MM Story Teller

Chapter 76

Viewers 18k

🤒အခန်း ၇၆

ကျူးထုန်မှာ ကျောဘက်၌အောင့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ပစ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ့မှာ မသိစိတ်အတိုင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်မိ၏။ နောက်ဆုံးတော့ ပြုတ်ကျသည်ကရပ်သွားခဲ့သည်။ သူက ရှုထောင့်ပြောင်းလဲသွားခြင်းကိုကြည့်ရန် နောက်တစ်ကြိမ်မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူရှောင်ရှားချင်နေခဲ့သော မျက်နှာချောချောလေးက ပိုပြီးပင်ကပ်လာခဲ့ပြီး သူ့မျက်နှာရှေ့တွင် နှစ်စင်တီမီတာမျှသာခြားနေလေသည်။

ရှောက်မင်: "....."

ကျူးထုန်: "....."

မျက်နှာကျက်မှမီးအရောင်မှာ မျက်စိကျိန်းစေပြီး ကျူးထုန်အနေဖြင့် သူ့အရှေ့မှလူ၏မျက်နှာကို မြင်ရရန်ခက်ခဲနေလေသည်။

သူပဲ မျက်စိဝါးနေတာလား။ သူ့အရှေ့ကမျက်နှာကပဲဝါးနေတာလား။

သူ သူတို့၏ အရှိန်ပြင်းစွာခုန်လှုပ်နေသောနှလုံးခုန်သံအပြင် ပင့်သက်ရှိုက်သံနှင့် ရှည်လျားသောအသက်ရှူသံတို့ကိုသာ ကြားနေရသည်။

"မင်း..."

ကျူးထုန်က တုံးအစွာဖြင့် မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လိုက်မိသည်။ သူပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းနေပြီး မည်သည့်စကားကိုမှမပြောနိုင်တော့သည်အား သိလိုက်ရလေသည်။

သူ့ပါးစပ်မှထွက်လာသော လေပူများက ရှောက်မင်ထံသို့ရောက်သွားသည်မှာ အသိသာကြီးပင်။

ချော်ကျသွားသောနောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ရှောက်မင်က လက်ဖြင့် ဆိုဖာအစွန်းကိုအချိန်မီထောက်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်က ကျူးထုန်အပေါ်ကိုလုံးဝပိသွားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ ဒီသခင်လေးကအားနည်းတယ်လေ။ သူ့အရိုးတွေသာကျိုးသွားရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်ရပါ့မလဲ။

ကျူးထုန်၏ဝါးနေသောအမြင်အာရုံနှင့်မတူဘဲ ကျူးထုန်မျက်နှာက အလင်းရောင်ရှိရာကိုမျက်နှာမူနေသောကြောင့် ရှောက်မင်မှာ ထိုသူ၏ရှည်လျားသောမျက်တောင်လေးများကိုပင် ကောင်းကောင်းမြင်နေရလေသည်။

သူ့မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မျက်တောင်လေးများကမူ စိုးရိမ်ခြင်းကြီးစွာဖြင့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ အသက်ရှူသံမှာလည်း တမင်ထိန်းချုပ်ထားရသလို ပရမ်းပတာဖြစ်နေ၏။

သူကြောက်နေတာလား။

အခုလိုလုပ်လိုက်တာက သူ့ကိုကြောက်ပြီးထွက်ပြေးသွားစေမှာတော့မဟုတ်ဘူးမလား။

သူက မသိစိတ်အရ အနည်းငယ်ခေါင်းငုံ့လိုက်မိသည်။

ကျူးထုန်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့၏။

သူ့လက်တစ်ဖက်က ဆိုဖာအစွန်းတွင်တွဲလောင်းကျနေပြီး ကျန်တစ်ဖက်ကိုမူ ရှောက်မင်ကဖိထားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် အရပ်ပိုရှည်သောလူငယ်လေးကို သူ့အနေဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သင့်၏။ သို့ရာတွင် သူ့ခမျာ လက်ကိုပင်မမြှောက်နိုင်ရှာချေ။

သူက ပိုပြီးပင်မျက်တောင်ခတ်မိသည်။ မျက်လုံးလေးများမှာ ဟိုသည့်ရွေ့လျက်။

"မင်း..မင်း..."

'မင်းအရင်ထ'

ဒီတိုင်းပြောလိုက်ရင်ရပြီဆိုပေမဲ့...

ရှောက်မင်က သူ့ကို အားဖြင့်ဖိထားသောကြောင့် သူမပြောနိုင်ပေ။

ဆိုဖာကူရှင်ကိုဖိထားသောလက်က တင်းကျပ်လာသည်။

ရှောက်မင်က သူ၏လှုပ်ရှားသွားပုံလေးကိုခံစားမိပြီး ရုတ်ချည်းပြုံးလိုက်မိသည်။ သူက လုံးဝမထိန်းထားနိုင်တော့သည့်အတိုင်း တမင်ရည်ရွယ်ပြီးဖိထားလိုက်သည်။

ကျူးထုန်က မှင်သက်သွားကာ မသိစိတ်အလျောက် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်မိပြီး ခေါင်းကို ဘေးဘက်သို့ဆတ်ခနဲလှည့်လိုက်သည်။

နွေးထွေးနူးညံ့သောအထိအတွေ့က သူ၏မျက်နှာဘေးမှပွတ်သပ်သွားခဲ့ပြီး ပူနွေးသောလေက နားရွက်ပေါ်သို့ကျရောက်လာခဲ့သည်။

နားထောင်နေကျအသံက ပုံမှန်လို ပေါ့ပါးမနေဘဲ အလွန်တရာမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေလေသည်။ သူ့နားထဲသို့တိုက်ရိုက်ပြောနေသလိုပင် ထိုသူက တိုးတိုးလေးပြောလာ၏။

"ကိုယ်သတိမထားမိလိုက်တာပါ၊ မကြောက်ပါနဲ့.."

ကျူးထုန်: "....."

ဓာတ်လိုက်သွားသည့်အတိုင်း သူ့ကိုယ်လေးကို ကျုံ့ဝင်သွားစေလေသည်။

မျက်နှာထက်မှပွတ်သပ်ခံလိုက်ရသော ဧရိယာမှာ ငှက်မွှေးလေးတစ်ချောင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ခံလိုက်ရသည့်အတိုင်း အလွန်တရာမှယားယံစေသည်။

ရှောက်မင်နှလုံးသားလေးလည်း ယားကျိကျိဖြစ်နေလေ၏။

ကျူးထုန်သာ အခုလေးတင် သူ့မျက်နှာကိုမလှည့်လိုက်လျှင် သူ...

သို့ရာတွင် တစ်ဖက်လူကရှောင်ခဲ့သည်။

ရှောက်မင်မျက်လုံးလေးများက မသိမသာလေးမည်းမှောင်သွားကာ လူငယ်လေး၏နားသန်သီးကိုကြည့်နေရင်း နှုတ်ခမ်းတို့ကိုဖိလိုက်မိသည်။ ၎င်းတို့က သွေးများစီးကျနေသလို နီရဲနေလေ၏။

ဆိုဖာပေါ်မှကျူးထုန်မှာမူ အသက်ပင်မှန်အောင်မရှူနိုင်ပေ။ နောက်ဆုံး၌ လက်မြှောက်ပြီးထရန် သတ္တိရှိသွားခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက်ပေါ့ပါးသွားကာ မြှောက်ထားသောလက်မှာလည်း လက်ကောက်ဝတ်မှတဆင့် အားဖြင့်အဆွဲခံလိုက်ရသည်။ သူက ထိုင်နေသောအနေအထားအထိရောက်အောင် ဆွဲထူခံလိုက်ရလေ၏။

"ရရဲ့လား.."

ဂရုစိုက်ပေးပြီးတည်ငြိမ်နေသောအသံမျိုးပင်။

ကျူးထုန်က ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရှောက်မင်မျက်နှာပေါ်မှ မြင်တွေ့နေကျ အပြုံးမျိုးကိုမြင်လိုက်ရ၏။ သို့သော် သူကမူမျက်နှာပူနေဆဲ။

မတော်တဆပါနော်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ကျူးထုန်မှာ မချင့်မရဲဖြစ်နေမိသည်။

သူကခေါင်းယမ်းပြလိုက်၏။

"ရပါတယ်.."

သို့တစေ သူကလက်မြှောက်ကာ လက်ဖဝါးကိုကြည့်လိုက်မိသည်။ ဆိုဖာပေါ်မှပြုတ်ကျသွားချိန်တွင် နာကျင်သွားခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အရေပြားတွင်ပွန်းပဲ့သွားခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

တကယ်ပင် သူအလွန်အမင်း သန်မာလာခဲ့ပြီ။

ရှောက်မင်၏မျက်လုံးတို့က နက်မှောင်နေခဲ့၏။

"ကြောက်လို့လား.."

ကျူးထုန်ကပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း.."

ချော်ကျသွား၍ ရှုပ်ပွသွားသောရှေ့ဆံပင်များကို ရှောက်မင်က ကူညီပြီးညှိပေးရန်လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလာ၏။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ နောက်ကျရင် ကိုယ်မင်းကိုကြောက်အောင်မလုပ်တော့ပါဘူး.."

"မဟုတ်ပါဘူး.."

ကျူးထုန် ပျာယာခတ်သွားလေ၏။

"မင်းကြောင့်မဟုတ်ပါဘူး.."

မထိန်းနိုင်ခဲ့သူမှာ သူပင်။

သို့သော်လည်း အလွယ်တကူအထင်လွဲစရာဖြစ်သွားခဲ့သည်ထင်၏။

သူက တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ဘေးဘက်ကိုကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဆိုဖာကအရမ်ကျဥ်းနေတာကိုး.."

ရှောက်မင်: "....."

ကျူးထုန်: "......"

ရှောက်မင်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးကမူ တွန့်ကွေးနေဆဲ။

ကျူးထုန်မျက်နှာက နီသွားကာ အမြန်ပင်အကြည့်လွှဲလိုက်တော့သည်။

ရှောက်မင်က ပြုံးကာဆိုလေ၏။

"အင်း၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ပိုကျယ်တဲ့ဆိုဖာကိုပြောင်းပေးဖို့ အိမ်ရှင်ကိုပြောလိုက်မယ်၊ မင်းလှဲနေပြီးလှိမ့်နေလည်း မပြုတ်ကျမယ့်ဟာမျိုးပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ.."

ကျူးထုန်: "....."

သူအလှောင်ခံနေရသလိုပင်။

ရှောက်မင်က သူ့ကိုမျက်နှာပြောင်နေတာ။

သူက ရှက်ရမ်းရမ်းကာ ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါ..ငါ့အခန်းကိုပြန်တော့မယ်.."

ရှောက်မင်ကသူ့အား အေးအေးလူလူပင်ကြည့်လာလေသည်။

"ရေမချိုးတော့ဘူးလား.."

ကျူးထုန်ကိုယ်လေးက တောင့်ခနဲ။

"အာ..အင်း...နောက်ကျနေပြီ..ဆိုတော့ နောက်မှချိုးလိုက်မယ်၊ အခုတော့ အိမ်စာအရင်လုပ်လိုက်ဦးမယ်.."

ဟုတ်တယ်။ အမျိုးသားနေ့အားလပ်ရက်အတွက် ပေးထားတဲ့အိမ်စာတွေမပြီးသေးဘူး။ အများကြီးကျန်သေးတယ်။

ရှောက်မင်က ဆက်မေးပြန်သည်။

"ကိုယ့်အကူအညီကိုလိုသေးလား.."

"မလိုတော့ဘူး.."

ကျူးထုန် အခန်းထဲသို့အမြန်ဝင်သွားလိုက်သည်။

ရှောက်မင်က သူတံခါးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပိတ်လိုက်ပုံအားကြည့်နေလိုက်သည်။ ပုံမှန်ထက်ပင် အသံပိုကျယ်နေ၏။

သူက တံခါးကို ခဏမျှစိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းမျက်လုံးပြန်လွှဲလိုက်ပြီး သူ့နဖူးကိုလက်ဖြင့်ထောက်ထားလိုက်မိသည်။

ကြည့်ရတာ သူ့ဘက်ကနည်းနည်း စိတ်စောသွားတယ်ထင်တယ်။

ကျူးထုန်အပေါ်ကိုရော။ သူကိုယ်တိုင်ရော။

ကျူးထုန်က သူနမ်းမည်ကိုရှောင်လိုက်သည့်တိုင် ငြင်းဆန်မည့်ပုံမရပေ။

မင်းကအခုလေးတင်ထိတွေ့ခဲ့တာကို မတော်တဆလို့ထင်တာလား။ ဒါမှမဟုတ်...

ရှောက်မင်မှာ ယခုလို အမြတ်အရှုံးနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခါမှစိတ်ပူပင်ရခြင်းမျိုး မရှိခဲ့သောကြောင့် သူသည်းမခံနိုင်တော့ပေပေ။

အကြောင်းအရာတစ်ခုတည်းအပေါ်တွင် အရှုံးအမြတ်ကိုစိတ်ပူနေမိပါက ထိုအရာပေါ်မှ သူ့အာရုံကိုလွှဲနိုင်အောင် ဘာများလုပ်သင့်ပါသနည်း။

မည်မျှပင် အလွန်အကျွံဖြစ်သည်ထား၊ တပ်မက်ခြင်းကပေါက်ဖွားလာသည်နှင့် အဆုံးမရှိသောဒုက္ခတို့ကိုသယ်ဆောင်လာပေလိမ့်မည်။

သူက ပြဿနာဆိုလျှင်မုန်းတီးလေသည်။

သို့ထိတိုင် ယခုတော့ ဒုက္ခအိုးလေးက ကျူးထုန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤသခင်လေးက တကယ်ကို ဒုက္ခအိုးလေးဖြစ်လေ၏။

သူ့မိသားစု၊ သူ၏အကျင့်စရိုက်၊ သူ့ဘဝထဲသို့အမှတ်မထင်ဝင်ရောက်လာမှု။

သို့တစေ သူကမူ ၎င်းဒုက္ခအိုးလေးကို လိုချင်နေလေသည်။

သူရနိုင်ပါ့မလား။

ဆိုဖာထက်မှဖုန်းက ရုတ်တရက်ထမြည်လာသည်။ ရှောက်မင်က တစ်ချက်ခန့်သာလှမ်းကြည့်လိုက်၏။ မမြင်ဖူးသောနံပါတ်အတန်းလိုက်ပင်ဖြစ်ပြီး သူချက်ချင်း ဖုန်းပိတ်လိုက်သည်။

***

ထိုအချိန် စနစ်၏တိုးတက်မှုပြဘားတန်းက ထပ်ခါတလဲလဲပေါ်လာခဲ့သည်။ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို တမဟုတ်ချင်းတိုးလာပြီး အမြန်ပင်တက်လိုက်ကျလိုက်ဖြစ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးလေးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းတွင်ရပ်သွားခဲ့သည်။

စနစ်: "...."

စနစ်မှာ အငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ ယခုအခြေအနေကို host ထံအသိပေးရန်လိုသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"Host.."

"လရောင်ဖြူလေးကိစ္စဆိုရင် ငါ့ကိုဘာမှမပြောနဲ့တော့.."

ကျူးထုန်မှာ တဖက်မှ အမြန်ပြောလာချိန်တွင် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါသင်္ချာဖော်မြူလာကို စဥ်းစားနေတဲ့အချိန်မှာမနှောင့်ယှက်နဲ့.."

စနစ်: "...."

သူ့အခန်းထဲ၌မူ ကျူးထုန်မှာ စာရေးစားပွဲခုံတွင်ထိုင်နေပြီး သင်္ချာတြိဂံဖော်မြူလာကို ပြန်မှတ်မိစေရန် တိတ်တဆိတ်ကြိုးစားနေရရှာလေ၏။

""sinα+sinβ=2sin[(α+β)/2]cos[(α-β)/2],

sinα-sinβ=2cos[(α+β)/2]sin[(α-β)/2]…"

ယခင်က ထိုဖော်မြူလာမျိုးကို မှတ်ရလွယ်သော်လည်း ယခုတော့ အဓိပ္ပါယ်မရှိလှသော စာတန်းအရှည်တစ်ခုလိုဖြစ်နေခဲ့သည်။သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အကုန်လုံး ကျက်သရေတုံးနေခဲ့သည်။

နောက်ခံမီးရောင်ကျေးဇူးကြောင့် သူ၏အမြင်အာရုံ ရှင်းလင်းမနေခဲ့ပေ။သို့သော်လည်း ယခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ကြည်လင်နေသောခရစ်စတယ်တစ်ခုပမာ ကြည်လင်ပြတ်သားနေကာ ထိုအတွေးစတို့ကို မောင်းထုတ်မရဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ရှောက်မင် သူ့ကိုကြည့်နေသောအကြည့်ကထူးဆန်းနေခဲ့၏။

သူ့နားထဲသို့ပြောလိုက်သောစကားက ဦးနှောက်ဆေးလိုက်သလိုပင်။

ရှောက်မင်အသံက အမြဲတမ်းဒီလိုပဲ ကောင်းတာလား။ ကောင်းတတ်လား။

ထို့နောက် သူ့အတွေးက ရှောက်မင်၏အေးစက်နေခဲ့သောနှုတ်ခမ်းများထံသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဒါမှမဟုတ် အဲဒီတုန်းက သူ့မျက်နှာကပဲပူနေလို့လား။

ဘာလို့ သူ့နားထဲကိုတိုက်ရိုက်ပြောတာမျိုးကိုမှကြိုက်နေရတာလဲ။

တခြားသူတွေကိုလည်းဒီလိုပဲလား။

သူ့ကြည့်ရတာ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ။

သူ့ရဲ့စနောက်ပြီးပြောတဲ့ပုံစံက အတန်းခေါင်းဆောင်နဲ့ မိန်းကလေးတွေကိုပြောနေကျလိုမျိုး သက်သောင့်သက်သာရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူကတော့ မရဘူး။ သူကတော့အသုံးမဝင်ဘူး။ ပြန်မတိုက်နိုင်ဘူး။

ကျူးထုန် သက်ပြင်းမောချလိုက်သည်။ သူဖော်မြူလာကိုမမှတ်မိတော့သလို အိမ်စာလည်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

အချိန်အတန်ကြာကြိုးစားကြည့်ပြီးမှ သင်္ချာပုစ္ဆာအတွက် "ဖြေရှင်းနည်း" တစ်ခုသာရှိလေတော့သည်။

အရင်ဆုံး ရေသွားချိုးလိုက်၏။

ကျူးထုန် ဗီရိုထဲမှအဝတ်ကိုယူလိုက်သည်။ လက်ထဲတွင်သာကိုင်ထားပြီး တံခါးရှိရာသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသွားကာ တံခါးကို အသာလေးဟ၍ ဧည့်ခန်းထဲသို့လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဧည့်ခန်းမီးကိုပိတ်ထားပြီး ကြမ်းပြင်တွင် မှိန်ဖျော့သောအလင်းစက်အချို့သာရှိနေသည်။

ထို့နောက် သူရေချိုးခန်းဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မှောင်မည်းနေ၏။

ကျူးထုန် စိတ်အေးသွားသလိုသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အဝတ်အစားကိုယူကာ အခန်းအပြင်သို့ထွက်လာလိုက်၏။ သူထွက်လာပြီး တံခါးပိတ်ရုံရှိသေးစဥ် ဘေးအခန်းမှလှုပ်ရှားသံအချို့ကိုကြားလိုက်ရသည်။ ခြေသံအချို့ကြားရပြီးနောက် တံခါးသော့လှည့်ဖွင့်လိုက်သည့်အသံထွက်လာခဲ့၏။

ကျူးထုန်: "!"

သူ့လက်က တံခါးဘုကိုကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ အခန်းထဲသို့ပြန်ဝင်ချင်စိတ်က အလိုလိုဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှောက်မင်က အပြင်ထွက်လာသည်။ သူ၏ခပ်ရွံ့ရွံ့အမူအရာကိုတွေ့သည့်အခါ မေးလာလေ၏။

"ကိုယ့်ကိုထပ်ပြီးရှောင်နေပြန်တာလား..."

ကျူးထုန်: "...."

သူကျောမတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ငါက..."

"ကိုယ်ထွက်လာတာက ရေယူချင်လို့.."

ရှောက်မင်ကပြုံးလာခဲ့သည်။

"သွားပြီးရေချိုးတော့၊ ကိုယ်မင်းရေချိုးခန်းကိုမလုပါဘူး.."

ကျူးထုန်က တုံ့ပြန်လိုက်ကာ သံသယဖြင့်မေးနေပြန်သည်။

"မင်းရော ချိုးပြီးပြီလား.."

ရှောက်မင်: "မချိုးရသေးဘူး၊ မင်းအရင်ချိုးလိုက်..."

"....."

"မင်းပဲအရင်..."

မနေ့က ခြံဝန်းထဲတွင် ရှောက်မင်က အိမ်ရှင်အား ညဘက်၌ရေပူမရသည့်အကြောင်းပြောနေသည်ကို သူကြားခဲ့ရသည်။

ရှောက်မင်: "မလိုပါဘူး၊ ကိုယ်က အေးဆေးလုပ်လို့ရပါတယ်.."

ကျူးထုန်: "နောက်မှရေပူမလာတော့ရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ.."

ရှောက်မင်က ပြန်မေးသည်။

"ဒါဆို မင်းရေချိုးနေတဲ့အချိန် ရေပူမလာတော့ရင်ရော.."

ကျူးထုန်: "...."

သူ တံခါးကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ...ငါ ဦးလေးလျိုဆီ သွားချိုးလို့ရပါတယ်.."

"....."

ရှောက်မင်မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွား၏။ သူကပြုံးကာပြောလာလေသည်။

"မလိုပါဘူး၊ ရေပူပေးစက်ကိုပြင်ပြီးပြီ၊ မင်းအရင်ချိုးနှင့်.."

ကျူးထုန်က မယုံသလိုပြန်မေးလေသည်။

"တကယ်ချိုးရမှာလား.."

ရှောက်မင်က သူ့အဖြေကို ထပ်လောင်းအတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

"တကယ်.."

ကျူးထုန်က သူ့အားမယုံကြည်ပါချေ။ မနေ့က ရှောက်မင် အိမ်ရှင်ကိုပြောခဲ့သည်မှာ ရေပူပေးစက်ကို "အစားထိုး" မည်ဟူ၍။ တစ်ရက်တည်းဖြင့်ပြင်၍ရမှတော့ အဘယ်ေကြာင့်လဲနေမည်လဲ။

အတော်ကြာသည်အထိ သူ့ဘက်မှမလှုပ်သောကြောင့် ရှောက်မင်က ထပ်ပြောလေသည်။

"မယုံရင် ကိုယ်တို့အတူ..."

ကျူးထုန်မှာ တမဟုတ်ချင်းလှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါအရင်ချိုးနှင့်မယ်.."

"....."

ကျူးထုန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားသည်ကိုကြည့်နေရင်း ရှောက်မင်၏နှုတ်ခမ်းတို့က မသိလိုက်ခင်မှာပင် ကော့တက်သွားခဲ့သည်။

ထိုသူ အပြေးမြန်နေသည်က နှမြောစရာကောင်းလေ၏။

သူက ခဏကြာသည်အထိကြည့်နေပြီးမှ ရေသန့်စင်စက်နားသွားပြီး ရေနွေးတစ်ခွက်ထည့်လိုက်သည်။ ရေထည့်နေချိန်မှာပင် ရေချိုးခန်းဘက်ကိုကြည့်နေပြီးမှ အခန်းကိုပြန်သွားလိုက်၏။

အိမ်လေးက အလွန်အမင်းတိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ အခန်းထဲမှ သေးငယ်လွန်းသောအသံလေးပင် ကြိမ်ဖန်များစွာပဲ့တင်ထပ်နေစေ၏။

မကြာမီ ရေချိုးခန်းထဲမှ တရဟောရေကျသံများထွက်လာပြီး ရှောက်မင်မှာ သူ့ခြေထောက်တို့က သံမှိုစွဲနေသလို မရွေ့လျားနိုင်ခဲ့ပေ။

အသံကိုမူလျစ်လျူရှုထားနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ပိုပြီး တိကျစွာဖြင့်ပြောရမည်ဆိုပါက အတိတ်တွင် သူထိုမျှအာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ ယခုတော့ ၎င်းက သူ့နားထဲသို့ဝင်လာပြီး အာရုံတို့ကိုထွေပြားစေလေသည်။

'သူအချိန်ယူရမယ်လေ၊ ရူးတော့မှာပဲ'

သူ အသက်ကိုခပ်ပြင်းပြင်းရှူကာ အခန်းဘက်သို့လှည့်လိုက်၏။

ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက် အခန်းတံခါးခေါက်သံထွက်လာခဲ့သည်။ ကျူးထုန်၏အသိပေးသံကို တံခါးအပြင်မှကြားလိုက်ရ၏။

"ငါရေချိုးပြီးပြီ၊ မင်းဝင်လို့ရပြီ.."

သူ့အသံလေးက အလွန်တိုးတိမ်နေသည်။ သူ့အားနှောင့်ယှက်မည်ကို စိုးရိမ်နေသလို အနည်းငယ်တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ အသံလေးက အလွန်တရာငြင်သာနေလေ၏။

ရှောက်မင်: "....."

ထိုလူငယ်လေးက သူ့အား အေးအေးချမ်းချမ်းပေးမနေသလိုခံစားနေရလေသည်။

သူက ရှောက်မင် ရေချိုးခန်းကိုတိုက်ရိုက်ဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ခေါ်သွားမည်ကိုစိုးရိမ်နေသည်လား။

သို့တစေ သခင်လေးကျူးက အလွန်ရယ်ရသည်။ သူ့ကိုအသိပေးပြီးသည်နှင့် ရှောက်မင်ပင်တံခါးမဖွင့်ရသေးခင် အခန်းထဲသို့လှစ်ခနဲပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

🤒

Prev Next