MM Story Teller

Chapter 106

Viewers 18k

🤒အခန်း ၁၀၆

ကျူးထုန်က ကျန်းမာရေးအခြေအနေကိုစစ်ဆေးရန်အတွက် A မြို့သို့ပြန်လာမည့်အကြောင်းကို ကျူးရှို့ရှန်းထံကြိုမပြောထားခဲ့ပေ။ ဖုန်းခေါ်ရန်ပင်စိတ်မကူးခဲ့မိပေ။

ကျူးရှို့ရှန်းက သူကလေးဘဝကတည်းက ဂရုစိုက်ပေးရမည့်အရေးကို ဥပေက္ခာပြုထားခဲ့သည်။ မတိုင်ခင်က သူ့အဖေထံမှဖုန်းရချိန်တွင်လည်း ဖုန်းကြာကြာပြောဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ မကြာခင်မှာပင်ဖုန်းချသွားမည်ကိုသိနေခဲ့သောကြောင့် သူတည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ့အဖေ နောက်ဆုံးအကြိမ်ဖုန်းခေါ်ခဲ့စဥ်က "သူငယ်ချင်းအသစ်" အကြောင်းထုတ်ပြောလာသည့်နောက်ပိုင်း သူ့ဘက်မှ ကျူးရှို့ရှန်းဖုန်းခေါ်လာတိုင်း တမျိုးမျိုးဖြင့်ငြင်းဆန်လာခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ ယခုဖုန်းခေါ်လာခြင်းက သာမန် "နှုတ်ဆက်စကား" ပြောရန်မဟုတ်တော့သည်မှာ သေချာနေသောကြောင့်ပင်ဖြစ်လေ၏။

'အဖေပဲ ကျွန်တော့်ကိုဂရုမစိုက်ဖို့ဆုံးဖြတ်ထားပြီးမှတော့ ဘာလို့ အဆုံးအထိ အဖေဆုံးဖြတ်ထားတဲ့အတိုင်းမလုပ်ရတာလဲ'

ကျူးထုန်ကတွေးနေမိသည်။ သူ အနည်းငယ်မျှ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိလေ၏။

ဖုန်းထဲမှ ကျူးရှို့ရှန်းအသံက အလွန်အမင်းညင်သာနေခဲ့သည်။

"ထုန်ထုန်၊ မင်း A မြို့ကိုပြန်ရောက်နေပြီလို့အဖေကြားတယ်၊ မင်းအခုဘယ်မှာလဲ၊ မင်းပြန်လာတာကိုတောင် ဘာလို့အဖေ့ကို လာမနှုတ်ဆက်တာလဲ.."

ကျူးထုန်က အေးအေးဆေးဆေးပင်ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်ဆေးရုံမှာ၊ ကျွန်တော်က စစ်ပြီးမှအဖေ့ကိုပြောဖို့စီစဥ်ထားခဲ့တာ.."

"ဆေးရုံမှာလား.."

ဖုန်းထဲရှိစကားသံက တခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိုသူကမေးလာခဲ့သည်။

"စစ်ဆေးတာက ဘယ်တော့ပြီးမှာလဲ.."

"....."

ထိုသူက စစ်ဆေးထားသည့်ရလဒ်ကိုပင် မမေးခဲ့ပေ။

ကျန်းမာရေးအခြေအနေကိုစစ်ဆေးရတိုင်း သူ့ကျန်းမာရေးက ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။ ထိုသူက ကြားရစရာ အသစ်အဆန်းမရှိလောက်ဟု ထင်ထားခဲ့၍ဖြစ်နိုင်၏။

ကျူးထုန်က အနည်းငယ်အေးစက်နေပြီး ကျန်းမာရေးနှင့်ပတ်သတ်၍ မပြောပြလိုက်ပေ။

သူက ပေါ့ပေါ့လေးသာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း မသိသေးပါဘူး၊ စစ်ဆေးရမှာတွေကလည်း အများကြီးကျန်သေးတယ်.."

"ဟုတ်လား.."

ကျူးရှို့ရှန်းက တစ်ခုခုကိုတွေးနေသည့်နှယ် တဒင်္ဂခန့်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို ပြီးရင်အဖေ့ကိုပြောနော်၊ မင်းကိုလာကြိုဖို့ လူလွှတ်ပေးလိုက်မယ်.."

ကျူးထုန်က မျက်မှောင်အသာကြုတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်က စစ်ဆေးရေးလုပ်ပြီးရင်ပြန်တော့မှာ.."

"မင်းက ဘာလို့ဒီလောက်တောင် လောနေရတာလဲ.."

ကျူးထုန်: "....."

'အဖေကမှလောနေတာပါနော်'

ကျူးထုန်က သူနှင့်မုန့်လုံးစက္ကူကပ်နေရန်ပျင်းလာခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက်ပင်မေးလိုက်တော့သည်။

"အဲဒီမှာတစ်ခုခုဖြစ်နေလို့လား.."

ကျူးရှို့ရှန်းဘက်မှ ခဏမျှအသံတိတ်သွားခဲ့ပြီး ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်မလုပ်နေတော့ပေ။

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းပြန်လာပြီလေ၊ နောက်သုံးရက်နေရင် စိတ်ကူးယဥ်ကောင်းကင် ခန်းမမှာ မွေးနေ့ပွဲညစာအခမ်းအနားရှိတယ်၊ အဖေနဲ့အတူလိုက်ခဲ့မလား.."

ကျူးထုန်: "....."

ညစာအခမ်းအနားလား။ သူကဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ။

ကျူးရှို့ရှန်းက ထပ်ဖြည့်ပြောလာခဲ့သည်။

"ပွဲစီစဥ်တဲ့သူက မင်းအမေနဲ့အရင်ကရင်းနှီးခဲ့တဲ့သူလေ၊ ဒီနှစ်မှနိုင်ငံခြားကပြန်လာတာ၊ သူကမင်းနဲ့မင်းညီမလေးနှစ်ယောက်လုံးကိုတွေ့ချင်လို့တဲ့၊ ရှောင်ရှင်းက ကျောင်းမှာအတန်းတွေရှိနေတော့မလိုက်နိုင်ဘူး၊ မင်းလိုက်ချင်ရင် အဖေသူနဲ့တွေ့လို့ရအောင် ခေါ်သွားပေးလို့ရတယ်.."

"...."

ရှောင်ရှင်းတွင် အတန်းချိန်များရှိနေခဲ့သည်။ သူမကခွင့်ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် သူကလည်း ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးရန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောင်းတွင်ခွင့်ယူထားပြီးပြီဟူသောအဓိပ္ပါယ်မျိုး သက်ရောက်နေခဲ့သည်။

သို့တစေ သူကျောင်းပျက်နေသည်ကလည်း ပုံမှန်ဖြစ်နေခဲ့ပြီပင်။

သူက "အခြားတစ်ယောက်ထက် အရေးပိုပေးခံရသည်" ဟုမထင်မိပေ။ ယနေ့တွင် သူ့အဖေက အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေသည်ဟုသာထင်မြင်နေမိသည်။

ကျူးရှို့ရှန်းက ဂုဏ်သိက္ခာတန်ဖိုးထားမှုမြင့်မားသူဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုလည်းလေးစားမှုပြင်းထန်သည်။ အခြားသူများရှေ့တွင် သူက အလုပ်တွင်ရောမိသားစုအပေါ်ကိုပါ ရည်မွန်ယဥ်ကျေးပြီး တာဝန်သိတတ်သောပုံရိပ်ရှိသည်။

သူက ကလေးနှစ်ယောက်ကိုစောင့်ရှောက်ရန်အတွက် နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။ သူနှင့်သူ၏ဒုတိယမြောက်ဇနီးက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းချစ်ကြသည်ဟု မဖော်ပြနိုင်သော်လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မလေးစားကြခြင်းမရှိသလို သစ္စာခံထားကြသည်ဟုလည်းမပြောနိုင်ပေ။

ထိုသူက အလုပ်တွင်အောင်မြင်မှုရှိပြီး ကံကောင်းသည်။ စီးပွားရေးတွင် စွန့်စားမှုတို့ကိုမပြတ်ကြုံတွေ့ရတိုင်း သူ၏အောင်မြင်မှုအဖြစ်ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသူက ဆိုးရွားလှသောအခြေအနေတို့ကို ကောင်းသည့်ဘက်အဖြစ်သို့လှန်လိုက်တိုင်း နောက်ကွယ်မှကူညီပေးနေသူတစ်ယောက်ရှိနေသည်ကို အပြင်လူများကမသိကြပေ။

ကျူးထုန်မှာ ယခင်က ၎င်းတို့ကိုဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း သူမသိခဲ့ခြင်းလည်းမရှိပေ။

သူ၏အမေဘက်မှတော်သောအဘိုးက အမြဲတမ်းတိတ်တဆိတ်ဖြင့် ကျူးမိသားစု၏စီးပွားရေးကိစ္စတိုင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာကူညီပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ့အဘိုးတွင် ကူညီပေးတတ်သောစိတ်ထားရှိသည်။ သူလုပ်ခဲ့သမျှတိုင်းကို ဘယ်တော့မှမပြောပြပေ။ သူ့အဖေက သူ့ကိုကူညီပေးသူမှာ သူ့အဘိုးမှန်းသိလျှင်ပင် သူ့နောက်ကွယ်တွင် "ထမင်းပျော့စားသည်" ဟု အတင်းပြောခံရမည်ကိုစိုးရိမ်၍ ထိုအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမှမပြောပြခဲ့ပေ။

သူက သူနှင့်သူ့အဘိုးကြားမှပတ်သတ်မှုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖြင့် လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်သူနှိမ့်ချပြီး အခြားသူများမသိသေးသရွေ့ ဟန်ဆောင်နေလိမ့်မည်။ သူ၏အောင်မြင်မှုတိုင်းက သူ၏ကိုယ်စွမ်းကိုယ်စနှင့်အားထုတ်ထားရသည်ဟု ပြောလိမ့်မည်။ ယင်းကမှ သူနှင့်ထိုက်တန်၍ရထားသော အောင်မြင်မှုပင်။

သူက သူ့အဘိုးနှင့်ပတ်သက်သောအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမှပြောပြလိမ့်မည်မဟုတ်သလို သူ့အမေ၏မိတ်ဆွေဟောင်းများနှင့်လည်း အဆက်အသွယ်မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် သူ့မိဘများမှာ ထိုအချိန်က လျှို့ဝှက်စွာဖြင့်လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး လူနည်းစုလေးသာ ထိုအကြောင်းကိုသိထားခဲ့ကြသည်။ သူမှတ်မိရသလောက် "သူ့အမေ၏သူငယ်ချင်း" များကို ထိုသူက တစ်ခါမှမြင်ခဲ့ဖူးမည်မဟုတ်ပေ။

ကျူးရှို့ရှန်းက သူ့အမေသူငယ်ချင်းတွေနဲ့အဆက်အသွယ်လုပ်ခဲတယ်ဆိုရင် ဘာကြောင့်သူ့ဘက်ကနေအရင် မွေးနေ့ပါတီကို သူ့ကိုခေါ်သွားမှာလဲ။

အဲဒီလူက တကယ်ပဲသူ့အမေရဲ့သူငယ်ချင်းလား။

မီးခိုးထွက်နေပြီဆိုတော့ မီးကမွှေးထားပြီးသားပဲဖြစ်ရမယ်။

ကျူးထုန်က မျက်လွှာချကာပြောလိုက်၏။

"မလိုက်တော့ဘူး၊ ကျွန်တော် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးစရာတွေကျန်သေးတယ်၊ ပြောစရာမရှိတော့ရင် ကျွန်တော်ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်.."

ကျူးရှို့ရှန်း သူ့ကိုမတားတော့ဘဲ ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။

ကျူးထုန်က စိတ်သက်သာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည့်တိုင် နောက်ထပ် ဖုန်းတစ်ကောလ်က ထပ်ဝင်လာပြန်သည်။

သူက တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဖုန်းဖြေသည့်ခလုတ်ကိုထပ်နှိပ်လိုက်ရသည်။

"ဟယ်လို၊ အဒေါ်..."

"ထုန်ထုန်လား၊ A မြို့ကိုပြန်ရောက်နေပြီဆို၊ ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးတာလုပ်ပြီးပြီလား၊ အခြေအနေဘယ်လိုလဲ.."

"....."

ကျူးထုန်က စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် သူမ၏မေးခွန်းတို့ကိုဖြေပေးလိုက်သည်။

သူ့အဒေါ်က သူ့အတွက် ခဏတဖြုတ်ခန့်ဝမ်းသာပေးနေပြီးမှပြောလာခဲ့၏။

"မင်းနေကောင်းသွားပြီဆိုတော့ A မြို့ကနေ ပြန်လာခဲ့တော့လေ၊ နှစ်ရက်အတွင်း အဒေါ်လျန်ရဲ့မွေးနေ့ရှိတယ်၊ အဒေါ်နဲ့လိုက်ခဲ့.."

ကျူးထုန် တောင့်တင်းသွားလေသည်။

"အဒေါ်လျန်.."

"အေးလေ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့သူ့ကိုမသိလောက်ဘူး.."

သူ့အဒေါ်က ပြုံးရွှင်ကာဖြင့်ဆက်ပြောလာခဲ့သည်။

"သူကအဒေါ်နဲ့မင်းအမေတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းလေ၊ တက္ကသိုလ်မှာတုန်းကလည်း အဒေါ်တို့ရဲ့ ဆရာမဖြစ်ခဲ့တာ၊ မင်းအမေနဲ့ငါက တက္ကသိုလ်တက်နေရတဲ့နှစ်တွေအတွင်း သူ့ဆီကနေ အကူအညီအများကြီးရခဲ့တယ်၊ မင်းအမေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ငါလည်းသူ့ကိုမတွေ့ရတာကြာပြီ...မင်းကရောဘယ်လိုလဲ၊ အဒေါ်နဲ့အတူ သူနဲ့လိုက်တွေ့မလား..."

ကျူးထုန်: "......"

သူ့ခမျာ ထိုသူမှာ တကယ်ကိုသူ့အမေ၏သူငယ်ချင်းဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ထုန်ထုန်..."

အတန်ကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဖုန်းထဲမှသူ့နာမည်ခေါ်လိုက်သံကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။

သူ့အဒေါ်ကပြောလာခဲ့လေ၏။

"မင်းမလိုက်ချင်ရင်လည်း အဒေါ်ပဲ..."

"ရပါတယ် အဒေါ်..."

ကျူးထုန်ကပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လိုက်ခဲ့မယ်.."

"တကယ်လား၊ ကောင်းတာပေါ့.."

"......"

အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့်ဖုန်းပြောအပြီးတွင် ကျူးထုန် လေးလံစွာဖြင့်သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။

တကယ်တမ်း၌ ကျူးထုန်က သူ့အမေအကြောင်းကို သိပ်မမှတ်မိတော့ပေ။

သူ့အမေဆုံးပါးသွားချိန်တွင် သူနှင့်သူ့ညီမလေးက အလွန်တရာမှငယ်ကြသေးသည်။ သံယောဇဥ်အလွန်အမင်းမရှိခဲ့ကြသေးသော်လည်း အခြားကလေးများကို သူတို့မိခင်များက ချစ်ခင်ယုယကြသည့်အခါ သူတို့ကအလွန်အမင်းမနာလိုအားကျခဲ့ကြရသည်။

သူ့မိခင်က မည်သည့်သို့သောလူမျိုးဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ့အဒေါ်နှင့်အဘိုးတို့ပြောသလောက်သာသိခဲ့ကြရလေ၏။

သူ့အမေရဲ့သူငယ်ချင်းကိုသွားတွေ့ရမလား။

သူ့အမေဆုံးသွားတာက လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်တည်းကလေ။ ကလေးအနေနဲ့ သူတို့လည်း ဖိတ်ခေါ် ခံရလင့်တာပဲမလား။

၎င်းက သာမန်ဖိတ်ကြားချက်သက်သက်ဆိုပါက ပြဿနာမရှိပေ။ သို့ရာတွင် ဤကိစ္စ၌ သူ့အဖေ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သောအပြုအမူကိုပြန်တွေးကြည့်ရပါက ယခုမွေးနေ့ပွဲမှာ ဟုန်းမန်စားသောက်ပွဲနှင့်ပိုတူနေသလိုခံစားရလေသည်။

ရှောင်ရှင်းကိုချန်ထားပြီး သူ့ကိုပဲလာခိုင်းတယ်။ ဘာသဘောလဲ။

ကျူးထုန်မှာ အကျပ်တွေ့နေသလိုခံစားရသည်။ မတိုင်ခင်က ဆရာဝန်၏စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေရသောခံစားချက်ပင် အောက်ဆုံးအမှတ်အထိနိမ့်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ဖုန်းကနောက်တကြိမ်တုန်ခါလာပြန်သည်။ ဖုန်းအဝင်ကောလ်က ပြီးဆုံးသွားပြီး Chat မှစာတစ်စောင်တက်လာခဲ့သည်။

သူက ဆရာဝန်၏အပေါက်အလမ်းမတည့်သောအသံဖိုင်ကိုမြင်လိုက်သည်။

မွေးနေ့ပွဲအကြောင်းက ကျူးထုန်၏ခေါင်းထဲမှတမဟုတ်ချင်းပျောက်သွားခဲ့၏။ သူက မသိစိတ်အရ အသံဖိုင်ကိုဖျက်ပစ်ရန် အကြာကြီးဖိထားသော်လည်း အချိန်ကျော်သွားပြီးပြန်ဖျက်ရန်အခွင့်အရေးမရတော့ပေ။

၎င်းအောက်တွင်တော့ နောက်ထပ်မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင်ရောက်နေ၏။ ရှောက်မင်ထံမှပြန်ရောက်လာသောစာပင်ဖြစ်လေသည်။

ကျူးထုန်: "....."

သူက အသံကိုနည်းနည်းတိုးကာ အသံဖိုင်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။

"သခင်လေးစိတ်မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်သခင်လေးကို ချစ်ပေးနိုင်ပါတယ်.."

ကျူးထုန်: "....."

လေသံက ပြုံးရွှင်နေပြီး အူမြူးနေပုံပေါ်သည်။

ကျူးထုန်မှာ ရယ်မိ၍လက်ပင်အနည်းငယ်ခန့်တုန်ခါသွားလေသည်။ သူက ဖုန်းကိုကြောင်အစွာဖြင့်ကြည့်နေမိပြီး ရှောက်မင်က ဒေါက်တာဂျွန်ဆင်စကားကိုနားလည်နေ၍ အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက....WeChat ရဲ့ အသံနဲ့စာရိုက်တဲ့လုပ်ဆောင်ချက်က သေချာနားမလည်လို့ဖြစ်မယ် ဟုတ်ပါတယ်နော်။

မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကအရေးမကြီးဘူး။

ရှောက်မင်က အသံဖိုင်ပို့ပြီးဘာပြောလိုက်တာလဲ။

ကျူးထုန်ကနှိပ်ကြည့်ပြီးနောက်တကြိမ်နားထောင်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ နားထောင်ပြီးမှ သူငုပ်တုပ်မေ့သွားတော့သည်။

ရှောက်မင် တကယ်ပြောလာသည့်စကားမှာ...

'ကျွန်တော် သခင်လေးကိုချစ်ပေးနိုင်ပါတယ်..' ဟူ၏။

ကျူးထုန်မှာ ထိုစကားက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသလိုခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ဖုန်းကိုနားရွက်တွင်ကပ်ထားမိသည်။ အသံရပ်သွားသည့်တိုင်အောင် ဖုန်းကိုမချမိသေးပေ။

"သခင်လေး ဘာဖြစ်တာလဲ၊ မျက်နှာကဘာလို့ရဲနေရတာလဲ.."

ကျူးထုန်က ဖြည်းဖြည်းချင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟမ်.."

"......"

ဦးလေးလျိုက ECG ရလဒ်ကိုကိုင်ရင်းရောက်လာချိန် သခင်လေးက စမ်းသပ်ခံသောအိပ်ရာပေါ်တွင်လှဲအိပ်ရင်း ဖုန်းကိုနားတွင်ကပ်ကာ ငိုင်နေသည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။

အခုတော့ ထိုသူကသူ့အားမော့ကြည့်နေခဲ့သည်။ လူငယ်လေး၏မျက်လုံးတို့က ရီဝေနေပြီး ဆုံချက်ပျောက်နေလေ၏။

ဦးလေးလျိုက တခဏမျှမှင်သက်သွားပြီး စိုးရိမ်သွားလေသည်။

"ရရဲ့လား သခင်လေး ဖျားနေတာလား.."

ထိုသူကပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ့နဖူးကိုလာကိုင်သည်။

ကျူးထုန်က ချက်ချင်းပင်အသိပြန်ဝင်လာပြီးတုံ့ပြန်လိုက်၏။

"နေကောင်းပါတယ်..."

"....."

ကျူးထုန်: "ဦးလေးလျို ကျွန်တော်ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး.."

သူက အမြန်ခေါင်းငုံ့ကာ ဖုန်းကိုဖွင့်လိုက်သည်။

'ရှက်နေတာဟ၊ သောက်အဘိုးကြီးရ'

'ရှောက်မင်က ဆရာဝန်ပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် အထင်လွဲသွားတာဖြစ်မယ်'

သူ့ခမျာ လေးတိလေးကန်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်ရသည်။

<ကျူး> : ငါကမင်းကို ဆရာဝန်ပြောတဲ့စကား နားထောင်ကြည့်စေချင်ရုံပဲ၊ ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီစကားက ဆရာဝန်ပြောတာ'

ချက်ချင်းနီးပါး စာပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

<ရှောက်> : ကိုယ်သိပါတယ်။

ကျူးထုန်: ......

သူမဆိုသလောက်လေး စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။

ဖုန်းက ဒုတိယအကြိမ်မြောက် တုန်ခါလာပြန်၏။

<ရှောက်> : စစ်ဆေးတာပြီးသွားပြီလား။ ဘယ်လိုနေလဲ။

သူကျန်းမာရေးစစ်ဆေးနေတယ်ဆိုတာ သူဘယ်လိုသိတာလဲ။

ကျူးထုန်မှာ မိုးပေါ်မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်တည်းဖြည့်တွေးလိုက်သည်။

'Oh ဆရာဝန်ကငါ့ဘေးမှာ စကားပြောနေခဲ့တာကိုး'

သူ့နှုတ်ခမ်းတို့က အလိုလိုနေရင်းကော့တက်သွားခဲ့ကာ စာကိုဆက်ရိုက်လိုက်လေသည်။

<ကျူး> : ကျေးဇူး။ ငါ့ကျန်းမာရေးက အခြေအနေပိုကောင်းလာပါပြီ။

<ရှောက်> : ကိုယ့်ကိုကျေးဇူးတင်တယ်လို့ပြောလိုက်တာလား။

<ကျူး> : အင်း။ ငါ့ကိုဂရုစိုက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

သူက စနစ်ကို ဘာမှမပြောခဲ့သော်လည်း ရှောက်မင်ကိုမူ ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။

ဤတစ်ခေါက်တော့ ရှောက်မင်က ချက်ချင်းစာမပြန်လာပေ။

သူအခု နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကိုသွားနေတာများလား။ ဆိုင်ကအလုပ်များနေလောက်လား။

ချိုးရှောက်ဖျင်က ထပ်ပြီးထောင်ကျသွားပြီဆိုတော့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လည်းပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီပေါ့။

အလုပ်လုပ်ရာတွင် နှောင့်နှေးနေမည်ကိုစိုးရိမ်ပြီး ကျူးထုန်က Chat မှထွက်တော့မည့်အချိန် ရုတ်တရက်ပင် တစ်ခုကိုသတိရသွားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် အချိန်အတန်ကြာသည်အထိတွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ စာပြန်လိုက်လေ၏။

<ကျူး> : ဒါနဲ့ ငါ့မိသားစုထဲမှာ ကိစ္စတစ်ခုရုတ်တရက်ပေါ်လာလို့၊ အဲဒါကြောင့် ငါမှန်းထားတာထက် ရက်နည်းနည်းနောက်ကျပြီးမှ ပြန်လာဖြစ်မယ်။

<ရှောက်> : ဘယ်နှရက်ကြာမှာလဲ။

စာပြန်ရလာပြီးနောက် ကျူးထုန်မှာ ရှောက်မင်၏ပြန်စာထဲမှ "ကြာမယ်" နှင့် "ဘယ်နှရက်" ဆိုသည့် စကားလုံးတို့ကို မည်သို့ပြန်ဖြေရမှန်းမသိတော့ပေ။

<ကျူး> : အင်း၊ လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့မွေးနေ့ပွဲကိုသွားရမှာ၊ အနည်းဆုံးတော့ သုံးရက်ကျော်မှပြန်လာဖြစ်မယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာမှ စာအသစ်က ရောက်လာခဲ့သည်။

<ရှောက်> : အိုကေ။ သိပြီ။

ကျူးထုန်: '.....'

တုံးတိတိပြန်စာပဲ။

ကျူးထုန်က အနည်းငယ်စိတ်ဓာတ်ကျသွားရသည်။ သူစာပြန်ရိုက်လိုက်၏။

[မင်းပြောခဲ့တဲ့လျို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ ပြောပြပါလား]

<ရှောက်> : မပြောပြဘူး။

<ကျူး> : '.....'

<ရှောက်> : အဲဒီလျို့ဝှက်ချက်က လူတစ်ယောက်တည်းကိုပဲပြောပြလို့ရတာ။

ကျူးထုန်: '.....'

လူတစ်ယောက်ကို တွဲလောင်းချိတ်ထားတာက လူ့ကျင့်ဝတ်နဲ့မညီဘူး။[ကြိုးရှည်ရှည်လှန်]

"သခင်လေးထုန် ဖုန်းကိုချပြီးလှဲနေပါ.."

ဒေါက်တာဂျွန်ဆင်၏စကားတို့က တခါတရံတွင် အသစ်အဆန်းဖြစ်စေသည်။

ဆရာဝန်၏သဘောပေါက်နားလည်နေသောအကြည့်အောက်တွင် ကျူးထုန်က ကို့ရို့ကားယားနိုင်စွာဖြင့် ဖုန်းကိုဦးလေးလျိုထံပြန်ပေးလိုက်ပြီး စမ်းသပ်သည့်ကိရိယာထဲတွင်လှဲချလိုက်သည်။

ရှောက်မင်က ထိုအချိန်တွင် တကယ်လည်းနို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ၌ရှိနေခဲ့သည်။ သူက နှစ်ယောက်သားစကားပြောကြခဲ့သောမှတ်တမ်းများကို အပေါ်အောက်ဆွဲကြည့်နေပြီးမှ ဖုန်းကို အေးအေးလူလူပြန်ပိတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ထွက်ပေါက်ရှိရာသို့ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

အလုပ်နေများနေသည့်အလယ်တွင် လော့ရှိုးက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် အစားခိုးစားနေခဲ့ပြီး ပါးတစ်ဖက်တွင် အဖုလုံးတစ်လုံးပမာ ဖောင်းကားနေခဲ့၏။ သူကခေါင်းလှည့်ကာ ရှောက်မင်ထွက်သွားတော့မည်ကိုတွေ့သည်နှင့်လှမ်းအော်လိုက်၏။

"မင်ကော ဘယ်သွားမလို့လဲ.."

"ကျောင်းကိုပြန်ပြီး လောင်ပန်ကိုသွားရှာမလို့၊ မင်းရောလိုက်ဦးမလား.."

လော့ရှိုး: "....."

နောက်ဆုံးမှအားလပ်ချိန်လေးရတာကို ကျောင်းပြန်ပြီး လောင်ပန်ကိုသွားရှာမလို့တဲ့လား။

လော့ရှိုးက စိတ်မဝင်စားဟန်ပြလိုက်သည်။

ရှောက်မင်ကကျောင်းကိုသွားကာ ရှစ်ဝမ်ရှူရှိနေသောရုံးခန်းသို့ တန်းပြီးသွားလိုက်၏။

ကျောင်းပိတ်ရက်တွင်တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရုံးခန်းထဲတွင် လူသိပ်မရှိပေ။

ရှစ်ဝမ်ရှူက ကျောင်းပိတ်ရက်တွင်ပင် အားလပ်ချိန်မယူပေ။ စားပွဲတွင်ထိုင်ရင်း သင်ခန်းစာတို့ကိုပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ တံခါးခေါက်သံကြားသည့်အခါ မော့ကြည့်ပြီး "ဝင်ခဲ့ပါ" ဟုပြောတော့မည့်အချိန် ချက်ချင်းပင်စကားကိုပြောင်းပြောလိုက်သည်။

"မင်းကဘာလို့ဒီကိုလာရတာလဲ.."

ဤပုဂ္ဂိုလ်က သူ့ရုံးခန်းအထိလာပြီး စကားလာပြောသည့်ရက်ကရှိလာသေးသည်ပင်။

ရှောက်မင်က တည့်တည့်သာပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်စာရင်းသွင်းမယ်.."

"ဘာကိုစာရင်းသွင်းမှာလဲ.."

ရှောက်မင်: "A မြို့မှာရက်နည်းနည်းကြာလုပ်မယ့် သင်္ချာပြိုင်ပွဲလေ၊ ကျွန်တော်တို့မြို့ကလည်း ရွေးမှာမလား.."

"ရွေးပြီးတာကြာပြီ.."

ရှစ်ဝမ်ရှူကပြောလာလေသည်။

"မသိသေးဘူးလား၊ မြို့နယ်ရေးရာကကလူတွေ အရင်က မင်းကိုလာပြီးကမ်းလှမ်းသေးတယ်လေ၊ မင်းပဲမသွားချင်ခဲ့တာလေ.."

ရှောက်မင်: "ကျွန်တော်အခုမှနောင်တရရင်ရော နောက်ကျသွားပြီလား.."

ရှစ်ဝမ်ရှူ: "....."

🤒

Prev Next