Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၀၈၉)
Chapter 89 (ငရဲ)
တီ တီ တီ
ကျယ်လောင်သော ဝီစီသံသည် မှောင်မိုက်နေသော ညကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်ကာ အိပ်ဆောင်ဧရိယာ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် အိပ်မက်မှ ရုတ်တရက် နိုးလာကာ စားပွဲထောင့်တွင် ခင်းထားသည့် Rolex ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မနက်သုံးနာရီပဲရှိသေးတယ်… အရမ်းရက်စက်ပါလား။"
သူသည် အိပ်ရာမှ အမြန်ထကာ စစ်ယူနီဖောင်းကို ပြောင်းလဲပြီး အိပ်ပျော်နေသော ပိုင်လီဖက်တီး၏မျက်နှာကို လက်ပြန်ဖြင့် ဖိနပ်နဲ့ရိုက်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူသည် နှစ်ကြိမ်လောက်ဟောက်ကာ နှုတ်ခမ်းသပ်ရင်း ပျင်းရိစွာ တစ်ဖက်လှည့်ပြီးဆက်အိပ်နေလေသည်။
လင်ချီးယဲ့: "…"
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့ကိုအာရုံစိုက်ရန် စိတ်ရှုပ်မခံဘဲ သူ့အဝတ်အစားများလဲပြီးသည်နှင့် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးပိတ်ခါနီးတွင် သူကခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
"မော့လိက မိန်းမတွေကို သဘောကျတာလို့ ငါကြားတယ်။"
"…"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမက်နေသကဲ့သို့ ကုတင်ပေါ်မှ လျှပ်တပြက်ထထိုင်ကာ တခြားကုတင်ဗလာကို မော့ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
"သူတို့တွေရူးနေကြလား။ ငါ သခင်လေးက လေးနာရီပဲအိပ်ရသေးတယ်… ချီးယဲ့ ညီအစ်ကိုချီးယဲ့။ ငါ့ကိုစောင့်ဦး။"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ဘောင်းဘီဝတ်နေစဉ် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ လူများစွာ စတင်ပြေးလွှားနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် စိတ်ရှုပ်စွာ ခေါင်းကုတ်ရင်း သူတို့နောက်ကိုအမီလိုက်လေသည်။
အမှောင်ထဲတွင် လင်ချီးယဲ့၏အရှိန်သည် အလွန်မြန်ဆန်၏။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို သူရောက်သောအခါ ရှေ့တွင် မတ်မတ်ရပ်နေသော နည်းပြသုံးယောက်မှလွဲ၍ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံး တပ်သားသစ်တစ်ယောက်မျှ မရှိသေးပေ။
နည်းပြဟုန်သည် ပထမဆုံးရောက်လာသော လင်ချီးယဲ့ကို သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အသိအမှတ်ပြုမှုအရိပ်အယောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့၏နောက်တွင် တပ်သားသစ်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ နည်းပြဟုန်သည် သူ့လက်ထဲတွင် အချိန်မှတ်နာရီကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေပုံရသည်။
နောက်ဆုံးတပ်သားသစ် အနည်းငယ် ရောက်လာသောအခါ နည်းပြဟုန်သည် အမူအရာမဲ့စွာ အိပ်ငိုက်နေသောမျက်လုံးများရှိနေသည့် အောက်ကလူများကိုကြည့်ပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒီနေ့က မင်းတို့ရဲ့ ပထမဆုံးလေ့ကျင့်ရေးစခန်းနေ့ပဲ။
ငါမင်းတို့ကို… ဘာကစည်းမျဉ်းလဲ။ ဘာကပြစ်ဒဏ်လဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်။
ဝီစီသံကြားတာနဲ့ မင်းတို့ဘာပဲလုပ်နေပါစေ တန်းစီဖို့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို သုံးမိနစ်အတွင်း ရောက်နေရမယ်။"
နည်းပြဟုန်သည် လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
"အခု သုံးမိနစ်ထက် ပိုကြာတဲ့ ဘယ်သူမဆို အလိုအလျောက် အပြင်ထွက်နိုင်တယ်။"
ကိုယ်ခံပညာစင်မြင့်အောက် တပ်သားသစ်များကြားတွင် အလိုအလျောက် အပြင်ထွက်သူ လူအနည်းငယ်သာရှိပြီး ကျန်လူအများစုမှာ တီးတိုးပြောနေကြသည်။
"နည်းပြ ကျွန်တော် အချိန်မကြည့်လိုက်ရဘူး။ ကျွန်တော် ဘယ်နှမိနစ်ရောက်သလဲဆိုတာမသိရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။" တပ်သားသစ်တစ်ယောက်က လက်မြှောက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
နည်းပြဟုန်သည် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ပြီး "မင်း အရင်ဆုံး ဆယ်ခါပတ်ပြေးလိုက်။"
တပ်သားသစ်: "…"
"ကျွန်တော် ဒီအတိုင်းမေးတာကို…"
"ငါမင်းကို ဆယ်ခါပတ်ပြေးလို့ပြောနေတာ။ မင်းနားမလည်ဘူးလား။"
"…ဟုတ်ကဲ့။"
အောက်ကတပ်သားသစ်များသည် နည်းပြဟုန်၏အပြုအမူကို နားမလည်သလို ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တပ်သားသစ်များကြားက လေးနက်သောစစ်တပ်အသွင်အပြင်ဖြင့် အသက်လတ်ပိုင်းလူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာပြောလာသည်။
"သတင်းပို့ပါတယ်။"
နည်းပြဟုန်၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ်လင်းလက်လာသည်။ "ပြောပါ။"
"ကျွန်တော် အချိန်ဘယ်လောက်သုံးလိုက်သလဲမသိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
"ဒါဆိုခံစားကြည့်လိုက်ပါ။ လောင်းကြေးထပ်လိုက်။ မင်းတို့အားလုံးရောက်ရှိတဲ့အချိန်ကို ငါဒီမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ မင်းတို့ သုံးမိနစ်အတွင်းရောက်တာလို့ လောင်းကြေးထပ်နိုင်တယ်။ မင်းလောင်းတာမှန်ရင် ဘာမှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းလောင်းတာမှားရင်… ပြစ်ဒဏ်နှစ်ဆပဲ။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"
"မင်း စစ်သားဖြစ်ဖူးသလား။"
"ကြည်းတပ်တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့က အထူးတပ်ဖွဲ့ဟောင်း ကျန့်ကျုံးပါ။"
လင်ချီးယဲ့သည် ရှုပ်ထွေးနေသောမျက်လုံးများဖြင့် သူ့မျက်လုံးထောင့်ကနေ ထိုအသက်လတ်ပိုင်းလူကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူလည်း အထူးတပ်ဖွဲ့ကနေ ညကင်းစောင့်လူသားကို ပြောင်းရွှေ့ပြောင်းတာလား… လောင်ကျောက် တပ်သားသစ်လေ့ကျင့်ရေးကို စတင်ဝင်ရောက်စဉ်နှင့် အတူတူပင်မဟုတ်ပါလား။
နည်းပြဟုန်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျန့်ကျုံးဆီမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ "ငါထပ်ပြောမယ်။ သုံးမိနစ်ကျော်သွားတဲ့လူတွေ… အလိုအလျောက်ထွက်ပါ။"
ဒါကိုပြောပြီးနောက် အောက်တပ်သားသစ်ထက်ဝက်ကျော်သည် ချက်ချင်း အပြင်ထွက်လာပြီး ပိုင်လီဖက်တီးပင် ခါးသက်သက်မျက်နှာဖြင့် အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အချိန်မည်မျှကြာကြာ အသုံးပြုခဲ့သည်ကို သူမသိသော်လည်း သုံးမိနစ်ထက် ပိုသည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။
လင်ချီးယဲ့ကတော့ တန်းစီရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူအချိန်မည်မျှအသုံးပြုခဲ့သည်ကို အတိအကျမသိသော်လည်း သေချာပေါက် နှစ်မိနစ်ထက်မပိုချေ။
အားလုံးမတ်တတ်ရပ်နေစဉ် နည်းပြဟုန်သည် သူ့လက်ကို ထပ်မံဆန့်တန်းပြီး မူလအဖွဲ့ထဲကို အကြိမ်အနည်းငယ် လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
"မင်း၊ မင်း၊ မင်းနဲ့ မင်း၊ မင်းတို့အားလုံး အပြင်ထွက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာသွားရပ်နေ။"
လက်ညှိုးထိုးခံရသော တပ်သားသစ်အနည်းငယ်၏မျက်နှာသည် အမည်းရောင်ပြောင်းသွားပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ အနောက်သို့ လျှောက်သွားကာ တန်းစီလိုက်သည်။
"အခုပဲ တန်းစီရာကနေ အလိုအလျောက်ထွက်သွားတဲ့သူတွေက အလေးအိတ်တွေကို ကျောပေါ်တင်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ဆယ်ကြိမ်ပတ်ပြေးပါ။ ငါအပြင်ထွက်ခိုင်းတဲ့သူတွေက အလေးအိတ်တွေကို ကျောပေါ်တင်ပြီး အကြိမ်နှစ်ဆယ်ပတ်ပြေးပါ။ ပြေးလို့မပြီးမချင်း သူတို့တွေ အနားယူခွင့်မရှိဘူး။
သုံးမိနစ်အတွင်း ရောက်ရှိသူတွေက မင်းတို့ရှိတဲ့နေရာမှာ အနားယူပါ။"
အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများသည် အဖွဲ့ထဲက ထွက်လာသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်ခံပညာကွင်း၏ဘက်ခြမ်းသို့ တုံ့ဆိုင်းစွာ လျှောက်သွားကာ အလေးအိတ်တစ်လုံးစီကို ကျောပေါ်တင်ပြီး တိတ်ဆိတ်သော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် လှည့်ပတ်ပြေးခဲ့ကြသည်။
လင်ချီးယဲ့ကတော့ အဲဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ပြီး သူတို့ပြေးတာကို ကြည့်နေသည်။
"ဟမ်။ ငါ… ငါ ငါ့ရဲ့တားမြစ်အပျက်အစီးကို အာရုံခံလို့မရတော့ဘူး။" ရုတ်တရက် လင်ချီးယဲ့ဘေးရှိ တပ်သားသစ်တစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။
"ငါရောပဲ။"
"မင်းသာမပြောရင် ငါသိမှာတောင်မဟုတ်ဘူး။ ဒါက… ဘယ်လိုအခြေအနေကြီးလဲ။"
"နည်းပြယွမ် အရင်ကပြောခဲ့တဲ့ တားမြစ်အပျက်အစီးတွေကို ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ တားမြစ်ပစ္စည်းကြောင့် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။"
"ငါတကယ် လုံးဝမခံစားရတော့ဘူး။ ဒီခံစားချက်က အရမ်းစိတ်မသက်မသာဖြစ်တာပဲ…"
"…"
လင်ချီးယဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဘာ။
မင်းတို့က တားမြစ်အပျက်အစီးကို မခံစားရဘူးလား။
ငါ [ညကောင်းကင်အက] ရဲ့ကောင်းချီးနဲ့ ဒီကိုပြေးခဲ့တာကို…
လင်ချီးယဲ့သည် ခဏလောက် သေသေချာချာ ဂရုတစိုက်ခံစားကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
တခြားသူများနှင့်မတူဘဲ လင်ချီးယဲ့သည် သူ၏တားမြစ်အပျက်အစီးများဖြစ်သော [သေမျိုးနတ်ဘုရားနယ်ပယ်] နှင့် [ညကောင်းကင်အက] တို့ကို ခံစားရသေးပြီး ၎င်းတို့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရှိနေပါသေးသည်။
သို့သော် ၎င်းတို့၏ ထိရောက်မှုမှာ အလွန်လျော့ကျသွားပုံရသည်။
စိတ်စွမ်းအား အာရုံခံစားမှုအကွာအဝေးသည် အချင်းဝက် ၂၀ မီတာမှ ၂ မီတာသို့ လျှော့ချထားပြီး ရွေ့လျားအမြင်အာရုံမှာလည်း အများအပြား အားနည်းသွားကာ [ညကောင်းကင်အက] ၏အပိုဆုမှာ အားအနည်းဆုံးဖြစ်ပြီး လင်ချီးယဲ့သည် ကွဲပြားမှုကိုခံစားကြည့်ရန် ခက်ခဲသည်။
လေ့ကျင့်ရေးစခန်းရှိ တားမြစ်ပစ္စည်းသည် တားမြစ်အပျက်အစီးကို ဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း နတ်ဘုရားအပျက်အစီးအပေါ် ၎င်း၏သက်ရောက်မှုမှာ သိသာထင်ရှားစွာ မရှိသေးဘဲ ၎င်းကို အားနည်းသွားအောင်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းခဲ့သည်။
သူ၏ကိုယ်ပိုင်စိတ်စွမ်းအားကိုအသုံးပြုရသော [ညကောင်းကင်အက] နှင့်မတူဘဲ [ညကောင်းကင်အက] ၏စွမ်းအားသည် ညကိုယ်တိုင်မှ ထွက်လာသောကြောင့် တားမြစ်ပစ္စည်းဖြင့် ၎င်း၏အားနည်းမှုက ဘာမှမပြောပလောက်ပေ။
တစ်နည်းဆိုရသော် လက်ရှိ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတွင် လင်ချီးယဲ့သည် တားမြစ်အပျက်အစီး အသုံးပြုနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောတပ်သားသစ်ဖြစ်နိုင်သည်။
သေချာပေါက် လင်ချီးယဲ့က ဘာအရေးကြီးသလဲဆိုတာ အလွန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိပြီး သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအလေးချိန်ကို လျော့ချရန်အတွက် နတ်ဘုရားအပျက်အစီးကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း အသုံးမပြုပေ။ သူ့ကိုယ်သူလေ့ကျင့်ရန် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ လှည့်စားရန် နတ်ဘုရားအပျက်အစီးကို သူအားကိုးပါက ဒီကိုလာတာ ဘာထူးတော့မည်နည်း။
အဝေးက အပြေးအဖွဲ့တွင် အနောက်မှာ ဖက်တီးတစ်ယောက်သည် ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်လှမ်းရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားနေတာကို ယောင်ဝါးဝါးမြင်နေရသည်။
သူ့ရှေ့နှင့် မနီးမဝေးတွင် ရှန်ချင်းကျူရှိသည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် ပြေးနေပုံမပေါ်ဘဲ ပျင်းရိနေပုံရသည်။ ရံဖန်ရံခါ ကြီးကြီးမားမား ခြေလှမ်းမလှမ်းခဲ့လျှင် ဤလူသည် သူ့နောက်ဘက် ဥယျာဉ်မှာ လမ်းလျှောက်နေသည်ဟု လင်ချီးယဲ့ တွေးထင်မိလိမ့်မည်။
ပြေးနေရင်း ရှန်ချင်းကျူက သမ်းဝေလိုက်သည်။
"အဲဒါဘယ်သူလဲ။ မင်းသောက်ခွေးလိုလမ်းလျှောက်နေတာလား။ ပြေးစမ်း။" နည်းပြဟုန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရှန်ချင်းကျူကိုကြည့်ကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် ပုံဆောင်သဘောအရ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းပြေးလိုက်၊ ယိမ်းနွဲ့လိုက်ဖြင့် နည်းပြ၏စကားကို စိတ်ထဲမှာ စွဲမထားပုံရပြီး မောက်မာသောအမူအရာဖြင့် သူ့ဘာသာသူ သွားနေဆဲဖြစ်သည်။
"မင်းလမ်းလျှောက်ရတာ ကြိုက်တာလား။ မင်း နောက်ထပ်ဆယ်ကြိမ်ပတ်ပြေးလိုက်။ မင်းမပြီးဘူးဆိုရင်တောင် မင်းဒီနေ့ပြေးရမယ်။ မင်း ဒီလေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ အမောဆို့ပြီးသေသွားတဲ့အထိ မင်းပြေးရမယ်။" နည်းပြဟုန်က တကယ် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။ "နှစ်နာရီအတွင်း ပြီးအောင်ပြေး။ မပြီးရင် နောက်ထပ်ဆယ်ကြိမ်ပတ်ပြေး။ မင်းအမောဆို့ပြီး သတိလစ်တဲ့အထိပြေး။"
ရှန်ချင်းကျူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကိုယ်ခံပညာစင်မြင့်ပေါ်ရှိ နည်းပြဟုန်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ဘေးသို့ တံတွေးထွေးပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ပြေးလေသည်။
အကြိမ်သုံးဆယ်ကို သူသည် စုစုပေါင်း တစ်နာရီခွဲ ပြေးခဲ့သည်။
ပြီးနောက် ဆယ်ကြိမ်ပတ်ပြေးရသော ပိုင်လီဖက်တီးလည်း တစ်နာရီခွဲပြေးခဲ့ရသည်။
သို့သော် နည်းပြဟုန်က သူတကယ် အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့တာကို မြင်ရသည်။ သူ့ရှေ့တွင်လမ်းလျှောက်နေသည့် နာခံမှုမရှိသော ရှန်ချင်းကျူထက် ဒီဖက်တီးကောင်လေးကို သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပို၍သဘောကျသည်ဟု နည်းပြဟုန်ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကိုမတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ပြေးပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသောအခါ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှာ ငါးဝမ်းဗိုက်ဖြူဖြူက ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမှလွဲ၍ လူတိုင်းသည် အခြေခံအားဖြင့် သူတို့၏အကြိမ်ရေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် တစ်ဝက်သေဆုံးသွားသော ပိုင်လီဖက်တီးကို အိမ်ဆောင်သို့ ပြန်ရန်ကူညီပေးခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူသည် ကုတင်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရွှံ့ကဲ့သို့ လဲကျသွားသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများက အိပ်ရာခင်းများကို စိုရွှဲနေပြီး သေတော့မည့်ပုံပေါ်နေသည်။
"လခွမ်း… ငါ ဒီညမှာ… ငါ့ဘဝတစ်ဝက်စာလောက် ခြေလှမ်းတွေကို လှမ်းခဲ့ရတယ်… ငါပင်ပန်းနေပြီ… ငါအိပ်ချင်တယ်…"
ပိုင်လီဖက်တီးပြောပြီးသည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ စူးရှသော ဝီစီသံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။
TK Team (Chapter 89)
