MM Story Teller

Chapter 70

Viewers 36k

💮Chapter 70

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့များ...."

ကျန်းဟွမ်က လက်ညှိုးတစ်ထိုးထိုးဖြင့် သူ့ကို အော်ပြောလာသည်။ သူ့မျက်လုံးများက မယုံနိုင်မှု၊ မုန်းတီးမှုတို့ဖြင့်ပြည့်နှက်နေကာ လေသံကလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသည်။

"မင်းက ဒီမှာ ဝတ္ထုစာအုပ် ဖတ်နေနိုင်သေးတယ်ပေါ့..."

ဝမ်ချီ: "ပျင်းလို့ဖတ်တာလေ..."

"ဘယ်လောက်ပဲပျင်းပျင်း ဒီနေရာမှာစာအုပ်ဖတ်တာတော့မဖြစ်သင့်ဘူးလေ..."

ကျန်းဟွမ်၏အေးစက်စက်မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်ထိခိုက်သည့်အရိပ်အယောင်မျိုးပေါ်လာသည်။ သူ့အားလက်မောင်းမှဆွဲကိုင်ထားသောကျန်းဟမ်ကို တွန်းထုတ်ကာ တုန်တုန်ယင်ယင်လေသံဖြင့်ပြောလာသည်။

"ဒီငရဲလိုနေရာမျိုးမှာ ဘယ်ချိန်တည်းက နေနေရတာလဲ... ဒီနေရာကနေ ထွက်မပြေးချင်ဘူးလား... ထွက်ပြေးဖို့မစဥ်းစားဘူးဆိုရင်တောင် ဒီလိုမျိုး စိမ်ပြေနပြေလက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး ဝတ္ထုထိုင်ဖတ်နေတာတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး..."

ကျန်းဟမ်ကလည်း ဝမ်ချီအား မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လာသည်။

မည်သည့်နေရာကမှန်းမသိ ရုတ်တရက်ရောက်လာပြီး သူ့ကို ပြဿနာလာရှာနေသော ထိုနှစ်ယောက်ကြောင့် ဝမ်ချီအတော်လေး ခေါင်းခြောက်သွားသည်။ တစ်ခဏမျှ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကရော ဘယ်လိုထွက်ပြေးမယ်လို့ စဥ်းစားထားလဲ..."

"ဒါပေါ့... ငါတို့က မင်းလိုမျိုး ဒီမှာအေးဆေးထိုင်ပြီးတစ်ယောက်ယောက်လာကယ်မှာကို ထိုင်စောင့်နေမဲ့လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းဟမ်က ကျန်းဟွမ်အတွက် လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးရင်း မေးမော့ကာ အထက်စီးဆန်ဆန်လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။

"ငါတို့ ဒီမှာပိတ်မိနေတဲ့အချိန်ကတည်းက ထွက်ပြေးရမဲ့နည်းလမ်းတွေကို တစ်လျှောက်လုံး စဥ်းစားနေတာ..."

ဝမ်ချီထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဆိုတော့...အလုပ်ဖြစ်မဲ့နည်းလမ်းရပြီလား..."

ကျန်းဟမ်၏လေသံက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပိုပိုပြီးအထက်စီးဆန်လာသည်။

"ငါတို့ ဒီကနေလွတ်နိုင်မဲ့နည်းလမ်းတွေအများကြီး စဥ်းစားထားရုံတင်မကဘူး... လက်တွေ့လည်းလုပ်ကြည့်ပြီးသွားပြီ…"

ဝမ်ချီက ခပ်ထေ့ထေ့လှောင်ရယ်ရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီတော့ အောင်မြင်တယ်တဲ့လား..."

ကျန်းဟမ်: "......"

ကျန်းဟမ်၏ရှုံ့မဲ့နေသောမျက်နှာအမူအရာကို အသေအချာအကဲခတ်ရင်း ဝမ်ချီနောက်ဆုံးပိတ်ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်...ဒီကနေ လွတ်အောင်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းစုံသုံးကြည့်ပြီးသွားပြီ… ဒါပေမဲ့ စုတ်ပြတ်သတ်အောင် အရိုက်ခံရပြီး နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ဆီရောက်လာတာပေါ့..."

ကျန်းဟမ်: "......"

ဝမ်ချီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သာမာန်ကာလျှံကာပြောလိုက်သော်လည်း သူ့စကားလုံးတိုင်းက ကျန်းဟမ်ကို အရှိုက်ထိစေသည်။

ကျန်းဟမ်၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သွားပြီး မှောင်ရီဖျိုးဖျနေသောမျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ထိုင်ခုံပေါ်မှထကာ ဝမ်ချီရှိရာသို့တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာသည်။

ကျန်းဟမ် ဘာလုပ်မည်ကို ကျန်းဟွမ်က ခန့်မှန်းမိပုံပေါ်သော်လည်း တားရန်စိတ်ကူးမရှိဘဲ သူနှင့်မဆိုင်သလိုအေးအေးလူလူ လက်ဖက်ရည်သောက်နေသည်။

ကျန်းဟမ်ထံမှ လူသတ်တော့မည့်အရိပ်အယောင်အငွေ့အသက်များကို မြင်နေရ၍ ဝမ်ချီ ချက်ချင်းသတိဝင်လာကာ ထိုင်နေရာမှထပြီး ထွက်ပြေးတော့သည်။

သို့သော် အစောပိုင်းက မတ်တပ်ရပ်ရန် အနိုင်နိုင်ဖြစ်နေသည့်ကျန်းဟမ်မှာ မထင်မှတ်ထားစွာဖြင့် ပျံနေသည့်နှယ်ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ခပ်မြန်မြန်လမ်းလျှောက်နိုင်နေသည်။

အသက်အောင့်ကာ ခြေလှမ်းခပ်သွက်သွက်လှမ်းပြီး ဝမ်ချီ့နောက်လိုက်ရန်ပြင်သည်။

"ခ....ခဏနေပါဦး…မင်းအစ်ကိုပြောတော့ ငါတို့က တစ်လှေတည်းစီးနေတဲ့လူတွေဆို... စကားအေးဆေးပြောကြမယ်လေ...လက်ပါစရာမှမလိုတာ..."

ဝမ်ချီ ပြေရာပြေကြောင်းပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဟမ်က ဝမ်ချီကိုမမိသောကြောင့် ဒေါသထွက်လာသည်။

"လင်းယွမ် အဲဒီမှာရပ်လိုက်…"

ကျန်းဟမ်၏ပုံစံမှာ သူ့ကိုသတ်တော့ဖြတ်တော့မည့်ပုံပင်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချီက ဤအတိုင်းငြိမ်ငြိမ်ရပ်မနေနိုင်ပေ။

အခန်းထဲတွင် ကျန်းဟမ်ကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်လုပ်ပြီး ပတ်ပြေးနေလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်ထိုင်သောက်နေသည့်ကျန်းဟွမ်မှာ ဤအတိုင်း ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝမ်ချီကိုလှမ်းဆွဲပြီး ကိုင်ပေါက်ချင်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ထိုင်နေရာမှ မတ်တပ်ထရပ်လာသည်။

ကံကောင်းသည်မှ ဝမ်ချီက ကျန်းဟွမ်လက်မှ အမြန်ရှောင်နိုင်လိုက်ခြင်းပင်။

နှစ်ယောက်လုံးက သူ့ကို အမဲဖြတ်တော့မည့်ပုံစံဖြင့်ဒေါကြီးမောကြီး လိုက်ဖမ်းနေကြသည်။ ထိုနှစ်ယောက်လုံးဒဏ်ရာရထားကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကိုကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချီမထင်မိချေ။ ထို့အပြင်ဤသို့သောနေရာမျိုးတွင် သူရန်မဖြစ်ချင်ပေ။

ဝမ်ချီ ကြံမိကြံရာဖြင့် ရွေးချယ်စရာမရှိသည့်အဆုံး တံခါးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ပြေးသွားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးတတဲနဲ့ အစ်ကိုကြီးတရှန်..."

သူ့နောက်လိုက်နေသည့် ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်ကြောင့် ဝမ်ချီ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တံခါးဘောင်ကို အကြမ်းပတမ်းထုရိုက်ရင်း အသံကုန်ဟစ်အော်မိသည်။

"ကူညီကြပါဦး..."

သူ့စကားမဆုံးလိုက်မီတွင် ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ရောက်လာသည်။

ဝမ်ချီတောင့်ခဲသွားသည်။

သူ့နောက်သို့လှည့်ကြည့်သောအခါ မီးရောင်ဖျော့ဖျော့အောက်တွင် ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသော ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်၏မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ပုံစံကဝမ်ချီကို အရှင်လတ်လတ်ဝါးမျိုတော့မည့်ဟန်ပင်။

ကျန်းဟမ်၏နှုတ်ခမ်းစွန်းတို့ ကော့တက်သွားကာ ရောင်ကိုင်းနေသော သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်ထွက်လာသည်။

"ပြေးလေ...မင်းဘယ်အထိပြေးနိုင်မလဲကြည့်ကြတာပေါ့..."

ပခုံးကို ဘယ်တစ်ဖက် ညာတစ်ဖက်ဆွဲကိုင်ထားကြသောကြောင့် ဝမ်ချီ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ တစ်မဟုတ်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ သူရဲဘောကြောင်လွန်းသည့် ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်လို သူအင်္ကျီကော်လံထဲ ခေါင်းလျှိုသွင်း၍သာ ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်ချင်သည်။

"မ...မပြေးတော့ဘူး... မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးလည်း ဒဏ်ရာရထားကြတာဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေးထိုင်ပြီးစကားပြောကြရအောင်လေ..."

"ဘယ်သူက မင်းနဲ့ထိုင်ပြီး စကားပြောချင်မှာလဲ..."

ကျန်းဟမ်က ဝမ်ချီခေါင်းပေါ်လက်တယမ်းယမ်းနှင့် ဂဏန်းအလားပြုမူနေသည်။

"မင်းရဲ့သောက်ကျိုးနည်းပုံစံကို ကြည့်မရတာကြာလှပြီ... ဒီနေ့တော့ ဒီအစ်ကိုကြီးက မင်းကိုသင်ခန်းစာကောင်းကောင်းပေးပြီး ဆုံးမရမှာပေါ့…"

သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာသည့် ကျန်းဟမ်၏လက်ကို ဝမ်ချီကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေမိသည်။

သူ ထိတ်ထိတ်ပျာပျာနှင့် ဆတ်ခနဲငုံ့၍ ဘေးသို့ရှောင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူထင်ထားသည့် နာကျင်မှုက ရောက်မလာဘဲ အပြင်ဘက်မှ ဘန်းခနဲတံခါးကန်ဖွင့်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

တံခါးကိုကျောပေး၍ မှီထားသောဝမ်ချီမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ပွင့်လာသည့်တံခါးကြောင့် အရှေ့သို့ ဟက်ထိုးကျကာ ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်တို့နှစ်ယောက်လည်း သူနှင့်အတူကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားတော့သည်။

သူ့အောက်တွင် လူနှစ်ယောက်ရှိနေသောကြောင့် ဝမ်ချီ မနာသွားပေ။

ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်မှာ မူလတည်းက ဒဏ်ရာရထားသည့်အပြင် ဝမ်ချီကပါ တက်ဖိလိုက်သောကြောင့် နာကျင်လွန်း၍ ထိုနေရာတွင် ပွဲချင်းပြီးသေတော့မလိုပင်။

နာနာကျင်ကျင်အော်ညည်းနေကြသော ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်တို့၏အသံများကြောင့် ဝမ်ချီ အလန့်တကြားထရပ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနှင့်သန်မာထွားကျိုင်းလှသည့်လူတစ်ယောက်က အပြင်ဘက်မှအခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ထိုလူက လျိုတရှန်ပင်။

"ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ...."

လျိုတရှန်၏ မကျေမချမ်းမျက်လုံးများက ယခုအချိန်အထိမထနိုင်သေးဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လဲနေသော ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက်အပြစ်ကင်းစင်သည့် မျက်နှာလေးဖြင့်ရပ်နေသော ဝမ်ချီထံအကြည့်ရောက်လာပြန်သည်။

"မင်းကရော...ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ဝမ်ချီက လက်ဦးမှုယူကာ လျိုတရှန်ထံ ဦးဆုံးတိုင်ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က ငါ့ကိုရိုက်ဖို့လုပ်နေလို့..."

လျိုတရှန် တစ်ခဏမျှ အံ့ဩသွားသည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးများမှေးကျဥ်းကာ ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်အား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ သူ့ကိုရိုက်ဖို့လုပ်နေတာလား..."

တောင်တန်းကြီးသဖွယ် ထွားထွားကျိုင်းကျိုင်း လူသန်ကြီးဖြစ်သည့် လျိုတရှန်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သောအခါ အစောပိုင်းက ဝမ်ချီအပေါ် ဗိုလ်ကျခြယ်လှယ်ခဲ့သည့် ကျန်းဟမ်နှင့် ကျန်းဟွမ်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ကုန်းရုန်းထထိုင်ကာ သတ္တိကြောင်လွန်းသည့် ငုံးပေါက်လေးပမာ ကုပ်ကုပ်လေးဖြစ်နေသည်။

"နားထိုင်းနေလား...ငါမေးနေတာ မကြားဘူးလား…ဒါမှမဟုတ် လက်သီးနဲ့ပဲ စကားပြောရမလား..."

အလျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသောကြောင့် လျိုတရှန်၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ်ဒေါသထွက်နေဟန်ဖြင့် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ထိုစကားအဆုံး ကျန်းဟမ်က လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်လာသည်။

ကျန်းဟမ် ခပ်ဖြေးဖြေးခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လျိုတရှန်ဆီသို့အကြည့်ရောက်သွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာတုန်ယင်လာသည်။

သူအသနားခံကာ တောင်းပန်စကားဆိုချင်သော်လည်း မျက်လုံးထောင့်မှဝမ်ချီကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ ရှက်ရွံ့မှုတို့က ရုတ်တရက်စိုးမိုးဝင်ရောက်လာပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် သူ့အတွေးတို့ကို မသိတော့ချေ။ ထို့နောက် လျိုတရှန်အား မာဆတ်ဆတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ... သူ့ကိုရိုက်ဖို့လုပ်နေတာ... ငါတို့ကြားကကိစ္စက မင်းနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး... တံခါးစောင့်သာ သွားလုပ်နေစမ်းပါ..."

"ကျန်းဟမ် မင်းရူးနေလား... ဘာတွေပြောနေတာလဲ..."

ကျန်းဟမ် ထိုသို့ပြောလိမ့်မည်ဟု ကျန်းဟွမ်ကိုယ်တိုင်လည်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ အမြန်လှမ်းတားလိုက်သည်။

သို့သော် အလွန်နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟမ်ကပါးစပ်ထဲရှိရာ အကုန်ပြောချပြီးဖြစ်၏။

တစ်ခဏမျှကြက်သေသေသွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်တည်း တံတွေးမျိုချမိကြသည်။ ထို့နောက် လျိုတရှန်ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်လိုက်ရာ လျိုတရှန်၏မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာပျက်ယွင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

မူလတည်းက လျိုတရှန်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းကျစ်လျစ်ပြီး ကြွက်သားများနှင့် သားရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ခက်ထန်နေသည်။ ကိုယ်ကိုမတ်မတ်ရပ်ပြီး ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်အား ခံစားချက်မဲ့သောမျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ယောက်လုံး သေမတတ်ကြောက်သွားကြသည်။

ပြောမိပြောရာပြောလိုက်ပြီးမှ ကျန်းဟမ်တစ်ယောက်ချက်ချင်းနောင်တရသွားသည်။ ဝမ်ချီကြောင့် သူ့မာနကိုရှေ့တန်းမတင်ခဲ့သင့်ပေ။

ထိုသို့နှင့် ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်တို့ နောက်တစ်ဖန်အရိုက်ခံရပြန်သည်။

လျိုတရှန်က ကိုယ်ထိလက်ရောက်ရိုက်နှက်သည့်နေရာတွင် ကြမ်းတမ်းလွန်းသည်။ ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်နှစ်ယောက်လုံးကို အသံတစ်သံပင် မထွက်နိုင်တော့သည်အထိစုတ်ပြတ်သတ်အောင် ထိုးနှက်ကန်ကျောက်ပစ်သည်။ အချိန်အတန်ကြာရိုက်နှက်ပြီးသော်လည်း လျိုတရှန်ကစိတ်ကျေနပ်သေးပုံမရပေ။ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသည့်ညီအစ်ကိုများကို အထဲဝင်လာစေပြီး သူနှင့်အတူအားရပါးရရိုက်နှက်ခိုင်းသည်။

ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် မူလတည်းက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားသည့် ကျန်းဟွမ်မှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ချက်ချင်းသတိလစ်သွားလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမျိုးနှင့် အသားကျနေပြီဖြစ်သော လျိုတရှန်မှာ သူ့ညီအစ်ကိုများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျန်းဟွမ်ကိုဆွဲထုတ်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်တို့ အန်ထုတ်ထားသောသွေးကွက်များက ဟိုတစ်စသည်တစ်စ ပြန့်ကြဲနေသည်။

ဝမ်ချီ ကြောက်လွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များက အားအင်ချည့်နဲ့ပျော့ခွေကုန်ကာ ဘေးမှနံရံကို မှီထားရသည်။

သတိလစ်နေသည့်ကျန်းဟွမ်ကို ဆွဲထုတ်သွားပြီးနောက် လျိုတရှန်က အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ကို အခန်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုအဒေါ်ကြီးကလည်း ဤသို့သောမြင်ကွင်းမျိုးကို ကျင့်သားရနေသူဖြစ်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွ င်ပြန့်ကျဲနေသောသွေးကွက်များနှင့် ဒဏ်ရာများဖြင့် နာနာကျင်ကျင်ညီးညူနေသည့် ကျန်းဟမ်ကို တွေ့လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးပင် လှန်မကြည့်ဘဲ ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကုပ်ကုပ်ကုပ်ကုပ်နှင့် အမြန်သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်။

သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ထိုအဒေါ်ကြီးက အခန်းထဲမှပြန်ထွက်သွားသည်။

ထွက်သွားရန်ပြင်နေသော လျိုတရှန်မှာ မထွက်သွားမီတွင် ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာဖြင့် နံရံကိုမှီထိုင်နေသည့် ဝမ်ချီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ပြောသွားသေးသည်။

"ဝတ္ထုစာအုပ်တွေ ဖတ်ပြီးသွားပြီလား..."

ဝမ်ချီ ဖျော့တော့စွာပြောလိုက်သည်။

"မပြီးသေးဘူး..."

လျိုတရှန်က ပြန်ပြောလာသည်။

"မြန်မြန်လုပ်... မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် အဲဒီဝတ္ထုစာအုပ်တွေ ပြန်သိမ်းမှာမို့လို့"

ဝမ်ချီ ဘာမှပြန်မပြောရဲသောကြောင့် အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက သွေးသံရဲရဲမြင်ကွင်းကြောင့် ဝမ်ချီ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် လန့်သွားကြောင်း ရိပ်မိသွားသောအခါ လျိုတရှန်၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် အရိပ်အယောင်တို့ပေါ်လာသည်။ သူက တစ်ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းတွေဝေနေပြီးမှ ဆက်ပြောလာသည်။

"မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတော့မယ်...အဲဒီတော့ မင်း ဒီညကောင်းကောင်းအနားယူထား... ဓားစာခံဆိုတဲ့အတိုင်း ဓားစာခံလို ကောင်းကောင်းလေးနေနော်…"

သူတို့မည်သည့်နေရာကို သွားမည်ကို ဝမ်ချီ ပြန်မမေးရဲသောကြောင့် ခေါင်းသာညိတ်ပြလိုက်သည်။

တံခါးပြန်ပိတ်သွားကာ အခန်းတစ်ခုလုံးကလည်း တိတ်ဆိတ်မှုတို့လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။

လေနှင့်အတူပါလာသော ညှီစို့စို့သွေးနံ့ကြောင့် အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်သွားသောမြင်ကွင်းများကို ဝမ်ချီပြန်လည်မြင်ယောင်လာသည်။

ဤရက်ပိုင်းများတွင် အေးအေးလူလူနေနေရသောကြောင့် လျိုတတဲနှင့်လျိုတရှန်တို့က ပြန်ပေးဆွဲသမားများဖြစ်ပြီး ကျိုးစံအိမ်တော်ထဲသို့ တမင်တကာဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကာ သူ့အား ဤနေရာသို့ ပြန်ပေးဆွဲပြီးဖမ်းခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကို ဝမ်ချီမေ့သွားခဲ့သည်။

ပြန်ပေးဆွဲသမားများက ငွေလိုချင်သောကြောင့် ဓားစာခံတိုင်း၏တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောကာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချီထင်ထားခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ စကားနားထောင်သည့်ဓားစာခံများကိုသာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဆက်ဆံပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟမ်နှင့်ကျန်းဟွမ်ကဲ့သို့သော ပုန်ကန်တတ်သည့် ဓားစာခံများကိုမူ သူတို့မျက်နှာကို သူတို့၏မွေးမိခင်များပင် မမှတ်မိနိုင်တော့လောက်အောင် ရိုက်နှက်နှိပ်စက်ကြသည်။

ဝမ်ချီကြောက်လွန်းသဖြင့် ဝတ္ထုစာအုပ်ကိုပင် ဆက်မဖတ်နိုင်တော့ချေ။ စာအုပ်နှစ်အုပ်လုံးကို အသေအချာထုပ်ပိုးပြီး လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့်အတူ စားပွဲပေါ်တွင်သပ်သပ်ရပ်ရပ်တင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်ကိုချွတ်ကာ အနားယူရန် အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ရာခင်းနှင့်စောင်နှစ်စုံ ရှိနေသည်။ ပထမတစ်စုံမှာ မူလရှိနေသည့်စောင်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်စုံမှာ လျိုညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ယူလာပေးခြင်းဖြစ်၏။

ဝမ်ချီအနေနှင့် ယာယီသုံးနေသည့် အိပ်ရာခင်းနှင့်စောင်ကို ပိုသဘောကျသည်။ ၎င်းက နူးညံ့ပေါ့ပါးသည့်အပြင် သန့်လည်းသန့်ရှင်းသည်။ ထို့ကြောင့် မူလဂယအိပ်ရာခင်းနှင့်စောင်ကို သူခေါက်ထားလေ့ရှိသည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်နေသည့်ကျန်းဟမ်ကို ဝမ်ချီလှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ဝမ်ချီ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာအိပ်ရာခင်းနဲ့ စောင်အပိုတစ်စုံရှိတယ်... မင်းလိုချင်လား..."

ကျန်းဟမ်က ဘာမှပြန်မပြောပေ။

ဝမ်ချီထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကြမ်းပေါ်မှာအိပ်တာ မာတောင့်တောင့်နဲ့ အေးစက်စက်ကြီးနော်...အိပ်ရာခင်းနဲ့စောင်ကို တကယ်မလိုချင်ဘူးလား..."

ကျန်းဟမ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နေနေဆဲပင်။

ဝမ်ချီ အချိန်အတန်ကြာအောင် စောင့်နေသော်လည်း ကျန်းဟမ်ထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

"ကျန်းဟမ်..."

ဝမ်ချီသတိတကြီးခေါ်လိုက်သည်။ ကြမ်းခင်းပေါ်တွင်မလှုပ်မယှက်လဲလျောင်းနေဆဲ ကျန်းဟမ်ကြောင့် ဝမ်ချီခေါင်းနပန်းကြီးသွားသည်။

"ကျန်းဟမ်...မင်းသေနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်…"

သူ့စကားအဆုံး ကျန်းဟမ်က လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြန်ချေပလာသည်။

"မင်းပဲသေလိုက်..."

ဝမ်ချီ: "......"

ကျန်းဟမ်က ပါးစပ်ကိုလက်နှင့်အုပ်ကာ အဆုတ်ပေါက်ထွက်လာတော့မည့်နှယ် ဆိုးဆိုးရွားရွားချောင်းဆိုးတော့သည်။

ဝမ်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ကျန်းဟမ်က ခေါင်းမာနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ချီလည်း ဆက်ပြီးပြောမနေတော့ပေ။ ခေါက်ထားသည့်အိပ်ရာခင်းနှင့်စောင်ကို ခုတင်အစွန်းတွင် နေရာတကျပြန်ထားကာ သူလည်း ခေါင်းချအိပ်လိုက်တော့သည်။

အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်သွားသည့် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုမြင်ကွင်းကြောင့် သူအတော်အတန်ကို ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း သွေးများအန်ထွက်နေသည့် ကျန်းဟွမ်၏ပုံစံကို သူမြင်ယောင်နေမိသေးသည်။ သို့သော် အိပ်ချင်စိတ်က သူ့ကြောက်စိတ်တို့ကို အနိုင်ယူသွားသည်။

ဝမ်ချီ တဖြည်းဖြည်းအိပ်မောကျနေခိုက် ကျန်းဟမ်၏တဟွတ်ဟွတ်ချောင်းဆိုးနေသည့်အသံနှင့် ဖျော့တော့တော့အသံက တွဲလျက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လင်းယွမ်...ငါ့ကိုအမှန်အတိုင်းပြော...မင်း အဲဒီပြန်ပေးဆွဲသမားတွေနဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်းမလား..."

"ဟမ်..."

ဝမ်ချီအိပ်နေရာမှ ချက်ချင်းပြန်ထလာသည်။ အကြောင်းမရှိဘဲ သူ အစွပ်စွဲမခံနိုင်ပေ။

"ထင်ရာတွေလျှောက်ပြောမနေနဲ့...ငါလည်း မင်းတို့လိုပဲ ကျိုးစံအိမ်တော်ကနေ ပြန်ပေးဆွဲခံလာရတာ..."

ကျန်းဟမ်က သူ့စကားကို မယုံပေ။

"အဲဒါဆိုရင် မင်းက သူတို့နဲ့ ဘာလို့ရင်းနှီးနေတာလဲ..."

ဝမ်ချီ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သူတို့ငါ့ကိုကောင်းကောင်းဆက်ဆံတယ်ဆိုတာက...ငါက သူတို့ကို အထက်စီးလေသံနဲ့ မဆက်ဆံသလို စကားလည်းနားထောင်တယ်လေ...အဲဒီတော့ သူတို့က မင်းတို့ထက် ငါနဲ့ပိုရင်းနှီးတာ မဆန်းပါဘူးလေ..."

ကျန်းဟမ် ထပ်ပြီးဆွံ့အသွားသည်။

သူက တစ်ခဏမျှနှုတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ခပ်တိုးတိုးပြောလာပြန်သည်။

"မင်း အဲဒီပြန်ပေးဆွဲသမားတွေနဲ့ ပေါင်းကြံနေလည်း ငါဂရုမစိုက်ဘူး... ငါ ဒီနေရာကနေ လွတ်အောင်ထွက်ပြေးမှာ...ငါ့အစ်ကိုနဲ့ အတူတူပေါ့…"

ဝမ်ချီက ဝတ်ကျေတမ်းကျေပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အင်း...မင်းရဲ့အစီအစဥ်အောင်မြင်ပါစေ..."

-----

နောက်တစ်နေ့တွင်....

လျိုတရှန် ဝမ်ချီအား လာနှိုးချိန်တွင် အပြင်ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှောင်နေသေးသည်။

"မြန်မြန်မနက်စာစားတော့...ငါတို့စထွက်တော့မယ်"

လျိုတရှန်က သစ်သားဘောင်တွင် ချိတ်ထားသည့်အပေါ်ဝတ်ရုံကို ဝမ်ချီထံ ပစ်ပေးသည်။ ဝမ်ချီ အဝတ်ဝတ်နေချိန်တွင် တစ်ညလုံးကြမ်းပြင်ပေါ်အိပ်နေသည့်ကျန်းဟမ်အား လျိုတရှန် လှည့်ကြည့်မိသည်။

ထို့နောက် ကျန်းဟမ်အနားသို့လျှောက်သွားကာ ခြေထောက်ဖြင့်ကန်လိုက်သည်။

မူလက တိတ်ဆိတ်နေသောကျန်းဟမ်မှာ သားသတ်ရုံရောက်နေသည့် ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်ညည်းညူသံများထွက်လာသည်။

"ကြမ်းပေါ်မှာ လဲနေတာတောင် အိပ်ပျော်နေနိုင်သေးတယ်...မင်းက ဝက်ဝင်စားတာများလား…အရိုက်မခံချင်ရင် အခုချက်ချင်းထ...ပြီးမှငါ့လက်သီးကို အဆိုးမဆိုနဲ့..."

လျိုတရှန်က ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းပြောလိုက်သည်။

လျိုတရှန်က မည်မျှကြောက်စရာကောင်းကြောင်း ကျန်းဟမ်တစ်ယောက် မျက်စိနှင့်တပ်အပ်မြင်တွေ့ဖူးပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် နည်းနည်းလေးမှ အချိန်မဆွဲရဲဘဲ ချက်ချင်းလက်ငင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ကုန်းရုန်းထတော့သည်။

မနက်စာက ထုံးစံအတိုင်း အသားလုံးခေါက်ဆွဲစွပ်ပြုတ်ပင်။ သူတို့က ဝမ်ချီအတွက်တစ်ပွဲ၊ ကျန်းဟမ်အတွက်တစ်ပွဲ ပြင်ထားပေးသည်။

ကျန်းဟမ်၏ပုံစံက မှိုင်တွေတွေနှင့် စိတ်ဓာတ်အလွန်အမင်းကျဆင်းနေသည့်ဟန်ပင်။ သို့သည့်တိုင် အသားလုံးခေါက်ဆွဲစွပ်ပြုတ်ကို တစ်ပန်းကန်လုံးပြောင်စင်နေအောင် စားနိုင်သေးသည်။

နေရာမှမထွက်ခွာမီတွင် လျိုတတဲနှင့်လျိုတရှန်တို့က ဝမ်ချီနှင့်ကျန်းဟမ်အား ထုံးစံအတိုင်း ကြိုးတုပ်ပြီး ဘာမှမမြင်နိုင်အောင် ခေါင်းတစ်ခုလုံးတွင် အဝတ်အုပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချီက ဘာကိုမှမမြင်ရသလို ရုန်းကန်နိုင်စွမ်းလည်းမရှိသောကြောင့် လျိုတတဲနှင့်လျိုတရှန်တို့ ဦးဆောင်ရာနောက်သို့ ခါတိုင်းကဲ့သို့ပင် တိတ်တဆိတ်လိုက်သွားရသည်။

တစ်ခဏမျှကြာအောင် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူတို့ယခင်နေခဲ့သည့်နေရာနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းအကွာအဝေးသို့ရောက်လာချိန်တွင် ဝမ်ချီနှင့်ကျန်းဟမ်တို့နှစ်ယောက်လုံးရထားလုံးပေါ်သို့ အတင်းတွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။

ရထားလုံးပေါ်ရောက်သောအခါမှ လျိုတရှန်က ဝမ်ချီခေါင်းပေါ်တွင် အုပ်ထားသည့်အဝတ်စကို ဖယ်ပေးသည်။

ဝမ်ချီတစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန်အကဲခတ်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါရထားလုံးထဲတွင် ထိုင်နေသည့်အမျိုးသမီးငါးဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးငါးဦးလုံးမှာလည်း သူ့အတိုင်းကြိုးတုပ်ခံထားရကာ ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို အဝတ်များဖြင့်အုပ်ထားခံသည်။

💮💮💮

Prev Next