Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၀၉၉)
Chapter 99 (နောက်လိုက်)
"လခွမ်း။ မင်းတို့က ဘာလို့ ငါတို့ရှေ့မှာ ရုတ်တရတ် ရောက်နေတာလဲ။" ပိုင်လီဖက်တီးလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ပြီး အံသြသွားသည်။
"အခုအချိန်က ဒီကိစ္စနဲ့ စကားများရမှာမဟုတ်ဘူး။" ရှန်ချင်းကျူသည် အော်ဟစ်ကာ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်ချက်ပြောင်းပြီး ဘယ်ဘက်ကိုခုန်လိုက်သည်။
တိုက်ဆိုင်စွာ လင်ချီးယဲ့ကလည်း တူညီသော ဦးတည်ချက်ကို တစ်ချိန်တည်း ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
မူလက ရှေ့ရောနောက်ပါ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော လူလှိုင်းလုံးကြီးနှစ်သုတ်သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ဘယ်ဘက်သို့ ကွဲထွက်သွားပြီး နောက်တွင် ကျည်ဆန်အမြောက်အများက ဝေဟင်သို့ ဖောက်ထွက်လာသည်။
ရှန်ချင်းကျူ၏ နောက်က ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ထဲမှာ နှစ်ယောက်သည် တစ်ချိန်တည်း ပစ်ခံခဲ့ရပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ငိုကြွေးပြီးနောက် သူတို့မျက်လုံးများမှိတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ သတိလစ်သွားကြသည်။
လင်ချီးယဲ့၏ဓားသည် အရိပ်ကျန်ခဲ့လုနီးပါးဖြစ်ပြီး တောတွင်းလမ်းကို သူလျင်မြန်စွာဖြတ်သွားကာ ချောင်ယွမ်းသည် သူ့လက်ထဲတွင် အသုံးမဝင်သောဇွန်းကို ကိုင်ထားရင်း အမီလိုက်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားခဲ့သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် အော်ဟစ်ပြီး သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏နောက်မှာ ရှောင်လိုက်ပြီး ဒရုန်းများကို ရှောင်ရှားရင်း လင်ချီးယဲ့နှင့် တခြားသူများကိုနောက်ကိုလိုက်ရန် လိမ့်ပြီး တွားသွားလိုက်သည်။
သူတို့ထဲမှ အနည်းငယ်သည် အပြင်းအထန် ပြေးခဲ့ကြပြီး ကြမ်းတမ်းသော သစ်တောဟောင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျယ်ဝန်းသော နေရာဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။ တောင်တန်းများတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသောချောင်းက သာယာသော ဒိန်းဒေါင်မြည်သံကို ပြုလုပ်နေသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းကာ စမ်းချောင်းဘေးတွင် ငုံ့ကာ ချောင်းရေအနည်းငယ်ကို သူ့လက်များဖြင့် အနည်းငယ်သောက်ပြီးနောက် မျက်နှာကိုသစ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကိုချလိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး တိုက်ရိုက်ပြိုကျသွားသည်။
"ချီးယဲ့… ငါတို့တွေ တောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ဘယ်လောက်ဝေးသေးလဲ။"
"စောနေသေးတယ်။" လင်ချီးယဲ့က ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည်။ "အစကတည်းက ဒရုန်းတွေဟာ လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုးကနေ ငါတို့ဆီ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာတာကြောင့် လမ်းခရီးမှာ လမ်းကြောင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲခဲ့ရပြီး အခုမှ ငါတို့တွေ စမှတ်ကနေ လေးငါးကီလိုမီတာအကွာအဝေးရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာသာ ရှိသေးတယ်။"
"နည်းပြက ငါတို့ကို ကစားနေတာလား။ ငါတို့ကို ဒရုန်းတွေနဲ့ ထပ်ခါထပ်ခါ လိုက်ဖမ်းပြီး ငါတို့က ပြန်တိုက်ခိုက်လို့မရဘူး…" ရှန်ချင်းကျူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ့ခြေထောက်အောက် ကျောက်တုံးကို စမ်းချောင်းထဲသို့ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာမှာ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်။
"ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ငါတို့တွေ ဒီတောင်တန်းကို လုံးဝဖြတ်ကျော်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။" ချောင်ယွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"တကယ်တော့ အစကတည်းက ဒီနေရာဟာ ထူးဆန်းတယ်လို့ ငါခံစားရတယ်။" လင်ချီးယဲ့သည် ခဏလောက်တုံ့ဆိုင်းကာ ပြောလိုက်သည်။
"ထူးဆန်းတယ်လား။"
"မင်းသတိမထားမိဘူးလား။ ငါတို့ အချိန်အကြာကြီးပြေးပြီး ဘယ်ဦးတည်ရာကိုပဲ သွားနေပါစေ ကောင်းကင်မှာ နေရဲ့အနေအထားက မပြောင်းလဲဘူး။" လင်ချီးယဲ့က သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ နေကိုညွှန်ပြသည်။ "ဒါ့အပြင် ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့တောင်လမ်းက မကြာခဏ ပြောင်းလဲနေတယ်…"
သူတို့အားလုံး ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး တပြိုင်နက် မော့ကြည့်ကြကာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"
"နည်းပြတွေက ဒီနေရာကို တားမြစ်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတာဖြစ်နိုင်တယ်။ အစကတည်းက သူတို့က ငါတို့ကို မထွက်သွားစေချင်ဘူး။"
"ဒါဆို သူတို့က ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။"
"ဒီနေရာမှာ ငါတို့စွမ်းအင်ကို လုံးလုံးကုန်ဆုံးစေချင်တာပဲ။"
ပိုင်လီဖက်တီး၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။ "ဆိုလိုတာက ငါတို့အားလုံးက အဲဒီပြစ်ဒဏ်ကို ကျခံရမှာပေါ့။"
"မဟုတ်ဘူး။" ချောင်ယွမ်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး တိုက်ရိုက်သတိလစ်သွားတဲ့လူတွေက ပြစ်ဒဏ်မှာ မပေါ်လာတော့ဘူး။"
"…" ပိုင်လီဖက်တီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဒရုန်းများသည် သူတို့၏ ကန့်သတ်ချက် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိပုံရပြီး သူတို့နောက်သို့ တည့်တည့်မလိုက်ဘဲ ရှားရှားပါးပါး သက်သာရာရစေသည်။
အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြေးလွှားနေကြပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအားအင်တွေ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ကြသည်။ အားလုံးသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး စမ်းချောင်းဘေးက နေရာလွတ်မှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားလေသည်။
တောင်များနှင့်ချိုင့်ဝှမ်းများတွင် လေးလံသောအလေးမှ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသော "ဝိညာဉ်ညှဉ်းပန်းခြင်း" သာလျှင် အခါအားလျော်စွာ ရယ်မောစေခဲ့သည်။
"ဟေ့ ဟိုနားက ဇွန်းကိုင်ထားတဲ့တစ်ယောက်" ရှန်ချင်းကျူ၏မျက်လုံးများက ချောင်ယွမ်းပေါ်ကျသွားခဲ့သည်။ "မင်းက အရမ်းအင်အားကြီးတာကို မနေ့ညက [မျက်နှာဖုံး] ကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ မင်းဘာလို့ အစကတည်းက မကြိုးစားခဲ့တာလဲ။"
"ငါက မလိုအပ်ရင် ဓားကိုဆွဲထုတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ဗုဒ္ဓရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ငါပြုလုပ်ထားတဲ့ သစ္စာတရားပဲ။" ချောင်ယွမ်းက ပေါ့ပါးစွာဖြေသည်။
"ဒါဆို မင်းဘာလို့ နောက်ကျတော့ လှုပ်ရှားခဲ့တာလဲ။"
"အဲဒါက ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လှုပ်ရှားရမယ့်အချိန်ရောက်လာလို့ပဲ။" ချောင်ယွမ်းက သူ့မျက်လုံးထောင့်ကနေ လင်ချီးယဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရှန်ချင်းကျူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သူကမင်းကို လှုပ်ရှားခိုင်းတော့ မင်းကလှုပ်ရှားပြီး ငါမင်းကို လှုပ်ရှားခိုင်းတော့ မင်းကနေရာမှာထိုင်နေတယ်။ မင်းငါ့ကိုအထင်သေးတာလား။"
"အင်း။"
"မင်း…" ရှန်ချင်းကျူ၏ မျက်လုံးများနီရဲလာသည်။
"ကိုယ့်စိတ်ခံစားချက်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူတွေက အမြဲတမ်း အားနည်းနေလိမ့်မယ်။" ချောင်ယွမ်းသည် သူ့လက်ထဲကဇွန်းဖြင့် ကစားနေရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် ချောင်ယွမ်းကို ပြတ်သားစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး သူပြေးသွားကာ ချောင်ယွမ်းကိုထိုးချင်သော်လည်း ခဏကြာပြီးနောက် သူ့လက်များကို ဖြည်လျှော့လိုက်သည်။
သူသည် မတ်တတ်ရပ်ပြီး အေးစက်သောအကြည့်ကို ပေးလိုက်သည်။ "ဟန့်… အားကြီးသလား အားနည်းသလားဆိုတာ တွေ့ရလိမ့်မယ်။"
ပြောပြီးနောက် သူသည်လှည့်ပြီး တခြားဘက်ကို လျှောက်သွားသည်။
ထို့နောက်ချက်ချင်းပင် သူ့နောက်တွင်ရှိသော တခြားတပ်သားသစ်တစ်ယောက်သည်လည်း လျင်မြန်စွာထကာ နောက်မှလိုက်သွားခဲ့သည်။
"မအေဘေးလေး အဲဒီနှစ်ယောက်က ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီးကို မင်းဘာလို့ လိုက်နေသေးတာလဲ။" ရှန်ချင်းကျူသည် ဒေါသထွက်နေပြီး ဒီလူက သူ့နောက်ထပ်လိုက်နေတာကို မြင်သောအခါ ခေါင်းလှည့်ပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါ့ရဲ့အစ်ကိုရှန်မလို့လေ။" အမည်းရောက်အသားအရေဖြင့် တပ်သားသစ်က ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသာ ငါ့အမေ့ကို အကြွေးဆပ်ဖို့ မကူညီရင် ငါလမ်းပေါ်မှာ တောင်းစားနေဦးမှာပဲ။ ညကင်းစောင့်လူသားဖြစ်ဖို့ ပြောစရာတောင်မလိုဘူး။"
"မင်းလာနောက်နေတာလား။ ငါမနေ့က အဲဒီယွဲ့ကွေနဲ့အတူ မင်းကို [ချိမင်] နဲ့ သတ်မိလုနီးပါးဖြစ်သွားတာလေ။ မင်းငါ့ကို အစ်ကိုရှန်အဖြစ် မှတ်ယူနေသေးတာလား။"
"မင်းက သူ့ကို ထုတ်ဖို့အတွက် တွန်းအားပေးတာလေ။" နောက်လိုက်က ရိုးသားစွာ ဆိုသည်။ "ပြီးတော့ မင်းငါတို့ကို တကယ်ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် လေပေါက်ကွဲမှုကို အသုံးမပြုခင် ဘာလို့ ငါတို့ကို အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံထဲ ပစ်ထည့်ခဲ့မှာလဲ။"
"မင်း…" ရှန်ချင်းကျူသည် စိတ်ရှုပ်စွာ သူ့ခြေထောက်အောက်က ကျောက်တုံးများကို ကန်လိုက်သည်။ "လခွမ်းတဲ့မှပဲ။ ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းတို့ကောင်တွေက မျက်ကန်းပြီး ငါ့နောက်ကို လိုလိုလားလားလိုက်ချင်ကြတာဆိုတော့ မင်းတို့သဘောပဲ။
မှတ်ထားနော်။ ငါ့ကိုပြဿနာမရှာနဲ့။"
ရှန်ချင်းကျူသည် လှည့်ပြီး ရှေ့ကို ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် အဝေးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့နောက်မှ နောက်လိုက်က ခြေတစ်လှမ်းမှ မလွတ်ဘဲ လိုက်လာသည်။
"အစ်ကိုရှန် မင်းလေးနေလား။ ငါမင်းရဲ့အလေးတချို့သယ်ပေးမယ်လေ။"
"ထွက်သွားစမ်း။ ငါ့အလေးငါသယ်မယ်။"
"အိုး…"
ရှန်ချင်းကျူက အဝေးကိုထွက်သွားသောအခါ ပိုင်လီဖက်တီးက ပခုံးတွန့်ပြသည်။
"ထူးဆန်းတယ်နော် ရှန်ချင်းကျူက ဒေါသကြီးတယ်၊ ဘဝင်မြင့်တယ်၊ လူတွေကို ကြိမ်းမောင်းတာကြိုက်တယ်… သူ့နောက်ကို လိုလိုလားလား လိုက်မယ့်လူတွေ တကယ်ရှိတယ်နော်။ သူက တကယ်ပဲ မျက်စိကန်းနေတာလား။"
"အဲဒီကောင်လေးနာမည်က တုန့်ဝေလို့ခေါ်တယ်။ သူငယ်ငယ်တုန်းက သူ့အဖေက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လိုက်ပြေးသွားပြီး သူ့အမေက လောင်းကစားဝါသနာပါပြီး အကြွေးတွေတင်ခဲ့တယ်။ နောက်တော့ အကြွေးရှင်တွေက ဓားတွေကိုင်ပြီး သူ့အိမ်တံခါးကို လာကြတယ်။ နေရာတိုင်းမှာ ပိုက်ဆံချေးဖို့ကလွဲလို့ ရွေးစရာမရှိတော့ဘူး။
နောက်ပိုင်းတော့ သူက ရှန်ချင်းကျူနဲ့တွေ့ခဲ့တယ်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဒီလူက သူ့မွေးရပ်မြေမှာ မြေကွက်ပေါင်းများစွာကို ရောင်းပြီး တုန့်ဝေကို ချေးပေးလိုက်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်က တားမြစ်အပျက်အစီးတွေကို အတူတကွနိုးထခဲ့ကြပြီး ညကင်းစောင့်လူသားကတွေ့ပြီးတော့ ဒီရောက်လာတာပဲ။"
ချောင်ယွမ်းက အဖြစ်အပျက်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ကောင်းကောင်းသိပါလား။"
"အဲဒီတုန့်ဝေက ငါ့အခန်းဖော်လေ။" ချောင်ယွမ်းက ပခုံးတွန့်ပြသည်။ "နောက်ထပ်နောက်လိုက်နှစ်ယောက်လည်းရှိသေးတယ် သူတို့က အမြွှာညီအစ်ကိုတွေဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်က လီကျာ၊ နောက်တစ်ယောက်က လီလျန့်တဲ့။ ဘာကြောင့်လဲတော့ ငါမသိပေမယ့် သူတို့က ရှန်ချင်းကျူနောက်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြတယ်။"
"လူတစ်ယောက်ရဲ့အကြောင်းကို ပြောလို့မရဘူး။" ပိုင်လီဖက်တီးက မျက်ခုံးပင့်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဒရုန်း၏အသံသည် တောထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်ချီးယဲ့၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေပြင်မှ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
"ထပ်လာပြန်ပြီ…"
TK Team (Chapter 99)
