Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၀၈၆)
Chapter 86 (အားပေးမှု)
အချိန်နတ်ဘုရားအပျက်အစီးမှာ ဝမ်မြန့်၏အရှိန်က အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ပြီး လင်ချီးယဲ့၏ဓားဖြောင့်ကို အလွယ်တကူ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။
"ငါသိပြီ။ ဒါက ပိုင်လီမိသားစုဆီက ဖက်တီးလေး မင်းကိုပေးခဲ့တာပဲ…" ခဏတာကြာပြီးနောက် ဝမ်မြန်သည် ဒီဆက်ဆံရေးကိုသဘောပေါက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သို့သော် သူ့မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်မျှ နောင်တမဟုတ်ဘဲ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ငါမင်းနဲ့တိုက်ခိုက်ပေးမယ်… ရိုးရိုးသားသားနဲ့ပေါ့။"
သူသည် ဓားအရောင်အဝါဝှေ့ယမ်းခြင်း တိုက်ခိုက်မှုနည်းလမ်းကို လုံးဝလက်လျှော့လိုက်ပြီး လင်ချီးယဲ့ကို အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရန် [ယိယွမ်း] အား သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အနက်ရောင်ဓားနှင့် အပြာနုရောင်ဓားတို့သည် လေထဲတွင် အချင်းချင်းထိမိကြပြီးနောက် ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် မီးပွားများထွက်လာသည်။
အချိန်နတ်ဘုရားအပျက်အစီးအောက်တွင် ဝမ်မြန်၏တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်ကို အာရုံစိုက်ပြီး လူသားအဆင့်မှ လုံးဝဖြတ်ကျော်သွားသည်။ လင်ချီးယဲ့၏နေရာတွင် တခြားလူတစ်ယောက်ရပ်နေပါက ဓားလမ်းကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရန်မဆိုထားနှင့် သူ့လက်ကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
လင်ချီးယဲ့ပင်လျှင် ဝမ်မြန့်၏တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြောက်မက်ဖွယ်အာရုံကြောများနှင့်အတူ ရွေ့လျားအမြင်အာရုံကို အသုံးပြုရန် အာရုံစိုက်နေရသည်။
ယခု လင်ချီးယဲ့သည် ချန်မုရယ်နှင့် တခြားသူများက သူ့အတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သော အတင်းရိုက်သွင်းကျောင်းကို အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ချန်မုရယ်၏ သစ်သားဓားဖြင့် သူရိုက်နှက်မခံခဲ့ရပါက၊ ကျည်ဆန်များကို ရှောင်ရှားကို သူမလေ့ကျင့်ခဲ့ရပါက ငါးစက္ကန့်တောင် သူထိန်းထားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
စူးရှသော ဓားအလင်းတန်းတဖျပ်ဖျပ်တောက်ပမှုတွင် လင်ချီးယဲ့သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်များက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လင်ချီးယဲ့၏မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်မြန့်၏အရှိန်သည်လည်း နှေးကွေးသွားသည်။
"ကျွန်တော့်အလှည့်ပဲ…"
လင်ချီးယဲ့သည် ပြုံးပြီး သူ့လက်ထဲက ဓားဖြောင့်ကို မြှောက်လိုက်ကာ အချိန်အပိုဆု ဆုံးရှုံးသွားသော ဝမ်မြန်ကို ပြင်းထန်စွာခုတ်လိုက်သည်။
အချိန်နတ်ဘုရားအပျက်အစီးတွင် လင်ချီးယဲ့သည် ဝမ်မြန့်ကို မခုတ်နိုင်ဘဲ အချိန်နတ်ဘုရားအပျက်အစီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် [ညကောင်းကင်အက] ၏ အပိုဆုကိုရရှိထားသော လင်ချီးယဲ့က ဝမ်မြန့်ကို ခုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
အခြေအနေက တခဏချင်းပြောင်းသွားပြီး လင်ချီးယဲ့၏ ထိုးစစ်က မုန်တိုင်းလိုဖြစ်ပြီး ဝမ်မြန့်ကို တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ရန် ဖိအားပေးခဲ့သည်။
ဝမ်မြန့်၏လွန်ကဲသောဓားရေးကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူအကြာကြီး ထိန်းထားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝမ်မြန့်သည် အချိန်နတ်ဘုရားအပျက်အစီးကို ထပ်မံဖွင့်ပြီး လင်ချီးယဲ့ကို ခုတ်ရန် အလှည့်ကျလာသည်…
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အသာစီးရရန် အလှည့်ကျ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး သုံးမိနစ်ကျော်ကြာ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့သည်။
"…သူတို့တွေ မပင်ပန်းဘူးလား။"
အတိုက်အခိုက်ရပ်စဲပြီး အနားယူပြီးနောက် ပိုင်လီဖက်တီးသည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင်ထိုင်ကာ သူ့နဖူးပေါ်ကချွေးများကိုသုတ်ပြီး ခံစားချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ယွဲ့ကွေသည် သက်ပြင်းချရင်း "သူတို့ပင်ပန်းလား မပင်ပန်းဘူးလားတော့ ငါမသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့တော့ တစ်နေ့လုံး အရိုက်ခံရပြီး အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ…"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့ပခုံးကိုပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ညီအစ်ကို။ ဒီမှာ အနားယူတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ကောင်းတယ်။ သူတို့ကိုပဲ သေတဲ့အထိတိုက်ခိုင်းလိုက်ပါ။ နောင်နောက် ခင်ဗျားဘာမှလုပ်စရာမရှိရင် ဧည့်သည်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်အိမ်ကိုလာလည်လို့ရတယ်။"
ယွဲ့ကွေ: "…"
ဗုန်း
လေအမြောက်သည် လူနှစ်ယောက်ရှေ့က မြေပြင်ကို ထိမှန်ခဲ့ပြီး လေလှိုင်းများက ပိုင်လီဖက်တီးကို သတိလွတ်သွားစေခဲ့သည်။
"ဟေ့။ ဟိုဘက်မှာတိုက်ခိုက်လေ။ အဝေးတစ်နေရာကို သွားလို့မရဘူးမလား။ အပြစ်မဲ့သူကို မထိခိုက်စေနဲ့။ ဟေ့။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် အဝေးမှ မျက်လုံးနီများဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသော ရှန်ချင်းကျူနှင့် ရွှမ်ဝေါကို အော်ပြောလိုက်သည်။
ပြောပြီးနောက် သူလှည့်ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုနေလဲ။ အစ်ကိုယွဲ့ကွေ အဆင်ပြေရဲ့လား။"
"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်… အဆင်ပြေပါတယ်… အဆင်ပြေပါတယ်…"
အဝေးက ရွှမ်ဝေါသည် ပျော်စရာကောင်လေးနှစ်ယောက်က သူတို့ဘေးမှာ သက်သောင့်သက်သာ အနားယူနေတာကိုမြင်ပြီး ပြုံးပြကာ မနာလိုသောအမူအရာပြလေသည်။ "ငါပြောရရင် ငါတို့လည်း အတိုက်အခိုက်ရပ်စဲပြီး သွားအနားယူကြမလား။"
"…" ရှန်ချင်းကျူသည် ခဏလောက်တွေးတောပြီး "မဖြစ်နိုင်တာတော့မဟုတ်ပါဘူး။"
"သွားမလား။"
"သွားမယ်။"
တစ်ဖက်တွင် ကောင်းကင်မှာ လွင့်မျောနေသော ထျန်းဖျင်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရူးချောင်ယွမ်းကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ငါပြောချင်တာကလေ မင်း ဒီလောက်အထိ ခက်ခက်ခဲခဲ တိုက်ခိုက်ချင်တာလား။ အကြာကြီးအော်ရယ်ပြီးတာတောင် မင်းမပင်ပန်းသေးဘူးလား။ ငါတို့လည်း အနားယူကြရအောင်။"
"ဟီးဟီးဟီးဟီး… ဟီးဟီးဟီး… ဟီး အဟွတ် အဟွတ်…"
အသံပြာနေပြီဖြစ်သော ချောင်ယွမ်းသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် တောက်လောင်နေသော အနက်ရောင်မီးတောက်သည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး သူ၏သွေးရောင်မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
"အဟမ်း… သွားမယ် သွားမယ် သွားမယ် အော်မီထော်ဖော်။ ကျွန်တော်အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ…"
ချောင်ယွမ်း၏ အသံသည် ပြာဩနေပြီး စကားအနည်းငယ်သာ အော်ပြောနိုင်ကာ ထျန်းဖျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ ဒယိမ်းဒယိုင်သွားခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် ချန်ဝေးနှင့် မော့လိတို့သည် တခြားဘက်ကနေ လမ်းလျှောက်လာရင်း လက်ကိုင်ထားကြပြီး စကားပြောကာ ရယ်မောနေသည်။
"ဟမ်… မင်းတို့ ဘာလို့မတိုက်တော့တာလဲ။ ငါကောင်းကောင်းကြည့်မယ်လို့ စီစဉ်ထားတာကို။" ဒါကိုမြင်တော့ ရွှမ်ဝေါက နောင်တရစွာဆိုသည်။
"ဘာလဲ။ နင်တစ်ယောက်ပဲ ပျင်းနေခွင့်ရှိတာလား။" ချန်ဝေးသည် သူ့ကိုမျက်ဆန်လှန်ပြပြီး မော့လိ၏လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း "ဒီလိုမျိုး အရမ်းမိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ညီအစ်မနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ဆိုတာ ရှားတာကြောင့် ငါသူမကို လက်မလွှတ်နိုင်ပါဘူး…"
"…ချန်ဝေး မင်းဒီလိုမျိုးဖြစ်နေရင် တခြားလူတွေက ငါတို့ [မျက်နှာဖုံး] ကို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့လူတွေလို အထင်လွဲဖို့ လွယ်ကူတယ်။" ထျန်းဖျင်သည် ကူကယ်ရာမဲ့ နဖူးထောက်လိုက်သည်။
"အချစ်စစ်နောက်လိုက်တာကို ဘယ်လိုလုပ် ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့လူလို့ ယူဆနိုင်မှာလဲ။" ချန်ဝေးက သရော်လေသည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ငါပြန်သွားတဲ့အခါ ငါ့ကုဒ်နာမည်ကို ပြောင်းတော့မယ်။"
"ကုဒ်နာမည်ပြောင်းမယ်။ ‘ချန်ဝေး’(နှင်းဆီ) မဟုတ်တော့ဘူးလား။"
"အခုချိန်ကစပြီး ငါ့ကို… ‘ပိုင်ဟယ်’(လီလီ)လို့ ခေါ်ပါ။"
"…"
သူတို့နှစ်ယောက်ကိုကြည့်နေသော လူတိုင်း၏မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းလာသည်။ ပိုင်လီဖက်တီး၏လက်များသည် တုန်ခါသွားပြီး သူ့လက်ထဲက ဓားကြီးသည် ကြောက်လန့်တကြား မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။
မော့လိသည် တိတ်တဆိတ် ချန်ဝေး၏လက်မောင်းထဲမှ သူမလက်ကိုဆွဲထုတ်ပြီး ပိုင်လီဖက်တီးဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလိုက်သည်။
"ငါ့အတွက် နေရာပေးဦး။"
"ဟမ်း… ကောင်း… ကောင်း… ကောင်းပြီ။"
ထို့ကြောင့် ဒီလူ ၈ ယောက်သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ကျပ်ညပ်ထိုင်နေပြီး အဝေးတွင် သဘာတွေ့စွာ အသေအကျေတိုက်ခိုက်နေကြသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည်။
"လုပ်လိုက်စမ်း ခေါင်းဆောင်။ ခေါင်းဆောင်က အချောဆုံးပဲ။" ရွှမ်ဝေါက သူ့အသံထိပ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးက အသာမခံပေ။ "လုပ်လိုက်စမ်း ချီးယဲ့။ သူ့ကိုချပစ်။"
"ခေါင်းဆောင် သူ့ကို ခုတ်ပစ်။" ချန်ဝေးကလည်း အော်လေသည်။
ပိုင်လီဖက်တီး: "ချီးယဲ့က အင်အားကြီးတယ်။"
"ခေါင်းဆောင်က အမိုက်ဆုံးပဲ။" ယွဲ့ကွေက အနီးကပ်လိုက်ပါလာသည်။
"ချီးယဲ့… အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်…" ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့လည်ချောင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းလှည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော မော့လိ၊ ရှန်ချင်းကျူနှင့် ချောင်ယွမ်းတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့လည်းအော်ကြလေ။ ငါတစ်ယောက်တည်း သူတို့ကိုမနိုင်ဘူး။"
ရှန်ချင်းကျူသည် တိုက်ရိုက် ခေါင်းလှည့်ပြီး ပိုင်လီဖက်တီးကို လျစ်လျူရှုကာ မော့လိသည် သူမနှာခေါင်းကိုထိပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းကို ဖျစ်ညှစ်ထုတ်လာသည်။
"ငါသူနဲ့ သိပ်မရင်းနှီးဘူး…"
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အနောက်တွင်ရှိနေသော ချောင်ယွမ်းသည် တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။
"လင်ချီးယဲ့… အဟွတ် အဟွတ်။ အရမ်း… အဟွတ် အဟွတ်။ မိုက်တယ်… အဟွတ် အဟွတ်။"
"ညီအစ်ကို… ညီအစ်ကို ထားလိုက်တော့။ ငါပဲအော်တော့မယ်။" ပိုင်လီဖက်တီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။
"မရဘူး။ ငါအော်မှာ။ အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်… ချီးယဲ့အရမ်းမိုက်တယ်။"
"ဝိုး မင်းဒီလောက်အထိ ကြိုးစားစရာလိုလို့လား ညီအစ်ကို။"
"ချီးယဲ့… အရမ်း… အရမ်းမိုက်တယ်။"
"…"
…
ဘမ်း ဘမ်း ဘမ်း ဘမ်း ဘမ်း
မီးပွားများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ နှစ်ယောက်သား အချင်းချင်း ခုတ်ရန် အာရုံစိုက်နေရင်း အဝေးမှ ထွက်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရတော့ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဝမ်မြန့်သည် မေးမော့ပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။
"နားထောင်လိုက်။ ငါ့ကိုအားပေးမှုက မင်းထက်ပိုအင်အားကြီးတယ်။"
လင်ချီးယဲ့: "…"
"နတ်ဘုရားအပျက်အစီးကို အကြိမ်များစွာ လည်ပတ်ပြီးနောက် ခင်ဗျားရဲ့စိတ်စွမ်းအားက ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်နေပြီမလား။" လင်ချီးယဲ့သည် သူကြွားလုံးထုတ်တာကို လျစ်လျူရှုပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းခန္ဓာကိုယ်လည်း ပင်ပန်းနေပြီမလား။" ဝမ်မြန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ငါတိုက်ခိုက်နေတာ ကြာလှပြီဖြစ်တာကြောင့် ငါ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကြံ့ခိုင်မှုက သာမန်လူတွေအတွက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပြီ။ ဒါပေမယ့်… မင်းက သာမန်အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မင်းအခုဒီလောက်အထိလုပ်နိုင်တာက ငါ့မျှော်လင့်ချက်ထက်ကို ကျော်လွန်သွားပြီ။"
"ကျွန်တော်တိုက်နိုင်သေးတယ်။"
"ဒီတိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့က မင်းအတွက် အရမ်းအရေးကြီးသလား။"
"ဒီတိုက်ပွဲမှာ နိုင်မလား ရှုံးမလားကို ကျွန်တော်ဂရုမစိုက်ဘူး။" လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်လုပ်ချင်တာက အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ။
TK Team (Chapter 86)
