Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၀၅)
Chapter 105 (လမ်း)
တက်… တက်… တက်… တက်…
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သစ်သားဓားများဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ လင်ချီးယဲ့သည် တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကိုကိုင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သောအရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း လျှောက်သွားသည်။
သူ၏တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ပိုင်လီဖက်တီးသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကာ သူ့လက်ထဲတွင် သစ်သားဓားကို လှုပ်ယမ်းပြီး ခုခံနိုင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ရင်း လင်ချီးယဲ့သည် ပိုင်လီဖက်တီး၏လက်ထဲမှ သစ်သားဓားကို အလွယ်တကူ မြှောက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့တစ်လှမ်းလှမ်းကာ သစ်သားဓားက ပိုင်လီဖက်တီး၏လှည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် ရစ်ဝဲနေသည်။
"မင်းက အရမ်းသန်မာတယ်။ ငါမင်းကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူး။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့လက်ထဲက သစ်သားဓားကို ပစ်ချလိုက်ပြီး အမောတကော ထိုင်ချရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလေသည်။
"ငါက သန်မာတာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းက အရမ်းအားနည်းတာ။" လင်ချီးယဲ့က အမှန်အတိုင်းပြောသည်။
ဓားမကိုင်ရသော ချောင်ယွမ်သည် ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေရင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက တိုက်ပွဲကို သူ့ပါးပေါ်လက်တင်ပြီး ကြည့်နေသည်။ လင်ချီးယဲ့၏စကားများကို ကြားသောအခါ သူက ခေါင်းညိတ်ကာ လေးလေးနက်နက် ထောက်ခံလိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီ: "…"
"ပိုင်လီထူမင်၊ မင်းရဲအခြေခံက အရမ်းညံ့တယ်၊ သူတို့လို အခြေခံလေ့ကျင့်ဖို့ ဟိုဘက်ကိုအရင်သွားလိုက်။" နည်းပြဟန်လိသည် ရှေ့ကိုလှမ်းပြီး ပိုင်လီဖက်တီးကို ပြောလိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် မျက်နှာညှိုးငယ်ကာ ဘေးနားရှိ အခြေခံအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။
"လင်ချီးယဲ့…" နည်းပြဟန်လိသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "မင်းရဲ့အခြေခံက အရမ်းခိုင်မာပြီး မင်းရဲ့ဓားရေးက အရမ်းကျွမ်းကျင်ပေမယ့်… တစ်ခုခုပျောက်နေသလို ငါခံစားရတယ်။"
"ဘာပျောက်နေတာလဲ။"
"မင်းရဲ့ဓားက အသွင်သဏ္ဌာန်ရှိပေမယ့် အသက်မပါဘူး။" နည်းပြဟန်လိသည် သူ့ဘာသာစကားကို ခွဲခြားထားသည်။ "မင်းရဲ့ဓားက တောင့်တင်းလွန်းတယ်၊ အဲဒါက သာမန်လူတချို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ရာမှာပဲ အသုံးဝင်နိုင်တာ၊ ဒါပေမယ့် ကျွမ်းကျင်သူအစစ်နဲ့ မင်းတွေ့ရင် အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်။
ကဲ၊ လေ့ကျင့်ရအောင်။"
နည်းပြဟန်လိသည် ဘေးက စင်ပေါ်မှ သစ်သားဓားတစ်ချောင်းကို ယူကာ သူ့လက်များကို သဘာဝကျကျ တိမ်းစောင်းထားပြီး လင်ချီးယဲ့ရှေ့မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သူမတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်သည့် အနေအထားဖြင့် သူ့လက်ထဲက သစ်သားဓားကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
တက်… တက်… တက်…
နည်းပြဟန်လိ၏ လျော့ရဲရဲမတ်တတ်ရပ်နေပုံသည် ရုတ်တရက် ပုံသေမဟုတ်သလိုဖြစ်လာပြီး သူ့လက်ထဲက သစ်သားဓားသည် သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ ခုတ်ထစ်ကာ လင်ချီးယဲ့၏တိုက်ခိုက်မှု လွယ်လင့်တကူ ပိတ်ဆို့ခဲ့သည်။
တရစပ် ဓားကို သုံးကြိမ်လွှဲပြီးနောက် နည်းပြဟန်လိသည် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ သူ့လက်ထဲက သစ်သားဓားသည် အသက်ဝင်လာပုံရသည်။ ၎င်းသည် မြွေကဲ့သို့ လွင့်မျောသွားပြီး လင်ချီးယဲ့၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိသွားခဲ့သည်။
ပေါ့ပါးသောအသံကို နားထောင်လိုက်ရုံဖြင့် လင်ချီးယဲ့၏ သစ်သားဓားသည် သူ့လက်ထဲထွက်ကျပြီး ဘေးသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
လင်ချီးယဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။
နောက်ဆုံးဓားလေ့ကျင့်ရေးနဲ့ မတူသည့်အချက်ကတော့ သူနှင့်အတူ နည်းပြဟန်လိ သင်တန်းပို့ချပေးခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအကြိမ်က တပ်သားသစ်များကို ပုံသေဓားနည်းစနစ်အား သင်ကြားပေးရန်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်စေရန် အမြန်နှုန်းကို အနည်းငယ်လျှော့ချထားကာ ချန်မုရယ်ဆီမှ ဒီဓားရေးကို သင်ယူခဲ့သော လင်ချီးယဲ့ဆိုမထားနှင့် သဘာဝအတိုင်း သူအလွယ်တကူ ပိတ်ဆို့နိုင်သည်။
သို့သော် ဒီတစ်ခေါက်နှစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် လုံးဝကို ကွဲပြားခဲ့သည်။
နည်းပြဟန်လိသည် တရစပ် ဓားလေးချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် လိုက်ပါရန် ပုံစံအနည်းငယ်မရှိဘဲ သူ့လက်ထဲတွင် သစ်သားဓားသည် သူ့ဟာသူ အသက်ရှိနေပုံရပြီး လိုက်လျောညီထွေရှိကာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လင်ချီးယဲ့၏ဓားနည်းစနစ်က အထူးတင်းကျပ်သည်။
"မင်းခံစားမိလား။" နည်းပြဟန်လိက သူ့အတွက် သစ်သားဓားကို ကောက်ယူပြီး မေးလိုက်သည်။
"အင်း" လင်ချီးယဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးနေပြီး "ဒါပေမယ့် ဒီတောင့်တင်းမှုကို ကျော်လွှားဖို့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ရမှာလဲ။"
နည်းပြဟန်လိသည် ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေ၏။ "တကယ်တော့ ဒီလိုပြဿနာမျိုးက ပြင်းထန်ပေမယ့် ပြုပြင်လို့မရတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်အကြာကြီးယူရမှာပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကိုယ်ခံပညာကျွမ်းကျင်သူတွေလည်း ဒီလိုပါပဲ။ သူတို့တွေ အနှစ် ၂၀၊ ၃၀ လောက် အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေသရွေ့ အရမ်းမြင့်မားတဲ့အဆင့်ကို ရောက်နိုင်တယ်။"
အနှစ်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ဆိုသော စကားကြားတော့ လင်ချီးယဲ့၏မျက်နှာက အနည်းငယ်ရုပ်ဆိုးသွားသည်။
"ဒါပေမယ့် အခြေခံအကြောင်းရင်းက ဒီမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။" နည်းပြဟန်လိက ဆက်လက်ပြောပြသည်။
"အဲဒါက ဘာလဲ။"
"မင်းက ဓားတွေကို အသုံးပြုဖို့အတွက် မသင့်တော်ဘူးလို့ တွေးမိဖူးလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ဒီလိုဓားတွေကို အသုံးပြုဖို့အတွက် မသင့်တော်တာမျိုးပေါ့။" နည်းပြဟန်လိက သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်နေသည်။
လင်ချီးယဲ့က အံ့အားသင့်သွားသည်။
"အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဓားကိုအသုံးပြုတဲ့ မင်းရဲ့အရည်အချင်းက သိပ်မမြင့်ဘူး။ ဒီလူအုပ်စုတွေက အမှန်တကယ် အရမ်းအရည်အချင်းရှိပြီး ပထမဆုံး ဓားကိုကိုင်ဖူးတယ်ဆိုရင်တောင် ဘယ်လောက်ပဲ ကိုးရိုးကားရားနိုင်ပါစေ မဖော်ပြနိုင်လောက်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိလိမ့်မယ်…
ကံမကောင်းစွာပဲ ငါ အဲဒါကို မင်းထဲမှာ မတွေ့ဘူး။"
နည်းပြဟန်လိက ဆက်ပြောသည်။ "သေချာတာပေါ့၊ မင်းမှာ ဒီအရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ ငါပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူတွေအများကြီးရှိပေမယ့် ပြိုင်ဘက်ကင်းအရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေအများကြီးမရှိဘူး။ မင်း အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေသရွေ့ မင်းရဲ့ဓားရေးက အောင်မြင်နိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်း ပိုမြင့်တဲ့နယ်ပယ်ကို ထိတွေ့ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အရမ်းခက်ခဲတယ်။
အမှန်တော့ မင်းကိုယ်မင်းအတွက် ပိုကောင်းတဲ့လမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်စေဖို့ မင်းကိုသတိပေးဖို့ ငါပြောချင်ခဲ့တာကြာပြီ။"
"ကျွန်တော့်အတွက် ပိုကောင်းတဲ့လမ်း…" လင်ချီးယဲ့က သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်နေသည်။
နည်းပြဟန်လိသည် သူ့ပခုံးကိုပုတ်ပြီး "မင်းကိုယ်တိုင် စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ ငါ တခြားသူတွေကို အရင်သွားကြည့်ဦးမယ်။"
နည်းပြထွက်သွားပြီးနောက် လင်ချီးယဲ့သည် သူ့လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံရသည်…
…
ပြစ်ဒဏ်ခံခြင်းပထမနေ့ပြီးနောက် နောက်ရက်များမှာ ပိုကောင်းလာသည်။ ကန်တင်းက အစားအသောက်များသည် အသိစိတ်ရှိရုံသာမက ယခုအချိန်မှစ၍ ပုံမှန်မဟုတ်သော ရိုက်နှက်အပြစ်ပေးခြင်းလည်း မရှိပေ။
ဒါတောင် နည်းပြများ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလေ့ကျင့်ရေးသည် နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲနေပြီး တပ်သားသစ်များကို စိတ်ဆင်းရဲစေသည်။
လေ့ကျင့်ရေးတစ်ရက်တာကုန်ဆုံးပြီးနောက် လင်ချီးယဲ့သည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာတက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်နှင့် သူ့အတွေးများ ရှုပ်ထွေးလာသည်။
နည်းပြဟန်လိ၏ ဓားလေးချက်အပြင် သူ၏ကိုယ်ပိုင် တောင့်တင်းသော ပိတ်ဆို့သည့်လှုပ်ရှားမှုများက သူ့စိတ်ထဲမှာ အဆက်မပြတ် ပေါ်လာသည်...
သူပြောတာ မှန်လောက်သည်။ သူသည် ဓားအသုံးပြုဖို့အတွက် တကယ်မသင့်တော်ဘူးဆိုပေမယ့် အဲဒါကိုလေ့ကျင့်ဖို့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ထက် သူအချိန်ယူရမည်ဆိုပါက သူလက်မခံနိုင်ပေ။
သူ ဓားအသုံးပြုတာကို လက်လျှော့လိုက်ပါက… သူ့လမ်းက ဘယ်မှာလဲ။
ဝိုးတိုးဝါးတားဖြင့် လင်ချီးယဲ့ အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်။
အိပ်မက်ထဲတွင် ချန်မုရယ်ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရမှာကို ကြောက်ရွံ့မှုအား သူထပ်မံသတိရပြန်သည်။
မြေအောက်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ချန်မုရယ်သည် ဓားနှစ်လက်ကို သယ်ဆောင်သည်။ ဓားများသည် လေကဲ့သို့ လင်ချီးယဲ့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်မှုအနည်းငယ်ကို တားဆီးရုံမျှသာဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သစ်သားဓားများဆီက နာကျင်မှုကို တောင့်ခံခဲ့သည်။
သို့သော် ဒီတစ်ခါတော့ သူထွက်မပြေးဘူး။
သူ့မျက်လုံးများပြူးကျယ်လာကာ ဘယ်ကလာတယ်၊ ဘယ်မှာကျသွားတယ်ဆိုသော ချန်မုရယ်၏ဓားကို သူ့စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဂရုတစိုက် ဖမ်းယူလိုက်သည်…
တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြေအောက်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသည် တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားကာ ချန်မုရယ်၏မျက်နှာက ပို၍ပို၍ မှုန်ဝါးလာသည်။ သူ့လက်ထဲက သစ်သားဓားနှစ်ချောင်းနှင့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသာ သူ့စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် လင်ချီးယဲ့ မျက်လုံးပွင့်လာသည်။
သူသည် အိပ်ရာပေါ်ကထထိုင်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် လရောင်ကဲ့သို့ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူအဝတ်အစားဝတ်ပြီး တံခါးကို တိတ်တဆိတ် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
[ညကောင်းကင်အက]ဖြင့် လင်ချီးယဲ့သည် လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း အသံအနည်းငယ်မထွက်ချေ။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ သူသည် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းအများစုကို ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေသွားပြီး ဗလာကျင်းနေသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ရောက်လာသည်။
သူသည် ကိုယ်ခံပညာစင်မြင့်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်ကာ လက်ဆန့်ပြီး စင်ပေါ်မှ သစ်သားဓားနှစ်ချောင်းကို ဆွဲယူကာ သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာမှိတ်လိုက်ပြီး ချန်မုရယ်၏ ဓားများက သူ့စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်လာသည်…
သူလှုပ်ရှားသည်။
ညဘက် လရောင်အောက်တွင်
သန်းခေါင်ယံ ပျံသန်းနေသော လိပ်ပြာကဲ့သို့ သူ့လက်ထဲတွင် ဓားနှစ်လက်ကိုကိုင်ထားကာ လှုပ်ရှားမှုမြန်ဆန်ပြီး လျှို့ဝှက်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။
သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ့မျက်လုံးများက ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။
…
"ဟတ်ချိုး"
ရုံးခန်းထဲမှ ချန်မုရယ်က ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်သည်။
ဆိုဖာပေါ်မှာ TV ကြည့်နေသော ဝူရှန်းနန်သည် သူ့ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ "အအေးမိတာလား။"
"မဟုတ်ဘူး။"
"တစ်ဒါဇင်တောင် နှာချေဖူးပုံမပေါ်ဘူး။"
"တစ်ယောက်ယော
က် ငါ့ကို လွမ်းနေတာထင်တယ်။" ချန်မုရယ်က အလေးအနက်ပြောလိုက်သည်။
ဝူရှန်းနန်က မျက်ဆံလှန်ပြသည်။
"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ။"
TK Team (Chapter 105)
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER