Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၁၀)
Chapter 110 (အကျပ်အတည်း)
လေပြင်းတွေတိုက်ပြီး ဆောင်းရာသီရောက်လာသည်။
လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် အနက်ရောင် လက်တိုအင်္ကျီပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားသော တပ်သားသစ် ၂၀၀ ကျော်သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း လှည့်ပတ် ပြေးလွှားနေကြသည်။
လေ့ကျင့်ရေးစခန်းစတင်ချိန်မှ ယခုအချိန်အထိ ငါးလရှိပြီ။ အတိအကျပြောရလျှင် သူတို့သည် တပ်သားသစ်များမဟုတ်တော့ဘဲ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံးလှည့်ပတ်သည့်အတွက် သူတို့သည် တံခါးအပြင်သို့ မထွက်သေးသရွေ့ အမြဲတမ်းတပ်သားသစ်များဖြစ်လိမ့်မည်။
ဇန်နဝါရီလ၏ အေးသောနေ့ဖြစ်သဖြင့် နံနက်စောစောတွင် နှင်းခဲများဖုံးလွှမ်းနေကာ လေအေးသည် မြွေသေးလေးတစ်ကောင်လို အရေပြားထဲသို့ စိမ့်ဝင်ကာ လူတို့ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေသည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့ပါးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်တော့ အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်ပြီး သက်ပြင်းကို တိုးတိုးလေး ချလိုက်သည်။
"ဆောင်းရာသီအလယ်မှာ လေ့ကျင့်ရေးအတွက် စောစောထခိုင်းတာက တကယ်ကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းတာပဲ... ငါ မကြာသေးခင်က ပေါင်တစ်ဒါဇင်လောက် ကျသွားတယ်။"
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့နောက်ကျောကို မတ်မတ်ထားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ပြေးနေခဲ့သည်။ အေးစက်သောလေက သူ၏ထုတ်ဖော်ထားသော အသားအရည်ကို အနီရောင်ဖြစ်စေပေမယ့် သူ့အမူအရာက ဘယ်လိုမှ မပြောင်းလဲပေ။
"ပိုင်လီထူမင်။ ပြေးနေရင်း မင်းမျက်နှာကို ပွတ်နေတာလား။ မင်းအေးနေတာလား။" မျက်လုံးစူးရှသော နည်းပြက ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး လှမ်းအော်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီး၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သတ္တိရှိရှိ သူ အော်လိုက်သည်။
"သတင်းပို့ပါတယ်။ ကျွန်တော်… နည်းနည်းအေးတယ်။"
"အေးတယ်ဆိုတော့ မင်းလုံလောက်အောင် မပြေးရသေးလို့ပေါ့။ အားလုံးပြေးလို့ပြီးရင် မင်းနေခဲ့ပြီး နောက်ထပ်ငါးပတ်လောက် ပြေးလိုက်။"
"ဟုတ်ကဲ့။"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ငိုချင်နေရင်း အော်လိုက်သည်။
ဆိုးဝါးသောလေ့ကျင့်ရေး ငါးလကြာပြီးနောက် ပိုင်လီဖက်တီးက အလေးချိန်အတော်လေး ကျသွားသည်။ သူ၏မူလခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်သည် ဘောလုံးဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်ဆိုပါက ယခုအခါ ၎င်းက ဘောလုံးတစ်ခုလို မာကျောနေသည်။
သူသာမကဘဲ ဤကဲ့သို့ အချိန်အကြာကြီး လေ့ကျင့်ပေးခြင်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အသွေးသာမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုထောင့်မှပါ လူတိုင်းအတွက် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများကို ယူဆောင်လာပေးသည်။
ဆောင်းရာသီတွင် သူတို့မျက်လုံးများ၏ မူလပျင်းရိခြင်းနှင့် နောက်ကျိခြင်းတို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားကာ မကြုံစဖူးသောဇွဲလုံ့လနှင့် ကြည်လင်ပြတ်သားမှုတို့ဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။ ဤအားပြည့်ပြီး တက်ကြွသောစိတ်သည် သာမန်မျက်စိဖြင့် တိုးတက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အစတွင် တုံးတိဖြစ်နေသောဓားများမှ လက်ရှိချွန်ထက်သော ဓားသွားများလို ပုံသွင်းထားသော ဓားသွားများကဲ့သို့ပင်... ယခု သူတို့သည် စစ်သားများ၏ အသွင်အပြင်ကို ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"အားလုံးတန်းဖြုတ်ကြ။ သွားစားတော့။" နည်းပြထံမှ အသံထွက်လာသည်။
သပ်ရပ်သောတန်းစီမှုသည် ချက်ချင်းမခွဲသွားဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နားလည်မှုဖြင့် ကန်တင်းတံခါးဆီသို့ ရွှေ့ကာ သီးခြားအဖွဲ့များခွဲပြီး ကန်တင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
နှင်းထဲရှိ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ပိုင်လီဖက်တီးတစ်ယောက်တည်းသာ ငိုနေသောမျက်နှာနဲ့ ပြေးလွှားနေသည်။
"သူ့ကိုစောင့်ချင်သေးလား။" ချောင်ယွမ်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ပြေးလွှားနေသော ပိုင်လီဖက်တီးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မလိုဘူး။ ငါတို့ အရသာရှိတာတွေစားနေရင် သူမြန်မြန်ပြေးလိမ့်မယ်။"
"အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်။"
ဆောင်းရာသီအစကတည်းက ကန်တင်းမှာ အစားအသောက်တွေ ပိုကောင်းလာသည်။ ကန်တင်းထဲကို ဝင်လိုက်တိုင်း လက်ညိုးကို လှုပ်သွားစေသော အခန်းထဲမှာ အသားနံ့သင်းသင်းရနံ့များ ရနိုင်သည်။
တပ်သားသစ်များ၏ ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှု အားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ အစာစားချင်စိတ်သည် သဘာဝအတိုင်း ကြီးမားလာသော်လည်း ကန်တင်းအတွင်းရှိ အစားအစာသည် ယေဘုယျ တွက်ချက်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် အချိန်တိုင်း ပြည့်ဝစွာစားနိုင်သော်လည်း အလွန်အကျွံစားလို့မရပေ။ ဒီအပိုင်း၏ ပမာဏကို စီစဉ်မှုက မှန်ကန်ပါသည်။
လင်ချီးယဲ့နှင့် ချောင်ယွမ်းတို့သည် ခဏလောက်စားနေကြပြီးနောက် ပိုင်လီဖက်တီးသည် ချွေးရွှဲလျက် ပြေးဝင်လာ၏။ "အသားပေါင်မုန့်… ငါ့အသားပေါင်မုန့် ဘယ်မှာလဲ။"
လင်ချီးယဲ့သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပေါင်မုန့်ခြင်းကို တွန်းပို့လိုက်သည်။ "လေးခုပဲကျန်တော့တယ်။ မင်းအတွက်စားဖို့။"
"ချီးယဲ့ မင်းက ငါ့အကြောင်း အရမ်းသိတာပဲ။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် ဝမ်းသာသွားပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် အသားပေါင်မုန့်ကို ကိုင်ကာ ဝါးစားနေသည်။
တစ်ဖက်တွင် ချောင်ယွမ်းက တိတ်တဆိတ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
"စကားမစပ် မကြာခင် နှစ်သစ်ကူးတော့မှာဆိုတော့ ငါတို့ကို အားလပ်ရက်ပေးမှာလား။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးနေပုံရပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် အံ့အားသင့်သွား၏။
သူ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ရောက်ကတည်းက အချိန်၏ သဘောတရားကို လုံးလုံး မေ့သွားပုံရသည်။ ငါးလလောက်ကို လျှပ်တပြက် ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ပိုင်လီဖက်တီး၏ သတိပေးချက်ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ဖေဖော်ဝါရီလ ရောက်နေပြီဆိုတာ သူ သိမှာမဟုတ်ချေ...
"ငါတို့က အလုံပိတ် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ရောက်နေတာ။ ဘယ်လိုလုပ် အားလပ်ရက်ရှိမှာလဲ။ မင်းအတွေးလွန်နေပြီ။" ချောင်ယွမ်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချရင်း "အိုး… ပိတ်ရက်အနည်းငယ်လောက် ရမယ်လို့ ငါထင်ထားတာ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီလောက်အကြာကြီး ထွက်လာရတော့ ငါ့ရဲ့ဗီလာကြီး၊ နူးညံ့တဲ့အိပ်ရာနဲ့ လှပတဲ့ အိမ်တော်ထိန်းညီအစ်မတွေကို ငါလွမ်းနေတုန်းပဲ…"
"…" ချောင်ယွမ်းသည် တိတ်တဆိတ် ပေါင်မုန့်ကို အလုတ်ကြီးကိုက်စားနေသည်။
"စကားမစပ် ချီးယဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းပြီးတာနဲ့ ငါနဲ့အတူ ကွမ်ရှန်းမှာ လိုက်လည်ပါလား။ ဘယ်လိုပြောရမလဲ ငါက ကွမ်ရှန်းရဲ့ဘုရင်တစ်ပါးလည်းဖြစ်ပြီး အဲဒီကို မင်းသွားလည်ပြီးရင် ချန်းနန်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ချင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါအာမခံတယ်။" ပိုင်လီဖက်တီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်သည်။
ချောင်ယွမ်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ "ငါကရော။"
"မင်းကလား။ မင်းဟာမင်းသွားပေါ့။"
"…"
"ကွမ်ရှန်းလား…" လင်ချီးယဲ့က သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်ရင်း "ငါ ဒီအသက်အရွယ်အထိ ချန်းနန်မြို့အပြင်ဘက်ကို မရောက်ဖူးဘူး။ ငါအခွင့်အရေးရရင် သွားကြည့်ချင်ပါတယ်။"
"ကျွတ် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးအားလပ်ရက်ဆိုရင် ငါမင်းကို ချက်ချင်း ခေါ်သွားလို့ရတယ်။"
"ထားလိုက်ပါ နှစ်သစ်ကူးတော့ ငါအိမ်ပြန်ပြီး နှစ်သစ်ကူးညစာ သွားစားချင်သေးတယ်…" လင်ချီးယဲ့သည် ခေတ္တမျှတန့်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "အိမ်မပြန်ရရင် ခေါင်းဆောင်နဲ့ တခြားသူတွေနဲ့အတူ စားရတာလည်း ကောင်းပါတယ်။"
"ချန်းနန်မှာရှိတဲ့ ညကင်းစောင့်တပ်ဖွဲ့လား။ အဲဒီခေါင်းဆောင်နာမည်က… ချန်မုရယ် လို့ခေါ်တယ်ဆိုတာ ငါကြားဖူးတယ်။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် တွေးတောရင်း "ချန်းနန်မြို့မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီးရှိခဲ့ပြီး အခု သူတို့ ဘာတွေလုပ်နေလဲ မသိဘူး…
လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို ဝိုင်းထားပြီး ထိန်းချုပ်နေတာက ဖြစ်နိုင်တယ်မလား။"
…
လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၊ နည်းပြရုံးခန်းတွင်
ယွမ်ကန်း၏တစ်ဖက်တွင် ချန်မုရယ်သည် လေးနက်စွာ ထိုင်နေ၏။ "မင်းတို့တွေ အားလပ်ရက်ယူရမယ်။"
"…" ယွမ်ကန်းသည် သူ့နဖူးကိုထောက်ရင်း "ခေါင်းဆောင်ချန် ငါပြောပြီးပြီ။ ငါတို့က အလုံပိတ်လေ့ကျင့်ရေးလုပ်နေတာဖြစ်ပြီး တရုတ်နှစ်သစ်ကူးမှာ အားလပ်ရက်မရှိဘူး… မင်းလည်း ဒီနေရာကထွက်လာတာဆိုတော့ သိသင့်တယ်။"
"ဒါဆို မင်း လင်ချီးယဲ့တစ်ယောက်တည်းကို ထွက်ခွာခွင့်ပေးပြီး နှစ်သစ်ကူးညစာစားဖို့ ငါနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခွင့်ပေးလိုက်။" ချန်မုရယ်က နောက်မဆုတ်ပေ။
"အဲဒါက စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတယ်…"
"ငါဂရုမစိုက်ဘူး။" ချန်မုယဲ့သည် ထိုင်ခုံနောက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှီလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလေသည်။ "မင်းမယုံလောက်ပေမယ့် မင်းလေ့ကျင့်ရေးစခန်းရဲ့အပြင်ဘက်မှာ ငါ့တပ်ဖွဲ့နှစ်ယောက်က ပုန်းအောင်းနေတယ်။ မင်းသဘောမတူရင် သူတို့က လူကို စတင်လုယက်လိမ့်မယ်။"
"…" ယွမ်ကန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း "ခေါင်းဆောင်ချန်… ငါ့ကို ခက်ခဲအောင်မလုပ်နဲ့။"
"ကဲပါလေ မင်း သူ့ကို အပြင်ထွက်ခွင့်မပြုချင်ဘူးဆိုရင် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးအတွင်း မင်းငါတို့ကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးပြီး စားစရာပို့ခွင့်ပေးပေါ့။"
"ဒါက…" ယွမ်ကန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ခေါင်းဆောင်ချန် မင်း တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲဆိုတာ ငါ့ကိုပြောပြနိုင်မလား။ ငါသိသလောက်တော့ မင်းတပ်ဖွဲ့ ၁၃၆ က အမြဲတမ်း အရမ်းသိုသိုသိပ်သိပ်ပဲနေပြီး ဘာလို့ အခုချိန်မှ…"
ချန်မုရယ်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အခုချိန်က မတူဘူး။"
"ဘာလို့လဲ။"
"…တစ်စုံတစ်ယောက်က တပ်သားသစ်တွေကို တိုက်ခိုက်တော့မယ်။"
ဒီစကားကိုကြားတော့ ယွမ်ကန်း၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ်ပြောင်းသွားပြီး "မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"
ချန်မုရယ်သည် ယွမ်ကန်း၏မျက်လုံးများကိုကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောခဲ့သည်။ "လတ်တလော ချန်းနန်မြို့က မငြိမ်းချမ်းတော့ဘူး… ကြွက်တွေအများကြီး ခိုးဝင်လာတယ်။"
"ကြွက်လား။"
"သူတို့ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါမသိပေမယ့် ငါတို့တွေ သူတို့ကို ခြေရာခံနေတာ ကြာနေပြီ။ ငါတို့သေချာပြောနိုင်တာကတော့…"
ချန်မုရယ်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားကာ သူတစ်လုံးချင်းပြောလိုက်သည်။
"သူတို့ပစ်မှတ်က ဒီလေ့ကျင့်ရေးစခန်းပဲ။"
TK Team (Chapter 110)
