MM Story Teller

Chapter 155

Viewers 32k

🌍Chapter 155

ဘာလို့ ဆံပင်တိုမိန်းကလေးက ၄ယောက်မြောက်ဖြစ်ပြီးတော့ ဆံပင်ရှည်မိန်းကလေးကကျ ၅ယောက်မြောက်ဖြစ်နေရတာလဲ...

ရှောင်ရှောင်းမှာ ထန်မော့ကို အကူအညီမဲ့စွာကြည့်နေခဲ့ပြီး နင်းနင်းမှာမူ ဂရုမစိုက်ယောင်ဆောင်နေခဲ့သော်လည်း ထန်မော့ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေဆဲပင်။

ထန်မော့ တည်ငြိမ်စွာထရပ်လိုက်ပြီး ကြက်မွှေးပုံကြီးဆီလျှောက်သွားလိုက်သည်ကိုတွေ့လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်ကိုကိုင်းလျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ပိုးကောင်ကိုကောက်ယူလိုက်သည်။ ထိုပိုးတီကောင်မှာ မသေနိုင်သေးပဲ ထန်မော့လက်ထဲတွင် တွန့်လိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထန်မော့မီးပုံအနီးသို့ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုပိုးကောင်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ချလျက် မျက်နှာသေဖြင့်ပင်...

တစ်ချက်တည်း ဖိသတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ရှောင်ကျီထုံး"..."

နင်းနင်း"..."

ရှောင်ရှောင်း"..."

မိန်းကလေး၂ဦး"..."

ဖူ၀မ်သော်ပင်လျှင် တန့်သွားမိလေသည်။ ထို့နောက် သူ၏နှုတ်ခမ်းတို့တွန့်ကွေးသွားလျက် ထန်မော့အား နက်နဲသော မျက်၀န်းများနှင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖူ၀မ်သော် လက်ကိုဖြန့်လိုက်သည်။

"ဒီကိုပေး"

ထန်မော့ခေါင်းညိတ်လျက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဖူ၀မ်သော်မှာ ထိုပိုးကောင်ကို ထန်မော့ထက်ပင် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ သူသည်ထိုပိုးကောင်ကို အမှုန့်ဖြစ်သည်အထိ ချေမွလိုက်ပြီး မွှေးပျံ့နေသော စားချင်စဖွယ်ကြက်ဆင်ကြီးပေါ်သို့ဖြူးလိုက်လေသည်။ ရှောင်ရှောင်းနှင့် မိန်းကလေး၂ဦးမှာ ထိတ်လန့်နေသော မျက်၀န်းများနှင့် အော်ဟစ်လာခဲ့လေသည်။

"ခင်...ခင်များ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ"

နင်နင်းပင်လျှင် ဖူ၀မ်သော် ထိုပိုးကောင်အမှုန့်များကို ကြက်ဆက်လုံးကင်ပေါ် စိမ်ပြေနပြေဖြူးနေသည်ကိုကြည့်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ထန်မော့က သာမာန်ကာလျှံကာဖြေလာခဲ့သည်။

"ဒီပိုးကောင်ကိုစားပြီးမှပဲ ဆုရမှာလေ.. ဆုကိုမလိုချင်ဘူးလား..ဒါမှမဟုတ် ပိုးကောင်ချည်းပဲဒီတိုင်းစားချင်လို့လား"

အနက်ရောင်မျှော်စင်၏ ဂိမ်းရှင်းဆုကိုသတိရသွားသော လူတိုင်း "..."

ပိုးကောင်ကိုတိုက်ရိုက်စားခြင်း သို့မဟုတ် ထိုပိုးကောင်ကို အမှုန့်ခြေလျက် ကြက်ဆင်ကင်ပေါ်တွင် ဖြူးခြင်း...

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

...ပိုးကောင်အရသာ ကြက်ဆင်ကင်ကို စားရတာကပိုအဆင်ပြေသလိုပဲ...

ကြီးမားသော ကြက်ဆင်ကြီးမှာ လုံလောက်အောင် အကင်ခံရပြီးနောက် ထန်မော့သည် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုလှီးလိုက်သည်။ သူသည်တခြားကလေးများအတွက်ကို စဥ်းစားမနေပဲ ထိုကြက်ဆင်ပေါင်တစ်ဖက်ကို စတင်စားလိုက်လေသည်။

ဖူ၀မ်သော်က ထိုကြက်ဆင်ကိုစားရန်စိတ်မ၀င်စားချေ။ ထန်မော့က ထိုကြက်ဆင်ကိုသတ်ချင်ခဲ့၍သာ သူကူ၍သတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကြက်ဆင်သားကို တစ်လုပ်မျှစားခြင်းပင်ဖြစ်စေ များများစားခြင်းပင်ဖြစ်စေ ခွန်အားတိုးလာနှုန်း အတူတူသာဖြစ်ကြောင်းတွေ့ရပြီးနောက် သူသည်စားသောက်ခြင်းကိုရပ်လိုက်တော့သည်။

အများဆုံးစားခဲ့သူများက မိန်းကလေး၂ဦးနှင့် ရှောင်ရှောင်းဖြစ်သည်။ ၃မိနစ်အတွင်းတွင် ကြီးမားသော ကြက်ဆင်ကြီးမှာ ကစားသမား၇ယောက်ကြောင့် တစ်ခြမ်းပဲ့သွားခဲ့လေသည်။ ထိုပိုးကောင်ဖြူးသော ကြက်ဆင်ကိုစားလိုက်စဥ်မှာပင် ကလေးသံက သူတို့၏နားထဲတွင် ကြေညာလာခဲ့သည်။

"တင်းတောင်~ 'ငါ့ကြက်သိုက်လေး' ဆုကိုရရှိသွားပါပြီ"

ထန်မော့ လက်ကိုလှန်လိုက်လျှင် သေးငယ်သော ကြက်သိုက်တစ်ခုက သူ၏လက်ဖ၀ါးပေါ်တွင်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထန်မော့ တိတ်တဆိတ်ခေါင်းမော့လျက် အနီးဆုံးမှ ရှောင်ကျီထုံးကိုကြည့်လိုက်သည်။ တဖက်လူ၏လက်ထဲမှ ကြက်သိုက်ကိုတွေ့သော် သူ၏မျက်လုံးများဖြတ်ခနဲလက်သွားခဲ့သည်။

ထန်မော့သည် ထိုကြက်သိုက်လေးကို သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်ပြီး ထိုပစ္စည်း၏ အသုံးပြုပုံကို တိုက်ရိုက် မစစ်ဆေးလိုက်ချေ။

ကြက်ဆင်ကိုစားပြီးနောက် ဂိမ်း၏ဆုကိုလည်းရရှိခဲ့ကာ ကြက်ဆင်ကြီး၏ အစစ်အမှန်ဂိမ်းမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

မိန်းကလေး၂ဦးက ရှောင်ကျီထုံး၏အသင်းကို ဆက်တိုက် ကျေးဇူးတင်နေခဲ့ကြသည်။ ငှက်ပျော(ဘနားနား)၀ိုင်ကြောင့်သာမဟုတ်ပါက ဆံပင်တိုမိန်းကလေးမှာ ဂိမ်းထဲတွင် သေသွားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ သူမမှာ အသက်ရှင်နေသ၍ ထိုငှက်ပျော၀ိုင်ကို တနည်းနည်းနှင့် ရအောင်ရှာကာပြန်ဆပ်မည်ဖြစ်ကြောင်းပြောနေခဲ့သည်။

ထွက်မခွာခင်၌ ထိုမိန်းကလေး၂ဦးက ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်ကို ထပ်မံကျေးဇူးတင်လာခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိထားနေမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ရှိနေဆဲပင်။ ဂိမ်းမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူတို့မှာ အသင်းဖော်များမဟုတ်ကြတော့ချေ။ ထိုကြက်ဆင်ဂိမ်းထဲတွင် ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်တို့အား အသင်းဖော်အဖြစ်မသတ်မှတ်ခဲ့ကြပဲ ယာယီအသင်း၀င်များဟုသာ မှတ်ယူခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်တို့မှာ သူတို့ကို သတ်နိုင်လောက်သည်အထိ သန်မာသော်လည်း ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ချေ။ ကျန်လူများကိုလည်း အတူတကွအနိုင်ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သို့နှင့် မိန်းကလေး၂ဦးမှာ အလွန်ကျေးဇူးတင်လေသည်။ ထိုကျေးဇူးတင်ခြင်းပြီးဆုံးသည်နှင့် သူတို့မှာ လှည့်မကြည့်ပဲ ထွက်သွားကြတော့သည်။ ကောင်းကင်မှာ မှောင်မည်းနေခဲ့ပြီဖြစ်ကာ အနားယူရန်နေရာတစ်ခုရှာရန်လိုအပ်လေသည်။

ထိုမိန်းကလေး၂ဦးထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်နှင့် ရှောင်ကျီထုံးတို့ ၃ဦးသာလျှင် စူပါမားကတ်ထဲတွင်ကျန်ရစ်လေသည်။

လူ၅ယောက် ထိုစူပါများကတ်ထဲမှ အတူတကွထွက်လာခဲ့ကြသည်။

နေလုံးက တဖြည်းဖြည်း အနောက်အရပ်သို့၀င်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာနောက်တစ်ရက်၏ ညနေခင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ ခပ်နွေးနွေး နွေဦးလေပြည်မှာ သူတို့၏ မျက်နှာများကို တိုးဝှေ့သွားလျက် လိမ္မော်ရောင် နေ၀င်အလင်းတန်းများမှာလည်း လူ၅ယောက်အပေါ် ဖြာကျနေခဲ့သည်။

ထန်မော့သည် သူ၏လက်အစုံကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ထားခဲ့သည်။ သူ ဖူ၀မ်သော်၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

ထိုစဥ် ရယ်သံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

"မစ္စတာ ဗစ်တာနဲ့ မစ္စတာ ထန်ဂျီ ကျွန်တော့်ရဲ့ မေးခွန်းကို မဖြေရသေးဘူးနော်... အဲဒီမိန်းခလေး၂ယောက်ရဲ့အစဥ်လိုက်ကို ဘာလို့အဲလောက်တောင် သေချာနေခဲ့တာလဲ"

ထန်မော့၏ ခြေလှမ်းတို့ရပ်တန့်သွားလျက် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စူပါမားကတ်၏ အ၀တွင် ညင်သာ၍ ချောမောသော လူမှာ ထန်မော့အား အပြုံးဖြင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှောင်ကျီထုံး၏မျက်လုံးများတွင် အမုန်းတရားများမပါရှိသော်လည်း နက်ရှိုင်းသောခံစားချက်များရှိနေခဲ့သည်။ သူနားမလည်သော မေးခွန်းမျိုးရှိနေပါက ဤလူမှာ အမြဲသံသယတစ်ခုရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ သူသည်ထန်မော့၏ လုပ်ဆောင်မှုမှန်သမျှကို သင့်လျော်သော် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုစီပေးနိုင်သော်လည်း ထိုတစ်ချက်ကိုမူနားမလည်ချေ။

အဲဒီမိန်းကလေး၂ယောက်ရဲ့အစဥ်လိုက်က ဘာလို့အဲဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ...

ထန်မော့ကနောက်ဆုံးမှာ ဘာလို့အဲဒီမေးခွန်း၂ခုကိုမေးခဲ့တာလဲ...

အဲဒီမေးခွန်း၂ခုကနေ သူဘာကိုများရှာတွေ့ခဲ့လို့ အဲဒီလောက်သေချာနေခဲ့ရတာလဲ...

နူးညံ့သော နေရောင်အောက်တွင် ရှောင်ကျီထုံးမှာ ညင်သာစွာပြုံးနေခဲ့ပြီး ထန်မော့က သူ့အား အမူအယာမဲ့စွာကြည့်နေခဲ့သည်။

လူ၂ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦးအချိန်အတော်ကြာကြည့်နေခဲ့ကြပြီး ထန်မော့၏ လက်ချောင်းတို့မှာ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကိုခေါက်နေခဲ့သည်။ ၄င်းမှာ သူကတစ်ခုခုကိုခေါက်နေသလိုပင်။ နှုတ်ခမ်းများကို ဖတ်ရှုခြင်းအပြင် နင်နင်း၏ အကြားအာရုံမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လေသည်။ သူ အတော်ကြာနားစွင့်နေပြီးနောက် ထန်မော့မှာ ကြက်သိုက်ကို ခေါက်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ထန်မော့ပြုံးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ရှောင် ကျွန်တော်လည်း ခင်များလိုပဲ အလိုလိုသိစိတ်ကို ယုံတယ်လေ"

ရှောင်ကျီထုံးမှာ တန့်သွားခဲ့ပြီး ခတ္တအကြာတွင် ထန်မော့ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ဒုတိယအကြိမ်တန်းစီစဥ်က ရှောင်ကျီထုံးသည်လည်း ထိုသို့ဆိုခဲ့သည်။ ဖူ၀မ်သော်မှာ သူအဘယ်ကြောင့် ဆံပင်တိုမိန်းကလေးကို ဆံပင်ရှည်မိန်းကလေးရှေ့တွင် ထားသည်ကို မေးခဲ့စဥ်က ရှောင်ကျီထုံးကဆိုခဲ့သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့အလိုလိုသိစိတ်ကိုယုံတယ်လေ"

တကယ်တမ်းတွင် ဆံပင်တိုမိန်းကလေးမှာ ဆံပင်ရှည်မိန်းကလေးထက် သန်မာသည်ဟုထင်၍ ထိုသို့စီခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ကျီထုံး ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော် ၃ယောက်လုံးသိခဲ့လေသည်။

ယခုမူ ထန်မော့သည် ထိုတူညီသော စကားဖြင့်ပင် ရှောင်ကျီထုံး၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်ခဲ့လေသည်။

ရှောင်ကျီထုံး သူ၏နှုတ်ခမ်းတို့ကိုစေ့လိုက်ပြီး အပြုံးနှင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ထန်မော့၏ အကြောင်းပြချက်မှာ သူ့ကို အမှန်တကယ် ဆွံ့အသွားစေသည်။ ထန်မော့မှာ အလိုလိုသိစိတ်ကို မှီခိုခဲ့ခြင်းမဟုတ်မှန်း သိသော်လည်း သူ့တွင်ထောက်ပြစရာမရှိခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်၏ အိတ်ကပ်များထဲတွင် ကြက်ဆင်ဥ၂ဥမှာ ခပ်ဖျော့ဖျော့လင်းနေခဲ့မည်ဟု ရှောင်ကျီထုံးထင်ခဲ့မည်မဟုတ်ချေ။ ၄င်းမှာ ၁နာရီမျှ လင်းနေခဲ့ပြီး ပိုင်ရှင်၂ဦးမှာ ဂိမ်းကိုမသိမ်းရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး သိမ်းချိန် ၁နာရီမှာ ကျော်လွန်သွားခဲ့လေသည်။

ကြက်ဆင်ကြီးကို မည်သို့မေးခွန်းမျိုးပင် မေးစေကာမူ ထန်မော့သည် ထိုမိန်းကလေး၂ဦး၏ မှန်ကန်သော အစဥ်လိုက်ကို မသိနိုင်မှန်း သေချာနေခဲ့သည်။ ပို၍သန်မာသူနှင့် အားနည်းသူကို ကိုယ်တိုင် ခွဲခြားသည်မှလွဲ၍ ထိုမိန်းကလေး၂ဦး၏ အစဥ်လိုက်ကို လုံး၀မသိနိုင်ချေ။ ဥာဏ်များသော ကြက်ဆင်ကြီးထံမှလည်း သဲလွန်စမရနိုင်သည်မှာ သေချာပြီးနောက် သိမ်းငှက် ကြက်ပေါက်ဖမ်းဂိမ်း၏တတိယအချီအလွန်တွင် ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်မှာ ဂိမ်းသိမ်းမှတ်ကိုဖွင့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် လူ၅ယောက်၏ အစဥ်လိုက်ကိုသိပြီးဖြစ်ကာ ဤသည်မှာ ၂ယောက်ပေါင်း၍ ဂိမ်းသိမ်းမှတ် တစ်ခါဖွင့်ခြင်းဖြစ်သည်။ လေးယောက်မြောက်မှာဆံပင်တိုမိန်းကလေး သို့မဟုတ် ဆံပင်ရှည်မိန်းကလေးဖြစ်သည်ကို အတည်ပြုရန်ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် ဂိမ်းသိမ်းမှတ်ကို ပြန်ဖွင့်ခွင့်ရှိနေသည်ဖြစ်၍ လုံး၀ရှုံးလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့်မေးခွန်းများမှာ သိပ်အရေးမပါတော့ချေ။ ထန်မော့မေးခွန်း၃ခုကိုမေးခဲ့သည်။ ပထမမေးခွန်း၂ခုမှာ သဘောတရားအတူတူပင်ဖြစ်ပြီး တူညီသောမေးခွန်း၂ခုကိုမေးလာပါက ကြက်ဆင်ကြီးမည်သို့ဖြေလာမည်ကို သိချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အဖြေမှာ ကြက်ဆင်ကြီးအား တူညီသော မေးခွန်း၂ခုကိုမေးခွင့်မရှိပဲ သူတို့အား မေးခွန်းပြောင်းခိုင်းခြင်းပင်။

ဒုတိယအနေနှင့် ထန်မော့မှာ ကစားသမား၁ဦးတည်းကျန်လျှင် ဘာဖြစ်ဖြစ်မည်ကို သိလိုခဲ့သည်။

ကစားသမားအယောက် ၁၅၀ကျော် ဤဂိမ်းထဲတွင်သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကစားသမား၁ယောက်တည်းသာကျန်ရစ်ခဲ့သည့်အလှည့်များ ကျိန်းသေပေါက်ရှိလိမ့်မည်။ အဆုံးတွင်မည်သည့်အရာများဖြစ်ပျက်ခဲ့၍ ထိုလူများရှင်ကျန်မရစ်သည်ကို သိလိုခဲ့သည်။ ကြက်ဆင်ကြီးမှာ ယောင်ဝါးဝါးအဖြေကိုသာပေးခဲ့သော်လည်း ထန်မော့မှာ အဖြေကိုခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်သည်။

ကစားသမားမှာ သူ၏အသင်းဖော်များကိုသတ်ပြီးအဆုံးအထိ ရှင်ကျန်ခဲ့ပြီးသည်နှင့် ကြက်ဆင်ကြီးမှာ သူ့အား ချစ်စဖွယ် အကြင်နာကင်းမဲ့သော အသံဖြင့်ဆက်ပြောနေဦးမှာဖြစ်သည်။

"ကလေး ပိုးကောင်စားဖို့တန်းစီရမယ်လေ"

အစမှအဆုံးအထိ သူတို့မှာ မဖြစ်မနေတန်းစီရမည်ဖြစ်သည်။

မည်မျှပင် အသင်းဖော်များသေသွားစေကာမူ သူတို့မှာ တန်းစီရန်လိုအပ်ဆဲပင်။ အသက်ရှင်သူတစ်ယောက်သာကျန်ပါက ထိုတစ်ယောက်မှာ အလောင်းများနှင့်အတူ တန်းစီရလိမ့်မည်။ ဤဂိမ်းမှာ လူဘယ်နှယောက် ရှင်ကျန်ခဲ့သည်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။ ဂိမ်းကိုရှင်းရန်တစ်နည်းသာရှိသည်။

ပိုးကောင်စားဖို့တန်းစီပါ...

ဤသည်မှာ ထန်မော့ ကြက်ဆင်ကြီးကို ပထမဆုံးမေးခဲ့သည့်မေးခွန်းဖြစ်ကာ ကြက်ဆင်ကြီးကလည်း မလိမ်ခဲ့ချေ။ ၄င်းမှာနောက်ဆုံးအမှန်တရားဖြစ်သည်။

ဤအနက်ရောင်မျှော်စင်မှ စိုးမိုးထားသော ကမ္ဘာကြီးတွင် ယုံကြည်ရသော အသင်းဖော်ရှိခြင်းမှာ ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်သည်။ သွေးဆာပြီး ကြမ်းတမ်းသော ကြက်ဆင်ကြီးကိုပြန်တွေးမိသော် ဖူ၀မ်သော်နှင့် နင်နင်းတို့ကဲ့သို့ သန်မာသော မာစတာမပါရှိပါက ဤဂိမ်းကိုရှင်သန်ရန်ခက်ခဲ့သည်ဟု ထန်မော့တွေးလိုက်မိသည်။

ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်မှာ လျင်မြန်စွာလျှောက်သွားကြပြီး ထောင့်ချိုးတစ်ခုသို့၀င်ရောက်ပျောက်ကွယ်ခါနီးတွင် နောက်မှ အသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

"မစ္စတာ ဖူ"

ဖူ၀မ်သော် ရပ်လိုက်သည်။

အနောက်ဘက်မိုးကုပ်စက်၀ိုင်းသို့ နေလုံးမှာ တရွေ့ရွေ့၀င်နေခဲ့ပြီး ဖူ၀မ်သော် ရှောင်ကျီထုံးကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထန်မော့သည်လည်း ၄င်းကိုကြားသော် ရှောင်ကျီထုံး ရှောင်ရှောင်းနှင့် နင်နင်းတို့အား သတိနှင့်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်ငယ်လေးမှာ ဘာတွေဖြစ်နေသည် နားမလည်ပုံပင်။ နင်နင်း၏လက်တို့မှာ ဒူးလေးပေါ်တွင်တင်လျက် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ကျီထုံးမှာ တချိန်လုံးမမောမပန်းနိုင်စွာ ပြုံးနေခဲ့လေသည်။

ဖူ၀မ်သော်၏နှုတ်ခမ်းတို့ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

"ခေါင်းဆောင်ရှောင်း ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ရှောင်ကျီထုံးမှာ အပြုံးဖြင့်ဆိုလာခဲ့သည်။

"ခင်များကျွန်တော်တို့ဆီက တစ်ခုခုလိုချင်နေတယ်လို့ ထင်တာပဲရော်... ကျွန်တော်ပဲ အထင်မှားနေတာလား...'ကစားသမားတွေကို သတ်ရုံနဲ့ ဂိမ်းကိုမရှင်းနိုင်ဘူး'ဆိုတဲ့အဖြေကို ကျွန်တော်သံသယ၀င်ခဲ့မှန်းလည်း ခင်များသိတယ်..အဲဒါကြောင့်လည်း ဘယ်သူမှသေဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ...ဒါကြောင့် ခင်များတမင် ခင်များနာမည်ကို ထုတ်ပြောပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အသိပေးခဲ့တာ"

ရှောင်ကျီထုံးခတ္တမျှတန့်လျက် ရယ်လိုက်သည်။

"မစ္စတာထန်ချီခင်များက တရုတ်ပြည်ရဲ့ အသန်မာဆုံး ခိုး၀င်သူ ဖူ၀မ်သော် ပြီးတော့ ခင်များက သိပ်သန်မာတဲ့ မစ္စတာထန်မော့...ခင်များတို့၂ယောက် နန်ကျင်းမှာ ရုတ်တရက်ကြီးပေါ်လာတယ်.. ဒီတိုင်း လမ်းကြုံဖြတ်သွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်"

ထိုကောင်လေးမှာ ဖူ၀မ်သော်ဟူသော အမည်ကိုကြားသော် တန့်သွားပြီးမှ ရေရွတ်လာခဲ့သည်။

"သူက ဖူ၀မ်သော်လား"

နင်နင်းမှာအေးစက်စွာတုန့်ပြန်လာခဲ့သည်။

"အင်း"

ရှောင်ရှောင်းမှာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်ဘာလို့မသိခဲ့တာလဲ"

နင်နင်းကပြန်ဖြေသည်။

"နင်ကတုံးလို့ပေါ့"

ရှောင်ရှောင်း"..."

ရှောင်ကျီထုံးကဆိုသည်။

"ခင်များတို့ နန်ကျင်းမှာ လုပ်စရာတစ်ခုခုရှိမှာပဲ..ပြောပြလေ ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးလို့ရမရ စဥ်းစားကြည့်တာပေါ့...ခင်များတို့တစ်ခုခုအတွက် ကျွန်တော်တို့ နန်ကျင်းဗျူဟာအဖွဲ့မဟုတ်ရင် နန်ကျင်းအဖွဲ့ရဲ့ နောက်ခံကိုလိုနေတာမလား... ကျွန်တော်ခန့်မှန်းကြည့်မယ်..."

ရှောင်ကျီထုံးမေးကိုပွတ်လျက် ခတ္တမျှတွေးတောသယောင်ပြုလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်ကိုရှာဖို့လား"

ထန်မော့၏မျက်လုံးတို့မှေးကျဥ်းသွားခဲ့သည်။

ရှောင်ကျီထုံးကရယ်သည်။

"ခင်များတ်ို့တကယ်တစ်ယောက်ယောက်ကိုရှာနေတာပဲ"

ရှောင်ကျီထုံးပြောပြီးသည်နှင့် နင်နင်းမှာတစ်ခုခုကိုနားလည်သွားသည့်နှယ် အာမေဋိတ်သံပြုလာခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်လုံးတို့ပြောင်းလဲသွားလျက် သူမ၏လေသံမှာ ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

"အဲဒီကလေးက သူအမြဲ ဖူ၀မ်သော်ကို မသိဘူးပဲပြောနေတာ...သူပြောတာ ဖူ၀မ်သော်က မျိုးမစစ် အဲဒီလူကိုတွေ့ရင် အပိုင်းပိုင်းခုတ်ပစ်မယ်တဲ့...ဖူ၀မ်သော်က သူ့ကိုမျှော်စင်တိုက်ခိုက်ခြင်းဂိမ်းထဲဆွဲသွင်းလို့ဆိုပြီး မုန်းနေတာ..သူ့နဲ့ ဖူ၀မ်သော်နဲ့အမျိုးတော်မနေသင့်ဘူးမလား"

ဖူ၀မ်သော်"..."

ထန်မော့"..."

ယခုမှ ဖြစ်စဥ်ဂိမ်းတစ်ခုမှထွက်လာသော ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ နှာချေလိုက်မိသည်။ သူ၏နှာခေါင်းကိုပွတ်လျက် သူ၏အသင်းဖော်များကို အူကြောင်ကြောင်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

"ရာသီဥတုက ပိုနွေးလာတာ မဟုတ်ဘူးလား"

🪩

Prev Next