Ch 6

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း 

အပိုင်း ၆

ပင်းအန်းတစ်ယောက် ညလုံးပေါက် မအိပ်ခဲ့ရပါချေ။ သူ အလွန်စောစောထခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါတွင် အနည်းငယ် မိန်းမောတွေဝေနေခဲ့သည်။

ရထားကြီးက တဂျိန်းဂျိန်း မြည်သံပေးကာ စတင်ခုတ်မောင်းလာသည့်အချိန်တွင်မူ၊ သားအမိနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ထားရင်း နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

*ရေမရှိရင် ငါးတွေ မရှင်သန်နိုင်ဘူး။

နွယ်ပင်မရှိရင် ဖရဲသီးတွေ မကြီးထွားနိုင်ဘူး။

တော်လှန်ရေး လူထုကြီး... မရှိရင် မဖြစ်ဘူး...*

အခြားတွဲတစ်ခုမှ စိတ်အားထက်သန်ပြီး လှုံ့ဆော်မှုပေးသော သီချင်းသံများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ရထား၏ တဂျိန်းဂျိန်း ခုတ်မောင်းသံနှင့် ရောနှောနေခဲ့သည်။ အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ အိပ်ရေးမဝသော အိပ်စက်ခြင်းမှ တစ်ဖန်ပြန်၍ နိုးလာခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမနှင့်အတူ ကလေးတစ်ယောက် ပါလာခဲ့သဖြင့် သူမသည် အိပ်ရေးဆတ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် သူမသည် မနေ့ညကလည်း မအိပ်ခဲ့ရပါချေ။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ ခေါင်းအနည်းငယ် ကိုက်ခဲနေခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်။ သား သကြားလုံးမစားဘူး။ သားရဲ့ သွားတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ အကုန်လုံးတောင် မပေါက်သေးဘူး မဟုတ်လား။ ဒါက သားငယ်ငယ်တုန်းက သကြားလုံးတွေ အများကြီး စားခဲ့လို့လေ!"

၎င်းမှာ ပင်းအန်း ပြောနေသည့် အသံဖြစ်သည်။ အန်းမင်ဟွာ မျက်လုံးမဖွင့်သေးသော်လည်း၊ သူမ ပင်းအန်းကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိနေသည်။ ပြီးတော့ ဤလူလည်မွှေလေးက ဤအတိုင်း လှဲလျော်နေရင်း... လူတွေနဲ့ စကားစမြည် ပြောနေတာလား။

ရထားတွဲအတွင်း၌ ရယ်မောသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်လမ်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒါတွေက ကုန်တိုက်က ဝယ်လာတဲ့ နို့သကြားလုံးတွေပါ၊ တကယ် အရသာရှိတယ်။ မင်း တကယ်ပဲ မလိုချင်ဘူးလား။ အဒေါ် ဒါတွေကို ဝယ်ဖို့ တစ်နာရီတောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရတာ!"

"ဒါဆိုရင် အဒေါ်တို့အိမ်က ဟူချန်လမ်းနားမှာ ဖြစ်ရမယ်?"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အန်တီက အန်းလျန်လမ်းကြားမှာ နေတာပါ။"

"လမ်းကြားဝမှာ ကျောက်တုံးမုခ်ဦးတံတား ရှိတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီနားက နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်က လုပ်တဲ့ ဝက်သားနီချက်က တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ! ဦးဦး၊ စားဖူးလားဟင်"

"မစားဖူးသေးဘူး။" လျှောက်လမ်းတစ်ဖက်ရှိ အပေါ်အိပ်စင်ပေါ်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ 

"မင်းက အန်းလျန်လမ်းကြားက နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်အကြောင်း သိနေတာလား။ မင်းက အဲဒီနားမှာ နေတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ လူကြီးတွေနဲ့အတူ သွားစားဖူးရုံတင်ပါ။ ဦးဦး၊ ဦးဦးရဲ့ အသံနေအသံထားအရ ပြည်နယ်မြို့တော်က လူနဲ့မတူဘူးနော်။"

လူငယ်က မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ မှီတွဲနေသော ကလေးလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရယ်မောချင်စိတ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဤကလေးလေးက သူ့ကို စတင်စုံစမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အင်း၊ ငါက ပြည်နယ်မြို့တော်က မဟုတ်ဘူး။"

"ဦးဦးရဲ့ အသံက ပေကျင်းက လူနဲ့ တူတယ်။"

အန်းမင်ဟွာ ဆက်၍ နားမထောင်နိုင်တော့ပါချေ။ ၎င်းမှာ အရှေ့မြောက်ပိုင်း အသံနေအသံထား အပြည့်ဖြစ်နေသည်ကို၊ ပေကျင်းက လူတစ်ယောက်အဖြစ် မှားယွင်းထင်မှတ်နေရသလား။

ဒါပေါ့၊ ပင်းအန်းက အခြားနေရာတွေကို မသိသေးဘူးလေ။

"ဟားဟား၊ မင်းက ပေကျင်းကိုတောင် သိတာလား!" 

မြူးကြွလှသော အမျိုးသမီး၏ အသံက တစ်ဖက်မှ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက ပေကျင်းက မဟုတ်ဘူး။ သူက ရှန်ချန်းက။ သူ့အသံက ပေကျင်းက လူနဲ့ တူလို့လား။ အဒေါ်ကတော့ မကြားမိပါဘူး။"

လူငယ်က အောက်ရှိအိပ်စင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း တခစ်ခစ် ရယ်မောနေသော သူ၏ဇနီးကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ဆက်၍ စကားပြောနေကြမည်ဆိုပါက၊ ဤလူလည်မွှေလေးက သူတို့မိသားစု၏ နောက်ခံနောက်ကြောင်းကိုပါ မကြာမီ သိရှိသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ လုံးဝ သံသယမရှိပါချေ။

"ဒါက ဦးဦးက မန်ဒရင်းကို တအားပီပီသသ ပြောတတ်လို့နေမှာပေါ့!" 

ပင်းအန်း ပြုံးလျက် ဆက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။"ရှန်ချန်းက ဘယ်နားမှာလဲဟင်"

'မင်းကတော့ တကယ့်ဘိုးဘေးလေးပဲ၊ တကယ်ကို စကားပြောတတ်လွန်းတယ်။'

အန်းမင်ဟွာ အလျင်အမြန်ပင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ "ပင်းအန်း၊ သား ဘယ်တုန်းက နိုးတာလဲ။ ဘာလို့ မေမေ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ လိမ်လိမ်မာမာမနေတာလဲ"

"မေမေ!" 

ပင်းအန်း ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မေမေ ပင်ပန်းနေတာမလို့ ပိုပြီး အိပ်လိုက်ပါဦး။"

"မေမေ၊ ခုနက အဒေါ်လှလှလေးက သားကို သကြားလုံးပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ဦးဦးက ဥတစ်လုံး ပေးတယ်။ ပင်းအန်းက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောလိုက်ပြီ။"

သူ၏ မျက်နှာလေးထက်ရှိ အမူအရာမှာ ချီးကျူးစကား ခံချင်နေခြင်း မဟုတ်ပါချေ — သူက အန်းမင်ဟွာကို လူမှုရေးအရ ပြောဆိုရန် တိုက်တွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် မိမိကိုယ်မိမိ လူမှုကြောက်ရောဂါ ရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမ တကယ်ပဲ လူမှုရေးအရ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့၏ တစ်ဖက်တွင်မူ ဇနီးမောင်နှံငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။ အပေါ်အိပ်စင်မှ အမျိုးသားမှာ စစ်ဝတ်စုံ — လေတပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အန်းမင်ဟွာ မနေနိုင်ဘဲ ပင်းအန်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်မိသည်။ ဤကလေးလေးက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာကောင်းလှပေသည်။ သူက သူတို့၏ နောက်ခံကိုပင် တူးဆွရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ သူသာ အသက်သုံးနှစ်အရွယ် မဟုတ်ခဲ့ပါက၊ သူတို့အနေဖြင့် သူ့ကို သူလျှိုတစ်ယောက်အဖြစ်ပင် သံသယဝင်မိကြပေလိမ့်မည်!

"ရဲဘော်၊ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" 

အန်းမင်ဟွာ အလျင်အမြန်ပင် လူမှုရေး စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကလေးလေးက တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလွန်းလို့ပါ!" 

အောက်‌အိပ်စင်မှ အမျိုးသမီးက ပင်းအန်းကို သဘောကျစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ 

"ဩော်... မင်းနာမည်က ပင်းအန်း (ဘေးကင်းခြင်း) ကိုး!"

အန်းမင်ဟွာ - "... "

ဤအမျိုးသမီးမှာ တကယ်ကို ဖြူစင်ရိုးသားလွန်းလှကြောင်း သူမ ပြောနိုင်ပေသည်။

ခရီးမထွက်ခွာမီတုန်းက အန်းမင်ဟွာသည် သုံးရက်နှင့် နှစ်ည ကြာမြင့်မည့် ရထားခရီးစဉ်မှာ ဖြတ်သန်းရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ၊ အချိန်တွေ မည်သို့ကုန်ဆုံးသွားမှန်းပင် သူမ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ — သူမ မသိလိုက်မီမှာပင် သူတို့ ကွမ်ချန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးတစ်ခုလုံးတွင် ပင်းအန်းသည် နားနားနေနေ မရှိဘဲ လူမှုရေးများ လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်! သူတွေ့သမျှ လူတိုင်းနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကောင်းမွန်သော စိတ်ဓာတ်ကို ချီးကျူးလိုက်၊ အခြားတစ်ဦး၏ ပြည်သူလူထုအပေါ် နွေးထွေးသော ဝန်ဆောင်မှုပေးမှုကို ချီးမွမ်းလိုက်နှင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် လူတွေကို အလွန်ပင် ဖားတတ်လွန်းလှသဖြင့်၊ ရေဖြည့်ပေးသည့် ဝန်ထမ်းများပင်လျှင် သူတို့၏ ရထားတွဲဘေးမှ သီးသန့် ပို၍ ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ကြရသည်!

သူတို့ ရထားပေါ်မှ မဆင်းမီလေးတွင်ပင် ပင်းအန်းသည် လေတပ်မှ ဦးဦးနှင့် တော်လှန်ရေး သူငယ်ချင်းမိတ်ဖွဲ့မှုကိုပင် ပြုလုပ်ခဲ့သေးသည်။

"ဦးဦးနဲ့ အဒေါ်တို့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ ဝက်သားနီချက်နဲ့ ကျွေးပါ့မယ်!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ သူက အန်းမင်ဟွာထံသို့ လှည့်၍ ပြောခဲ့သည်။ 

"ဟုတ်တယ်မလား မေမေ"

အန်းမင်ဟွာ - "... ဟုတ်ပါတယ်!"

လက်တစ်ဖက်က ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲထားရင်း၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ ရထားခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် ကောင်းကောင်းစားခဲ့ရသဖြင့် ဖောင်းဖောင်းဝိုင်းဝိုင်းဖြစ်နေသော သားဖြစ်သူကို ပွေ့ချီထားရသဖြင့် — သူမအနေနှင့် ဤခေတ်ကာလ၏ ကွမ်ချန်မြို့ မည်သို့ရှိသည်ကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုရန်ပင် အချိန်မရှိခဲ့ပါချေ။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူတို့ ဆေးရုံသို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ရမည် ဖြစ်သည်!

....

စစ်ဆေးရုံ၌။

တတိယထပ်ရှိ ဆေးရုံလူနာဆောင်တစ်ခုအတွင်း၌၊ ချန်ယွင်ရန်သည် သူမ၏ ဖြူဆွတ်နေသော ဆံပင်များကို သပ်ရပ်စွာ ဖြီးသင်လျက် နောက်သို့ တွဲညှပ်ထားသည်။ သူမသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ပတ်တီးများဖြင့် ပတ်ထားလျက် ခေါင်းတစ်ခုသာ ဖော်ထားသော သားဖြစ်သူကို ကြင်နာစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း၊ နူးညံ့လှသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟွာဟွာက ပင်းအန်းကို ခေါ်လာပြီ ဟုတ်ပြီလား။ အမေ အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်ပြီးပြီ — ဒီနေ့ ရောက်ရမယ်။"

"အမေ သူတို့ကို ကြိုဖို့ အောက်ကို ခဏဆင်းသွားလိုက်ဦးမယ်။ မင်း ဟွာဟွာကို လွမ်းနေတယ် မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ပင်းအန်းကိုလည်း — မင်း အခုထိ မတွေ့ရသေးဘူးလေ။ မင်း တကယ်ပဲ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ဖို့ ရက်စက်နိုင်တယ်လား"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူနာပြု ရဲဘော်။"

ချန်ယွင်ရန် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခဲ့ရသော ကလေး၏ အသံဖြစ်သဖြင့် — သူမ ဘယ်လိုမှ မှားယွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။

"ဟွာဟွာလား"

အန်းမင်ဟွာသည် ပင်းအန်း၏ လက်ကို ဆွဲလျက် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ကမောက်ကမဖြင့် အလျင်စလို သွားလာခဲ့ရပြီးနောက်၊ သူမကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးလှသော လူကြီးမိဘကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။ သူမ မသိစိတ်ကပင် အသံထဲတွင် တုန်ရင်မှုအချို့ ပါဝင်သွားခဲ့ရသည်။

"မေမေ!"

"အဖွား!"

အန်းမင်ဟွာ၏ အကြည့်က ဆေးရုံကုတင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော အမျိုးသားမှာ မျက်လုံးများကို တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သွေးစမရှိဘဲ ဖြူလျော်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးစိမ်းများ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးရိုးထက်တွင် ပတ်တီးစတစ်ခု ကပ်ထားခဲ့သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်စွာဖြင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ ဤခေတ်ကာလသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ သူမအနေဖြင့် ချင်လဲ့ အပေါ်ထားရှိသော မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်အစစ်အမှန်မှာ ဘာလဲဆိုသည့် မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲနေခဲ့ပုံရသည်။

ယခင် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတုန်းက၊ သူမသည် မတော်တဆမှုဖြင့် သေဆုံးခဲ့သည့်အချိန်အထိ တစ်ယောက်တည်း အပျိုကြီးဘဝဖြင့်သာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောလိပ်ကျောင်းတုန်းက သူမသည် အလွန်ဆင်းရဲလွန်းလှသဖြင့် စားဖို့ပင် မနည်းရုန်းကန်ခဲ့ရရာ၊ ချစ်သူရည်းစားထားဖို့ရန် ဝေးစွ၊ မတွေးဝံ့ခဲ့ပါချေ။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူမသည် အမှုဆောင်အရာရှိချုပ် (CEO) ၏ မိသားစုတွင် ဘောစ့်ဝမ်၏ လက်ထောက်အဖြစ် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ရပြီး၊ မကြာခဏဆိုသလို စိတ်ကောက်တတ်လှသော အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်၏ ဇနီးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ရသည်။ အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်မှာ သူမကို ချော့မြှူရန် အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည့်အခါတွင်မူ၊ ဇနီးဖြစ်သူ ထွက်ပြေးမသွားစေရန်အတွက် ဇနီးဖြစ်သူ၏ အနီးနားရှိ ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်ဖြစ်သည့် အန်းမင်ဟွာကို ရွှေငွေများစွာ ပေးအပ်၍ ကူညီခိုင်းတတ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ၌ ငွေကြေးပြတ်လပ်မှု မရှိတော့ပါချေ။ သို့သော်လည်း သူမသည် အမှုဆောင်အရာရှိချုပ် မိသားစု၏ အထက်တန်းစား ပညာရေးအရင်းအမြစ်များကို ရယူရန်နှင့် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ပျိုးထောင်ရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ အချစ်ရေးဆိုသည်မှာ သူမ စိတ်ကူးထဲတွင် နောက်ဆုံးအဆင့်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ချင်လဲ့နှင့် ပတ်သက်၍မူ... ထိုအချိန်တုန်းက သူမ ဒါတွေအားလုံးကို အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ၏ အနီးအနားတွင် အမြဲတမ်း ရှိနေပေးခဲ့သော အစ်ကိုကြီးမှာ စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ သူမ အသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်သည့်အချိန်တွင် အိမ်သို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာလည်ခဲ့ကာ — ထိုနေရာတွင်တင် ချက်ချင်း လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက အန်းမင်ဟွာသည် သူမ သူ့ကို ချစ်မချစ်ဆိုသည်ကိုပင် မတွေးတောခဲ့မိပါချေ။ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံး၊ သေးသွယ်သော ခါးနှင့် ရှည်လျားသော ခြေတံများဖြင့်၊ သူသည် စစ်ဝတ်စုံကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားရင်း မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ခါးပတ်က သူ၏ သေးသွယ်သော ခါးတွင် တင်းကြပ်စွာ ပတ်ထားခဲ့ပြီး — သူ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလွန်းလှသဖြင့်၊ သူမအနေဖြင့် သူ့ကို လက်မထပ်ခဲ့လျှင် တကယ်ပဲ ငတုံးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်!

သို့သော်လည်း မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက် တစ်ညအကြာတွင်ပင် — ချစ်တင်းနှောမှုများကို ဝဝလင်လင် ခံစားပြီးနောက် — ချင်လဲ့သည် စစ်တပ်မှ အရေးပေါ် ဆင့်ခေါ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့်၊ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် 'မျိုးစေ့' တစ်ခုကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့တော့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ချင်လဲ့အပေါ်ထားရှိသော မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်အပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားသော စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြစ်မှု၊ တိမ်ငေါ့မှုနှင့် တာဝန်မဲ့မှုများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ကျောက်၏ ရုံးခန်းထဲတွင် သူမ စီးကျခဲ့ရသော မျက်ရည်များနှင့် ယခုအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ နာကျင်ပူဆွေးနေမှုများက သူမကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြနေခဲ့သည် — ချင်လဲ့အပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ထိုအရာထက် များစွာ ပိုနက်ရှိုင်းလှပေသည်။

"ချင်လဲ့"

 သူမ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး သူ၏နာမည်ကို တိုးညှင်းစွာ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

သူမ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ချင်လဲ့၏ နဖူးပြင်မှသည် ပါးပြင်ထက်သို့ အသာအယာ ပွတ်သတ်ပေးလိုက်ကာ၊ ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများဆီသို့ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် စိုစွတ်သွားခဲ့ရသည်။

"ရှင် အမြန်ဆုံး နိုးလာတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ ချင်လဲ့။"

 သူမ မည်သည့် အပြစ်ရှိစိတ်မျှမရှိဘဲ တိုင်တန်းလိုက်တော့သည်။"ရှင် မရှိတော့၊ ကျွန်မ တခြား လူတွေ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံနေရတယ်!"