သို့မဟုတ် ရူးသွပ်သော တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင့်တူသည့် လူတိုင်းအတွက် အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုဖြစ်လောက်အောင် လုံလောက်ပါသည်။
ခဏတာ ရှေ့မတိုးနောက်မဆုတ်ဖြစ်ပြီးနောက် အရူးချောင်ယွမ်းသည် လင်ချီးယဲ့၏တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်ပြီး ချက်ချင်း အသာစီးရသွားသည်။
"ဟိုး ဟိုး ဟိုး ဟိုး ဟိုး ဟိုး…"
အရူးချောင်ယွမ်းသည် နှစ်ကြိမ်မျှဟိန်းပြီး သူ့လက်ထဲရှိ ဓားနည်းစနစ်က ပို၍မြန်လာသည်။ လင်ချီးယဲ့သည် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် ရုန်းကန်နေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့လေး ထွက်လာသည်။
ကောင်းကင်တမန်တော်၏ စွမ်းအားသည် အရူးချောင်ယွမ်း၏ အကုသိုလ်ဖြစ်ထိုက်ပါသည်။ လင်ချီးယဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ချောင်ယွမ်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က နတ်ဆိုးဝိညာဉ်အများစုသည် လှုပ်ခါသွားကာ သူ အနောက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားလေသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် မဆိုင်းမတွပင် သူ့လက်ထဲက 'ချောင်ယွမ်းသန့်စင်ချိတ်ပိတ်ခြင်း' ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ချောင်ယွမ်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ချိတ်ပိတ်ပြီးနောက် သူ့နောက်ကို ရှောင်ရှားကာ သူ့လက်ဖြင့် တိပ်ကိုဆွဲရင်း ရုတ်တရက် အတင်းဆွဲလိုက်သည်။
ဗုန်း…
လင်ချီးယဲ့သည် ညအမှောင်အောက်က သန်မာသောရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အမှီပြု၍ သူသည် အရူးချောင်ယွမ်ကို သူ့ပခုံးပေါ်မှ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှင့်လိုက်ပြီး အနီးနားရှိ အဆောက်အအုံနိမ့်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
နေရာတိုင်းတွင် ဖုန်မှုန့်များ လျှံထွက်လာပြီး လင်ချီးယဲ့သည် သူ့လက်ထဲတွင် ဓားဖြောင့်ကိုကိုင်လျက် နေရာတွင်ရပ်နေကာ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းပြီး အဆောက်အအုံနိမ့်ထဲကို ကြည့်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူ၏လူသားပုံစံကို ပြန်လည်ရရှိသော ချောင်ယွမ်းသည် ခက်ခက်ခဲခဲ ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးပြီး သူ့လည်ပင်းတစ်ဝိုက်က တိပ်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
"ချီးယဲ့ မင်းနောက်တစ်ခါ ညင်ညင်သာသာလေး လုပ်လို့မရဘူးလား…"
ချောင်ယွမ်းသည် အမာရွတ်ထင်နေသော လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း လင်ချီးယဲ့ကို မကျေမနပ်ကြည့်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
"မင်းလည်း အခုလေးတင် ငါ့ကို ညင်ညင်သာသာ မခုတ်ခဲ့ပါဘူး။" လင်ချီးယဲ့သည် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ အမူအရာမဲ့စွာ ပြန်ထည့်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"…အငြိုးထားတာလား။"
"…"
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီအချိန်မှာ [ဝူကျဲ့လေဟာနယ်]သည် အက်ကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်ထက်တွင် မီးလောင်နေသော ဟိုတယ်အပေါ်ဆုံးထပ်၌ မီးငြိမ်းသတ်မည့် အရိပ်အယောင်လုံးဝမရှိပေ။
"နည်းပြတွေရဲ့ တိုက်ပွဲက ဆက်ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ အခုလေးတင် သူတို့နဲ့တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ရန်သူက 'ချွမ်း'နယ်ပယ် ဖြစ်လောက်တယ်… ငါတို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်။" ချောင်ယွမ်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သေတ္တာနက်ကို ကောက်ယူပြီး လမ်းတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ဒီလိုရန်သူက ငါတို့ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာရပ်နေပြီး အန္တရာယ်ကိုတိုးစေမယ့်အစား… ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်သွားစားတာက ပိုကောင်းတယ်။"
TK Team (Chapter 119)
