Ch 2

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂

ရုတ်တရက် ရှောင်မန်ရာသီ ဟူသော ရာသီဥတု ဝေါဟာရသည် သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားရာ သူမ၏ အာရုံကြောများမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် လူကုန်ကူးသူများထံသို့ ရှောင်မန် ထပ်မံ ရောင်းစားခံရသည်မှာ ထိုရှောင်မန် နေ့ရက်တွင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းစဉ်အတွင်း ပြုတ်ကျကာ သူ၏ ခြေထောက်ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့သည်။ ဆေးကုသမှု မရရှိသဖြင့် ထိုဒဏ်ရာက သူ့ကို ဒုက္ခိတအဖြစ် ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကာလသည် သူ၏ အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားခြင်း၏ အစပြုမှုကြီးပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ တစ်သက်တာ ဆန္ဒမှာ သူ့မိဘများကို ရှာဖွေပြီး သူတို့ ဘာကြောင့် သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာလဲ၊ သူက မကောင်းလွန်းလို့လား ဟု မေးမြန်းရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့မိခင်သည် အခြားသူတစ်ယောက်၏ မိထွေး ဖြစ်လာရန် သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိသွားသောအခါ သူ၏ အတွင်းစိတ်မှ အမှောင်ထုမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။ ယင်းနှင့်အတူ သူ့ဖခင်အပေါ် မုန်းတီးမှုများလည်း ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

ဝတ္ထုထဲမှ မြင်ကွင်းပေါင်းများစွာသည် ရှုယွမ်၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် တစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ နှလုံးသား ကြိုးများသည်လည်း တစ်လက်မချင်းစီ တင်းကျပ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မန်ကာလ ဆိုသည်မှာ သန်ဘက်ခါပင် ဖြစ်သည်။ အချိန်က နီးကပ်လွန်းနေပြီ။ အရှေ့မြောက်ဒေသသို့ အပြေးအလွှားသွားပြီး ရှောင်မန်ကို ရှာဖွေရန် အချိန် လုံလောက်မှု ရှိနိုင်ပါဦးမလား။

အကယ်၍ ရှောင်မန်သာ လူကုန်ကူးသူများ၏ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရပါက ခက်ခဲမှုမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားသွားမည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်၏ လက်သည်းများသည် သူမ၏ လက်ဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ အခြေအနေမှာ သူမ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ပို၍ အရေးတကြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် အန်တီကျန်းက သူမ မျိုသိပ်ထားခဲ့သော သံသယတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။ "သူ့အမေက သမီးချည်းပဲ သုံးယောက် ဆက်တိုက် မွေးထားတာ။ အကယ်၍ သူကလည်း သားယောက်ျားလေး မမွေးနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်မတို့ မိသားစုက မျိုးဆက် သုံးဆက်တိုင်တိုင် မျိုးဆက် တစ်ဆက်ကို သားတစ်ယောက်ပဲ ထွန်းကားခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ချွေးမက ကျွန်မတို့ကို ကျန်းမာတဲ့ သားယောက်ျားလေးတစ်ယောက် မွေးပေးရမယ်။"

အောင်သွယ်ခအတွက် သူမ၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကို သည်းခံရင်း အန်တီရှဲ့က ရှုယွမ်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် မြှင့်တင်ပြောဆိုပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ "သူ့ရဲ့ အစ်မအကြီးဆုံးက အမြွှာမွေးထားတယ် မဟုတ်လား။ ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်လေ။ သူ့အစ်မက အဲ့ဒီလို မွေးနိုင်မှတော့ သူလည်း မွေးနိုင်မှာပေါ့။"

အန်တီကျန်း၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။ သူမ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကို ကျွန်မ ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေတာ။ သူ့အစ်မသာ အမြွှာမမွေးထားဘူးဆိုရင် သူ့အမေက သမီးချည်း သုံးယောက်ဆက်တိုက် မွေးထားတဲ့အတွက် ကျွန်မ လုံးဝ စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ ကောင်လေးက စက်မှုပညာရှင် တစ်ယောက်လေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုကို လက်ထပ်ချင်တဲ့ ကောင်မလေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။"

ထိုစကားပြောဆိုမှုများ၏ အပိုင်းအစများသည် ရှုယွမ်၏ နားထဲသို့ လွင့်ပျံလာရာ သူမကို လုံးဝ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဆွံ့အသွားစေသည်။

ရှုယွမ်သည် သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးကာ "အန်တီ၊ တကယ်လို့ မိန်းကလေး ဖြစ်နေရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

အန်တီကျန်း၏ အရေတွန့်နေသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို တစ်ဖန် ပြန်လည်တင်းမာသွားခဲ့သည်။ သူမ၌ အကြောင်းပြချက်မရှိသော ယုံကြည်မှုအချို့ ရှိနေပြီး အနာဂတ် ချွေးမလောင်းတစ်ဦးကို နေရာချထားပေးရန် အခွင့်အရေးရှိသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

 "တကယ်လို့ မိန်းကလေးဖြစ်နေရင် ယောကျ်ားလေး ရတဲ့အထိ ကလေး ဆက်မွေးရမှာပေါ့။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ရင် ကွာရှင်းလိုက်။ ဥမဥနိုင်ဘဲနဲ့ အသိုက်ကို မသိမ်းပိုက်ထားနဲ့၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုအတွက် သားတစ်ယောက် မွေးပေးနိုင်မယ့် တခြားတစ်ယောက်ကို ရှာရမှာပေါ့။"

သူမ အရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို အန်ချနေသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ရှုယွမ်မှာ လုံးဝ စကားပြောစရာ စကားလုံးများ ပျောက်ရှသွားခဲ့သည်။ ယင်းက တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်ပြီး ကလေးမရှိခြင်းသည် ဘဝတွင် ငြိမ်းချမ်းမှုကို သေချာစေရန်အတွက် ပညာရှိသော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု သူမကို တွေးထင်စေခဲ့သည်။

သူတို့သည် မျိုးပွားရန် ကိရိယာတစ်ခုကိုသာ ရှာဖွေနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာလည်း ဤနေရာသို့ လှည့်စားလိုသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံး၌ ဖြူစင်သော ရည်ရွယ်ချက်များ မရှိကြပေ၊ ထို့ကြောင့် တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင် ၎င်းမှာ မျှခြေဖြစ်သွားသည်။ 

ရှုယွမ်သည် သူတို့နှင့် ထပ်၍ရှုပ်ထွေးပတ်သက်နေခြင်းမျိုးကို မလိုလားတော့ပေ။ သူမ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ပြီး ခြံတံခါးဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အမြန်ဆုံး အချိန်အတွင်း ရှောင်မန်ကို မည်သို့ရှာဖွေရမည်ကို စဉ်းစားခြင်းက သူမ၏ အချိန်များကို အသုံးချရန် အများကြီး ပိုကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးတောလိုက်သည်။

စက်မှုပညာရှင်ကျန်းက သူမ၏ အနောက်မှ ခပ်သုတ်သုတ် လိုက်ထွက်လာပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။"မသွားပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော်တို့ သေချာတောင် စကားမပြောရသေးဘူးလေ" 

ရှုယွမ်၏ ရုပ်ရည်လှပမှုက သူ၏ ခံစားချက်များကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။ သူမမှာ အလုပ်မရှိဘူးဆိုသည့် အချက်မှာ ကြီးမားသော အားနည်းချက်တစ်ခု မဟုတ်ပေ၊ သူတို့ မိသားစုနှင့် လက်ထပ်ရန်အတွက် သူမသည် အရည်အချင်း မီရုံလေးတော့ ရှိနေသေးသည်။

ရှုယွမ်သည် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းကို မရပ်တန့်ဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ မိသားစုက မျိုးရိုးဆက်ခံဖို့အတွက် ကလေးမွေးစက် တစ်လုံးကို ရှာဖွေနေတာပဲ။ ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ရှင် တခြားတစ်ယောက်ကို ရှာတာပဲ ကောင်းလိမ့်မယ်"  

စက်မှုပညာရှင်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီသွားခဲ့သည်။ သူက ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်-ကျွန်တော်က သားတစ်ယောက်ပဲ လိုချင်တာပါ။ ယောကျ်ားလေး တော်တော်များများက အဲ့ဒီလိုပဲ တွေးကြတာပဲလေ။ အဲ့-အဲ့ဒါ ဘာမှားနေလို့လဲ" 

ရှုယွမ်သည် ခပ်သွက်သွက် ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကို လုံးဝ ခါထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် လမ်းမပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လန်းဆန်းအေးမြသော လေကို တဝကြီး ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုကြင်ဖက်တွေ့ပွဲ ဇာတ်လမ်းတစ်ရပ်လုံးကို သူမ၏ စိတ်ထဲမှ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အတွေးအားလုံးကို ရှောင်မန်ထံသို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ရှောင်မန်၏ မိခင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က ရှောင်မန်ကို မွေးဖွားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သင့်သည်။ သူ့ကို သူမ၏ အနားတွင် ခေါ်ယူထားရှိခဲ့သင့်သည်။

အကယ်၍ ရှောင်မန်သာ လူကုန်ကူးသူများ၏ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရမည်ဆိုပါက သူသည် ဒုက္ခိတဘဝဖြင့် အဆုံးသတ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော အခက်အခဲဒုက္ခများကို ခံစားရကာ အမှောင်ထုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွင်း နစ်မွန်းနေသော ကလေးဘဝတစ်ခုကို စတင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်စားချေလိုစိတ် ပြင်းထန်သူ တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ 

သို့သော် ထိုသို့ မပြောင်းလဲသွားမီအချိန်တွင်မူ ရှောင်မန်သည် ရေစီးနှင့် မျောပါနေသော ဘဲစာပင်လေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ အထီးကျန်ဆန်ပြီး အမြစ်တွယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ့မိခင်က သူ့ကို လာရောက်ခေါ်ဆောင်မည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေဆဲဖြစ်ကာ သူမကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၌ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်၍ မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေဆဲပင်။ သူ၏အမြင်တွင် မိခင် ဟူသော စကားလုံးသည် နွေးထွေးမှုများနှင့် တမ်းတမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ့မိခင်ကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဆိုသော အတွေးကပင် ကလေးသတို့သားတစ်ဦးအဖြစ် ဖြတ်သန်းရသော အချိန်ကာလများကို သူ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စေရန် ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှုယွမ်က ကလေးများကို မနှစ်သက်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ဆူညံပြီး ပြဿနာရှာတတ်သော ကလေးမျိုးကို ပို၍ပင် မနှစ်သက်ချေ။

စာအုပ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းမလာမီက သူမသည် ကျောင်းတက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အချစ်ရေး သို့မဟုတ် ကလေးယူရန် ကိစ္စများကို တစ်ခါမျှပင် ထည့်မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ သူမ၏ မိသားစုမှာ ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး ဘွဲ့ရပြီးနောက်တွင် သူမသည် မိသားစု စီးပွားရေးလုပ်ငန်း၌ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။ 

ရုတ်တရက် အခြားသူတစ်ယောက်၏ မိခင် နေရာကို လက်ခံရခြင်းမှာ သူမအတွက် အလွန်အမင်း လေးလံလွန်းလှသည်။

ထို့အပြင် ဤကိစ္စသည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ လုပ်ရပ်သာ ဖြစ်သည်။ သူမက ဘာကြောင့် ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးရမည့်သူ ဖြစ်ရမည်နည်း။

ရှုယွမ်၏ ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီး သူမကိုယ်သူမပင် သတိမထားမိဘဲ အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံဘက်သို့ စတင်လျှောက်သွားခဲ့မိသည်။ စက်ဘီးများသည် လမ်းမတစ်လျှောက် မြစ်တစ်စင်းအလား စီးဆင်းသွားလာနေကြပြီး ခေါင်းလောင်းသံ အမျိုးမျိုး၊ စကားပြောသံများနှင့် တဝူးဝူးတိုက်ခတ်နေသော လေသံတို့သည် သူမ၏ နားထဲသို့ စုပြုံဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် သူမသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အရှေ့မြောက်ဒေသသို့ သွားရောက်ကာ ရှောင်မန်ကို ရှာဖွေမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို လူကုန်ကူးသူများ၏ လက်ဆုပ်အတွင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် ကူညီပေးမည် ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စမှာ အလွန်အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည်။ ယင်းကို ထိုင်၍ စဉ်းစားနေရန် သို့မဟုတ် ဆုံးဖြတ်ချက် မပြတ်သားမှုများကြားတွင် ပိတ်မိနေရန် သူမ၌ အချိန်မရှိတော့ပေ။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် အချိန်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းသည် သည်းခံနိုင်ဖွယ်မရှိလောက်အောင် အလွန်အရေးတကြီးဖြစ်နေသည်ဟု ရှုယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ သဘာဝကျကျပင် သူမသည် မီးရထားဘူတာရုံသို့ သွားကာ လက်မှတ်ဝယ်ယူပြီး ရထားပေါ်သို့ အမြန်ဆုံး တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ဆီသို့ သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို အလိုအလျောက် ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မီးရထားဘူတာရုံသို့ ဦးတည်သွားမည့် နံပါတ် ၂၃ ဘတ်စ်ကားသည် သူမအနီးမှ ဟိန်းဟောက်ကာ ဖြတ်ပြေးသွားချိန်မှာပင် ပြင်းထန်သော ပြဿနာကြီး နှစ်ရပ်က ရှုယွမ်ကို ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် သူမတွင် ထောက်ခံစာ မရှိသဖြင့် ရထားလက်မှတ် ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ပေ။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူမတွင် ငွေကြေး မရှိပေ။ သူမ နဂိုဝတ်ဆင်ထားခဲ့သော ဂျာကင်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲတွင် ရှစ်မော့ (၀.၈ ယွမ်) ရှိသော်လည်း သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီသို့ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူမထံ၌ အကြွေစေ့ တစ်စေ့မျှပင် ပါမလာခဲ့ချေ။

ရှောင်မန်ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ရန် အရှေ့မြောက်ဒေသသို့ သွားရမည့် ကိစ္စသည် အလွန်တရာ ခက်ခဲတော့မည်ဖြစ်ကြောင်းကို သူမ ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံး တာဝန်မှာ ထောက်ခံစာနှင့် ငွေကြေး ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာနှစ်ခုမရှိဘဲနှင့် သူမသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ ဘာလုပ်သင့်သနည်း။

ဌာနဆိုင်ရာ အလုပ် မရှိသော၊ အလုပ်လက်မဲ့ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် သူမကဲ့သို့သော သူတစ်ယောက်အတွက် ထောက်ခံစာ ရယူရန် ရပ်ကွက်ကော်မတီသို့ သွားရောက်ရန် လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။

ငွေကြေးအတွက်ကရော... အမေဖြစ်သူ လီဟုန်ရှားထံမှ တောင်းရမည်လား။ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမ၏ မိခင်မှာ စုဆောင်းငွေ ရှိ မရှိကို ခဏထားဦး၊ သူမက အရှေ့မြောက်ဒေသသို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားချင်ရုံသာ ဖြစ်သောကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူကို လုံးဝ မသိစေချင်ပေ။

ငွေချေးရမည်လား။ သူမသည် ယခင်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို တစ်ခါမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးချေ။

သူမ ဇိမ်ကျကျ ဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့စဉ်က ငွေကြေးအတွက် ဒုက္ခရောက်ရမည့် နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးထင်ခဲ့ဖူးပေ။

လမ်းဘေးရှိ တစ်ပတ်ရစ် ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်ပေါ်သို့ သူမ၏ အကြည့်များ ကျရောက်သွားချိန်တွင် သူမ၏ ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ 

ထိုဆိုင်များတွင် ပရိဘောဂများနှင့် စက်ဘီးများမှအစ၊ အဝတ်အထည်များနှင့် အခြားအထွေထွေ ပစ္စည်းများအဆုံး၊ အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့က အဟောင်းပစ္စည်းများကို ရောင်းလည်းရောင်းသလို ဝယ်လည်းဝယ်ကြသည်။

သူမ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ ပြတ်သားစွာပင် ချွတ်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးလွှာသော ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ဖောက်ထွင်းတိုက်ခတ်လာသည့် အေးစိမ့်သော လေပြင်းကို လျစ်လျူရှုကာ သူမသည် လမ်းဖြတ်ကူးပြီး တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်းဆိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူမ နဂိုက ယွမ် တစ်ရာ့ငါးဆယ်ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ပြီး သိပ်တောင် မဝတ်ရသေးသော ထိုကုတ်အင်္ကျီသည် ယခုအခါတွင် ယွမ် လေးဆယ်သာ ရနိုင်တော့သည်။ ရှုယွမ်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ထိုနေရာမှာပင် အရောင်းအဝယ်ကို ချက်ချင်း အပြီးသတ်လိုက်သည်။

ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြေရှင်းပြီးသွားချိန်တွင် သူမ နှလုံးသားထဲမှ တင်းမာမှုမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ ယွမ် လေးဆယ်၏ နွေးထွေးသော အလေးချိန်နှင့်အတူ တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်းဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး အေးစိမ့်သော လေဒဏ်ကြောင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို ပုကျုံ့လိုက်သည်။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်အတိုင်း ရှုယွမ်သည် ရပ်ကွက်ကော်မတီရှိရာ လမ်းကြောင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာရှိ ဝန်ထမ်းများက သူမကို မှတ်မိကြပြီး ထောက်ခံစာ တစ်စောင်ကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှုယွမ်သည် ထောက်ခံစာကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်လျက် ရပ်ကွက်ရုံးထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူမ၏ ကံကြမ္မာမှာ လုံးဝ မဆိုးလှပေ။ အရှေ့မြောက်ဒေသသို့ သွားမည့် သူမ၏ လမ်းခရီးတွင် ပိတ်ဆို့နေသော ကြီးမားသည့် အတားအဆီး နှစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အိမ်နှင့် အတော်လေး နီးကပ်နေပြီဖြစ်ပြီး အအေးဒဏ်ကလည်း သူမကို ဒုက္ခပေးလာသဖြင့် ရှုယွမ်သည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံဘက်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးသွားခဲ့သည်။ 

ပြွန်ပုံသဏ္ဌာန် တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူမသည် လွယ်အိတ်တစ်လုံး၊ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ရန် အဝတ်အထည် အနည်းငယ်၊ သွားတိုက်တံနှင့် ခွက် ရေနွေးဗူးတစ်ဗူးနှင့် အိမ်သာသုံးစက္ကူ အနည်းငယ်ကိုသာ ယူဆောင်ခဲ့သည်။ 

အရှေ့မြောက်ဒေသသည် ပို၍ပင် အေးနိုင်မည်ဟု တွေးတောမိသဖြင့် တံခါးကို သော့ခတ်ကာ စင်္ကြံလမ်းသို့ မပြေးထွက်မီ ဗီရိုထဲမှ ဝါဂွမ်းထည့်ချုပ်ထားသော ဂျာကင်တစ်ထည်ကို အလျင်စလို ဆွဲယူလိုက်သေးသည်။

သူမသည် အိမ်တွင် နှစ်မိနစ်ခန့်သာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းကာ စက်ရုံလူနေအိမ်ရာဝင်း၏ အဝင်ပေါက်ဆီသို့ အပြေးပြိုင်နေသကဲ့သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် သူမ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အလျင်စလို ဖြစ်နေသဖြင့် ရှုယွမ်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံနေပြီး လူကုန်ကူးသူများ သူ့ထံသို့ မရောက်လာမီ ရှောင်မန်ကို သူမ ခေါ်ထုတ်မသွားနိုင်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

နံနက်ခင်းနှင့် ညနေခင်း လူကျပ်သည့် အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဘတ်စ်ကားမှာ လူကျပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နံပါတ် ၂၃ ဘတ်စ်ကား မှတ်တိုင်သို့ ဆိုက်ရောက်လာသောအခါ စောင့်ဆိုင်းနေသော ခရီးသည်များသည် ပျားအုံတစ်အုံအလား ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့သွားကြသည်။

 ရှုယွမ်သည် လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ မျောပါသွားကာ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်စေရန် ထိုင်ခုံ၏ နောက်မှီကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

စည်ကားရှုပ်ထွေးနေသော မီးရထားဘူတာရုံသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူမသည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ရှာဖွေလိုက်ပြီး အရှေ့မြောက် ရထားလိုင်းအတွက် လက်မှတ်ရောင်းသည့် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အမြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် တန်းစီနေသည့် လူတန်း၏ အဆုံးတွင် ဝင်၍ တန်းစီလိုက်သည်။ သူမ၏ ရှေ့မှ လူ ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ခန့်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် သူမ၏ ထောက်ခံစာကို ကမ်းပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့အတွက် ပင်းချန်ကိုသွားမယ့် လက်မှတ် တစ်စောင်လောက် ပေးပါ" 

လက်မှတ်ရောင်းသူ၏ အသံမှာ လုံးဝကို ပြားကပ်နေသည်။ "ဒီနေ့အတွက် ပင်းချန်ကိုသွားမယ့် လက်မှတ်တွေ မရှိတော့ဘူး။ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ မတ်တပ်ရပ် လက်မှတ်ကို မင်းရှေ့က ရဲဘော်ကို အခုလေးတင် ရောင်းလိုက်ရတယ်။ အစောဆုံး ရနိုင်မယ့် လက်မှတ်က မနက်ဖြန် နေ့လယ် တစ်နာရီအတွက်ပဲ။ မင်း ယူမလား။"

သူမ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှုယွမ်သည် ပြိုလဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ မနက်ဖြန်မှသာ သူမ ထွက်ခွာရမည်ဆိုပါက အချိန်မီ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ မနက်ဖြန်အတွက် လက်မှတ်ကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် လက်မှတ်ရောင်းကောင်တာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ အဝင်ပေါက်အနီးတွင် ဖုန်ပေနေသော မီးခိုးရောင် အလုပ်သမားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူမ သူ၏ နောက်သို့ အမြန် ပြေးလိုက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ရိုးသားဖြူစင်လှသည်။ "ရဲဘော်၊ ရှင် ပင်းချန်ကို သွားဖို့ အလျင်လိုနေလား။ ကျွန်မ ရှင့်ကို သုံးယွမ် ပေးပါ့မယ်၊ ကျွန်မတို့ လက်မှတ်ချင်း လဲကြမလားဟင်။ ကျွန်မမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ ဒီနေ့ ထွက်ခွာမှ ရမှာမို့လို့ပါ။ ကျွန်မရထားတဲ့ လက်မှတ်က မနက်ဖြန်အတွက် ဖြစ်ပြီး ထိုင်ခုံလည်း ပါပါတယ်။"

အထူးသဖြင့် သူမ၏ လက်ရှိ ငွေကြေးအခြေအနေအရ ၎င်းမှာ စေတနာပါသော ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပျမ်းမျှ လစဉ်လစာသည် ယွမ် လေးဆယ်ကျော် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက သုံးယွမ်သည် နှစ်ရက်စာ လုပ်အားခထက် ပို၍ ညီမျှနေသည်။ 

ခေတ်သစ် အသုံးအနှုန်းများဖြင့် ပြောင်းလဲတွက်ချက်ကြည့်ပါက အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တစ်လလျှင် ယွမ် သုံးထောင် ရရှိပါက သူမသည် လက်မှတ်လဲလှယ်ရန်အတွက် ယွမ် နှစ်ရာကျော် ကမ်းလှမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှုယွမ်သည် သူ့ကို လက်မှတ် လဲလှယ်ရန် ခြောက်ယွမ် ပေးခဲ့ရသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးသည် ထိုအရောင်းအဝယ်အပေါ် အလွန် ကျေနပ်ခဲ့ကြသည်။

ကိုးကားချက်များ

↑၁ ရှောင်မန် (小满) သည် တရုတ်လပြက္ခဒိန်တွင် ရိုးရာရာသီဥတု ၂၄ ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဂရေဂိုရီပြက္ခဒိန်အရ အများအားဖြင့် မေလ ၂၀ ရက်မှ ၂၂ ရက်ဝန်းကျင်တွင် ကျရောက်လေ့ရှိပြီး "အနည်းငယ် ပြည့်ဝခြင်း" သို့မဟုတ် "ကောက်နှံများ ပြည့်ဖြိုးခြင်း" ဟု တိုက်ရိုက် အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ယင်းသည် ကောက်နှံများ စတင်၍ ပြည့်ဖြိုးလာသော်လည်း အပြည့်အဝ မမှည့်သေးသည့် ကာလကို ရည်ညွှန်းပြီး နွေဦးမှ နွေရာသီသို့ ကူးပြောင်းခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။