Ch 3

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း 

အပိုင်း ၃

ပင်းအန်း၏ အခြေအနေမှာ သိပ်မပြင်းထန်လှပါ။ အအေးမိခြင်းနှင့်အတူ ထိတ်လန့်သွားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်က သူ့ကို ဆေးတစ်ချက် ထိုးပေးပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ချင်ကျောက်နှင့် သူ၏ဇနီး ဟဲချွေ့ကျစ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မီးရထားဌာနတွင် အလုပ်လုပ်ကြသည်။ သူတို့သည် မြို့လယ်ခေါင်ရှိ ဝူထုန် လမ်းကြားရှိ ခြံဝန်းတစ်ခုတွင် နေထိုင်ကြသည်။

ဤအိမ်လေးကိုမူ ချင်ကျောက် မင်္ဂလာဆောင်စဉ်က အခြေချ နေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် အန်းထင်ပိုင်က ဝယ်ယူပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမိသားစုနှစ်စုမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြသည်။

ထိုစဉ်က ချင်မိသားစု၏ အဘိုးအိုသည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု ဘေးဒဏ်မှ ထွက်ပြေးလာရင်း ပြည်နယ်မြို့တော်၏ လမ်းဘေးတွင် မူးလဲနေခဲ့ရာ၊ အန်းမိသားစု၏ အဘိုးအိုက ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ "ချင်လန်ဖုန်း"ဟူသော အမည်ကိုပင် အန်းမိသားစု အဘိုးအိုက ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အန်းအိမ်တော်တွင်ပင် ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် အန်းမိသားစုမှ အိမ်ဖော်မလေး ဖြစ်သူ ယွင်ရန်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်နှစ်တွင် သူတို့၌ ပထမဦးဆုံး သားဖြစ်သူ ချင်ကျောက်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူသည် စစ်မီးတောက်ပြီး ပြည်နယ်မြို့တော် ကျဆုံးသွားသည့် အချိန်အထိ အန်းထင်ပိုင်၏ ဘေးနားတွင် အမြဲတမ်း တစ်ဖဝါးမခွာ ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အန်းမိသားစု အဘိုးအိုမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ အန်းထင်ပိုင်က မိသားစု လုပ်ငန်းကို လွှဲပြောင်းရယူထားခဲ့သည်။ မြို့တော်ကျဆုံးပြီး နောက်တစ်နှစ်တွင်၊ မြေအောက်ကွန်မြူနစ်ပါတီကို ကူညီပံ့ပိုးပေးနေသည့် အနီရောင်အရင်းရှင်အဖြစ် လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ကိုင်နေသော အန်းထင်ပိုင်သည် ပါတီဝင်များ၏ ဆုတ်ခွာမှုကို ကာကွယ်ပေးရင်းနှင့်မှ— သူ အမြဲတမ်း အစ်ကိုကြီးကဲ့သို့ လေးစားခဲ့ရသော ချင်လန်ဖုန်းမှာလည်း အမှန်တကယ်တော့ မြေအောက်ပါတီဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို သိရှိသွားခဲ့ရသည်။

ချင်လန်ဖုန်းသည် သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ခေါ်ဆောင်၍ နောက်တန်းစစ်မျက်နှာသို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ရှေ့တန်းစစ်မြေပြင်သို့ အပြင်းအထန် ချီတက်ခဲ့သည်။ စစ်ပွဲပြီးဆုံးသွားသည့် အခါမှသာ သူသည် သူ၏ဇနီး၊ ထိုစဉ်က တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ်ရှိပြီဖြစ်သော သားကြီး ချင်ကျောက်နှင့် နှစ်နှစ်အရွယ် ချင်လဲ့တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အန်းမိသားစုထံသို့ ပြန်လည် လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ သူသည် စစ်တပ်မှ အရေးပေါ် ပြန်လည်ခေါ်ယူသည့် အမိန့်စာကို လက်ခံရရှိခဲ့သဖြင့်၊ သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးများမှာ ထိုအချိန်ကစ၍ အန်းမိသားစုနှင့်အတူ ကျန်ရစ်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ချင်ကျောက်သည် ထိုနှစ်ကာလများထဲမှ ခုနစ်နှစ်ခန့်ကို နောက်တန်းတွင် နေထိုင်ရင်း ကုန်လွန်စေခဲ့ပြီး၊ ချင်လဲ့မှာမူ အန်းအိမ်တော်အတွင်း၌ပင် လုံးလုံးလျားလျား ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။

ချင်ကျောက် မင်္ဂလာဆောင်သည့် အခါတွင်လည်း အန်းထင်ပိုင်က မိမိ၏ သားအရင်း မင်္ဂလာဆောင်သကဲ့သို့ပင် အဖက်ဖက်မှ အကုန်အစင် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

အန်းမင်ဟွာသည် ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း၊ ငေးငေးငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပင်းအန်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးနေမိပြီး စိတ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေမိသည်။

အန်းမိသားစုနှင့် ချင်မိသားစုတို့ကြားရှိ ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုးနှင့်ဆိုလျှင်မူ၊ မူရင်းစာအုပ်ထဲ၌ ချင်လဲ့ ကျဆုံးသွားပြီးနောက် အဘိုးချင်နှင့် ချင်ကျောက်တို့က ချင်မူဟန်ကို စစ်တပ်ထဲဝင်မည့် အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်စေပြီး၊ သူမနှင့် လက်ထပ်ကာ သူမကို စောင့်ရှောက်ရန် တောနယ်သို့ အတူတူ လိုက်ပါသွားခိုင်းခဲ့သည် ဆိုသည့်အချက်မှာ— နားလည်ရ မခက်ခဲလှပါချေ။

သို့သော် ဇာတ်သိမ်းတွင်မူ၊ ချင်မူဟန်က သူနှင့် ရှဲ့ယွီထန်တို့ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိသွားရခြင်းမှာ အစဦးကတည်းက မိသားစုက သူ့ကို တောနယ်သို့ အတင်းအကျပ် စေလွှတ်ခဲ့သောကြောင့်ဟု ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အဘိုးချင်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ ချင်ကျောက်နှင့် ဟဲချွေ့ကျစ်တို့သည်လည်း သူ ကလဲ့စားချေရမည့် လူစာရင်းထဲတွင် ပါဝင်သွားခဲ့ရသည်။

ဒီရူးသွပ်နေတဲ့ အကောင်!

ဒါတွေအားလုံးက ချင်လဲ့ရဲ့ အပြစ်တွေပဲ! အန်းမင်ဟွာ သူမ၏ ဒေါသများကို သူ့ဆီသို့သာ မသိစိတ်ကပင် ပုံချလိုက်မိတော့သည်။ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေနေတာကို— ရှင်က ဘာလို့ သေသွားရတာလဲ။ ရှင်သေသွားတာက ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခတွေ များစေလဲ ကြည့်စမ်းဦး!

.....

အိမ်မကြီးထဲတွင်မူ ဟဲချွေ့ကျစ်သည် သူတို့ သိုလှောင်ထားသော ပိတ်စများနှင့် ဂွမ်းများကို လှန်လှော ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

"ဆောင်းဦးမိုး တစ်ချက်ရွာရင် အအေး တစ်ခါတိုးလာတာပဲ။ မင်လန်ဆီကို အဝတ်အစားတွေ ပေးပို့လို့ ရ၊ မရတောင် ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။"

သူမသည် ချင်ကျောက်၏ အင်္ကျီဂွမ်းဖတ်အဟောင်း တစ်ထည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

 "အသစ်တစ်ထည် ချုပ်ပြီး ပို့ပေးရင် လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ပိုခံရလိမ့်မယ်။ ဒီအဟောင်းလေးကိုပဲ ပြင်ချုပ်ပြီး ပို့ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမလား။ လက်အင်္ကျီနားမှာတော့ အစဖာဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"

"အဟောင်းကိုပဲ ပို့လိုက်ပါ။" 

ချင်ကျောက် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ညှိလိုက်ပြီး၊ အားရပါးရ တစ်ချက်ရှိုက်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

 "အိပ်ရာခင်းတစ်စုံကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားလိုက်ဦး။ အကယ်၍ မင်လန်ကသာ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ခေါင်းမာနေဦးမယ်ဆိုရင်၊ သူလည်း တောနယ်ကို အပို့ခံရလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

"ကောင်းပါပြီ။" ဟဲချွေ့ကျစ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဂွမ်းတွေကို ပိုပြီး ထူထူလေး ထည့်ချုပ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

သူမသည် အရှေ့ဘက် အဆောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စမ်းသပ်သည့် သဘောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ချင်လဲ့ရဲ့ အခြေအနေကို မင်ဟွာကို တကယ်ပဲ ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားရမှာလား။ စစ်တပ်ကနေ နောက်ဆုံး သတင်းရောက်လာမှာ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်။ သနားစရာကောင်းတဲ့ မင်ဟွာလေး— အကယ်၍ ချင်လဲ့သာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင်၊ သူမ ဘယ်လိုလုပ် တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။ အကယ်၍ ချင်လဲ့ တကယ်ပဲ မခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင်၊ သူမ မြို့ထဲမှာ ဆက်နေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ဘူး။"

"အဲဒီအပြင် သူမပါ တောနယ်ကို ထပ်ပြီး အပို့ခံရဦးမယ်ဆိုရင်၊ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခရောက်ရဦးမလဲ မသိနိုင်ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးနိုင်ပါ့မလဲ"

"ကျွန်မကို မေးမယ်ဆိုရင်တော့။" သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်မှာ မူဟန်ကို စစ်ထဲမဝင်ခိုင်းဘဲ နေလိုက်ရင်ကော။ အကယ်၍ ချင်လဲ့သာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင်— မူဟန်ကို မင်ဟွာနဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းပြီး၊ သူမကို ကာကွယ်ပေးဖို့ တောနယ်သို့ အတူတူ လိုက်သွားခိုင်းလိုက်ပေါ့!"

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ! မင်ဟွာက သူ့ရဲ့ အဒေါ်အရင်းလေ!" 

ချင်ကျောက်က သူမကို အသံနှိမ့်၍ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

 "ချင်လဲ့ရဲ့ အခြေအနေကို တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပဲ ထားပါ။ မင်ဟွာကို စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲသွားအောင် လုပ်လို့မရဘူး။ ပြီးတော့ ဦးလေးအန်း— သူတို့ဘက်ကနေ သတင်းတစ်လုံးမှ မကြားရသေးဘူး။ အခြေအနေက အရမ်းပဲ ဆိုးရွားနေလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

"အကယ်၍ အခြေအနေက တကယ်ပဲ ဆိုးရွားနေမယ်ဆိုရင်၊ ပေကျင်းမှာရှိတဲ့ အဖေ့ဆီအထိပါ သက်ရောက်မှု ရှိသွားမလား မသိဘူး။"

"သက်ရောက်မှု ရှိရင်လည်း ခံရမှာပဲလေ!"

 ချင်ကျောက်က ဟဲချွေ့ကျစ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

 "ငါတို့က အန်းဟူသော မျိုးရိုးအမည်ကို မခံယူထားကြပေမဲ့၊ ငါတို့က အန်းမိသားစုဝင်တွေနဲ့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး!"

'အဲဒီလိုဆိုရင် အန်းမိသားစုရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက ဘာလို့ ရှင့်ဆီကို တစ်ပြားမှ ရောက်မလာရတာလဲ။'

ဟဲချွေ့ကျစ် ထိုစကားများကို မျိုသိပ်ကာ အတင်းအောင့်အီးလိုက်ရသည်။

 "ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ ဘာမှမပြောတော့ပါဘူး! မနက်ဖြန်ကျရင် နွားနို့တစ်ချို့ ရှာတွေ့နိုင်မလား သွားကြည့်ပေးပါဦး။ ပင်းအန်းက နို့မှုန့်တွေကို သိပ်ပြီး သောက်တတ်ပုံမရဘူး။"

ထိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြသဖြင့်၊ ပြတင်းပေါက်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ချင်မူဟန် တစ်ယောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက်၊ အရှေ့ဘက်အဆောင်၏ ပြတင်းပေါက်ကို ရှုပ်ထွေးလှသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။

'ဦးလေးက သေတော့မှာပဲ— သူက မင်ဟွာကို လက်ထပ်ရမှာလား။'

.....

အန်းမင်ဟွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။ မနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်များမှာ အပြင်ကမ္ဘာတွင် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူမအနေဖြင့် ညဘက်တွင် အိပ်မက်မမက်ခဲ့သော ပထမဦးဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အနည်းငယ် ထူးဆန်းလှပေသည်။

သူမ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပင်းအန်းမှာ လုံးဝ နိုးနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ကြီးမားလှသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"မေမေ၊ သားတို့ နောင်ကျရင် ဦးကြီးတို့အိမ်မှာပဲ ဆက်နေကြရမှာလား"

"ရက်နည်းနည်းလောက်ပါပဲ။" 

အန်းမင်ဟွာ လက်လှမ်း၍ ပင်းအန်း၏ နဖူးကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။ မနေ့ညကတင် သူမသည် ဆေးစမ်းရေတွင်းရေ အနည်းငယ်ကို ရောစပ်၍ သူ့ကို တိုက်ကျွေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ အဖျားမှာ လုံးဝ ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နောက်ရက်နည်းနည်းကြာရင်၊ မေမေတို့ ဖေဖေဆီ သွားရှာကြမယ်လေ။"

"ဖေဖေ!" 

ပင်းအန်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားခဲ့သည်။ မွေးဖွားလာကတည်းက ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ခုတင်ပေါ်မှ လူးလဲထလိုက်တော့သည်။

 "ဖေဖေ့မှာ သေနတ်ရှိတယ်! သူက သူလျှိုတွေကို တိုက်တာ! ဖေဖေက တကယ်ကို လန်းတယ်!"

'ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ မင်းရဲ့ ဖေဖေက တကယ့်ကို လန်းလွန်းလို့ အခုဆို သေလုမြောပါး ဖြစ်နေပြီ!'

"မေမေ အပြင်ကို ခဏလောက် သွားဖို့ လိုတယ်။ သားလေး လိမ္မာလိမ္မာနဲ့ နေခဲ့ရမယ်နော်။ မေမေ အစ်မမျန့်မျန့် ကို သားနဲ့အတူ နေပေးဖို့ ပြောထားမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား"

ပင်းအန်း လိမ္မာစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပူဆာခဲ့သည်။ "မေမေ၊ ပြန်လာရင် ကိတ်မုန့် ဝယ်ခဲ့နော်!"

မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းဟူသော အချက်က အလိုအလျောက်ပင် စကားပြောစွမ်းရည် အချို့ကို ပွင့်သွားစေဟန်တူသည်။ အန်းမင်ဟွာအနေဖြင့် 'ငါ့မျက်နှာက ကိတ်မုန့်နဲ့ တူနေလို့လား' ဟုပင် ပြန်လည် ပြောဆိုချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မေမေက ကိတ်မုန့် မဝယ်ဘူး၊ ဖေဖေပဲ ဝယ်ပေးမှာ။" 

အန်းမင်ဟွာ ထိုပြဿနာကို လွှဲချလိုက်သည်။

 "သားတို့ ဖေဖေ့ဆီ သွားတဲ့အခါကျရင်၊ ဖေဖေ့ကို သားအတွက် ဝယ်ပေးဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်မယ်လေ။"

"ဟုတ်ပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း!"

"ပင်းအန်း၊ တို့တွေ ကြက်ဥပေါင်း စားကြမလား" 

ချင်မျန့်မျန့်သည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်၍ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်တွင် ထူထဲလှသော ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ချောင်း ရှိနေပြီး အသက် တစ်ဆယ့်ငါး သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့် ရှိပုံရသည်။

ကျောင်းများမှာမူ ယခုအခါ ပိတ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ အပြင်သို့ မသွားတော့ဘဲ အိမ်တွင်သာ နေထိုင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒေါ်လေး၊ သွားစရာရှိတာ သွားပါဦး။ ပင်းအန်းကို ကျွန်မပဲ စောင့်ရှောက်ထားပါ့မယ်!"

မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင်မူ ချင်မျန့်မျန့်သည် သူမအား ရှဲ့ယွီထန်ကို အနိုင်ကျင့်ရန်အတွက် အမြဲတမ်း ကူညီပေးခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ချင်မူဟန်၏ ကလဲ့စားချေမှုကြောင့် သနားစရာကောင်းလှသော ဇာတ်သိမ်းနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း၊ အန်းမင်ဟွာ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားစရာ အကြည့်များ မသိစိတ်ကပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သနားစရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေး၊ ဤကဲ့သို့သော ရူးသွပ်နေတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိနေတာ ကံဆိုးတာပဲ။

"ကောင်းပါပြီ၊ ငါ ပြန်လာရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် သကြားလုံး ဝယ်ခဲ့မယ်နော်!"

မနေ့ညကတင် သူမသည် စာအုပ်၏ ဇာတ်ကွက်များကို ထပ်မံ၍ စဉ်းစားတွေးတောခဲ့သေးသည်။

ဝတ္ထု၏ အချိန်လိုင်းအရဆိုလျှင်မူ၊ ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက တိုင်ကြားစာရေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သဖြင့် အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ချင်လဲ့ စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ မိဘများ အလုပ်ကြမ်းဖြင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး စိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ချင်မူဟန်၏ သူမအပေါ် ကလဲ့စားချေမှုများ မစတင်မီကပင်၊ သူမ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေကြသေးသည်။

ထိုအချက်က သူမအနေဖြင့် မိဘများနှင့် အစ်ကိုများအတွက် ယခုအချိန်တွင် အများကြီး မလုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သေးသော်လည်း၊ ပို၍ အရေးကြီးလှသည့်အရာမှာ— ချင်လဲ့ကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

သူမတွင် ယခုအခါ အတည်တကျ နေထိုင်ရာ မရှိတော့ဘဲ၊ ဘိုးဘွားပိုင် အိမ်တော်ဟောင်းကြီးမှာလည်း စောင့်ကြည့်ခြင်း ခံထားရသည်။ ချင်ကျောက်၏ ဤနေရာတွင် နေထိုင်နေခြင်းက၊ ချင်မိသားစုအနေဖြင့် ချင်လဲ့၏ သတင်းမှန်သမျှကို သူမထံမှ ဖုံးကွယ်ထားရန် တကယ်ကို လွယ်ကူလှပေသည်။

ပြဿနာမှာမူ၊ စာအုပ်ထဲတွင် ချင်လဲ့ မည်သည့်အချိန်၌ ဒဏ်ရာရခဲ့သည် ဆိုသည့် အချိန်အတိအကျကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် အန်းမင်ဟွာသည် မိမိဘာသာ ဦးဆောင်လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သားဖြစ်သူကို ခေါ်၍ စစ်တပ်ရှိရာသို့ လိုက်သွားတော့မည်!

အကယ်၍ ချင်မိသားစုက သူမကို မတားဆီးကြဘူးဆိုလျှင်မူ၊ ၎င်းက ချင်လဲ့သည် ယခုအချိန်အထိ တာဝန်တစ်ခုဖြင့် အပြင်ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ စစ်တပ်နယ်မြေသို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိပြီး စောင့်ဆိုင်းနေမည်ဆိုပါက၊ စစ်တပ်အနေဖြင့် သူ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည့် သတင်းကို သူမထံမှ ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

သို့သော် အကယ်၍ ချင်မိသားစုက သူမကို တားဆီးကြမည်ဆိုပါကမူ၊ ၎င်းက ချင်လဲ့ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီးဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်!

သူမသည် ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် အန်းမိသားစု အိမ်တော်ဟောင်းကို ကြီးကြပ်သော ရပ်ကွက်ရုံးသို့ သွားရောက်ကာ၊ ချင်လဲ့ အခြေစိုက်ရာ ဟန်းရှီ မြို့သို့ သွားရောက်ရန်အတွက် ခရီးသွားထောက်ခံစာကို တောင်းခံခဲ့သည်။

သူမသည် တရားဝင် စစ်သားမိသားစုဝင်အဖြစ် မှတ်ပုံတင်ထားပြီးဖြစ်ကာ၊ စာရွက်စာတမ်း အားလုံးမှာလည်း ပြည့်စုံလှသဖြင့်၊ ရုံးဝန်ထမ်းများက သူမကို ဒုက္ခမပေးခဲ့ကြချေ။

မိတ်ဆက်စာကို သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းပြီးနောက်၊ သူမသည် လူသူကင်းဝေးပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ၊ မနေ့ညက သူမ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းက သားရေ ခရီးဆောင်အိတ်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး— သိပ်မကြီးမားလှဘဲ— လူအများအမြင်တွင် ဟန်ပြရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

အန်းမိသားစု အိမ်တော်ဟောင်းသည် ရထားဘူတာရုံနှင့် အတော်ပင် ဝေးကွာလှသဖြင့်၊ သူမအနေဖြင့် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ရှေးဟောင်းစတိုင် မြို့ပတ်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ၊ နေလယ်ပိုင်းသို့ပင် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခရီးသွားလာရန် ခက်ခဲလှသော ဤခေတ်ကာလကြီးတွင်ပင်၊ ရထားဘူတာရုံကြီးမှာ လူများဖြင့် စည်ကားအုံကြွနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မှန်ကန်သော ဆက်သွယ်မှုများ မရှိဘဲနှင့်မူ၊ ရထားလက်မှတ် တစ်စောင် ရရှိရန်အတွက်ပင် တကယ့်ကို ကံကောင်းလှသည်ဟု သတ်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။ အိပ်စင်အမာ သို့မဟုတ် အိပ်စင်အပျော့ ရရှိရန်အတွက်မူကား စဉ်းစားပင် မစဉ်းစားရဲစရာပင်။

ဝူထုန် လမ်းကြား၏ အနီးနားသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ၊ သူမသည် လမ်းကြားများကို ဖြတ်သန်း၍ ချင်မိသားစု အိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းနေစဉ်၊ လမ်းထောင့်တစ်နေရာမှ ပျင်းရိပျင်းတွဲနိုင်လှပြီး ရိုင်းစိုင်းလှသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းအနေနဲ့ ဘယ်အရာက ကောင်းလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ သိထားသင့်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ တပ်စုမှူးကျိုးရဲ့ အဖေက တော်လှန်ရေးကော်မတီ ဒါရိုက်တာပဲ။ အကယ်၍ သူကတောင် မင်းရဲ့ အဖေအကြောင်းကို ဘာမှ စုံစမ်းလို့မရဘူးဆိုရင်၊ ဘယ်သူမှ စုံစမ်းလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး!"

"ငါတို့ရဲ့ တပ်စုမှူးက ဒီည အိပ်စရာနေရာ မရှိလို့၊ မင်းတို့အိမ်မှာပဲ တစ်ညလောက် လာအိပ်ချင်တာ။ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ အကူအညီလေးကိုတောင် မင်းက မကူညီနိုင်ဘူးပေါ့လား။ ပြီးတော့ မင်းက မင်းရဲ့ အဖေအကြောင်း သတင်းကို လိုချင်သေးတယ် ဟုတ်လား"

ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဒုက္ခပေးတတ်သော လူမိုက်များမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်စမြဲပင်။ ယခုကဲ့သို့ အိမ်ရာနေရာ ရှားပါးလှသော နေ့ရက်များတွင်မူ၊ ကလေးများ အခြားသူတစ်ပါး၏ အိမ်တွင် သွားရောက် တည်းခိုခြင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ မိဘများကလည်း ထိုအရာကို တစ်ချက်မျှပင် စဉ်းစားနေလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဤလူမိုက်ကောင် စကားပြောဆိုနေသည့် ပုံစံအရဆိုလျှင်မူ၊ ဤသည်မှာ ရိုးသားလှသော တည်းခိုခွင့် တောင်းခံခြင်းမျိုး မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

အန်းမင်ဟွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဂါဝန်အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ လူမိုက်နှစ်ယောက်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသည်။

ပြီးတော့ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ၊ အန်းမင်ဟွာသည် မသိစိတ်ကပင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်!

သူမ တကယ်ကို လှပလွန်းလှသည်! သူမ၏ အသားအရေမှာ နူးညံ့ချောမွေ့ပြီး ဖြူစင်လှကာ သူမ၏ ကြီးမားလှသော မျက်ဝန်းများမှာလည်း အရည်လဲ့လျက် တောက်ပနေခဲ့သည် — တကယ့်ကို ကမ္ဘာမြေ၏ ဖုန်မှုန့်များ မခပဲ ဖြူစင်ဝင်းပနေသည့် စမ်းရေတွင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လူမိုက်များ စိတ်ဝင်စားကြခြင်းမှာ မဆန်းလှပါချေ။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင်၊ အကယ်၍ သူမကိုယ်တိုင်သာ ဤကဲ့သို့သော ရုပ်ရည်မျိုး ရှိမည်ဆိုပါက၊ သူမလည်း မိမိကိုယ်ကို စွဲလန်းနေမိမှာ သေချာသည်!

"ဟောဟော! ဒါက အန်းမိသားစုက အရင်းရှင်သူဌေးသမီး မဟုတ်လား။" 

မျက်လုံးစွေစောင်းစောင်းနှင့် လူမိုက်ကောင်သည် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အန်းမင်ဟွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အစပိုင်းတွင် သူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် သူ၏ မောက်မာလှသော အမူအရာများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါ မင်းရဲ့ အရင်းရှင် မိဘတွေအကြောင်း သတင်းကိုလည်း စုံစမ်းပေးလို့ရတယ်နော်။"

 သူ သူမဆီသို့ မောက်မာစွာဖြင့် လှမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

 "ပန်းပွင့်ခက် လမ်းကြား အမှတ် (၅၆)၊ အဲဒါ ငါ့အိမ်ပဲ။ အကယ်၍ မင်း တစ်ခုခုကို စုံစမ်းချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းတစ်ခုခု ပို့ချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီည ငါ့ဆီ လာရှာခဲ့လိုက်။"

အန်းမင်ဟွာ သူ၏ လက်ကို ရှောင်ကွင်းရန်အတွက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

တော်လှန်ရေးကော်မတီ ဒါရိုက်တာ ဟုတ်လား။ ပန်းပွင့်ခက် လမ်းကြား အမှတ် (၅၆)၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ကောင်းပြီ။

ငါ ဒီည သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်။

"မသွားပါနဲ့။"

အန်းမင်ဟွာ ထွက်ခွာသွားကြသော လူမိုက်နှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ်၊ ထိုမိန်းကလေးသည် သူမဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို အသာအယာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

အန်းမင်ဟွာ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ကျွန်မ ပြောတာက... မသွားပါနဲ့လို့။"

ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းကြပ်စွာ ကိုက်လိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိမွေး၍ စကားပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ မိဘတွေက... သူတို့အတွက်နဲ့ ကျွန်မတို့ကို ဒီလိုပေးဆပ်မှုမျိုး လုပ်တာကို တကယ်ပဲ အလိုရှိကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့လို လူမျိုးတွေက ရှင်သာ တစ်ကြိမ်ပဲ ပတ်သက်မိသွားရင်၊ ဘယ်တော့မှ ရုန်းထွက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုညတွင် ဒါရိုက်တာကျိုး၏ အိမ်၌ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမျှ မကုန်ဘဲ မည်သို့ မုန့်သွားဝယ်ရမည် (ပစ္စည်းသွားခိုးရမည်) ကို စိတ်ကူးထဲတွင် တွက်ချက်နေခဲ့သော အန်းမင်ဟွာသည်၊ ထိုမိန်းကလေး၏ ရိုးသားလှသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ကောင်းပါပြီ၊ ငါ မသွားတော့ပါဘူး။"

"အော်၊ ဒါနဲ့ ကျွန်မက ရှဲ့ယွီထန်ပါ။" 

ထိုမိန်းကလေးသည် အန်းမင်ဟွာကို အားကျလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

 "ဒီနေ့ ရှင်နဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့်ရတာက... ဒီနေ့က တကယ့်ကို ဆိုးရွားလှတဲ့ နေ့တစ်နေ့ မဟုတ်တော့ဘူး။"

"ငါက အန်းမင်ဟွာပါ။"

နေဦး ခဏလောက် — သူမအမည်က ဘယ်သူလို့ ပြောလိုက်တာလဲ။

ရှဲ့ယွီထန် ဟုတ်လား!?