Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၁၄)
Chapter 114 (ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျကာကွယ်မှု)
အမြင်ဝေဝါးစွာ လင်ချီးယဲ့က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လင်ချီးယဲ့သည် ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းက အနည်းငယ် မူးနေသေးသော်လည်း ယခင်ထက် ပိုကောင်းလာသည်။
ဒါက… ဟုန်ယင်းရဲ့အိမ်မလား။
လင်ချီးယဲ့သည် ဤနေရာတွင် တစ်လကျော်နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ရှေ့ရှိအခန်းကို သဘာဝကျကျ သိနေသည်။ သူ့နားထင်များကို ပွတ်သပ်ကာ လှည့်ပြီး အိပ်ရာကနေထွက်လိုက်သည်။
ကလစ်…
သူ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဗီလာ၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကြသော လူဝိုင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချန်မုရယ်၊ ဝူရှန်းနန်၊ ဟုန်ယင်း၊ ဝမ်းချီမော့၊ စစ်းရှောင်နန်၊ နည်းပြဟုန်…
လင်ချီးယဲ့၏အခန်းတံခါးဖွင့်သံကြားတော့ လူတိုင်း မော့ကြည့်လာသည်။ ဟုန်ယင်းသည် မည်းမှောင်သောမျက်နှာဖြင့် ဝူရှန်းနန်၏ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။
"အသံကိုလျှော့ပါလို့ ပြောနေတာကို အခု ချီးယဲ့နိုးသွားပြီမလား။"
ဝူရှန်းနန်: "…"
"ချီးယဲ့ မင်းသက်သာသွားပြီလား။"
"အင်း ပြဿနာမရှိတော့ပါဘူး…" လင်ချီးယဲ့သည် လှေကားထစ်က ဆင်းလာပြီး သံသာဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။"
"မင်းက အချိန်တိုအတွင်း စိတ်စွမ်းအားအများကြီး သုံးစွဲခဲ့တာကြောင့် မေ့လဲသွားတာ။" ချန်မုရယ်သည် ဆိုဖာညာဘက်ကိုရွှေ့ပေးပြီး နေရာပေးလိုက်သည်။ "နောက်တော့ ဟုန်ယင်းနဲ့ ချီးမော့က အချိန်မီရောက်လာပြီး မင်းကို ကားနဲ့ တစ်ခါတည်းပြန်ခေါ်လာခဲ့တာ။"
လင်ချီးယဲ့သည် ချန်မုရယ်ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နည်းပြဟုန်ကို သံသယဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ တပ်သားသစ်တွေကို ဒီနေရာဆီ ပို့ဆောင်ပြီး ခေါင်းဆောင်ချန်နဲ့ တိုက်ရိုက်လာတွေ့တာ။ သူတို့တွေ ဒီကိုလာတော့မယ်ဆိုတော့ ငါလည်း လိုက်လာတာ။" နည်းပြဟုန်က ပြုံးပြီး ဆက်ပြောသည်။
"လင်ချီးယဲ့ မင်း ဒီတစ်ခေါက် ကားတစ်စီးလုံးက လူတွေကိုကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ဒီခရက်ဒစ်ကို မင်းအတွက် ငါတင်ပြလိုက်မယ်။ မတော်တဆမှုမရှိရင် ဆုတံဆိပ်ရဖို့ ပြဿနာမရှိလောက်ဘူး။"
"ဆုတံဆိပ်လား။"
"ညကင်းစောင့်ရဲ့ အကျိုးအမြတ်စနစ်က အဲဒီစစ်တန်းလျားတွေနဲ့ မတူဘူး။ အချိန်ရောက်လာရင် မင်းသိလာလိမ့်မယ်။"
"အိုး…" လင်ချီးယဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ့မျက်ခုံးများ တဖြည်းဖြည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ ဒုံးကျည်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာလဲ။ အဲဒါကို စစ်တပ်က ထိန်းချုပ်ထားတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်သူက ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်ချင်နေတာလဲ။"
နည်းပြဟုန်နှင့် ချန်မုရယ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ချန်မုရယ်က ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်တာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ပစ်မှတ်က မင်း ဒါမှမဟုတ် အဲဒီဖက်တီးကောင်လေးပဲ။"
"ရှေးနတ်ဘုရားကျောင်းကလား။" လင်ချီးယဲ့က တုံးအမနေပေ။ ဝမ်မြန့်သည် သူ့ကို ယခင်က သတိပေးထားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်တမန်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်အနေဖြင့် ရှေးနတ်ဘုရားကျောင်း၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို မလွဲမသွေ ခံရမှာဖြစ်သလို ယခုအခါ သူသည် ကောင်းကင်တမန်တော်နှင့် ညနတ်ဘုရားမတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်လာကာ မကြုံစဖူး နတ်ဘုရားနှစ်ပါး၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်လာသည်။
ရှေးနတ်ဘုရားကျောင်းသည် ချုပ်တည်းမထားတော့ဘဲ သူ့ကို ဆန့်ကျင်တာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိသည်။
"လက်ရှိအခြေအနေအရ သူတို့ပါဝင်ပတ်သက်လောက်တယ်။" နည်းပြဟုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"စစ်တပ်ကနေ နံပါတ် ၃၉ ဒုံးကျည်ပစ်လွှတ်မှုအခြေစိုက်စခန်းက ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ငါသတင်းရခဲ့ပေမယ့် ဒုံးကျည်အများစုက သော့နှစ်ထပ်ခတ်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ သီအိုရီအရ ပစ်လွှတ်မှုအခြေစိုက်စခန်းကျသွားရင်တောင် ဗဟိုအစိုးရရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ပစ်လွှတ်လို့မရဘူး။
ဒါပေမယ့် ပြုပြင်ဆဲ ဒုံးကျည်ငါးစင်းရှိနေတာကြောင့် ထုတ်လွှတ်ဖို့ သော့တစ်ချောင်းသာလိုပြီး သူမလမ်းကြောင်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။"
"ရှေးနတ်ဘုရားကျောင်းက တစ်ယောက်ယောက် ဒါကို လုပ်ခဲ့တာလား။"
"အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ငါတို့လူတွေရောက်သွားတဲ့အခါ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ကျောက်ရုပ်တုတွေနဲ့ အသွေးအသားတွေ များစွာကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သွေးနဲ့အတူ မြွေမျက်လုံးစွန်းထင်းနေတယ်…"
"ကျောက်ရုပ်တုတွေနဲ့ မြွေမျက်လုံးလား။" လင်ချီးယဲ့သည် ခဏလောက် စဉ်းစားကြည့်ပြီး "မယ်ဒူဆာလား။"
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက ရှေးနတ်ဘုရားကျောင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ပူးပေါင်းခဲ့တဲ့ မယ်ဒူဆာရဲ့ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လောက်တယ်။ ကုဒ်နာမည် [ရှယ်နွီ] တဲ့။"
『TK: ရှယ်နွီ = မြွေမိန်းကလေး』
လင်ချီးယဲ့သည် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါဆို ဒီအားလပ်ရက်က တကယ်တော့…"
"တပ်သားသစ်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ။" နည်းပြဟုန်က ပြောလိုက်သည်။
"သူတို့ရဲ့ရည်မှန်းချက် မင်းနဲ့ ပိုင်လီထူမင်တို့ပဲ။ မင်းတို့ကို အားလပ်ရက်ဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းအပြင်ဘက်ကို ပို့လိုက်တာက ပစ်မှတ်ကို အာရုံပြောင်းစေပြီး တခြားတပ်သားသစ်တွေအပေါ် မလိုအပ်တဲ့ သက်ရောက်မှုနဲ့ ထိခိုက်မှုတွေကိုလည်း ရှောင်ရှားနိုင်စေရုံသာမက အလင်းနဲ့အမှောင်ပြောင်းလဲပြီး သူတို့တွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖျက်ဆီးမှုလက်နက်တွေကို ဆက်လက်အသုံးမပြုနိုင်အောင် မင်းကို ဖုံးကွယ်ထားလို့လည်းရတယ်။
ပြီးတော့… လက်ရှိလေ့ကျင့်ရေးစခန်းက သံပုံးကြီးမဟုတ်တော့ဘူး။"
လင်ချီးယဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်နားလည်ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလေ့ကျင့်ရေး စောစီးစွာ အဆုံးသတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တားမြစ်အပျက်အစီးတွေကို အချုပ်အနှောင်လွှတ်ပေးပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးအဆင့်ဖြတ်ကျော်ခိုင်းပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဓားတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကနေ ထွက်ခွင့်ပြုတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး…"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်း ပိုပြီးသတိထားဖို့လိုတယ်။ တတ်နိုင်ရင်… အပြင်ထွက်ပါ။"
လင်ချီးယဲ့က အံ့အားသင့်သွားသည်။
ယုတ္တိနည်းအားဖြင့် သူနှင့် ပိုင်လီဖက်တီးတို့ကို အဓိကပစ်မှတ်များအဖြစ် ကောင်းစွာဖုံးကွယ်ထားသင့်သည်။ သူတို့သည် မလိုအပ်ရင် အပြင်မထွက်သင့်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်…
"သူတို့ကို မျှားခေါ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို အသုံးချချင်တာလား။" လင်ချီးယဲ့က သော့ချက်ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်။ မျက်စိစုံမှိတ် ထွက်ပြေးနေတာက ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနည်းမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ငါးလကျော်လောက် သည်းခံထားတယ်ဆိုကတည်းက သူတို့ဟာ သဘာဝအတိုင်း ဆက်ပြီးသည်းခံပြီး ငါတို့နဲ့ အချိန်ဖြုန်းနိုင်တယ်…
သူတို့က အချိန်ဖြုန်းနိုင်ပေမယ့် ငါတို့ကတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့် ဒီအားလပ်ရက် လေးရက်ကို ငါတို့အသုံးချပြီး သူတို့အားလုံးကို ရှင်းပစ်ဖို့ လိုတယ်။"
နည်းပြဟုန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းအရမ်းစိုးရိမ်နေစရာမလိုဘူး။ မင်းကို ကာကွယ်ဖို့ ယုံကြည်လောက်တဲ့ နည်းပြတချို့ကို မြို့ထဲမှာ ဖြန့်ချထားပြီး 'ဟိုင်'နယ်ပယ်မှာ သန်မာသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခေါင်းဆောင်ယွမ်ကလည်း အားလုံးကို အချိန်မရွေး ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး သူတို့တွေ လှိုင်းလုံးကြီးတွေ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။"
ဟုန်ယင်းသည် အရှေ့ကိုထွက်လာပြီး သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ မောင်လေးချီးယဲ့။ ချန်းနန်မှာ ငါတို့နဲ့ဆိုရင် နင့်ကို ဘယ်သူမှ ထိခိုက်အောင် မလုပ်စေရဘူး။"
"အခု လန်ရွှမ်း ဘယ်ရောက်နေလဲမသိဘူး။ စနိုက်ပါသေနတ်တစ်လတ်နဲ့ မြို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်စိကနေ ဘယ်ပြဿနာမှ ဖုံးကွယ်လို့မရဘူး။" ဝမ်းချီမော့က ရယ်လိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားကာ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးဖြင့် "တကယ်တော့ ကျွန်တော် အခု အတော်လေး ကောင်းကောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်ပါပြီ။"
"ပိုင်လီထူမင်က ဘယ်မှာလဲ။ သူဘယ်သွားတာလဲ။" လင်ချီးယဲ့က နည်းပြဟုန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"သူက ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းပြီးတာနဲ့ ချန်းနန်မှာရှိတဲ့ ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်တော်ထိန်းက သူ့အတွက် အခန်းကြိုမှာထားပြီလို့ ပြောတယ်… စကားမစပ် အခန်းနံပါတ်က ၉၀၃၉ ဆိုတာ မင်းကိုပြောပြဖို့ ငါ့ကိုတောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ဒီတော့ မင်းသူ့ကို အချိန်မရွေး သွားရှာနိုင်တယ်။"
"…နားလည်ပြီ။"
"ကောင်းပြီ။ အားလုံးအဆင်ပြေတယ်ဆိုတော့ ငါအရင် စခန်းကို ပြန်လိုက်ဦးမယ်။" နည်းပြဟုန်သည် မတ်တတ်ရပ်ပြီး အခန်းထဲက လူအားလုံးကို ပြောလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့က အံအားသင့်သွားသည်။ "လေ့ကျင့်ရေးစခန်းက ဗုံးကြဲခံလိုက်တယ်မဟုတ်ဘူးလား။"
"ခေါင်းဆောင်ယွမ်ရှိနေတာကြောင့် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ မတော်တဆမှုမဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အတွင်းလူကိုတော့ အမြန်ဖမ်းရမယ်…" နည်းပြဟုန်က လင်ချီးယဲ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ တွေ့မယ်။"
"အင်း။"
နည်းပြဟုန် ထွက်သွားသောအခါ ချန်မုရယ်လည်း ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးနေသလို လင်ချီးယဲ့ဘက်ကိုလှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ချီးယဲ့ မနက်ဖြန်က နှစ်သစ်ကူးအကြိုပဲ။ မင်းမှာ အစီအစဉ်တွေရှိသလား။"
လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးနေသလို တဖြည်းဖြည်း မှိန်ကျသွားသည်။
"မရှိပါဘူး။"
"ဒါဆို မနက်ဖြန်မနက် မင်း ဟုန်ယင်နဲ့တခြားသူတွေနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ပြီး နှစ်သစ်ကူးညစာစားဖို့အတွက် ရုံးကိုလာခဲ့ပါ။" ချန်မုရယ်က လင်ချီးယဲ့ဘေးကို လျှောက်သွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခပ်ရေးရေးအပြုံးဖြင့် "ငါချက်ပေးမယ်။"
လင်ချီးယဲ့သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားကာ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင်က ဒီမှာနေပြီး ချီးယဲ့ကို မကာကွယ်ဘူးလား။" ဟုန်ယင်းက အနည်းငယ် မပျော်မရွှင်ဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။
"မင်း၊ ရှောင်နန်နဲ့ လန်ရွှမ်းတို့ရှိနေတာကို ငါက ဘာကိုစိတ်ပူရဦးမှာလဲ။ ရုံးက ဒီကနေသိပ်မဝေးပါဘူး။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဓားနဲ့ ငါရောက်လာလို့ရတယ်။ ဒါ့အပြင်… မင်းနေရာမှာ ငါနေစရာရှိလို့လား။" ချန်မုရယ်က ကူကယ်ရာမဲ့ မေးလိုက်သည်။
"လူတွေက အမြဲတမ်း တိုးတက်လာရမှာပဲ။ ဟုန်ယင်း မင်း ချီးယဲ့ကို အမြဲတမ်း မကာကွယ်နိုင်ဘူး။" ဝူရှန်းနန်လည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "တစ်နေ့ သူဒီနေရာကထွက်သွားပြီး သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ သန်မာတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အခု သူ့ကို အကာအကွယ်တွေ အများကြီးပေးနေတာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။"
"ဟန့်… ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ။" ဟုန်ယင်းသည် ဝူရှန်းနန်ကို မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
ဝူရှန်းနန်သည် ဟုန်ယင်း၏ဒေါသကို တိုက်ရိုက် လျစ်လျူရှုကာ လင်ချီးယဲ့ ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားပြီး လက်ဆန့်ကာ သူ့လက်မောင်းကိုကိုင်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ကောင်လေး သန်မာလာပြီ။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လင်ချီးယဲ့အား လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဗီလာကနေထွက်ရန် ချန်မုရယ်နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် သူခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော ဝမ်းချီမော့ကိုကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းကဘာလို့မသွားတာလဲ။"
ဝမ်းချီမော့က လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လင်ချီးယဲ့နဲ့ ကုတင်တစ်ခုတည်းမှာ အိပ်လို့ရပြီး သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျကာကွယ်မလို့။"
…
…
TK Team (Chapter 114)
