Ch 5

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း 

အပိုင်း ၅

သူမ ဝူထုံလမ်းကြားရှိ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချင်မူဟန်နှင့် ဟဲချွေ့ကျစ်တို့နှစ်ဦးစလုံး အိမ်တွင် ရှိနေကြသည်။ အန်းမင်ဟွာ ပြန်လာသည်ကို မြင်လျှင် ချင်မူဟန်၏ အကြည့်ထဲတွင် သိမ်မွေ့သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ လျှို့ဝှက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဟဲချွေ့ကျစ်က အန်းမင်ဟွာကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ 

"မင်ဟွာ... ချင်လဲ့က အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ မင်းမှာ ဂရုစိုက်ရမယ့် ပင်းအန်းလည်း ရှိသေးတာပဲ၊ မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ရမယ်လေ။"

"ယောက်မ... ကျွန်မ မနက်ဖြန်မနက် ခြောက်နာရီမှာ ကွမ်ချန်ကို သွားမယ့် ရထားစီးရမှာ။"

"အာ... ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီလေ။" 

ဟဲချွေ့ကျစ် ခေတ္တကြောင်အသွားပြီးမှ အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 

"ဒီကနေ ကွမ်ချန်ကို သွားရင် သုံးရက်လောက် ကြာတယ်မလား။ လမ်းခရီးအတွက် စားစရာတွေ ပိုယူသွားဦး၊ ရိက္ခာကူပွန်တွေလည်း ယူသွား —အစိုးရကူပွန်တွေ ဖြစ်ဖို့ သေချာပါစေနော်! အစ်မ ပြင်ဆင်ပေးထားမယ်။"

"ယောက်မ... အလုပ်မရှုပ်ပါနဲ့တော့။ ကျွန်မ ဒီနေ့ အိမ်ဟောင်းကို ပြန်ပြီး အဝတ်အစားတချို့ သွားသိမ်းခဲ့ပြီးပါပြီ။ ပိုက်ဆံနဲ့ ရိက္ခာကူပွန်တွေကတော့ မနေ့က အပြင်မထွက်ခင်ကတည်းက အချို့ သယ်လာခဲ့တာမို့ လုံလောက်ပါတယ်။"

သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ပိုက်ဆံနှင့် ကူပွန်များကို ထုတ်ယူကာ ဟဲချွေ့ကျစ်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

 "ယောက်မ... ကျွန်မ ယောက်မကို သူစိမ်းလို သဘောမထားပါဘူး။ ကျွန်မ ထွက်သွားပြီးရင်လည်း အဖေနဲ့အမေ၊ ပြီးတော့ ဒုတိယအစ်ကိုတို့အတွက် ယောက်မနဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ပဲ ဆက်ပြီး စိတ်ပူပေးကြရဦးမှာ။ ကိစ္စအဝဝကို စီမံခန့်ခွဲတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားကိစ္စတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီပိုက်ဆံတွေကို ယောက်မတို့ အိတ်စိုက် မသုံးရပါဘူး။"

ဟဲချွေ့ကျစ် ခေတ္တတွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း အန်းမင်ဟွာက သွက်လက်စွာဖြင့် ထိုပိုက်ဆံနှင့် ကူပွန်များကို သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဟဲချွေ့ကျစ်က မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်ပြီး  ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း အစ်မ အားမနာတော့ဘူးနော်" 

အန်းမိသားစုထဲတွင် ငတုံးများ မရှိကြချေ။ ဤယောက်မသည် ယခုအချိန်တွင် နုနယ်အားနည်းပုံပေါ်သော်လည်း သူမ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို မည်သည့်နေရာတွင် ဝှက်ထားမှန်း မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူတို့အိမ်ထောင်စုသည် အမှန်တကယ်ပင် ပိုက်ဆံနှင့် ကူပွန်များ ကျပ်တည်းနေခဲ့သည်။ ဟဲချွေ့ကျစ် ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲရှိ အနည်းငယ် အားနာစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် ငတုံးတစ်ယောက်လို မတ်တပ်ရပ်နေသော ချင်မူဟန်ကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည် — တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ တုံးအလှတဲ့ လူစားပဲ!

ချင်မူဟန်ကတော့ အန်းမင်ဟွာ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ 'မင်ဟွာ... ဦးလေးက မကြာခင် သေတော့မှာလေ — အဲဒီကို သွားလည်း အပိုပဲ!'

ညစာစားပြီးနောက် သူမသည် မနက်ဖြန်မနက် ငါးနာရီတွင် အိမ်မှ ထွက်ခွာရန် ချင်ကျောက်နှင့် တိုင်ပင်ကာ စီစဉ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အန်းမင်ဟွာသည် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာပြီး ပင်းအန်းကို စာသင်ပေးရန် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ပင်းအန်းက သူမအတွက် တစ်မှ တစ်ရာအထိ ရေတွက်ပြရန် ဇွတ်အတင်းလုပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သုံးဆယ့်နှစ်အထိ ရောက်သောအခါ သူသည် အိပ်မော်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် ဆက်‌၍ရေတွက်နေခဲ့သည်။

အန်းမင်ဟွာ သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

ထိုဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စုစည်းရာ နယ်မြေအတွင်း၌ မကုန်ခမ်းနိုင်သော ဆေးညွှန်းများစွာ ရှိနေပြီး ပုံစံမျိုးစုံ၊ အာနိသင်မျိုးစုံ ရှိကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်မှာ သူမ၏ မိဘများနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့ ကျေးလက်တောရွာသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံရပြီးနောက် အသုံးဝင်မည့် ဆေးညွှန်းများ ဖြစ်သည်။

ဖျားနာခြင်း၊ အအေးမိခြင်း၊ ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှောခြင်းနှင့် ပြင်ပဒဏ်ရာများအတွက် ဆေးညွှန်းများမှာ အခြေခံပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပြင် နေ့စဉ်အသုံးပြုပါက မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ပြေလျော့စေသော ခြေထောက်စိမ်ဆေးများနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာခွန်အားကို တိုးတက်စေသော ဆေးလုံးများ... စသည်ဖြင့် ရှိနေသည်။

ဆေးတစ်စုကို သူမ၏ မိဘများအတွက်၊ နောက်တစ်စုကို ဒုတိယအစ်ကိုအတွက်နှင့် တတိယတစ်စုကိုမူ အလုပ်စတင်ကတည်းက အဆက်အသွယ် သိပ်မလုပ်ဖြစ်ခဲ့သော အစ်ကိုကြီးနှင့် ယောက်မတို့အတွက် ပြင်ဆင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် ယောက်မတို့သည် အိမ်သို့ ပြန်မလာနိုင်ကြသော်လည်း ရံဖန်ရံခါ စာများ ပေးပို့နိုင်ကြသည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူမ သူတို့ထံသို့ ပါဆယ်ထုပ်တစ်ခု ပေးပို့နိုင်လောက်သည်။

သူမသည် နယ်မြေထဲတွင် မနက်တစ်နာရီအထိ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီးနောက်၊ အနက်ရောင် လက်ရှည်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ တိတ်တဆိတ် အပြင်သို့ လစ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ညဉ့်အမှောင်ထုမှာ မှင်ရည်ကဲ့သို့ ထူထပ်နေပြီး ဆောင်းဦးလေပြေသည် စူးရှသောအအေးဓာတ်ကို ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပန်းပွင့်ခက်လမ်းကြားအမှတ် ၅၆ — ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော အိမ်တစ်အိမ် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း အန်းမင်ဟွာသည် စမ်းရေတွင်းမှ ရေများကို သောက်သုံးခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကောင်းမွန်စွာ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက အဆင့်မြင့်သင်တန်းများတွင် သင်ယူခဲ့ဖူးသော ကျောက်ဆောင်တက်ခြင်း အတတ်ပညာများနှင့်ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဤနံရံကို ကျော်ဖြတ်ရန်မှာ ဘာမှမခက်ခဲလှချေ။

သို့သော် ထိုပျက်စီးယိုယွင်းနေသောအိမ်ကို ကြည့်ရင်း အန်းမင်ဟွာ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ ဤနေရာလေးမှာ အလွန်သေးငယ်ပြီး ဟောင်းနွမ်းလှသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အိမ်တွင်းတည်ဆောက်ပုံတစ်ခုလုံးကို မြင်နိုင်သည် — မည်သည့်အရာကိုမျှ ဝှက်ထားနိုင်လောက်သော နေရာကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း မရှိပါချေ!

ဤကဲ့သို့သော သက်ငယ်မိုးထားသည့် စုတ်ချာချာအိမ်မျိုးတွင် အလွန်ဆုံးရှိလှလျှင် မြေအောက်ခန်း တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုသာ ရှိနိုင်ပြီး၊ လျှို့ဝှက်အခန်း ဆိုသည်မှာကား မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူမသည် ရှေ့ဘက်နှင့် နောက်ဘက် ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို တစ်ပတ်ပတ်၍ ရှာဖွေခဲ့သည်။ ၎င်းကို အိမ်တွင်းရှိ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဝှက်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်မလား။

သို့မဟုတ်ပါက ဤညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးဆိုသူမှာ မည်သည့်မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်မျှမရှိဘဲ လှုပ်ရှားမှုကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်သက်ဝင်သူသက်သက်သာ ဖြစ်နေမလား။

ထိုအချက်ကို ယုံကြည်ရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ခက်ခဲနေရသနည်း။

သူမ အမှန်တကယ်ပင် ကံကောင်းသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရုတ်တရက် အိမ်ထဲမှ သဲ့သဲ့မျှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အန်းမင်ဟွာ အလျင်အမြန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ပစ္စည်းတစ်ခု၏ နောက်တွင် ပုန်းလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ခြံဝင်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး ပြန်ပိတ်သွားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ တိတ်တဆိတ် နောက်က လိုက်သွားခဲ့ရာ၊ အမှောင်ထုထဲတွင် ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို သယ်ဆောင်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားနေသော ကုန်းကုန်းကွကွ လူတစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် နာမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားသော ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးမှာ အမှန်တကယ်တော့ ကျောကုန်းသောသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အန်းမင်ဟွာ တစ်စက္ကန့်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့တော့သည်။

လမ်းကြားလေးများသည် ကွေ့ကောက်နေခဲ့သည်။ ထိုကျောကုန်းသူမှာ အိမ်ငယ်လေးတစ်အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို သူမ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အပြင်ဘက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် တံခါးပွင့်လာပြီး ပြန်ပိတ်သွားပြန်သည်။ ထိုကျောကုန်းသူမှာ လက်ဗလာဖြင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူက 'လည်ဝယ်သော ယုန်တွင် ပုန်းခိုရာတွင်း သုံးတွင်းရှိသည်' ဆိုသော ကောက်ကျစ်သည့် ကစားပွဲကို ကစားနေခြင်းပေါ့လေ။

အန်းမင်ဟွာ လုံးဝ မလှုပ်မယှက်ဘဲ နေလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ ထိုကျောကုန်းသူသည် လက်ဗလာကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထပ်၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် နောက်ထပ် နီးပါးမျှ တစ်နာရီခန့် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက် ဤအကြိမ်တွင် သူ ပြန်မလာတော့သည့်အခါ အန်းမင်ဟွာ သန်းဝေလိုက်ပြီး၊ မတ်တပ်ရပ်ကာ ထိုအိမ်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အလယ်တည့်တည့်တွင် ချထားသော ခေါင်းတလားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်!

သူမ စိတ်ကို အေးအေးထားရန် ခေတ္တမျှ အချိန်ယူလိုက်ရသည်။ အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ အန်းမင်ဟွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ထိုခေါင်းတလားမှာ အလယ်တည့်တည့်မှ ကွဲအက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။ သူမ နှမြောတသစွာဖြင့် လျှာသပ်လိုက်မိသည်။

ခေါင်းတလား၏ သစ်သားမှာ ထူးခြားမှုမရှိသော်လည်း လက်ရာမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် သပ်ရပ်လှပလှသည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ယခုကဲ့သို့ အဟောင်းကို ဖျက်ဆီး၍ အသစ်ကို ချီးမွမ်းကြသော ခေတ်ကာလတွင် မည်မျှပင် လက်ရာမြောက်သော ခေါင်းတလားဖြစ်ပါစေ ပျက်စီးခြင်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ချေ။

သူမသည် အဓိကအခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ရာ 'နတ်မင်းရှစ်ပါးစားပွဲ'  ပေါ်တွင် အဝိုင်းပုံစံ အမှတ်အသား လေးခုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ခြေလေးချောင်းရှိသော ကုလားထိုင်အဝိုင်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သက်သေတွေကိုတောင် ဖျောက်ဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ဘူးပေါ့လေ။

သူမသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး၊ အပေါ်သို့ တက်ကာ ထုတ်တန်းရှိရာသို့ လှမ်း၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ — တစ်စုံတစ်ခုကို ထိမိသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အဝတ်ထုပ်တစ်ထုပ် ဖြစ်သည်။

သူမ ၎င်းကို ဆွဲချလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ချကာ အထုပ်ကို ဖြေလိုက်သည်။ အတွင်း၌ ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူများ — ဆယ်အုပ်ခန့် ရှိနေခဲ့သည်။

ကြည့်ရတာ သူ ဖြတ်စားထားတာတွေ တော်တော်လေး များပုံရတယ်!

သူမ အရာအားလုံးကို သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ ကုလားထိုင်ကို မူလနေရာသို့ ပြန်ထားကာ၊ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ ခြေရာများကို သုတ်သင်ပြီးနောက် အိမ်တွင်း၌ ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့သည်။

အချိန်အများကြီး မကုန်လိုက်ရပါချေ။ အိပ်ခန်းထဲတွင် နေရာအချို့ကို လိုက်လံခေါက်ကြည့်ပြီးနောက် လျော့ရဲနေသော အုတ်ခဲတစ်ခဲကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမ ၎င်းကို မလိုက်ပြီး လှည့်လိုက်သည့်အခါ —

မြေအောက်အခန်းသို့ သွားရာ လမ်းပေါက် ပွင့်သွားခဲ့တော့သည်။

လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းသွားစဉ် အန်းမင်ဟွာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ အဝိုင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုနေရာတွင် သေတ္တာများ မရှိချေ — အရာအားလုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြွေထည်ပန်းအိုးများ၊ ကဗျာစာလိပ်များ၊ ရွှေလက်ကောက်များ၊ လက်စွပ်များ၊ ဆွဲကြိုးများနှင့် အခြားသော ရတနာပစ္စည်းများမှာ ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် ပုံကျနေခဲ့သည်။ ရွှေပုတီးစေ့များနှင့် ပုလဲများမှာလည်း နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေခဲ့သည်။

ရွှေတုံးအသေးစားလေးများကို အထပ်လိုက် ပုံထားပြီး ၎င်းတို့၏ ဘေးနားတွင်မူ ပိုကြီးမားသော ရွှေတုံးကြီးများ ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် ငွေဒင်္ဂါးထုပ် အမြောက်အမြား ရှိနေပြီး အချို့မှာ ထုပ်ပိုးမှုများ ပေါက်ပြဲနေသဖြင့် ငွေဒင်္ဂါးပြားများ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေခဲ့ကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော စစ်မှန်သည့် ရွှေနှင့် ငွေများ ပြန့်ကျဲနေသည့် မြင်ကွင်းက ယခင်ဘဝက ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး ရွှေ၏ တန်ဖိုးကိုသာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သော အန်းမင်ဟွာအတွက်မူ တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောစရာ အားရစရာ မြင်ကွင်းကြီးပင် ဖြစ်တော့သည်!

ဘယ်သူကများ ရွှေတုံးတွေကို ငြင်းပယ်နိုင်မှာလဲ။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ အမှိုက်ကဲ့သို့ ပစ်ချထားသော စာရွက်အချို့က သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

သူမ လျှောက်သွားပြီး တစ်ရွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ "ပြည်ပငွေလွှဲမှုအတွက် အထူးကုန်စည် ထောက်ပံ့ရေး သက်သေခံလက်မှတ်" ဟူသော စာလုံးကြီးများက ပေါ်လာခဲ့သည် — ၎င်းမှာ ပြည်ပငွေလွှဲကူပွန်ဖြစ်သည်။ ဤလူသည် ဤကဲ့သို့သော မြေအောက်ခန်းမျိုးကို အသုံးပြုခွင့်ရထားခြင်းမှာ မဆန်းပါချေ။

သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အပေါ်ဆုံးတွင် ရေးသားထားသော "ကွမ်တုန်းပြည်နယ်" ဟူသော စာလုံးများက ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအရာကို မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဝှက်ထားရလောက်အောင် တန်ဖိုးထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဒေါသတကြီးဖြင့် အမှိုက်ကဲ့သို့ ပစ်ချထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အန်းမင်ဟွာသည် ထိုများပြားလှသော ပြည်ပငွေလွှဲကူပွန်ပုံကြီးကို သိမ်းယူပြီး သူမ၏ နယ်မြေထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်!

တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်မှုပင် — သူမ မနက်ဖြန်မနက်တွင် သွားရောက်ရမည့် နေရာမှာ ကွမ်တုန်းပြည်နယ် ဖြစ်နေသည်လေ။ သူမ မနက်အစောကြီး ထွက်ခွာရတော့မည် မဟုတ်ပါလား!

သူမ မနေနိုင်ဘဲ ကျေနပ်စွာဖြင့် နှစ်ချက်မျှ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်၊ မြေအောက်ခန်းတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြောင်သလင်းခါသွားသည့်အထိ အလျင်အမြန် သိမ်းကျုံးယူငင်လိုက်တော့သည်။

သူမ ချန်ထားခဲ့သော ခြေရာလက်ရာများအားလုံးကို သုတ်သင်ပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာ ဝူထုံလမ်းကြားသို့ ပြန်လာခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အားမရသေးသလို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မနက် လေးနာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ ပြန်၍ အိပ်မနေတော့ပါချေ။ အပြင်ပန်းတွင် ယူဆောင်သွားမည့် ခရီးဆောင်အိတ်များကို ပြန်လည်စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ပြီး၊ စောစောက ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များကို နေရာလွတ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ကာ အဝတ်အစားအသစ်တစ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

အပြာရင့်ရောင် အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဆံပင်များကို ကျစ်ဆံမြီးတုတ်တုတ် နှစ်ချောင်း ကျစ်လိုက်ပြီး ပခုံးပေါ်မှတစ်ဆင့် နောက်ကျောဘက်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ — သူမ၏ နောက်ကျောကို ဖြန်းခနဲ ရိုက်မိသွားခဲ့သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ပင်းအန်းကို နှိုးရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကလေးက နှိုးရခက်သည့်သူ မဟုတ်ပါချေ။ သူမက သူ၏ အဖေကို သွားတွေ့မည်ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ထိုကောင်လေးလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းခနဲ ပွင့်လာခဲ့ပြီး၊ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော အသံလေးဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောရှာသည်။

"ပင်းအန်း အဖေ့ကို သွားရှာချင်တယ်!"

"မင်ဟွာ။" 

ဟဲချွေ့ကျစ် တံခါးခေါက်၍ ဝင်လာခဲ့သည်။ "ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီးရင် လာစားတော့နော်။ အစ်မ ကြက်ဥ ဆယ်လုံး ပြုတ်ပေးထားတယ်၊ ပြီးတော့ မုယောနို့မှုန့်နဲ့ ကလေးနို့မှုန့်တွေလည်း ရှိတယ် — လမ်းခရီးမှာ ပင်းအန်းအတွက် ဖျော်တိုက်နိုင်အောင် ယူသွားဦး"

"ဒေါ်လေး... ဒီ ကြွေရည်သုတ်ခွက် နှစ်ခွက်ကိုလည်း ယူသွားပါဦး။" 

ချင်မျန့်မျန့်က အသစ်စက်စက် ကြွေရည်သုတ်ခွက် နှစ်ခွက်ကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

 "ရေသောက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပင်းအန်းအတွက် နို့မှုန့်ဖျော်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အသုံးဝင်မှာပါ။"

အန်းမင်ဟွာ တောက်ပသောအပြုံးဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူကွယ်ရာတွင် သူမသည် ထိုပစ္စည်းများနှင့် တန်ဖိုးတူညီသော ပိုက်ဆံနှင့် ရိက္ခာကူပွန်များကို အိပ်ရာခင်းအောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ထည့်သွင်းချန်ထားခဲ့သည်။

ချင်မူဟန်ကိုတော့ မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ချင်ကျောက်၏ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးမှုကြောင့် အန်းမင်ဟွာအနေဖြင့် အထူးအခွင့်အရေးအချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။ သူမ ပင်းအန်းကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားစဉ်၊ ရထားတွဲအတွင်းရှိ အိပ်စင်အမာဆီသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

"ရဲဘော်အန်း... ကျွန်မနာမည်က ယောင်နီပါ၊ ဒီနေ့ ဒီရထားတွဲအတွက် တာဝန်ယူထားရသူ ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်မကို ခေါ်လို့ ရပါတယ်။ အစားအသောက်တွေကိုတော့ အစားအသောက်တွန်းလှည်းနဲ့ လာရောင်းပေးမှာဖြစ်ပြီး၊ ထမင်းစားရထားတွဲကတော့ ရထားတွဲအမှတ် ၇ မှာ ရှိပါတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေကိုလည်း သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပါဦးနော်။"