Ch 1

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၁

၁၉၉၀ ပြည့်နှစ် နွေရာသီ၊ ပေကျင်း (မြို့တော်)။

တဟွိုင်ရှု လမ်းကြား၌။

ပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်သည် လူတို့၏ မျက်နှာများကို စပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်အောင် လောင်မြိုက်နေသည်။ အထက်က ကောင်းကင်ပြာကြီးမှာမူ မိုးတိမ်ကင်းစင်ကာ ကြည်လင်နေတော့သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများသည် အလျင်အမြန် သွားလာနေကြပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲကောင်များပင်လျှင် အသံစူးရှစွာဖြင့် အော်ဟစ်လွန်း၍ အသံများပင် ဝင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းကြားအပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်အိုကြီးသည် နေဝင်ချိန် ရောက်တော့မည့် အဘိုးအိုကြီး တစ်ဦးကဲ့သို့ ရပ်တည်နေပြီး ဘဝကူးပြောင်း ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ဦး အိမ်ပြန်လာသည်ကို ကြိုဆိုနေသကဲ့သို့ တုန်တုန်ယင်ယင် ရှိနေရှာသည်။

ထိုအပင်ကြီးသည် သက်တမ်း တစ်ရာကျော် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝတုန်းက လမ်းကြားတစ်ခုလုံး ဖျက်သိမ်းသည့် တိုင်အောင်ပင် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းရှင်များက ဤအပင်ကို မထိရဲခဲ့ကြပေ။ သို့သော် လမ်းကြားလေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ထိုအပင်အိုကြီးသည် သူ့အလိုလို ခြောက်သွေ့ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရရှာသည်။

အများသုံး သန့်စင်ခန်းထဲမှ ရုန်းထွက်လာပြီးနောက် ရွှီမုန့်သည် အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းနိုင်ရန်အတွက် အဝေးကြီးအထိ အပြေးနှင်ခဲ့ရတော့သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဤနေရာသို့ တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပေ။

သူမ ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးမှာ သူမတစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စေတနာကောင်းဖြင့် သူမ၏ လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်ထဲမှ စာရွက်နှစ်ရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ ပေးခဲ့သေးသည်။

ရွှီမုန့်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော စာရွက်မျိုးကို မသုံးရသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပျာပျာသလဲဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြန်သန့်စင်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ခြောက်သွေ့ပြီး လန်းဆန်းသော လေထုက တောင်ပိုင်းဒေသ၏ စိုစွတ်ပြီး မွန်းကြပ်လှသော နွေရာသီများကို သတိရစေသည်။

သူမသည် တောင်ပိုင်းတွင် အနှစ်သုံးဆယ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုဒေသ၏ ရာသီဥတုကို ယနေ့တိုင် ကျင့်သားမရနိုင်ခဲ့ပေ။ စေးကပ်ကပ် ဖြစ်နေသော ခံစားချက်က ခန္ဓာကိုယ်၏ ချွေးပေါက်တိုင်းတွင် ကပ်ငြိနေတတ်သည်။

သူမ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် ခြေထောက်က ရေအိုင်ငယ်တစ်ခုထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မိုးမရွာခဲ့သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်က ခြောက်သွေ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အမှတ်တရထဲတွင် ဤနေရာသည် အမြဲတမ်း ရွှံ့ဗွက်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ မိုးရွာတိုင်း ရေအိုင်ဖြစ်လွယ်လှသည်။ ထိုလမ်းကို ထောင်စုနှစ်အသစ် ရောက်မှသာ ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့ကြသည်ဟု သူမ ကြားဖူးသည်။ နောက်ပိုင်း ကွန်ကရစ်လမ်း ခင်းခဲ့သော်လည်း လမ်းပြင်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်အကြာမှာပင် ဖျက်သိမ်းရေး လုပ်ငန်းများ စတင်ခဲ့တော့သည်။

ဤလမ်းကြားလေးသည် ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်များ အစောပိုင်းခန့်တွင် ဖျက်သိမ်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

အိုလံပစ်ပွဲတော် လက်ခံကျင်းပခွင့်ရသည့် ဝမ်းမြောက်မှုနှင့်အတူ မြို့တော်ရှိ လမ်းကြားဟောင်း အများအပြားကို မြို့ပြအဆင့်မြှင့်တင်ရေး စီမံကိန်းများထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွှီမုန့်သည် တောင်ပိုင်းတွင် နေထိုင်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ရက်တွင် အိမ်နီးနားချင်းဟောင်းများက သူမကို QQ ဂရုတစ်ခုထဲသို့ ဆွဲထည့်ခဲ့ကြရာ ထိုအဖွဲ့ထဲတွင် လူအများအပြားက သူတို့၏ မကျေနပ်ချက်များကို ဒေါသတကြီး ရင်ဖွင့်နေကြသည်။

မကျေနပ်ကြသည်မှာလည်း အကြောင်းရှိပေသည်။ လူများသည် ဒုတိယပတ်လမ်းအနီးတွင် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး ကောင်းကောင်းပြောရလျှင် ရရှိမည့် နစ်နာကြေး လျော်ကြေးငွေမှာ ယွမ်အနည်းငယ်သာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုငွေအနည်းငယ်ဖြင့် ဘာဝယ်နိုင်ပါမည်နည်း။

မူလအိမ်များသည် လူတို့၏ လုပ်ငန်းခွင်များနှင့် နီးကပ်ပြီး ကျောင်း သို့မဟုတ် အလုပ်သို့ လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သည်။ လူတိုင်းသည် ဤနေရာတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ဤဘဝလူနေမှုပုံစံကို ကျင့်သားရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဆူညံစွာ ဆန္ဒပြပြီး အငြင်းပွားမှုများ ရှိခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အာဏာပိုင်များကို မလွန်ဆန်နိုင်သည့် အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားကြကာ အားလုံးက သဘောတူညီချက်ကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြရတော့သည်။

ဖျက်သိမ်းရေး လုပ်ငန်းများ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ထို QQ ဂရုလေးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ခါတရံတွင် တစ်ယောက်ယောက်က စကားစမြည် လာပြောတတ်သော်လည်း သူတို့ချင်း တူညီသော အကြောင်းအရာများမှာ နည်းပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တစ်ရက်တွင် အဖွဲ့ထဲမှ တစ်ယောက်က လှမ်းမေးခဲ့သည်။ "ရွှီမုန့်၊ နင် ရှန်ကျန့်မှာ မဟုတ်လား။ ရွှီကျားလည်း ဒီရက်ပိုင်း ရှန်ကျန့်မှာ ရှိနေတာ၊ သူမ နင့်ကို ဆက်သွယ်သေးလား။"

ထိုအချိန်တွင် ရွှီကျားသည် ထိုအဖွဲ့ထဲတွင် မရှိသော်လည်း အိမ်နီးနားချင်းဟောင်းများက အတိတ်ကို ပြန်သတိရကာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြပြန်သည်။

"ရွှီကျားလား။ သူမက အိမ်ဖျက်တုန်းက ပထမဆုံး လက်မှတ်ထိုးခဲ့တဲ့သူလေ။ သူမတို့ မိသားစုက ကံကောင်းပြီး အိုလံပစ်ရွာနားမှာ အိမ်ဝယ်လိုက်တာ၊ နောက်ပိုင်း အဲ့ဒီနေရာက အိမ်ဈေးတွေ ထိုးတက်သွားတာလေ။ ငါ နောက်ဆုံးတွေ့တုန်းက သူမက ဘန့်ဇ်ကားအကြီးကြီး မောင်းပြီး အရမ်း ဂုဏ်မောက်နေတာပဲ။"

သို့သော် ထိုစဉ်က အိမ်ဖျက်သိမ်းမှုသည် နောက်ပိုင်းနှစ်များကဲ့သို့ တစ်ညတည်းနှင့် သူဌေးဖြစ်သွားစေသည်မျိုး မဟုတ်ပေ။ လမ်းကြားထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသော အိမ်နီးနားချင်း အများစု၏ အိမ်များမှာ မကြီးမားကြပါ။ လျော်ကြေးငွေသည် တတိယပတ်လမ်းအတွင်းရှိ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ရန်ပင် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ အိမ်အများအပြား ပိုင်ဆိုင်ပြီး လျော်ကြေး အများကြီးရသည့် မိသားစုအချို့ ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လောင်းကစားလုပ်ခြင်းနှင့် အပျော်အပါး မယားငယ်ထားခြင်းတို့ဖြင့် ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရွှီကျားမှာမူ အဆင်ပြေသွားခဲ့သော လူနည်းစုထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

အဖွဲ့ထဲတွင် စကားပြောဆိုခြင်းများ စည်ကားလာပြီး အကြောင်းအရာမှာ သဘာဝကျကျပင် ရွှီကျားထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သဘောတူညီချက် လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် ရွှီကျားသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်နီးနားချင်းဟောင်းများ၏ မည်သည့်တွေ့ဆုံပွဲကိုမျှ မလာခဲ့သလို အဖွဲ့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဆက်သွယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လူတိုင်းက သူမ ချမ်းသာသွားသဖြင့် သူငယ်ချင်းဟောင်းများကို အဖက်မလုပ်ချင်တော့ဟုသာ တွေးမိကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အများအပြား ရှိသဖြင့် အားလုံးက နားလည်လက်ခံပေးနိုင်ကြသည်။

တစ်ယောက်က ပြောသည်မှာ ရွှီကျားသည် ယခုအခါ တက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် စာပြနေပြီး တွဲဖက်ပါမောက္ခ ဖြစ်နေပြီ ဟူ‌၍ပင်။

နောက်တစ်ယောက်ကမူ သူမသည် အိမ်ခြံမြေများကို ပြန်လည်ရောင်းချရင်းဖြင့် အနည်းဆုံး ကုဋေချီသော ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိနေပြီဟု ပြောကြသည်။

ထိုစကားဝိုင်းများကို မြင်ရသောအခါ ရွှီမုန့်၏ အတွေးများသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်သုံးဆယ်ကျော်ဆီသို့ ပြန်လည်လွင့်မျောသွားခဲ့ရသည်။

ရွှီကျားသည် သူမ၏ ဒုတိယမြောက်ဦးလေး ရွှီရှန့်ချန်၏ သမီး ဖြစ်သည်။ သူမတို့ နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ရှုပ်ထွေးလှသည်။

ရွှီမိသားစုတွင် ညီအစ်ကို သုံးဦးရှိသည်။ ရွှီမုန့်သည် အငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ရွှီကျဲဖန့်၏ မွေးစားသမီး ဖြစ်သည်။ သူမ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကျပြီးနောက် မွေးစားမိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူသည် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းလှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီး သွေးသားမတော်စပ်သော ဤမြေးမကို အတင်းအဓမ္မ အိမ်ထောင်ချပေးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး အားကိုးရာမဲ့နေခဲ့ရရှာသည်။ သို့ဖြစ်၍ သူမသည် အိမ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးခဲ့ကာ တောင်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး စီးပွားရေးအသေးအဖွဲလေးများ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရာ မမျှော်လင့်ဘဲ အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အချို့သော လူများနှင့် အချို့သော အကြောင်းအရာများသည် သဘာဝအတိုင်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်ကမူ ထိုအကြောင်းအရာများကို သူမရှေ့တွင် အမြဲ လာရောက်ပြောဆိုတတ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းများကို တစ်လွှာချင်း ခွာကြည့်လိုက်ရသည့် အခါမှသာ သူမသည် ထိုအရာများကို အမှန်တကယ် လက်မလွှတ်နိုင်သေးကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ရှောင်လွှဲနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဒါနဲ့ နေပါဦး၊ ရွှီကျားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တွဲဖက်ပါမောက္ခ ဖြစ်သွားရတာလဲ။ အခြားသူများ မသိနိုင်သော်လည်း အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် အတူတူ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရွှီမုန့်သည် ရွှီကျားအကြောင်းကို အကောင်းဆုံး သိရှိထားသည်။

အလယ်တန်းတုန်းက ရွှီကျားသည် စာတော်ခဲ့သော်လည်း အထက်တန်း ပထမနှစ်မှ စတင်ကာ သူမ၏ စာမေးပွဲရလဒ်များ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် မာနကြီးပြီး အရှုံးမပေးချင်သဖြင့် စာမေးပွဲများတွင် ခိုးချခြင်းဖြင့် အမှတ်ကို ထိန်းထားခဲ့သည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲပြီးနောက်တွင်မူ ရွှီကျားသည် ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်ချက်များ များပြားလာခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်သည် ရွှီကျားတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ချက်ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ စုံစမ်းကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ ရွှီကျား၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ထဲရှိ တက္ကသိုလ်အမည်မှာ ထိုစဉ်က ရွှီမုန့်ကိုယ်တိုင် လျှောက်ထားခဲ့သော တက္ကသိုလ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။

ဤသည်က ပို၍ ထူးဆန်းသွားစေသည်၊ ရွှီကျားသည် ထိုတက္ကသိုလ်သို့ လုံးဝ လျှောက်ထားခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ရွှီမုန့်၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ တိမ်တိုက်သဖွယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုစဉ်က အတန်းဖော်အချို့ကို လိုက်လံမေးမြန်းခဲ့ရာ သူမ၏ သံသယများမှာ ပို၍သာ နက်ရှိုင်းလာခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာစောင်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မရရှိခဲ့ပေ။ ကျောင်းသို့ သွားရောက်စုံစမ်းချိန်တွင်မူ သူမသည် လိုအပ်သောအမှတ်ထက် တစ်မှတ်သာ လိုအပ်ခဲ့သဖြင့် ကျရှုံးခဲ့ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြန်ခဲ့ကြသည်။

ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများသည် ရွှီမုန့်အား ခြောက်လှန့်နေခဲ့ပြီး ညပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူထုပွဲတစ်ခု၌ ရွှီကျားကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါမှသာ အရာအားလုံးသည် စတင်ပွင့်လင်းလာခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီကျားသည် သိသာထင်ရှားစွာပင် အောင်မြင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကောက်ထားသော ဆံပင်များမှာ လှပသပ်ရပ်နေပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမနှင့်အတူ ပညာတတ်ပုံစံ ပေါက်နေသော သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦး လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူမ၏ မိဘများမဟုတ်သော်လည်း သူမသည် သူတို့နှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ ဆက်ဆံနေခဲ့သည်။ ရွှီမုန့်လည်း နှုတ်ဆက်ရန်အတွက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ရွှီကျားသည် ရွှီမုန့်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်။

သူမတို့ကြားတွင် ကြီးမားသော ပဋိပက္ခမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ရွှီကျား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ တုန်လှုပ်သွားရသနည်းဆိုသည်ကို ရွှီမုန့် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဧည့်ခံပွဲပြီးနောက်တွင်မူ ရွှီမုန့်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရွှီကျားထံမှ ချိန်းဆိုမှု ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်သည် မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ နိုဝင်ဘာလ ဖြစ်ပြီး ရေကန်ပေါ်တွင် ရေခဲလွှာပါးလေးများပင် တင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ခွဲခွာခဲ့ကြပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရတော့သဖြင့် ရွှီကျားတွင် မေးစရာ မေးခွန်းများစွာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ မေးလိုက်သည်မှာ "နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စီးပွားရေးနဲ့ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး တက္ကသိုလ်မှာ တက်ခွင့်ရသွားတာလဲ၊ ငါမှတ်မိသလောက်အရကတော့ နင် အဲ့ဒီကျောင်းကို မလျှောက်ခဲ့ပါဘူး။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှီကျားသည် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲကာ ဆဲဆိုအော်ဟစ်တော့သည်။ သူမ၏ ဘဝသည်လည်း မလွယ်ကူခဲ့ကြောင်းနှင့် ရွှီမုန့် ပြန်လည်ပေါ်လာခြင်းသည် သူမ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း လျှောက်ပြောတော့သည်။

ထိုသို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေစဉ်အတွင်း ရွှီကျားသည် ရုတ်တရက် လက်ကိုဆန့်ကာ သူမအား တွန်းချလိုက်တော့သည်။ ရွှီမုန့်သည် နောက်ပြန်လဲကျသွားခဲ့ပြီး ထိုခဏ၌ပင် အေးစက်လှသော ရေခဲရေများသည် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ရတော့သည်။

ယခုတိုင်အောင်ပင် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ရွှီမုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာမိဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက ရေကို အလွန်ကြောက်တတ်သူ ဖြစ်ပြီး ဤအချက်ကို ရွှီကျား ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

သူမသည် အရာရာကို အများကြီး တွေးတောခဲ့ဖူးသော်လည်း ရွှီကျားက သူမအား သတ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလွန်အမင်း ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း အချင်းချင်း သတ်ချင်ဖြတ်ချင်လောက်သည်အထိ ရန်ငြိုးမရှိခဲ့ကြပေ။

ထင်ရှားလှသည်မှာ ယခုအခါ သူမသည် အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်၊ သူမ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော လမ်းကြားလေးထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဗွက်ကျင်းငယ်လေးများဖြင့် ပျက်စီးနေသော လမ်းလေးပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ ၂၀၂၄ ခုနှစ်၏ ဆောင်းရာသီထဲတွင် ပိတ်မိနေဆဲကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအအေးဓာတ်သည် သူမ၏ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်အောင် ထိုးဖောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ယခင်ဘဝက အဖြစ်အပျက်များမှာ အိပ်မက်လား သို့မဟုတ် လက်တွေ့လား ဟူ၍ပင် မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သူမသည် ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီး ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်၏ နွေးထွေးသော လေထုကို ရှူရှိုက်လျက် ထိုနှစ်၏ ပူပြင်းလှသော မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ကျော့ပြန် ခြေချနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမ တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်သည် ရင်းနှီးလှသော အိမ်ကြီး၏ တံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်သည် လူများ အလုပ်ဆင်းချိန်နှင့် ကွက်တိဖြစ်သဖြင့် အိမ်ဝင်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားကာ စည်ကားနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထမင်းချက်ရန် မီးမွှေးနေပြီး အချို့ကလည်း ကြက်ပျံခွေးဟောင် ဆူညံပွက်လောရိုက်လျက် သူတို့၏ ကလေးများကို လိုက်လံဆွဲနေကြသည်။

ရွှီမုန့်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်မိပြီး မျက်ဝန်းများတွင် ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။ သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ကွန်ပျူတာစခရင်ပေါ်က ဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ပုံကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"နင် ပြန်လာပြီပဲ။"

ဘေးအိမ်၏ ပျက်စီးနေသော ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့် မှန်အသေးလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှီမုန့် စိတ်ထဲကတွေးမိသည်။ အကယ်၍ ဤသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် အလွန် လက်တွေ့ဆန်လွန်းလှသည်။

ဤသည်မှာ ဘေးအိမ်က ချန်တဖောင်တို့ အိမ်ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်က တစ်စုံတစ်ယောက်က ဗျောက်အိုးဖောက်ရာမှ သူတို့၏ ပြတင်းပေါက်တွင် အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ချန်တဖောင်၏ မိခင်ဖြစ်သူက မှန်ကွဲစတစ်ခုကို ယူ၍ ထိုအပေါက်တွင် လာရောက်ဖာထေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထိုအချိန်ကတည်းက ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ခါမျှ လဲလှယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ရွှီမုန့်သည် ထိုမှန်ထဲ၌ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင် ပေါ်လာသော မျက်နှာလေးမှာ တောက်ပပြီး ထင်ရှားလွန်းလှသည်၊ သူမ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တုန်းက ရုပ်ရည်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သဘာဝအတိုင်း အမြဲတမ်း လှပခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူဖွေးဝင်းပပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ စွဲမက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှရာ မြင်သူတိုင်းကို စွဲလန်းသွားစေသည့် အလှမျိုး ဖြစ်သည်။ သူမတွင် သွယ်လျသော ခါးလေးနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိသည်။ ရှေးခေတ်လူကြီးများ၏ အမြင်အရ ပြောရလျှင် သူမသည် အနည်းငယ် ညှို့ဓာတ်ပြင်းလွန်းလှသည်။

ရွှီမုန့် ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ လမ်းကြားရှိ အိမ်တံခါးအချို့ အသံမြည်ကာ ပွင့်လာကြသည်။

ရွှီမုန့်သည် တစ်ဦးချင်းစီကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတိုင်းမှာ ရင်းနှီးနေသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရသည်။ "အန်တီတဖောင်၊ ကျွန်မ အမေကို မြင်မိသေးလား။"

"နင့်အမေက စောစောကတင် နင့်ကို လိုက်ရှာနေတာအေ။ သွား၊ နင် ပြန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူမကို သွားပြောလိုက်ဦး။"

ချန်တဖောင်၏ မိခင်က တဟဲဟဲ ရယ်မောရင်း လှမ်းပြောသည်။ "ခုထိ 'အမေ၊ အမေ' နဲ့ အော်နေတုန်းပဲ၊ အသက်ကဖြင့် ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပြီလဲ၊ အခုထိ ကလေးလိုလုပ်နေတုန်း။"

ဤအိမ်များကို လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးက ချထားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း မိသားစု တစ်ဒါဇင်ကျော် နေထိုင်ကြသည်။ ရွှီမိသားစု၏ နေရာမှာမူ လမ်းကြား၏ အဆုံးတွင်ရှိသော စတုရန်းမီတာ လေးဆယ်ခန့်ရှိသည့် အခန်းအကျယ်ကြီး တစ်ခန်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မှ ထိုအခန်းကို အခန်းငယ် လေးခန်းအဖြစ် ထပ်မံပိုင်းခြားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် အိမ်မှာ ကျယ်ဝန်းလှသော်လည်း သားသမီး မြေးမြစ်များပြားလာပြီး အိမ်ထောင်အသီးသီး ထူထောင်လာကြသောအခါ နေထိုင်စရာ နေရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းလာခဲ့ရသည်။

ရွှီမုန့်သည် အိမ်ဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်ခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ လူများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလျက် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ကာ ဝင်လာခဲ့တော့သည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက နှုတ်ချိုသူ ဖြစ်သဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် "ဦးဦး"၊ "အန်တီ"၊ "အဘိုး"၊ "အဘွား" ဟု ခေါ်ဝေါ်နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ဤလူများသည် သူမ၏ အမှတ်တရထဲကအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးသော မျက်နှာများက သူမအား နွေးထွေးမှု ပေးစွမ်းနေသည်။ သူတို့သည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတူ နေထိုင်လာခဲ့ကြသော အိမ်နီးနားချင်းများ ဖြစ်သဖြင့် သံယောဇဉ် နက်ရှိုင်းလှသည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်၍ အော်ဟစ်လိုက်ရုံဖြင့် အားလုံးက ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးတတ်ကြသည်။

ရွှီမုန့် အထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အိမ်နီးနားချင်းတစ်ဦးက သူမ၏ မိခင်မှာ သူမအား လိုက်ရှာရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြောင်း လှမ်းပြောခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်သည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန်လည်ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။