Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၀၉၆)
Chapter 96 (ပြင်းထန်သောလေ့ကျင့်ရေး)
ဒီလူက အရမ်းပြင်းထန်တဲ့စိတ်ရောဂါဖြစ်နေတာလား။
လင်ချီးယဲ့သည် ချောင်ယွမ်းကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူသည် တခြားသူများ၏ အဆိုးဆုံးကို ခံယူလိုစိတ် အမြဲရှိခဲ့သည်။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကြင်နာမှုပြရန် ရုတ်တရက်ရောက်လာသောအခါ သူ့အတွက် သိပ်ပြီးမစဉ်းစားရန် ခက်သည်။
"ငါနားမလည်ဘူး။" လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါမင်းကို ရူးသွပ်တဲ့အခြေအနေအနေ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်လို့လား။"
"မင်းက ငါ့အပြစ်တွေကို သန့်စင်စေပြီး ငါ့ရဲ့ကုသိုလ်တွေကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်။" ချောင်ယွမ်းသည် လက်အုပ်ချီလျက် ဗုဒ္ဓ၏အမည်နာမတော်ကို ညင်သာစွာ ရွတ်ဆိုသည်။
လင်ချီးယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ။"
ချောင်ယွမ်း၏မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ဖြည်းညှင်းစွာပြောလာသည်။
"ငါက ဆိုးဝါးတဲ့နည်းနဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ အပြစ်မဲ့လူ ၃၃၃ ယောက်ရဲ့အသက်တွေကို ငါ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သယ်ဆောင်ထားတယ်။ သွေးတွေက ကောင်ကင်းကိုစွန်းထင်းပြီး အပြစ်တွေက ပင်လယ်လိုပဲ… မင်းတစ်ယောက်တည်းသာ ငါ့အတွက် ဒီအပြစ်ကို ဖယ်ရှားပြီး ကံကြမ္မာမီးတောက်ရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကနေ ကယ်တင်နိုင်မှာ။"
"မင်းက လူ ၃၃၃ ယောက်ကို သတ်ခဲ့တာလား။" ပိုင်လီဖက်တီး၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "မင်း… ဓားပြလုပ်ဖူးတာလား။"
"…မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆို မင်းဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ။"
ချောင်ယွမ်းသည် သူ့နှာခေါင်းကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ နှာခေါင်းကနေ သူ့နှလုံးကိုကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။
လင်ချီးယဲ့က ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည်။ "ငါတောင်းပန်ပါတယ်။ ငါက လူတွေကို သူတို့အပြစ်တွေဖယ်ရှားနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မရှိဘူး။ မင်း ဘုန်းကြီးဆီ သွားသင့်တယ်။"
"ငါသွားခဲ့တယ်။" ချောင်ယွမ်းက လင်ချီးယဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ငါက ကျိုဟွာတောင်မှာ ကျမ်းဂန်တွေရွတ်ဆိုပြီး ဗုဒ္ဓရဲ့အမည်နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုပြီးတော့ ခုနစ်နှစ်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က သွေးရောင်ဟာ လုံးဝမပျောက်သွားဘူး… ဆရာတော်ကျင်းချန်က ငါ့အပြစ်တွေကိုဖယ်ရှားပြီး ငါ့ကုသိုလ်တွေကိုဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကူညီနိုင်မယ့် လူတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။"
"သူက မင်းကို ငါ့နာမည်ပေးခဲ့တာလား။" လင်ချီးယဲ့က ထူးဆန်းစွာ မေးသည်။
"…မဟုတ်ဘူး ဒါပေမယ့် သိပ်ပြီးမကွဲပြားပါဘူး။" ချောင်ယွမ်းက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။ "သစ်ပင်နှစ်ပင် မတ်မတ်ရပ်၊ နတ်ဘုရားရှစ်ပါးက တစ်ကိုယ်တည်း၊ ညဘက်မှာ ဆယ်နှစ်ကြာ၊ ငါ့ကမ္ဘာကိုဖြတ်သွားတယ်… ဒါက 'လင်ချီးယဲ့(林七夜)' ဆိုတဲ့ နာမည်သုံးလုံးမဟုတ်ဘူးလား။"
လင်ချီးယဲ့သည် ပထမစကားနှစ်ခွန်းကို တုံ့ပြန်မှုမရှိသော်လည်း 'ညဘက်မှာ ဆယ်နှစ်ကြာ၊ ငါ့ကမ္ဘာကိုဖြတ်သွားတယ်' ဆိုသည့် စကားကိုကြားသောအခါ သူ့အမူအရာက တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာသည်။
'ညဘက်မှာ ဆယ်နှစ်ကြာ' ဆိုတာက သူမျက်စိကန်းသွားသည့် ဆယ်နှစ်တာကိုဆိုလိုသလား ဒါမှမဟုတ် ကျောက်ခုန်းချိန်နှင့် သူသဘောတူညီခဲ့သော ညကင်းစောင့်လူသား ဆယ်နှစ်တာဖြစ်လာခြင်းကို ဆိုလိုတာလား။
ပထမတစ်ခုဆိုရင်က ချောင်ယွမ်းက သူ့ကို သေသေချာချာ စုံစမ်းခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုနိုင်သော်လည်း ဒုတိယတစ်ခုဆိုရင်… သူ ကျောက်ခုန်းချိန်နှင့်အတူ ညကင်းစောင့်လူသားထဲကို ဆယ်နှစ်ဝင်မယ်လို့ သဘောတူညီခဲ့သောအခါ ဘေးတွင် ဘယ်သူမှမရှိဘဲ ကျင်းချန်ဆရာတော်က ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။
"ဘေးဥပဒ်တွေနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကနေ လွတ်မြောက်အောင် တခြားသူတွေကို ငါကူညီနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေဦးမှာပဲ။" လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"အခုတော့ မဖြစ်နိုင်သေးပေမယ့် အနာဂတ်မှာ မင်းလုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။"
"မင်းငါ့ကို ဒီလောက်တောင်ယုံတာလား။"
"ငါက ကျင်းချန်ဆရာတော်ကိုယုံတာ။"
လင်ချီးယဲ့သည် ချောင်ယွမ်းကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချကာ "ဒါကတော့ မင်းသဘောပဲ ဒါပေမယ့် ငါကတော့ ဘာအာမခံချက်မှ မပေးဘူး။"
တစ်ခုခုကို တွေးနေသကဲ့သို့ ချောင်ယွမ်း၏နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ်မြင့်တက်လာကာ ဆားရည်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို လင်ချီးယဲ့အား ပေးလိုက်သည်။
"ဆားရည်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကိုစားပါ။"
လင်ချီးယဲ့သည် ခဏတာရုန်းကန်လိုက်ပေမယ့် အနည်းငယ်ယူကာ ဂျုံပေါင်မုန့်ဖြူထဲထည့်ပြီး အလုတ်ကြီးကိုက်လိုက်သည်။
ချောင်ယွမ်းက ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြသည်။
"ဒီအပြုံးက ခွေးလျက်နဲ့ ပိုပြီးတူလာပြီ…" ပိုင်လီဖက်တီးသည် ရေရွတ်ရင်း ချောင်ယွမ်းဘက်သို့ အရှက်မဲ့စွာ ကိုင်းညွှတ်ပြီး ဆားရည်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်တချို့ကို ယူရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။
ချောင်ယွမ်း၏မျက်နှာပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့လက်ဖြင့် ဆားရည်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ "ထွက်သွားစမ်း။"
"ငါလည်း တစ်ကိုက်လောက်စားချင်တယ်။ ချီးယဲ့ကျတော့ စားလို့ရပြီး ငါဘာလို့စားလို့မရတာလဲ။ အရမ်းကပ်စေးနှဲတာပဲ…" ပိုင်လီဖက်တီးက သူ့နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။
"ဒါက လင်ချီးယဲ့ဟာတွေ။" ချောင်ယွမ်းက အမူအရာမဲ့စွာ ပြောသည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် လင်ချီးယဲ့ရှေ့ကို မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ "ချီးယဲ့ ငါ့ကိုပြောစမ်း။ ငါ ပိုင်လီဖက်တီးက မင်းရဲ့ဆားရည်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို စားဖို့မတန်ဘူးလား။"
"မတန်ဘူး။"
"…ငါ့ Rolex…"
"အမ်… နည်းနည်းစားလို့ရတယ်။"
လင်ချီးယဲ့ခွင့်ပြုတာမြင်တော့ ပိုင်လီဖက်တီး၏အပြုံးအောက်တွင် ချောင်ယွမ်းသည် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ သူ့လက်ကိုဖယ်လိုက်ရုံမှတစ်ပါး ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ အသားစိမ်းကို တိတ်တဆိတ် ဝါးနေသည်။
လက်တစ်ဖက်တွင် ဂျုံပေါင်မုန့်ဖြူနှင့် တခြားတစ်ဖက်တွင် ဆားရည်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကိုကိုင်ထားရင်း ပိုင်လီဖက်တီးသည် ချောင်ယွမ်းရှေ့တွင် မောက်မာစွာမတ်တတ်ရပ်နေပြီး မောင်းမဆောင်ထဲရှိ အင်အားကြီးသောမိဖုရားကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဝါးနေရင်း ရယ်မောနေသည်။
"အားလုံးနားထောင်ကြ။"
အားလုံးက စားရန် အာရုံစိုက်နေကြချိန်မှာ နည်းပြဟုန်သည် နည်းပြနှစ်ယောက်နှင့် ကန်တင်းတံခါးကနေ ဝင်လာပြီး ကျယ်လောင်သောအသံက ကန်တင်းတစ်ဝိုက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
အားလုံးသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် လက်ထဲရှိ ဂျုံပေါင်မုန့်ဖြူကို ချလိုက်ပြီး ပိုင်လီဖက်တီးတစ်ယောက်တည်းသာ ဂျုံပေါင်မုန့်ဖြူကို ပါးစပ်ထဲသွတ်ထည့်ပြီး ပါးဖောင်းဖောင်းနှင့် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
နည်းပြဟုန်၏ စူးရှသော မျက်လုံးများက အားလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။
"ဒီနေ့နေ့လယ်ခင်းက မင်းတို့ရဲ့ပထမဆုံးပြင်းထန်တဲ့လေ့ကျင့်ရေးပဲ။ နေ့လယ်စာစားပြီးရင် အားလုံး ကန်တင်းနောက်ဘက်မှာ စုဝေးကြ။ ငါပြောတာနားလည်လား။"
"နားလည်ပါတယ်။" တပ်သားသစ်အားလုံးက ပြန်ဖြေသည်။
နည်းပြဟုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါမင်းတို့ကို အကြံတစ်ခုပေးချင်တယ်။ နေ့လယ်ခင်း ပြင်းထန်တဲ့လေ့ကျင့်ရေးက အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်… မင်းတို့စားပွဲပေါ်က စားစရာကို ပြီးအောင်စားတာ ပိုကောင်းမယ်။"
ပြောပြီးနောက် နည်းပြသုံးယောက်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ကန်တင်းတွင် အသံများ ကျယ်လောင်လာပြန်သည်။
"ပြင်းထန်တဲ့လေ့ကျင့်ရေးလား။ ဘာကြီးလဲဟ။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် ဂျုံပေါင်မုန့်ဖြူကို ဝါးစားရင်း သံသာဖြစ်စွာ မေးသည်။
"ငါမသိဘူး။" ချောင်ယွမ်းက ခေါင်းယမ်းသည်။
"စားပွဲပေါ်က အားလုံးကို အရင်ပြီးအောင်စားလိုက်ပါ။" လင်ချီးယဲ့သည် နည်းပြများထွက်ခွာသွားသော ဦးတည်ရာကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒီနေ့လယ်ခင်းက ငရဲအစစ်ဖြစ်လောက်တယ်…"
…
လင်ချီးယဲ့တို့သုံးယောက်သည် သူတို့အစာကို ပြီးအောင်စားပြီးနောက် အနက်ရောင်ဘတ်စ်ကားအများအပြား ရပ်တန့်ထားသည့်နေရာဖြစ်သော ကန်တင်းနောက်ဘက်ကို တည့်တည့်သွားပြီး သူတို့ဘယ်သွားရမလဲမသိပေ။
"စခန်းကနေထွက်မှာလား။" ပိုင်လီဖက်တီး၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူ့မျက်နှာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို မျှော်လင့်နေသည်။
"စခန်းကနေ ထွက်သွားတာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။" လင်ချီးယဲ့က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
"ဘာလို့လဲ။"
"လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာရှိတဲ့ အဆောက်အအုံတွေက 'ကန့်သတ်' အခြေအနေတွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူးဆိုတာ ပြသနေတာပဲ။" အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ဖူးသော ကျန့်ကျုံးသည် လူသုံးယောက်နောက်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ပွင့်လင်းစွာပြောလိုက်သည်။
"မင်းအရင်ကလေ့ကျင့်ဖူးတာလား။"
"ညကင်းစောင့်လူသားက စစ်တပ်နဲ့ ကွဲပြားသလားဆိုတာ ငါမသိဘူး။ အတိုချုပ်ပြောရရင်… နေ့လယ်ခင်း လေ့ကျင့်ရေးက မနက်ကလောက် လွယ်ကူမှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်စွမ်းအင်ကို ချွေတာပါ။"
ကျန့်ကျုံးသည် လင်ချီးယဲ့အနားကို ဖြတ်လျှောက်ကာ အနက်ရောင်ဘတ်စ်ကားတံခါးက ဖြည်းညှင်းစွာပွင့်လာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာခုန်တက်ရင်း အားလုံး၏မြင်ကွင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် တခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပေမယ့် ဒီ'ပြင်းထန်သောလေ့ကျင့်ရေး'က ဘာလဲဆိုတာ မှန်းဆ၍ မရသောကြောင့် တွေးတောတာရပ်လိုက်ပြီး ကျန့်ကျုံးနှင့်အတူ ကားပေါ်တွင်လိုက်ပါလာကာ ပိုင်လီဖက်တီးနှင့် ချောင်ယွမ်းတို့လည်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
အားလုံးရောက်လာသောအခါ ကားများသည် ဖြည်းညှင်းစွာစတင်လာပြီး အနက်ရောင်ဘတ်စ်ကားငါးစီးသည် စခန်းဂိတ်ပေါက်ကနေ မောင်းထွက်ပြီး တောထဲကို ဝင်သွားကြသည်။
နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ကားရပ်သွားသည်။
အနားယူနေသော လင်ချီးယဲ့သည် မျက်လုံးများဖွင့်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကိုကြည့်လိုက်တော့ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ကျင်းနန်တောင်လား။" လင်ချီးယဲ့သည် ချန်းနန်ဇာတိဖြစ်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ စိမ်းလန်းသောတောင်တန်းများကို သဘာဝအတိုင်း မှတ်မိနိုင်သည်။
ချန်းနန်မြို့သည် သာ့ရှ၏အရှေ့တောင်ဘက်လွင်ပြင်တွင်တည်ရှိပြီး မြင့်မားပြီးနာမည်ကြီးသော တောင်တန်းများမရှိပေ။ ဒီကျင်းနန်တောင်သည် အမြင့် ၄,၀၀၀ မီတာခန့်သာရှိကာ မြင့်မားသောတောင်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်းပတ်လည်တွင် သေးငယ်သောတောင်တန်းများရှိပြီး ၎င်းကို အလယ်ဗဟိုပြု၍ ဖုံးအုပ်ထားကာ တောင်တန်းတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ မကြီးပေမယ့် သေးသေးလေးတော့ မဟုတ်ဘူး။
ထို့အပြင် ကျင်းနန်တောင်သည် ကြီးမားသောအတိုင်းအတာဖြင့် မဖွံ့ဖြိုးသေးပါ။ ၎င်းသည် ချန်းနန်မြို့၏နယ်စပ်ရှိ တောရိုင်းတောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ခရီးသွားများ အတက်အဆင်းပြုလုပ်ရန် ကျင်းနန်တောင်ထိပ်တွင် ကေဘယ်လမ်းငယ်တစ်ခုသာရှိသည်။ သို့တိုင် တစ်နှစ်ကို ခရီးသွားတွေ သိပ်မများဘူး။ ၎င်းသည် လူကြိုက်မများသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
ကားရပ်ပြီးနောက် နည်းပြဟုန်သည် မတ်တတ်ရပ်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်က ရက်စက်သောအပြုံးဖြင့် တပ်သားသစ်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အားလုံး ကားပေါ်ကဆင်းတော့။"
TK Team (Chapter 96)
