Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၀၀)
Chapter 100 (အစ်ကိုရှန်)
ဗီး ဗီး…
ညာဘက်ရှိ သစ်တောထဲမှ ဒရုန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှန်ချင်းကျူ၏ မျက်နှာက ပြောင်းသွားသည်။ "ပြေးတော့။"
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ပြီး စမ်းချောင်းအတွင်း ပေါ်နေသော ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် တက်နင်းကာ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။
တုန့်ဝေသည် သူ့နောက်မှ အလေးကို ထမ်းကာ သွားများကို အံကြိတ်ပြီး ရှန်ချင်းကျူ၏ ခြေရာကို လိုက်ကာ တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း လှမ်းခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့နောက်မှ ဒရုန်းသည် အဝေးသို့ ပျံသန်းနေပြီဖြစ်ပြီး တင်ဆောင်ထားသော သေနတ်၏ အပေါက်သည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ချိန်ရွယ်ကာ ကျည်ဆန်များစွာကို အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။
တုန့်ဝေ၏ မျက်လုံးများကို ကျည်ဆန်များက ဆွဲဆောင်လိုက်ရာ သူ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကျည်ဆန်များကို ရှောင်ရန် ကမန်းကတန်း သူကုန်းလိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်အောက်က ကျောက်တုံးကနေ ရုတ်တရက် ချော်လဲပြီး စမ်းချောင်းထဲကို တိုက်ရိုက်ကျသွားသည်။
ဘုန်း…
ရှန်ချင်းကျူသည် ရုတ်တရက် နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်နှာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ အံကြိတ်ကာ တုန့်ဝေ၏ပခုံးများကို ဆွဲကိုင်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
"လခွမ်း ငါမင်းကို မလိုက်ခဲ့ဖို့ပြောခဲ့တယ်။ အခုတော့ မင်းငါ့အတွက် ပြဿနာရှာနေပြီ။"
ရှန်ချင်းကျူသည် ကျိန်ဆဲပြီး တုန့်ဝေ၏ ပခုံးများကို ထမ်းကာ သူ့ခြေထောက်များ အမြန်ရွေ့လျားပြီး တုန့်ဝေ၏ ညာခြေက ဒဏ်ရာရနေပုံရပြီး သူ အလွန်တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။
ဒတ် ဒတ် ဒတ် ဒတ်
ဒရုန်းနှစ်စင်းသည် သူတို့နောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်နေသကဲ့သို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ရံဖန်ရံခါ ပစ်ခတ်သော်လည်း ကျည်ဆန်တစ်ခုမှ မထိမှန်သေးပေ။
ရှန်ချင်းကျူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့မျက်လုံးများက ရှေ့မလှမ်းမကမ်းရှိ ချုံပုတ်များပေါ်မှ ကျသွားပြီး သူ့ခြေလှမ်းများ ပိုမြန်လာပြီး တုန့်ဝေကို သူ့ပခုံးများပေါ် သယ်ဆောင်လုနီးပါးဖြင့် ရှေ့ကိုပြေးသွားသည်။
ဒရုန်းနှစ်စင်း၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ဖြင့် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြမ်းထည်အဖြစ် ဖော်ပြနိုင်ကာ ရှန်ချင်းကျူသည် တုန့်ဝေကို ချုံပုတ်များထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ဒရုန်းများသည် ချုံပုတ်အပြင်ဘက်တွင် နှစ်ကြိမ်လှည့်ပတ်ကာ နောက်မလိုက်ခဲ့ပေ။
လူနှစ်ယောက်သည် ကုန်းနေပြီး ခြုံပုတ်များကို ဖြတ်ကျော်ရန် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ချင်းကျူသည် သူ၏ခွန်အားကို အသုံးချကာ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် တုန့်ဝေကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ တုန့်ဝေသည် ညာဘက်ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်ထားသည်။
"မင်းခြေထောက်က ဘယ်လိုနေလဲ။" ရှန်ချင်းကျူက ချွေးတွေတသီတကြီး စီးကျနေပြီး တုန့်ဝေ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ထိရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲဒါက လိမ်သွားပုံပဲ။"
ရှန်ချင်းကျူသည် သူ၏ခြေကျင်းဝတ်တွင် ကြီးမားသောပြည်တည်နာဖြစ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့မျက်နှာက ရုတ်တရက် ရှုံ့တွသွားသည်။ "မင်းမပြေးနိုင်တော့ဘူး။"
တုန့်ဝေက မော့ဟိုက်နေပြီး ရှန်ချင်းကျူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟီးဟီး…"
"လခွမ်း မင်းဘာတွေရယ်နေတာလဲ။"
"အစ်ကိုရှန်က ငါ့ကိုကယ်ဖို့ပြန်လာတယ်လေ။"
"… ပါးစပ်ပိတ်ထား။ ငါ အခုလေးတင် မင်းနဲ့ လက်လှမ်းမီနေလို့ပဲ။"
"အစ်ကိုရှန် ဆက်သွားတော့ အလေးကို ငါ့ဆီပေးထားခဲ့လိုက်ပါ ဘာပဲပြောပြော ငါဆက်မသွားနိုင်တော့ဘူး နည်းပြက ငါ့ကိုလာခေါ်မှာကို စောင့်ရုံပဲရှိတယ်။"
"ငါ့အလေးကို ငါထမ်းနိုင်တယ်။"
"အစ်ကိုရှန်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အရာတွေကို လုပ်နိုင်တဲ့သူပါ။ အင်အားကြီးတဲ့လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဆုံးထိ အသက်ရှင်ရမယ်။" တုန့်ဝေသည် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှန်ချင်းကျူ၏အလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကဖယ်ရှားခံရလိမ့်မယ်။ ငါမင်းရဲ့အလေးကို မျှဝေဖို့ ကူညီပေးနိုင်ပြီး ငါ့ရဲ့ကျန်ရှိတဲ့စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုမှုအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်တယ်။"
ရှန်ချင်းကျူသည် တုန့်ဝေ၏ နက်မှောင်သောအပြုံးကို ကြည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
"မင်းငါ့ကိုပေးပါ။"
"မဆွဲနဲ့။" ရှန်ချင်းကျူသည် အလေးကို ဖမ်းဆွဲကာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနည်းနဲ့ ငါမင်းကို အလေး ၂၅ ကီလိုဂရမ်ပေးပြီး ၁၀ ကီလိုဂရမ်ကို ငါယူထားမယ်။"
"ကောင်းပြီ မင်းပြောတာနားထောင်မယ်။"
ရှန်ချင်းကျူသည် အလေး ၂၅ ကီလိုဂရမ်ကို ထုတ်ပြီး တုန့်ဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ သူသည် ပေါ့ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားလိုက်ရကာ လူတစ်ကိုယ်လုံး စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည်။
"အစ်ကိုရှန်သွားတော့။ ဒရုန်းက မကြာမီ ဒီနေရာကို ရောက်လာတော့မယ်။"
"…ကောင်းပြီ ဒါဆို မင်းကိုယ်မင်းဂရုစိုက်သင့်တယ်။"
"အင်း"
ကျောပေါ်တွင် ၁၀ ကီလိုဂရမ်အလေးချိန်ရှိသော ရှန်ချင်းကျူသည် ဖြည်းညှင်းစွာထလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော တုန့်ဝေကို လှည့်ကြည့်ပြီး ချုံပုတ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
သူသည် လူတစ်ဦးအတွက် လုံလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသောလမ်းကို ဖြတ်ရန် ဓားကိုကိုင်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်။ တောအုပ်ကြီးထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေသည်။ အကိုင်းအခက်များ တဆတ်ဆတ်တုန်နေရုံကလွဲ၍ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ရှန်ချင်းကျးသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နေ၏အနေအထား မပြောင်းလဲတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြန်သည်။
"ဒီနည်းပြအုပ်စုက… ငါတို့ကို တကယ်လှည့်စားနေတာလား
သူတို့က ငါတို့ကို ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက ကြွက်ဖြူတွေလို ဒီမှာပိတ်လှောင်ထားပြီး ရယ်မောနေကြတာလား။
လခွမ်း…"
ကျိန်ဆဲရင်း သူ တဖြည်းဖြည်း ရပ်သွားသည်။
တုန့်ဝေ၏ ဦးတည်ရာသို့ သူပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်ခုံးများထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုပေါ်လာသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး… ရှန်ချင်းကျူ မင်းက အင်အားကြီးလာမယ့်သူပဲ။
အင်အားကြီးဖို့ ရက်စက်သူဖြစ်ရမယ်။
မင်းအဆုံးထိ ဆက်နေရမယ်။ မင်းက ဘယ်လောက်အင်အားကြီးသလဲဆိုတာ… မင်းကိုအထင်သေးတဲ့ အဲဒီလူတွေကို ပြသရမယ်။"
သူသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ဆက်လျှောက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လေးလံသော စပီကာမှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မင်းနာမည်က လီလျန့်မဟုတ်လား။"
"ဟုတ်တယ်။"
"အင်း… မင်းသဘောကျတဲ့သူအကြောင်း ပြောပြပါဦး။"
"ကျွန်တော့်မှာ သဘောကျတဲ့သူမရှိဘူး။"
"အိုး… အေးစက်ပြီး ရက်စက်တဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ မင်းလေးစားရတဲ့လူဆိုရင်ရော။ ရှိကိုရှိရမယ်မလား။"
"ရှိတယ်။"
"ဘယ်သူလဲ။"
"ကျွန်တော့်အစ်ကိုရှန်ပဲ။"
"ရှန်ချင်းကျူလား။" နည်းပြ၏အသံက အလွန်အံ့သြသွားပုံရသည်။ "ဘာလို့လဲ။"
"အထက်တန်းပထမနှစ်မှာ ကျွန်တော့်ညီလီကျာက လူတစ်ယောက်ကြောင့် လှည့်စားခံရပြီး ဒေသခံလူဆိုးတစ်ဖွဲ့နဲ့ ပြဿနာတက်ခဲ့တယ်။ ကျောင်းဆင်းတိုင်း ကျွန်တော်တို့ကို ကျောင်းတံခါးမှာ ပိတ်ဆို့ပြီး သူတို့က ငွေနှိုက်ကြတယ်…
နောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ထက် တစ်နှစ်ကြီးတဲ့ အစ်ကိုရှန်က မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးခဲ့တယ်။ သူက လူဆိုးတစ်ဒါဇင်ကျော်နဲ့ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ပြီး လူဆိုးလေးယောက်က ဆေးရုံရောက်သွားတယ်။ အဲဒီကိစ္စကြောင့် သူ ကျောင်းကထုတ်ခံခဲ့ရပြီး ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုဖို့ ကျရှုံးခဲ့ပြီး လယ်ယာလုပ်ဖို့ အိမ်ပြန်ရုံပဲရှိတယ်။
အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ညီနဲ့ ကျွန်တော်က အစ်ကိုရှန်နောက်ကိုလိုက်မယ်လို့ ကတိပြုခဲ့တယ်။ သူက အရမ်းဒေါသကြီးပြီး အမြဲတမ်း ကျွန်တော်တို့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရတာ နှစ်သက်ပေမယ့် အချိန်အကြာကြီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့တွေ့ရှိခဲ့တယ်…
တကယ်တော့ သူက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနူးညံ့ဆုံးလူသားဆိုတာ။"
"…"
ရှန်ချင်းကျူ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ချုံပုတ်များထဲတွင် အေးခဲနေသော ရုပ်တုကဲ့သို့ လေထုထဲတွင် ရပ်တန့်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"လခွမ်း ဒီကောင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ…
အပြစ်ပေးခံရတာက မင်းကို ငါက ဘာလို့သေရမယ့်လူဖြစ်နေတာလဲ။"
သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ သူလာခဲ့သော ဦးတည်ရာကို ကြည့်ပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ဓားကို တဖြည်းဖြည်း ဆုပ်ထားသည်။
…
ချုံပုတ်ထဲတွင်။
မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး အနားယူနေသော တုန့်ဝေ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ်မြင့်တက်လာသည်။
"လီလျန့် ဒီကောင်ကတော့… အတော်လေးကို အသေးစိတ်ကျကျ ပြောနေတာပဲ။ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုရှန်သာကြားရင် ဘယ်လိုအမူအရာဖြစ်မလဲမသိဘူး။"
ဗီး ဗီး…
ဒရုန်းသံများထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တုန့်ဝေသည် မျက်လုံးများကိုဖွင့်ကာ ကောင်းကင်မှ တဖြည်းဖြည်းကျလာသော ဒရုန်းများကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"လာစမ်းပါ လာပြီး ငါ့ကိုဖယ်ရှားလိုက်စမ်းပါ။"
ဒရုန်းများစွာသည် ၎င်းတို့၏ခေါင်းများကိုလှည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော တုန့်ဝေကို ချိန်ရွယ်ထားကြသည်။
တုန့်ဝေသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ခဏလောက် ထူးဆန်းတဲ့မေးခွန်းတွေ မမေးပါနဲ့။ မဟုတ်ဘဲ သူတို့တွေကြားရင် ငါ့ကိုရယ်နေလိမ့်မယ်…"
သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာမှိတ်လိုက်သည်။
ဒတ် ဒတ် ဒတ်
ကျည်ဆန်သံများကြားပြီးနောက် တုန့်ဝေသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ခံစားကြည့်ခဲ့သော်လည်း ထိမှန်ခံရခြင်းကို မခံစားရသေးပေ။
သူမျက်လုံးများကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ရှန်ချင်းကျူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားတစ်ချောင်းကိုကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်နှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အလေးတစ်ခုက တုန့်ဝေအတွက် ကျည်ဆန်များအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
တုန့်ဝေက ခဏလောက် မှင်တက်သွားသည်။ "အစ်ကိုရှန် ကျည်ဆန်ကိုတားဖို့ အိတ်ကိုအသုံးမပြုရဘူးလို့ စည်းကမ်းတွေမှာ ပြောထားတယ်လေ…"
ရှန်ချင်းကျူသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ သူ့လက်ထဲကအလေးကို ဘေးသို့ချလိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။
"စည်းကမ်းတွေလား။ ငါ ရှန်ချင်းကျူက… ဘယ်တုန်းက စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာဖူးလို့လဲ။"
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခုန်တက်လာပြီး သူ့လက်ထဲကဓားက လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ တုန့်ဝေ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာအောက်တွင် ဒရုန်းကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
"စည်းမျဉ်းတွေက ဒရုန်းတွေကို တိုက်ခိုက်လို့မရဘူးပြောပေမယ့် ငါကတော့လုပ်မှာပဲ။" ရှန်ချင်းကျူသည် မြေပြင်ပေါ်ဆင်းသက်ကာ မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ပြုတ်ကျနေသည့် ဒရုန်းကိုကြည့်ပြီး အေးစက်စက် သရော်လိုက်သည်။
သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော တုန့်ဝေကို ကြည့်ကာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်သည်။
"အမှိုက်ကောင် မင်းရဲ့အစ်ကိုရှန်က မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ဒီမှာရောက်နေပြီ… အိုး"
သူသည် သေနတ်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး ကျည်ဆန်တစ်တောင့်က ရှန်ချင်းကျူ၏ကျောကို တိကျစွာ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ သူသည် ညည်းညူပြီး မျက်လုံးများမှိတ်သွားကာ…
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
TK Team (Chapter 100)
