MM Story Teller

Chapter 217

Viewers 32k

🌍Chapter 217

ထန်မော့စွမ်းရည်စာအုပ်ကို ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ချက်ချင်းလွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ၄င်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထန်မော့ ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။ ဤစာအုပ်က ပုပ်ပွနေသော ပါးစပ်ရှိသော်လည်း မြင်ရသလောက်တော့မဆိုးကြောင်း ခုခံပြောပေးရန် တွန့်ဆုတ်နေခြင်းပင်။ ဤတစ်ကြိမ်မှာ မတော်တဆသာဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ထန်မော့အတွက် မမျှော်လင့်ထားသော ထိခိုက်မှုကြီးပင်။

ထန်မော့ပါးစပ်ကို မဖွင့်နိုင်လိုက်ခင်မှာပင် ဖူ၀မ်သော်မှာ ခပ်နိမ့်နိမ့်အသံဖြင့် ရယ်မောလာခဲ့သည်။

ထန်မော့၏ရင်အစုံမှာ ချက်ချင်းတည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ရှေ့မှ အမျိုးသားကို မော့ကြည့်လျက် ပြုံးကာမေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ဆိုတာကို ဘယ်တုန်းကသိသွားတာလဲ"

ဖူ၀မ်သော်ကပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။

"နန်ကျင်းမှာ မင်းရဲ့အလုပ်အကိုင်အကြောင်းတစ်ခါပြောဖူးတယ်လေ"

ထို့နောက် ခတ္တမျှတန့်သွားလျက် ထပ်ပေါင်းဆိုလိုက်ုည်။

"စာကြည့်...တိုက်မှူးဆိုပြီး..."

ထန်မော့ပြန်လည်သတိရလာခဲ့သည်။

သူသည်၄င်းကို ဖူဝမ်သော်ထံပြောပြမိသော်လည်း ဗစ်တာမှာ ဤအကြောင်းကို မသိလောက်ဟုသာထင်နေမိသည်။

ဖူ၀မ်သော်ကရှင်းပြလာသည်။

"ဂျွန်လတုန်းက မင်းပြောခဲ့တယ်လေ မင်းဆီကို တစ်ယောက်ယောက်စာအုပ်လာငှားပေမယ့် စာအုပ်ကပျောက်သွားပြီး အလျော်ကျမပေးချင်ဘူးလို့"

ထန်မော့ထိုကဲ့သို့အရာမျိုးပြောခဲ့ဖူးကြောင်း သတိရသွားခဲ့သည်။ bridgeဂိမ်းကို ကစားနေစဥ် စကားမပြောမိရန်မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ လူ၂ဦးက ဂိမ်းကို အာရုံစိုက်နေရင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦးလည်း စကားမြည်စဆိုမိကြလေသည်။ ထိုစဥ်ကထန်မော့အမှန်တကယ် စိတ်တိုနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏အကျင့်စရိုက်မှာ အမြဲအေးတိအေးစက်နိုင်ခဲ့သည်။ အသက်၅၀အရွယ်လူကြီးမှာ စာအုပ်ကိုပျောက်သွားသည်မှာ သေချာသော်လည်း ပြန်အပ်ပြီးပြီချည်းငြင်းနေခဲကာ ထန်မော့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့်ပင် အချင်းများခဲ့လေသည်။

ထိုကဲ့သို့ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာရှားပါးကာ ထန်မော့မှာ ညဘက်ဂိမ်းဆော့စဥ် ဗစ်တာကို ထည့်ပြောခဲ့မိလေသည်။

ထန်မော့ရုတ်ချည်းတွေးလိုက်မိသည်။

"နေပါဦး အဲလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော်က စာကြည့်တိုက်မှူးလို့ ထင်လိုက်တာလား..."

သူသည် ၄င်းအား ယနေ့ကံမကောင်းလှကြောင်း မျှဝေသည့် သဘောဖြစ်သာဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၄င်းမှာ လူတစ်ယောက်စာအုပ်ကို ငှားကာ ပြန်မပေးသော အကြောင်းမျှသာဖြစ်သည်။

ဖူ၀မ်သော် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

လူ၂ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦးကြည့်လျက် ရယ်လိုက်မိပြန်သည်။

ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်က ပိုင်ရို့ယောင်မရှိခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူလျက် လာမည့်ရက်များအတွက် ကြိုတင် အစီအစဥ်ဆွဲထားလိုက်သည်။ အပေါ်ယံတွင်တော့ သူတို့သည် ရှောင်ဖူအိမ်သို့သွားကာ လူသွားရှာကြမည်ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင်သူတို့သည် ခရီးရှည်ကို ရွေးကာ တားမြစ်မြို့ပေါ်မှ အနက်ရောင်မျှော်စင်ကြီးထံသွားကြမှာဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်တို့ညီအစ်ကို ၂ဦးတို့ လမ်းခွဲကြမှာဖြစ်သည်။ ညီအစ်ကို၂ဦးက မျှော်စင်တိုက်ခိုက်ခြင်းဂိမ်းထဲသို့ ၀င်သွားကြမည်ဖြစ်ကာ ထန်မော့က ပီကင်းတက္ကသိုလ်၀င်ပေါက်မှ အစစ်အမှန်ဂိမ်းကို ကြိုးစားကြည့်မှာဖြစ်သည်။

လူ၃ယောက် ဟော့ပေါ့ဆိုင်တွင် ခွဲခွာခဲ့ကြသည်။ ထန်မော့သည်သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြက်ဆင်ဥကိုထိလိုက်သည်။ သူသည်စိတ်အေးလက်အေးရှိနေပုံပေါက်သော်လည်း အချိန်မရွေးတိုက်ခိုက်လာနိုင်သော ပိုင်ရို့ယောင်ကိုစိတ်ပူနေခဲ့သည်။

ဖူ၀မ်သော်နှင့် ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ မျှော်စင်တိုက်ခိုက်ရန် သွားရပေမည်။

အကယ်၍ ကိုယ်ပျောက်လူသားများကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် သူတို့သည်ထိုမျှ အလျင်လိုနေစရာမလိုချေ။ အနက်ရောင်မျှော်စင် ဗားရှင်း ၄.၀မှာ အချိန်မရွေးရောက်လာနိုင်သည်။ ကိုယ်ပျောက်လူသားများ၏ သဘောထားကို မသိရသေးသော်လည်း သူတို့၏ ကမ္ဘာပေါ်မှ ရှင်ကျန်သူများကို ရူးရူးမိုက်မိုက် အမဲလိုက်နေပုံကိုကြည့်လျင် ပူးပေါင်းနိုင်ဖို့မလွယ်လောက်ချေ။

မူဟွေ့ရွှယ်မှာ ကိုယ်ပျောက်လူသားအုပ်စုထဲမှ ဖြစ်ကြောင်းလည်း သိပြီးဖြစ်ရာ သူမအတွက် အနက်ရောင်မျှော်စင်မှ သီချင်းသီးသန့်ဆိုပေးခဲ့ခြင်းမှာ အနက်ရောင်မျှော်စင် ၄ထပ်မြောက်ကို ရှင်းလိုက်၍ဖြစ်နိုင်လေသည်။

ရှေ့တစ်ရက်တွင် ထန်မော့နှင့် ရုရှားကစားသမားမှာ တတိယထပ်ကို ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး မူဟွေ့ရွှယ်ကတော့ နောက်တစ်နေ့တွင် လေးထပ်မြောက်ကိုရှင်းခဲ့လေသည်။

ကိုယ်ပျောက်လူသားများ၏ ခွန်အားကို လျှော့တွက်၍မရချေ။

ဖူ၀မ်သော်နှင့်ဖူ၀မ်ရှန်းက မျှော်စင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာချေပြီ။ အချိန်ဆွဲနေခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။

ယခုသူတို့ထွက်သွားပြီဖြစ်၍ ထန်မော့၏ စိုးရိမ်မှုမှာ ဤမြွေလူသားလှုပ်ရှားလာမှာကို ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပိုင်ရို့ယောင်ကို သတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသကဲ့သို့ ပိုင်ရို့ယောင်အတွက်လည်း သူ့ကိုသတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လူ၂ဦးက သင့်လျော်သော အကွာအဝေးတစ်ခုခြားလျက် အပြင်ပန်းမှ တည်ငြိမ်နေပုံဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သတိအပြည့်ထားထားခဲ့ကြသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထန်မော့သည် နေရာဟောင်းတစ်ခုကိုရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထန်မော့ လမ်းချိုးတစ်ခုသို့ကွေ့၀င်ခါနီးတွင် ပိုင်ရို့ယောင် ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရပ်လျက် အတော်ကြာကြည့်နေပြီးမှ မေးလာခဲ့သည်။

"ပီကင်းတက္ကသိုလ်ကဂိမ်းထဲ၀င်မလို့လား"

ထန်မော့သူ့ကို လျစ်လျူရှူလျက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ပီကင်းတက္ကသိုလ်၀င်ပေါက်မှ ဂိမ်းသည် လွန်ခဲ့သောလ၀က်က ၄င်းကိုရှာတွေ့စဥ်ကတည်းက နာမည်ကြီးလေသည်။ ထျန်းရွှမ်မှလွဲ၍ ပေကျင်းမှ အဖွဲ့ကြီးတော်တော်များများက ထိုဂိမ်းကိုစိန်ခေါ်ခဲ့ကြသော်လည်း အားလုံး အထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ ထန်မော့တွင် ဘုရင့်ရွှေဒင်္ဂါးရှိကာ လောလောဆယ် သူ၏ခွန်အားကို တိုးမြှင့်ရန်လိုအပ်နေခဲ့သည်။ မျှော်စင်တိုက်ခိုက်ခြင်းဂိမ်းကို ထပ်မံစိန်ခေါ်ရန်လည်း မသင့်တော်သေး၍ ဤနေရာကိုရွေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထန်မော့မှာ ပိုင်ရို့ယောင် အကြပ်ရိုက်သွားမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဤခွေးအရေခွံပလာစတာမှာ သူ့နောက်ကလိုက်လာဦးမည်ဟုတော့ ထင်မထားခဲ့ချေ။

"ဘာလို့လိုက်လာတာလဲ ခန့်မှန်းကြည့်လေ"

ထန်မော့ထိုလူကို ကြည့်လျက် ပထမဆုံးအကြိမ်တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်များမှာ ထန်မော့၏ ခေါင်းမှခြေအဆုံးဖြတ်သန်းသွားလျက် မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်လိုက်လေသည်၊

"ဘာလို့ဆို မင်းသေမယ့်ပုံမပေါက်လို့ပေါ့ ထန်ထန်ရဲ့"

ထန်မော့မှာ ၄င်းကိုကြားသော် တုန်လှုပ်သွားပြီးမှ တစ်ခုခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထန်မော့ရုတ်တရက် မျက်လုံးကို ပိတ်လျက် ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အလင်းရောင်တစ်ချက်တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူသည်သူ၏ရှေ့မှ ကလေးမျက်နှာနှင့်လူကို ပြင်းထန်စွာစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ၄င်းမှာ စိုက်ကြည့်နေသည်ဟုသာဆိုသော်လည်း သူ၏အကြည့်များမှာ လူတစ်ယောက်တည်းအပေါ် စူးစိုက်နေခြင်းမရှိချေ။ ကြည့်လေကြည့်လေ ထန်မော့၏အမူအယာကထူးဆန်းလာလေဖြစ်သည်။

ကြာရှည်သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးအဆုံး၌ ထန်မော့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တို့ မြင့်တက်သွားလျက် စိတ်ကျေနပ်စွာဆိုလာသည်။

"မင်းလိုပဲထပ်ပြောပေးမယ်...မင်းလည်း...သေမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး"

ပိုင်ရို့ယောင်မှာ တစ်ခုခုမူမမှန်မှုကို သတိထားမိလျက် ထန်မော့အား ဂရုတစိုက်အကဲခတ်နေခဲ့လေသည်။

ထန်မော့ ပီကင်းတက္ကသိုလ်၀င်ပေါက်သို့ပျော်ရွှင်စွာ လှမ်း၀င်သွားစဥ် ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ခေါင်းထဲမှ တွက်ချက်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်လာခဲ့လေသည်။

၂ဦးသားမှာ ပီကင်းတက္ကသိုလ်၀င်ပေါက်မှ ခြင်္သေ့ရုပ်အနီးသို့ရောက်တွင် ဟိတ်ဟန်အပြည့် အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရလေသည်။ သူတို့၂ဦးလုံးခေါင်းကို ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် အရိပ်တစ်ခုမှာ ပီကင်းတက္ကသိုလ်၀င်ပေါက်မှ အလွန်လျင်မြန်သော အလျင်နှင့်ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူမသည် စာအုပ်ပုံကြီးကို ကိုင်လျက် မိန်းကလေးတစ်ဦးရှေ့မှ စားပွဲပေါ် ဆောင့်ချလိုက်လေသည်။

ဗလတောင့်တောင့်နှင့် အကောင်ကြီးကြီး မိန်းမကြီးက ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"နင်ဟာ ပျင်းရိပြီး ကြိုးစားမှုမရှိဘူး"

"တင်းတောင်~ ကစားသမား လျို၀မ်ရှန်း လင်းရှန်းရှီ ထန်မော့နှင့် ပိုင်ရို့ယောင်တို့ဟာ အရံမစ်ရှင်ဖြစ်တဲ့

'ကျောင်းကိုကောင်းကောင်းမသွား စာကိုကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်တဲ့ ကျိန်စာ'ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး အစစ်အမှန်ဂိမ်း 'ခပ်ညံ့ညံ့ပစ္စည်းအမျိုးအစားများ'ကို အောင်မြင်စွာ၀င်လာခဲ့ပါပြီ...ကျေးဇူးပြုပြီး ကျောင်းထဲ၀င်သွားပြီး ဂိမ်းကို စတင်ပေးပါ"

ထန်မော့ ကျောင်းဂိတ်၀တွင်ရပ်နေသော အမျိုးသမီးကို အသေအချာမြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးများမှေးကျဥ်းသွားမိလေသည်။

ကြီးမားသော ၀ံပုလွေခေါင်းကြီးနှင့် သွားချွန်ချွန်များ...

အနက်ရောင်ဂါ၀န်ရှည်ကို ၀တ်ဆင်ထားသော ကြီးမားသော ၀ံပုလွေကြီးက သူ့လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို မိန်းမငယ်လေးရှေ့တွင် ဆောင့်ချလိုက်သည်။ ဆံပင်နှစ်ဖက်စည်းထားပြီး ဂါ၀န်အနီရောင်၀တ်ထားသော ကလေးမလေးမှာ နောက်ကိုဆုတ်ကာရှောင်လိုက်ပြီး သူမ၏အိတ်ထဲမှ မီးခြစ်ဆံကြီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ စာအုပ်ကျလာစဥ် မျက်နှာပြောင်လေးမှာ မီးခြစ်ဆံကြီးကိုမြှောက်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်တွေ့မှုနှင့်အတူ ကလေးမလေးမှာ စာအုပ်၏ ပြင်းအားကြောင့် နောက်သို့လွင့်သွားခဲ့သည်။ ၀ံပုလွေကြီးက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်သော်လည်း သူမ၏ကိုယ်မှ အနည်းငယ်မျှ တုန်လှုပ်မနေချေ။

၀ံပုလွေကြီးက ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်ကငါ့ကိုခုခံရဲတယ်ပေါ့"

မီးခြစ်ဆံကြီးကို ကိုင်ထားသော ကလေးမလေးက တံတွေးကို အသာမြိုချလိုက်လေသည်။ သူမမှာ မီးခြစ်ဆံကြီးနှင့် သူ့ကိုယ်သူကာကွယ်ထားသော်လည်း ထန်မော့နှင့် ပိုင်ရို့ယောင်မှာ သူမတုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်နိုင်လေသည်။ ၀ံပုလွေကြီးမှာ စာအုပ်ကို တဖန်လိပ်လိုက်ချိန်တွင် မျက်နှာပြောင်လေးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အား...မသတ်နဲ့နော်"

ထို့နောက် သူမသည် မီးခြစ်ဆံကြီးကိုပစ်ချလျက် ကွင်းပြင်ကြီးထံပြေးထွက်သွားတော့သည်။

တစ်ယောက်ကရှေ့မှ ပြေးနေပြီး တစ်ယောက်မှာ နောက်ကလိုက်နေခဲ့သည်။

ကြီးမားသော မီးခြစ်ဆံကြီးမှာ ထန်မော့နှင့် ပိုင်ရို့ယောင်၏ ခြေထောက်နားသို့လိမ့်လာခဲ့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်၏ မျက်လုံးတို့ကျဥ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည်ပြုံးနေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ အလွန်အေးစက်နေခဲ့လေသည်။ သူသည်ဤမီးခြစ်ဆံကို မှတ်မိသည်။ သူသည် ထန်မော့ကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မီးခြစ်ဆံကြီးကို ကောက်ယူရန်ပြင်လိုက်သည်။ သူ၏လက်မှာ မီးခြစ်ဆံကြီးကို ထိခါနီးတွင် အားနည်းလှသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"မ...မလုပ်နဲ့"

ပိုင်ရို့ယောင် ခေါင်းကိုမော့လျက် ကြည့်လိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အဝေးမှ ၀ံပုလွေနှင့် မျက်နှာပြောင်လေးကိုကြည့်လျက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကြောက်ရွံ့စွာကုပ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ရွံ့များသွေးများဖြင့် ပေကျံလျက်။ နေ့ပေါင်းညပေါင်းများစွာ မအိပ်စက်ထားရပုံပေါက်လေသည်။

ယခုလေးတင်တားလိုက်သော လူက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့်ဆိုလာသည်။

"မင်းအဲဒါကို ထိလို့မရဘူး...၀ံပုလွေက ဟိုကောင်မလေးနောက်ကိုလိုက်နေတာ မင်းကို သတိမထားမိဘူး..ဒါပေမယ့်တစ်ယောက်ယောက်က မီးခြစ်ဆံကို ထိလိုက်တာနဲ့ သူတို့၂ယောက်လုံး အဲဒီလူကို လာသတ်ကြလိမ့်မယ်... အဲဒါကြောင့် မထိလိုက်နဲ့"

ထန်မော့က ထိုလူ၏စကားကို မကြားသည့်အလား အိတ်ကပ်ထဲလက််ထည့်လျက် မျက်နှာပြောင်လေးနှင့် ၀ံပုလွေကြီးကို အေးဆေးစွာကြည့်နေခဲ့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ကိုယ်ကို ကိုင်းလျက် သူ၏လက်တို့က ထိုမီးခြစ်ဆံကြီးကို ထိလုနီးနီးပင်။ ထိုလူမှာလည်း သူ့စကားကိုကြားပြီးသည်နှင့် ပိုင်ရို့ယောင် အမြန်ပြန်ဆုတ်သွားမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သူမမျှော်လင့်ခဲ့သည်က ကလေးမျက်နှာနှင့် လူက ခွန်းတုံ့ပြန်လာလိမ့်မည်ဟုပင်။

"သြော် အဲလိုလား.."

ထို့နောက် လက်ကိုဆန့်လျက် မီးခြစ်ဆံကြီးကို ထိလိုက်လေသည်။

"မယူနဲ့...ငါတို့ဒီနေရာမှာ ဂိမ်းကိုစဖို့ လိုတဲ့ လူအရေအတွက်ပြည့်အောင် ၆ရက်တောင် စောင့်နေခဲ့ရတာ"

ထိုလူနှင့် အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး တားဆီးရန် ကြိုးစားလာခဲ့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်၏ လက်မှာ မီးခြစ်ဆံကြီးကို ထိလိုက်သည့်နှင့် ထိုလူနှင့် အမျိုးသမီးတို့၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲသွားခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူတို့ မကြာခင်မှာပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

"အာ...ဘာလို့ ၀ံပုလွေနဲ့ အဲကောင်မလေးက မင်းကို လာမသတ်သေးတာလဲ"

ပိုင်ရို့ယောင်ကပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာလို့ဆို ငါကချစ်စရာလေးမို့လို့ပေါ့ "

ထန်မော့မှာ ပိုင်ရို့ယောင်နှင့် မီးခြစ်ဆံကြီးကို အမှန်တကယ် မထိထားသော သူ၏လက်အား အေးစက်စွာကြည့်လိုက်လေသည်။

ပိုင်ရို့ယောင်ကိုယ်ကိုပြန်မတ်လိုက်မှသာ ထို၂ယောက်မှာ ပိုင်ရို့ယောင်ထံမှ လှည့်စားခံလိုက်ရကြောင်း နားလည်သွားခဲ့လေသည်။ ဤလူမှာ မီးခြစ်ဆံကို လုံး၀မထိခဲ့ချေ။ သို့သော် သူတို့၏ ရှုထောင့်မှဆိုလျှင် ပိုင်ရို့ယောင်မှာ မီးခြစ်ဆံကြီးကိုလုံး၀ထိထားပုံပေါက်လေသည်။

လူ၂ဦး၏ အမူအယာများမှာပြောင်းလဲသွားလျက် ပိုင်ရို့ယောင်ကိုကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခံစားချက်ကောင်းများမရှိကြတော့ချေ။

ထိုစဥ် ၀ံပုလွေကြီးက ကလေးမလေးကို ဖမ်းမိသွားပြီး စာဖတ်ရန်ပျင်းသော ကလေးမလေးကို သူ၏ပုခုံးတွင်ထမ်းလျက်ခေါ်လာခဲ့လေသည်။ မျက်နှာပြောင်လေးမှာ ၀ံပုလွေကြီး၏ ပုခုံးကိုထုရိုက်နေခဲ့သည်။ တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းမှာ အသံကျယ်ကျယ်နှင့် အလွန်နာကျင်မည့်ပုံပင်၊ သို့တိုင်အောင် ၀ံပုလွေကြီးမှာ မျက်တောင်တစ်ချက်မှ မခတ်ခဲ့ချေ၊ သူမက မျက်နှာပြောင်လေးကို သယ်လာပြီး ပစ်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံတို့ကိုဆွဲယူလျက် သူမကိုထိုင်စေသည်။

ထိုစဥ် ပီကင်းတက္ကိသိုလ်၀န်းထဲတွင် ကလေးသံ၏ ကြေညာမှု ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"တင်းတောင်~ အစစ်အမှန်ဂိမ်း 'ခပ်ညံ့ညံ့ ပစ္စည်း အမျိုးအစားများ' ကို တရား၀င်ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ..

မျက်နှာပြောင်လေးရဲ့ကျောင်းထဲကို ၀င်လာဖို့ ဆရာ၄ယောက်ကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"

ထန်မော့နှင့် ပိုင်ရို့ယောင်၏ ရှေ့တွင် အပြာရောင်အလင်းတစ်ခါးတစ်ချပ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးရှေ့တွင် ပုံစံတူ တံခါးတစ်ချပ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၂ဦးသားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မြေပြင်ပေါ်မှ ထရပ်လျက် တံခါးဆီ တန်းတန်းမတ်မတ်ပြေး၀င်သွားခဲ့လေသည်။ ထန်မော့လည်း သူတို့နည်းတူ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသောတံခါးကိုဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၀င်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟေး ထန်ထန် ငါမ၀င်ရသေးဘူးလေ"

ပိုင်ရို့ယောင်က ထန်မော့ တံခါးကို အပြည့်အ၀မပိတ်လိုက်ရသေးခင်မှာပင် အမြန်လိုက်၀င်လာခဲ့သည်။

လူ၄ယောက်မှာ နောက်ဆုံး ကျောင်း၀န်းထဲသို့ ၀င်ရောက်လာပြီး အတူတကွရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၀င်လာပြီးနောက် ၀ံပုလွေကြီး ခေါင်းကို ရုတ်တရက်လှည့်ကာ ကြည့်လာခဲ့သည်။ အစိမ်းရောင်မျက်၀န်းများမှာ လူ၄ယောက်အပေါ်ခြုံကြည့်လာခဲ့သည်။ သူမ၏နှာခေါင်းက တရှုံ့ရှုံ့အနံ့ခံနေပြီး ပိုင်ရို့ယောင်ကို မြင်လျှင် ထူးဆန်းသော အပြုံးကြီးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ထန်မော့အား မြင်လျှင် အံ့အားသင့်လျက် ထပ်မံအနံ့ခံလာပြန်သည်။

ထို့နောက် သူမကကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

" ဒီဟာတွေက မျက်နှာပြောင်လေးရဲ့ ဆရာတွေဖြစ်ရောဖြစ်နိုင်ရဲ့လား"

"တင်းတောင်~ ကစားသမားထန်မော့ဟာ 'မျက်နှာပြောင်လေးရဲ့အထင်သေးမှု' ရောင်၀ါကိုရရှိထားတဲ့အတွက် 'ငါမကြိုက်ဆုံးဆရာ' သက်ရောင်မှုကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ...ကစားသမားထန်မော့ရဲ့ ဦးစားပေးခံရမှုဟာ နောက်ဆုံးဘိတ်ဖြစ်ပါတယ်"

"တင်းတောင်~ ကစားသမားပိုင်ရို့ယောင်ဟာ 'ဥာဏ်ထက်တဲ့လူသား'ရောင်၀ါကိုရရှိထားတဲ့အတွက် 'ကျောင်းသားမိဘ အကြိုက်ဆုံးဆရာ' သက်ရောက်မှုကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ...ကစားသမားပိုင်ရို့ယောင်ရဲ့ ဦးစားပေးခံရမှုဟာ ၁ဖြစ်ပါတယ်"

ထိုကြေညာချက်က ကစားသမား၄ဦးစလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးနှင့် အမျိုးသားသည် ထန်မော့နှင့်ပိုင်ရို့ယောင်အား အထိတ်တလန့်ဖြင့် ကြည့်လာခဲ့ကြသည်။

🌍

Prev Next