Volume 13 : လူမှုဘာသာရပ်များဌာန
Chapter 276 (ဌာနအသစ်)
အနမ်းသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်က ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို တုံ့ဆိုင်းစွာ လွတ်ပေးလိုက်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ပါးပြင်များ ပူလာပြီး အသက်ရှုဝစေရန် နံရံကို မှီလိုက်သည်။ သူ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ကျန်းဖျင်စစ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချောင်းဟန့်ကာ အရွှန်းဖောက်သည်။ "မင်း တစ်ခါမှ ရည်းစားမထားဖူးဘူးဆိုတာ ငါမှတ်မိတယ်၊ ဒါက မင်းရဲ့ပထမဆုံးအနမ်းလား။"
"သေချာတာပေါ့။ မင်းကလွဲရင် တခြားသူတွေကို ငါစိတ်မဝင်စားဘူး။" ကျန်းဖျင်စစ်သည် ခေတ္တရပ်ကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ခါးကို ဖက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ "နမ်းရတာ အဆင်မပြေလို့လား။"
"အဟွတ်… အဟွတ်… မဟုတ်ပါဘူး…" ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အသက်ရှူကျပ်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး နီရဲနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။"
"အိမ်မက်နဲ့နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင်လား။" ကျန်းဖျင်စစ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"ငါ အိပ်မက်မက်ခဲ့တာကို မင်းဘယ်လိုသိ..." ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လွတ်ခနဲပြောမိသွားတာကို သဘောပေါက်ပြီး သူ့ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့ချလိုက်ကာ မြေတွင်းပေါက်ရှာဖို့ မစောင့်နိုင်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့သွားသည်။
"မရှက်ပါနဲ့၊ ငါလည်း မကြာခဏ မင်းကို အိပ်မက်မက်တတ်တယ်။" ကျန်းဖျင်စစ်သည် ညင်သာစွာပြုံးကာ သူ့လက်ကိုဆန့်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ဆံပင်ကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ရင်း ပြောသည်။ "ငါ အထက်တန်းကျောင်းကတည်းက ငါ့အိမ်မက်ထဲမှာ မင်းကို မကြာခဏတွေ့တယ်။"
"ဒါဆို မင်းက အိမ်မက်ထဲမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အတုယူခဲ့တာကို ဒီနေ့မှ မင်းရဲ့ပထမဆုံးလက်တွေ့ပေါ့။" ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ချေ။
"အဲဒီလိုပြောလို့ရပါတယ်။" ကျန်းဖျင်စစ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "အဲဒီတုန်းက ငါက ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲရှိသေးပြီး ပထမဆုံး မင်းကို အိမ်မက်ထဲထည့်မက်တုန်းက မင်းကို စော်ကားမိတယ်လို့ထင်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်မုန်းခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း အိမ်မက်က အကြိမ်ရေစိတ်လာပြီး ငါမင်းကို ချစ်မိသွားတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။"
"အဲဒီတုန်းက ငါက အရမ်းငယ်သေးပြီး မင်းကို ကတိတွေမပေးနိုင်ဘူး၊ မင်းငါ့ကို မုန်းသွားမှာကို ပို့လို့တောင် စိုးရိမ်လာတယ်၊ ဒါကြောင့်… ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် မင်းကို ငါ့နှလုံးသားထဲမှာပဲသိမ်းထားပြီး မပြောရဲခဲ့ဘူး။"
"ငါ မင်းနဲ့ ပိုရင်းနှီးချင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို လျှောက်တဲ့အခါ ဟွာအန်းတက္ကသိုလ်ကို ပြောင်းခဲ့တယ်။ အဲဒါက ငါလုပ်ဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။" ကျန်းဖျင်စစ်၏အသံက အလွန်နူးညံ့သည်။
ကျန်းဖျင်စစ်၏ စစ်မှန်သောနှလုံးသားကို နားထောင်ရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှာခေါင်းက ရုတ်တရက် ချဉ်သွားသည်။
သူ ဆယ့်ခြောက်၊ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်တုန်းက ဘာလုပ်နေခဲ့သလဲ။ နေ့တိုင်း ကျောင်းဆင်းရင်း ဘောလုံးကစားဖို့ သူငယ်ချင်းတချို့ကို ကစားကွင်းဆီ သူခေါ်လေ့ရှိတယ်။ ညဘက် အိမ်ပြန်ပြီး သူ့အိမ်စာတွေပြီးတာနဲ့ ဂိမ်းတွေဆော့ပြီး အင်တာနက်သုံးတယ်။ ညဘက်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်လေ့ရှိပြီး သူ့အတွက် အိမ်မက်ဆိုးတွေ မရှိသလောက်ရှားပြီး နေ့ဘက်မှာလည်း အားအင်တွေအပြည့်နဲ့ တက်ကြွနေတယ်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် အချစ်ဒုက္ခကို မခံစားခဲ့ရဘဲ သူ့ဘဝက အလွန်ရိုးရှင်းခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ကျန်းဖျင်စစ် ငယ်ငယ်တုန်းက လုံးဝမတူဘူး။ သူသည် အိမ်မက်ဆိုးများကြောင့် မကြာခဏ လန့်နိုးလေ့ရှိပြီး သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကို အချိန်အတော်ကြာ ခံစားခဲ့ရပြီး မိမိကိုယ်ကို စက်ဆုပ်ခြင်းမှသည် သူ့ခံစားချက်များကို တွေးတောခြင်းနှင့် ဒီအချစ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖုံးကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းအထိ အချိန်အတော်ကြာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
ဒီလိုကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဝံ့ဘဲ ကျန်းဖျင်စစ်တစ်ယောက်တည်းသာ ဒါကို တောင့်ခံခဲ့သည်။
ပိုရှားပါးတာက ဒီအခြေအနေအောက်မှာ သူ့အဆင့်များက နည်းနည်းလေးမှ မကျဆင်းခဲ့ပါဘူး။ အထက်တန်းကျောင်းမှာ သူ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုက သာမန်လူများအတွက် မထင်မှတ်စရာပါပဲ။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး ရွယ်တူများထက်စော၍ ရင့်ကျက်သည်။
သို့သော် မရေမတွက်နိုင်သော အိပ်မပျော်သောညများတွင် သူလည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး သံသယဝင်ခဲ့သည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။ သူသည် အပေါ်ယံတွင် ဂရုမစိုက်ဟန်ရှိသော်လည်း သူ၏ပြင်းထန်သောနှလုံးသားသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ဖွင့်ဟထားသည်။
ကျန်းဖျင်စစ်ရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ရနိုင်ခဲ့တာ သူဘယ်လောက်ကံကောင်းလိုက်သလဲ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့လက်များကို ဆန့်တန်းကာ သူ့ရှေ့ကလူကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသည်။ သူက ကျန်းဖျင်စစ်၏ပခုံးထက်မှာ သူ့မျက်နှာကို မြုပ်ထားပြီး တိုးတိုးပြောသည်။ "မင်းငါနဲ့ နှစ်တွေအကြာကြီးအတူရှိနေပြီး ဖွင့်မပြောဘဲနေခဲ့ရတာက မင်းအတွက် အရမ်းခက်ခဲမှာပဲ။"
ကျန်းဖျင်စစ်က ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို ချက်ချင်းပြန်ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးပြောသည်။ "ခက်ခဲတယ်လို့ ငါမထင်ပါဘူး။ မင်းကိုတွေ့တိုင်း ငါအမြဲခံစားချက်ကောင်းတယ်လေ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသည်။ "နောက်နောင် မင်းမှာ တစ်ခုခုရှိရင် မင်းနှလုံးသားထဲမှာ မသိမ်းထားဘဲ ငါ့ကိုပြောပြရမယ်။ မင်းငါ့ကို ယုံရမယ်၊ ငါမင်းနဲ့ အတူရှိဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို ခွဲလို့မရဘူး။"
ကျန်းဖျင်စစ်၏နှလုံးသားက ရုတ်တရက် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ "ကတိတည်သော"ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို သူ အတိအကျ သိထားသောကြောင့် ဖားကို ရေနွေးပူပူဖြင့် ပြုတ်ပြီး အကြာကြီး ဆွဲခဲ့လိုက်သည်။ ရှင်းဝမ်က သူနဲ့ အတူရှိဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးတာနဲ့ သူ့ကို သေချာပေါက်မထားခဲ့ဘူးဆိုတာ သူသိတာကြာပါပြီ။
ဒီကတိစကားကို ဘယ်အရာနဲ့မဆို သူလဲလှယ်ဖို့ ဆန္ဒရှိသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဆက်လက်၍ တိုးတိုးပြောသည်။ "ငါ့မိဘတွေဘက်မှာ ငါ့မိဘတွေက အတော်လေးပွင့်လင်းမှုရှိပြီး ငါတို့ဘွဲ့ရပြီးမှ ငါတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ဖွင့်ပြောလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကြီးပြင်းရင့်ကျက်လာပြီး သူတို့ကို လက်ခံယုံကြည်စေဖို့ ပိုလွယ်ကူစေလိမ့်မယ်။"
သူက ခေတ္တရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ မင်း အပြင်ထွက်ပြီး အိမ်ငှားချင်တယ်လို့ ပြောတယ်မလား။ ငါ့လက်ထဲမှာ စုဆောင်းထားတဲ့ စုဆောင်းငွေတွေရှိတယ်၊ နှစ်အကြာကြီး မသုံးစွဲရသေးတဲ့ ပညာသင်ဆုတွေအားလုံးကို ငါသိမ်းထားတယ်။ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် အဲဒါတွေကိုထုတ်ပြီး ငါ နေ့စဥ်သုံးပစ္စည်းတွေဝယ်လိုက်မယ်…"
—— သူရဲ့အနာဂတ်အစီအစဉ်မှာ ငါရှိတယ်။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ဤကဲ့သို့သော ပျော်ရွှင်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားခဲ့ရသည်။
ရှင်းဝမ် အမြင်မပွင့်ခင်က သူသည် သစ်သားတုံးနဲ့တူပေမယ့် အမြင်ပွင့်သွားပြီးသည်နှင့် သူသည် ရိုးရှင်သော ကောင်းကင်တမန်ချစ်သူဖြစ်သည်။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ၏အနာဂတ်အစီအစဉ်များအကြောင်း တကူးတကပြောနေတာကို နားထောင်ရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အပြုံးများက နက်ရှိုင်းလာသည်။ "ကောင်းပြီ၊ စာကြည့်တိုက်ကထွက်ရင် ငါတို့ ကျောင်းပြင်မှာ အိမ်တစ်လုံးငှားပြီး အတူတူနေမယ်။ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ငါမင်းအတွက် နေ့တိုင်း ချက်ပြုတ်ပေးမယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရင်းနှီးသောအနံ့ကို အနံ့ခံလိုက်ရုံဖြင့် ပို၍စိတ်သက်သာသွားသည်။
အနာဂတ်တွင် အတူနေထိုင်ခြင်းဘဝသည် မသေချာသောအချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူတို့၏ အပြန်အလှန်နားလည်မှုဖြင့် ပဋိပက္ခအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။
ရန်ဖြစ်စကားများမှာလား။ လုံးဝမရှိဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသည့် လူများဖြစ်ကာ ပြဿနာများကြုံတွေ့ရသောအခါ ကျန်းဖျင်စစ်သည် သက်သေအဆင့်များစွာကို ချရေးနိုင်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ကောင်းသည်၊ဆိုးသည်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို ညှိနှိုင်းဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။
စားသောက်ရေးအတွက် ဖျင်စစ်၏ဟင်းချက်စွမ်းရည်သည် အလွန်ကောင်းမွန်ပါသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်လည်း ချက်ပြုတ်ခြင်းကို သင်ယူနိုင်ပြီး မည်သူမဆို လွတ်လပ်စွာ ချက်ပြုတ်နိုင်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း ဟင်းလျာအသစ်များကို အတူတကွ လေ့လာနိုင်ပြီး အဆီများသောကန်တင်းမှာပဲ နေ့တိုင်းစားစရာမလိုပေ။
အိပ်တာနဲ့ပတ်သက်ရင်…
ဖျင်စစ်နှင့်အတူအိပ်ဖို့ သူ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကို ဝယ်ချင်တာဖြစ်ပြီး အေးနေချိန်မှာ ကျန်းဖျင်စစ်ကို ခေါင်းအုံးအဖြစ် သူအသုံးပြုမည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ် ပို၍တွေးလေလေ ပို၍ပျော်လေလေပါပဲ။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် ကျန်းဖျင်စစ်နှင့်အတူရှိနေမည့် အနာဂတ်အတွက် သူမျှော်လင့်နေခဲ့သည်။
***
တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားစမြည်ပြောပြီးတာနဲ့ စာကြည့်တိုက်မှာရှိသော အိပ်ဆောင်ကုတင်က တစ်မီတာကျော်သာကျယ်ပြီး အရပ်ရှည်သော ကောင်လေးနှစ်ယောက်က အတူတူအိပ်လို့မရဘူး။ ထို့ကြောင့် ထိုညတွင် နှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန်နားလည်မှုဖြင့် ကိုယ့်ကုတင်ကိုယ်၌သာ အိပ်ခဲ့ကြသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်က အတူတူ ရေချိုးခဲ့သည့် အိပ်မက်ထက် ပို၍လွန်ကဲသော အိပ်မက်တစ်ခု ထပ်မံမက်ခဲ့ပြန်သည်။
နောက်ရက်က ပိတ်ရက်ဆိုတော့ စာမေးပွဲဖြေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အိပ်ခဲပါသည်။
သူနိုးလာသောအခါ သူ့ပါးပြင်များက အနည်းငယ်ပူလာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုံ့ပြန်လာသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရေအေးဖြင့် ဆေးရန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး သူထွက်လာသောအခါ ကျန်းဖျင်စစ်က လက်ထဲတွင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကိုကိုင်ကာ အပြင်မှ ပြန်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အိပ်မက်ထဲတွင် မရေရာသော ပုံရိပ်များကို တွေးတောရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှလုံးသားသည် ရှုပ်ထွေးသွားကာ သူသည် ရှေ့သို့ အစပြု၍ ခြေလှမ်းကာ ခြေဖျားထောက်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ နှုတ်ခမ်းများကို အမြန်နမ်းလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းအနမ်း။"
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖျင်စစ်က သူ့ချစ်သူဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကျန်းဖျင်စစ်ကို အခွင့်ကောင်းယူတာက သူ့အတွက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါသည်။
ကျန်းဖျင်စစ်: "..."
မနက်အစောကြီး မီးနဲ့ကစားနေတာ အရမ်းမများဘူးမလား။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မီးထွန်းပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောသည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး ဆက်ဆံရေးအသစ်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းအနမ်းဆိုတာ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတစ်ခုလို့ ပြောလို့ရတယ်။"
မူလက ရှင်းဝမ်သည် ယောင်္ကျားလေးများကြား ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးကို ငြင်းပယ်မည်ကို သူစိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ရှင်းဝမ်၏ လက်ခံမှုနှုန်းက ဒီလောက်မြင့်မားမယ်လို့ သူမမျှော်လင့်ထားဘဲ အမှန်တကယ် အစပြုဖို့ သင်ယူခဲ့တာလား။
အနာဂတ်တွင် ပျော်ရွှင်သောဘဝတစ်ခုကို အာမခံချက်ရှိပုံရသည်။
ကျန်းဖျင်စစ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိုးဝင်လာသော ချိုမြိန်မှုကို ဖော်ပြ၍မရပေ။ သူက ပြုံးပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ စိုစွတ်နေသောဆံပင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဆက်ဆံရေးမှာ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေအများကြီးရှိသေးတယ်၊ ငါတို့ အဲဒါတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့ကျင့်ကြမယ်။"
သူသယ်လာသည့် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းစားဖို့ တစ်ခုခုဝယ်လာတယ်။ မင်းအကြိုက် အာလူးကြော်နဲ့ ကန်တင်းက နေ့လယ်စာဘူးပါတယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် 12 နာရီထိုးနေပြီကို မြင်သောအခါ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါက နေ့လယ်အထိ အိပ်နေခဲ့တာလား။"
ကျန်းဖျင်စစ်က ဆိုသည်။ "အင်၊ မင်း ဒီနေ့ စာမေးပွဲဖြေဖို့ မလိုဘူးဆိုတော့ နောက်ကျတဲ့အထိအိပ်တာက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ စီနီယာအစ်မမန့်လော်နဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကျိုဖုန်းတို့ကို ကန်တင်းမှာတွေ့ခဲ့ပြီး စီနီယာအစ်ကိုရွှီက အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး နေ့လယ်အထိ အိပ်လိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်လို့ စီနီယာအစ်ကိုကျိုက ပြောခဲ့တယ်။"
ဆက်တိုက်စာမေးပွဲများ ဖြေဆိုပြီးနောက် လူတိုင်းပင်ပန်းနေကြတာကြောင့် အပန်းဖြေပြီး အနားယူဖို့ အချိန်ကောင်းဖြစ်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဗိုက်ဆာနေသည့်အတွက် သူက ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဖွင့်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်နဲ့အတူ နေ့လယ်စာစားခဲ့သည်။
နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ နှစ်ယောက်သား အားကစားရုံသို့ အတူတူသွားသည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကျောင်းအားကစားပြိုင်ပွဲပြီးကတည်းက အားကစားရုံကို တနေကုန်ဖွင့်ထားသည်။ လူတိုင်းသည် သာမန်အချိန်များတွင် အလုပ်များပြီး အချိန်မရှိကြပေ။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေများမှာ လှုပ်ရှားမှုများပြုလုပ်တာက ပိုတက်ကြွစေသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် ကြက်တောင်ဂိမ်းနှစ်ပွဲကစားပြီး အတူတူ ပြေးကြသည်။
လမ်းမှာ ရင်းနှီးသော အတန်းဖော်များနဲ့ တွေ့သောအခါ သူတို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ ပင်းကျန်းဆရာဖြစ်သင်တန်းတက္ကသိုလ်မှ လျှိုရှောင်းရှောင်းက ပြောလာသည်။ "လက်ရှိမှာ နင်တို့ 183 တစ်ဖွဲ့တည်းပဲ အဖွဲ့ဝင်တွေအားလုံး စာမေးပွဲအောင်သွားတာလို့ စီနီယာအစ်ကိုချင်းလန်ဆီကနေ ငါကြားခဲ့တယ်! နောက်လာမယ့်ဌာနမှာ နင်တို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားရမယ်နော်!"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ရယ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပါ့မယ်။"
တခြားအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် ရူပဗေဒဌာန၏သင်တန်းကို မအောင်မြင်ခဲ့သောကြောင့် ကျိုတိုတက္ကသိုလ်နှင့် ပင်းကျန်းဆရာဖြစ်သင်တန်းတက္ကသိုလ်တို့မှ အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏အဖွဲ့ဝင်များကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းအဓိပ္ပါယ်က သူတို့ 183 သုတေသနအဖွဲ့သည် နောက်အပတ် 12 ထပ်က ဌာနအသစ်ကို တစ်ဖွဲ့တည်းသာ ကျော်ဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ သူတို့သည် စာကြည့်တိုက်ကိုရှင်းလင်းရန် ပထမဆုံးအဖွဲ့ဖြစ်လာနိုင်သည်လား။
တနင်္လာနေ့ နံနက် 7:00 နာရီတွင် စာကြည့်တိုက်နှိုးစက်ကြောင့် လူတိုင်း နိုးလာခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူက ကျန်းဖျင်စစ်ကို ပုံမှန်အတိုင်း 'မင်္ဂလာနံနက်ခင်းအနမ်း'ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်လူတွေရှေ့မှာ ငါတို့ အရင်အတိုင်းနေကြမလား။ အသိမပေးဘဲနဲ့ပေါ့။"
ကျန်းဖျင်စစ်က သဘောတူသည်။ "အင်း၊ ဒါကို လူသိရှင်ကြားမပြရအောင်။ 183 သုတေသနအဖွဲ့က ကျောင်းသားတွေက ယောင်္ကျားလေးနှစ်ယောက် အတူတူနေတာကို လက်ခံနိုင်သလားဆိုတာ ပြောဖို့ခက်တယ်၊ ငါတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို လူတိုင်းသိရင် စာမေးပွဲကာလအတွင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က အာရုံစိုက်မှာကို ငါမလိုချင်ဘူး။ ခယ်ရှောင်ပင်းက မင်္ဂလာသကြားလုံးတောင်းမှာ သေချာတယ်၊ ပြီးတော့ စီနီယာအစ်မလန်က ငါ့အတွက် လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်ရဖို့ နောက်ထပ်အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုကို ရွှေ့လိုက်ရင် အဟမ်း… အဲဒါက လူ့အဖွဲ့အစည်းသေခြင်းတရားမြင်ကွင်းပဲ!"
နှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန် ပြုံးပြကြသည်။
လူတိုင်းသည် သေရေးရှင်ရေးမှ လွတ်မြောက်ခြင်းများစွာကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး လုံလောက်သောယုံကြည်မှုကို အခိုင်အမာရရှိထားကာ 183 သုတေသနအဖွဲ့မှ ကျောင်းသားများသည် ရာသက်ပန်သူငယ်ချင်းများဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်က လူသိရှင်ကြားပြောရမယ့်အချိန်မဟုတ်သေးဘူး။ ယွဲ့ရှင်းဝမ် တွေးမိတာက လက်တွေ့ဘဝကို သူပြန်ရောက်သောအခါ သူ့အဖွဲ့ဝင်များကို မင်္ဂလာသကြားလုံးစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာပင်။
သူနှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် ရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုတွင် လက်မှတ်များကို မရနိုင်ကြသော်လည်း မင်္ဂလာပွဲကို သီးသန့်ကျင်းပနိုင်ပြီး သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကို လက်ခံလိုသော သူတို့၏ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများကို ဖိတ်ခေါ်ကာ တက်ရောက်စေလိုပါသည်။
ဒါကို စဉ်းစားရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကျန်းဖျင်စစ်၏လက်ကို ကိုင်ထားဖို့ အစပြုပြီး ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားတော့ နှစ်ယောက်သား ချက်ချင်း အပြန်အလှန်နားလည်မှုဖြင့် လွှတ်လိုက်ကြပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ စာကြည့်တိုက်ကန်တင်းသို့ ဘေးချင်းကပ်လျက် လျှောက်သွားကြသည်။
မနက် 7:20 လောက်မှာ ကျောင်းသားများက ကန်တင်းဆိုင်အဝင်တွင် စုဝေးခဲ့ကြသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လူတိုင်းရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး လူအရေအတွက်ကို ရေတွက်ပြီးနောက် အားလုံးကို စားရန် ကော်ဖီဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
12 ထပ်က ဌာနအသစ်ကို မသိရသေးပေ။
ဒါပေမယ့် ရူပဗေဒဌာနကနေ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသော လွတ်မြောက်ရေးကို တွေ့ကြုံပြီးသည့်နောက်မှာ အခက်အခဲအားလုံးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သူတို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။
TK Team
