Chapter - 17

အခန်း (၁၇)

လီယန်ပေ့သည် ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏အတွေ့အကြုံအရ ဤကဲ့သို့သောဆေးမျိုးမှာ ဖော်စပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှပြီး မည်သို့သောသူက ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောနည်းလမ်းကို တမင်တကာ အသုံးပြုခဲ့သနည်းဆိုသည်ကိုလည်း သူ စဉ်းစား၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

သူသည် လျှာကို နှစ်ချက်မျှ သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ဆေးလွယ်အိတ်ထဲတွင် ဟိုဟိုသည်သည် မွှေနှောက်ရှာဖွေတော့သည်။

ဘေးတွင် ထိုင်နေသောကျောက်ယန်မှာမူ စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင်ထားပြီး စောင့်ဆိုင်းနေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ပေ။

အဆောင်ခန်း၏အပြင်ဘက်တွင်မူ ယန်ကျင့်ချင်းသည် သိပ်ဝေးဝေးသို့ မသွားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ထိုင်စရာနေရာတစ်ခု ရှာလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် ဘာမှလုပ်စရာမရှိသဖြင့် သူသည် အဝေးသို့သာ ငေးကြည့်နေမိသော်လည်း တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ရှုခင်းများကို သူ သေသေချာချာ မြင်ရခြင်းရှိမရှိကိုမူ သူကိုယ်တိုင်ပင် မသေချာပေ။

အတွေးနယ်ချဲ့နေစဉ်မှာပင် သူ၏အနောက်ဘက်မှ ခပ်သဲ့သဲ့လှုပ်ရှားသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာနေခြင်းပင်။

ယန်ကျင့်ချင်း ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီရွှမ်းလင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားသော်လည်း မှောင်မိုက်သောညဉ့်အမှောင်ထဲတွင်ဖြစ်၍ သူမ၏မျက်နှာအမူအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။ 

လီရွှမ်းလင်က အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး “ဘာလို့ အပြင်မှာ စောင့်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမက သူ့ကို စကားပြောနေခြင်းဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျင့်ချင်း ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “မင်းရဲ့ အဖေ လူနာကို ကုသပေးနေတုန်း အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ”

“အဲ့ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...” သူမက ပြုံးလိုက်သော်လည်း သတိမထားမိသလိုဖြင့် သူ့အနားသို့ အနည်းငယ် ပို၍တိုးကပ်လာသည်။ “ကျွန်မအဖေက ဆေးကုသရင်း လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့တာပါ၊ ခက်ခဲပြီး ရှားပါးတဲ့ရောဂါအတော်များများက သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျောက်ယန်ရဲ့မျက်စိကလဲ ချွင်းချက်ဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး”

“အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့” ယန်ကျင့်ချင်းက တည်ငြိမ်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

စကားဝိုင်းက ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ လီရွှမ်းလင်သည် ကျောက်ယန်အကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူမသည် အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်မျှ မော်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ “ဒီနေ့ည လက သာလိုက်တာ၊ ကြယ်တွေလဲ အများကြီးပဲနော်”

အေးမြသောညလေညင်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ချစ်သူစုံတွဲနှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။

ကံမကောင်းစွာပင် ယန်ကျင့်ချင်းသည် သူမ၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုပြောရမလဲ... ထိုမိန်းကလေးမှာ လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုသို့သောအတွေးမျိုး လုံးဝမရှိပေ။

လူမည်မျှပင် သူတို့ကို အောင်သွယ်ပေးရန် ကြိုးစားကြစေကာမူ ယန်ကျင့်ချင်း နားလည်ထားသည်မှာ... သူ မနှစ်သက်ပါက မနှစ်သက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကံကြမ္မာအတိုင်း လိုက်ပါစီးမျောလိုသောစိတ်ဓာတ်မျိုး သူ့တွင် မရှိခြင်းကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် အဆင်ပြေရုံဖြင့် အခြေချမည်ဟူသောအတွေးကို သူ၏ဗီဇက ခုခံနေခြင်းကြောင့်သော်လည်းကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ 

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူသည် တစ်ယောက်တည်းနေရသည်ကိုသာ ပို၍ နှစ်သက်သည်။ ယန်ကျင့်ချင်းသည် လီရွှမ်းလင်၏စကားကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်းလည်း မပြုသကဲ့သို့ လသာသည့်အကြောင်းကိုလည်း ထပ်ဆင့်မပြောခဲ့ပေ။

လေထုမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လီရွှမ်းလင်သည် ခဏတာမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။ “အစ်ကိုယန်၊ ဒီနေ့ ချန်ထန်းနဲ့ ဘာလို့ အတူတူမလာတာလဲ”

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အစောပိုင်းက မိသားစုနှစ်စုကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ တင်းမာနေပုံရသဖြင့် ချန်ထန်းက အနားမကပ်ဝံ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိသဖြင့် လီရွှမ်းလင်က ထူးဆန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျင့်ချင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ ရှင်းပြလျှင်ပင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို လီရွှမ်းလင် အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် မြက်ပင်တစ်ပင်ကို အမှတ်တမဲ့ဆွဲယူလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် လှည့်ကစားရင်း “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့မိဘတွေကိုယ်စား လောကအကြောင်း မသိသေးတဲ့ သူ့ကို သင်ခန်းစာနည်းနည်း ပေးလိုက်ရုံပါ”

လီရွှမ်းလင် : “......”

သူမသည် တစ်ဖက်လူ၏စကားများကို စဉ်းစားရင်း ခဏမျှ ရပ်နေမိသည်။ သူမ မည်သည့်အတွေးများတွေးနေသည်မသိသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းလိုက်၊ ဖြူဖျော့လိုက် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူမသည် သတ္တိများကိုစုစည်းကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုယန်... အစ်ကိုက အခုလောလောဆယ် အိမ်ထောင်မပြုချင်သေးဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်နော်၊ ကျွန်မ အဆင်အခြင်မဲ့တာကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုက ဘယ်လိုအသက်အရွယ်မျိုးကို အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အသင့်တော်ဆုံးလို့ သတ်မှတ်ထားလဲ”

မိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သောမေးခွန်းမျိုးကို မေးမြန်းခြင်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ လီရွှမ်းလင်၏အသံတွင် ရှက်သွေးဖြန်းခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်းတို့ ဒွန်တွဲနေသည်။

ထိုစကားက ယန်ကျင့်ချင်းကို အံ့သြသွားစေသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး အတွင်းစိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။ သို့သော်လည်း သူမကို စိတ်မနာစေရန် သူက လေးလေးနက်နက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အိမ်က ကိစ္စတွေက မပြီးပြတ်သေးဘူး၊ ငါးကန်ကလဲ ခုမှ တူးထားရုံပဲရှိသေးတယ်၊ အရာရာတိုင်းကလဲ တိုးတက်နေဆဲ အခြေအနေမှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ တကယ်လို့ အခုနေ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ရင် ငါ့အတွက် အများကြီး ထိခိုက်မှုရှိနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့်... နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက်အထိတော့ ငါ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စဉ်းစားဦးမှာမဟုတ်ဘူး”

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်...

သို့သော် ဤတုံ့ပြန်မှုမှာ အတော်လေးကို နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။ လီရွှမ်းလင်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “အင်း...” ဟုသာ ပြန်ပြောနိုင်တော့သည်။

ခဏမျှ စောင့်ပြီးနောက် သူမက နောက်ဆုံးတွင် ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။ “အကယ်၍ ရွာထဲမှာ တခြားသင့်တော်တဲ့သူ မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မ တကယ်ပဲ အစ်ကိုယန်ကို စောင့်နေချင်ပါတယ်”

ဤစကားလုံးများဖြင့် သူမသည် ဖိနှိပ်ထားသောစိတ်ခံစားချက်များကို နောက်ဆုံးတွင် ဖွင့်ဟလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအပြုအမူမှာ ရှင်းလင်းသောထုတ်ဖော်ပြောဆိုချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမနှင့် ကိုက်ညီမည့်သူ မရှိခဲ့လျှင် ယန်ကျင့်ချင်း အိမ်ထောင်ပြုရန် သင့်တော်သောအသက်အရွယ် ရောက်သည်အထိ သူမ စောင့်နေမည်ဖြစ်သည်။

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် လီရွှမ်းလင်သည် ယန်ကျင့်ချင်း၏အနောက်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေသည်မသိသောကျောက်ယန်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယန်ကျင့်ချင်းက သူ့ကို သတိမပြုမိသေးပေ။

သူမ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် သိသည်။ ချန်ထန်းကို ကျောက်ယန်မှာ ‘ရွှမ်းအာ’တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း တမင်တကာ ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို နစ်နာစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယန်ကျင့်ချင်းအတွက် ကျောက်ယန်နှင့် ပတ်သက်သောပြဿနာကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းပေးလိုရုံသာဖြစ်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ ကျောက်ယန်သာ ကြားသွားခဲ့လျှင် သူမသည် မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက် သူ့ကို စတေးရန် ဝန်မလေးခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်မနေပါလော။

သူမ၏စေတနာကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဟန်ဆောင်မှုဖြစ်စေ၊ ကျောက်ယန်ကမူ ထိုကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

လီရွှမ်းလင်မှာ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ယန်ကျင့်ချင်း၏နောက်ထပ်စကားလုံးများက သူမကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်လိုက်တော့သည်။ “မိန်းကလေးလီ... မင်းနဲ့ ငါနဲ့က အဆင့်အတန်းချင်း မတူဘူး၊ ငါ့ရဲ့မိသားစုနောက်ခံက မင်းနဲ့ မလိုက်ဖက်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့အဖေက လူအများ လေးစားခံရသူဖြစ်သလို၊ ငါမရှိရင်တောင်မှ သူက မင်းအတွက် ပိုကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ကို နောင်ကျရင် ရှာပေးနိုင်မှာပါ၊ ငါ့မိသားစုက ဆင်းရဲတယ်၊ မင်းကို ဆွဲမထားချင်ပါဘူး”

“ငါ့ကို စောင့်နေဖို့လဲ ဇွတ်မလုပ်ပါနဲ့၊ အဒေါ်လီက ငါ့ကို ချီးမွမ်းလွန်းနေတာပါ” ယန်ကျင့်ချင်း၏စကားလုံးများမှာ ယဉ်ကျေးလှပြီး မိမိကိုယ်မိမိ နိမ့်ချပြောဆိုခြင်းဖြင့် လီရွှမ်းလင်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာကို အပြည့်အဝပေးထားခဲ့သည်။

သို့သော် လီရွှမ်းလင်မှာ မျှော်လင့်ချက် အစအနလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နှစ်သက်တဲ့သူက အမြဲတမ်း အစ်ကိုယန်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ”

ဤအခြေအနေအထိ တွန်းပို့ခြင်းခံလိုက်ရသောအခါ ယန်ကျင့်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နည်းလမ်းပြောင်းလိုက်သည်။ “ဖြစ်နိုင်တာက ငါ့ရဲ့အမြင်တွေက လူကြီးတွေနဲ့ မတူတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါအမြဲတမ်း ယုံကြည်ထားတာက... နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုရှိမှသာ အိမ်ထောင်ပြုသင့်တယ်ဆိုတာပဲ၊ စီစဉ်ထားတဲ့အိမ်ထောင်ရေးတွေနဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ အချုပ်အနှောင် မခံချင်ဘူး”

ဤသည်မှာ လီရွှမ်းလင်ကို အပြီးတိုင် နောက်ဆုတ်သွားစေသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပြောစရာစကားလုံး ရှာမတွေ့တော့ဘဲ မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့သည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူမသည် ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့်သာ ထွက်ခွာသွားနိုင်တော့သည်။

ယန်ကျင့်ချင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ သူ လှည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်ယန် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကိုမြင်လိုက်ရ၏။ ကျောက်ယန်တစ်ယောက် မည်မျှကြာအောင် နားထောင်နေခဲ့သည်ကို မသိပေ။ 

ယန်ကျင့်ချင်းလည်း ခဏတာမျှ ကြောင်သွားရပြီး ကျောက်ယန် မည်မျှအထိ ကြားသွားခဲ့သလဲဆိုသည်ကို မသေချာသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ထူပူလာရသည်။

နေရခက်သောအခြေအနေတစ်ခုတွင် အမိဖမ်းခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ရင်း ကျောက်ယန်အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ အမှတ်တမဲ့ မေးလိုက်သည်။ “ဦးလေးလီယန်ပေ့က မင်းကို ဘာပြောလိုက်လဲ၊ အကြောင်းရင်းကို သူ ရှာတွေ့သွားပြီလား”

ကျောက်ယန်မှာ တစ်ခုခုကို အာရုံများနေပြီး အတွေးလွန်နေပုံရရာ ထိုမေးခွန်းကို မကြားလိုက်သကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။ ယန်ကျင့်ချင်းက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်မှသာ သူသည် “အင်” ဟု ဆိုကာ သတိပြန်ဝင်လာပြီးမှ ပြန်ဖြေလာ၏။ “ဟုတ်တယ်၊ သူ သိသွားပြီ၊ အဲ့ဒါက အထူးဖော်စပ်ထားတဲ့ဆေးမှုန့်တစ်မျိုးတဲ့၊ အဆိပ်ဖြေဆေးရှိမှသာ ကျွန်တော့်မျက်စိ ပြန်မြင်ရမယ်လို့ သူပြောတယ်၊ အခု သူ ရှေးဟောင်းဆေးကျမ်းတွေထဲမှာ ရှာဖွေနေပေမဲ့ ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလားဆိုတာကတော့ မသေချာဘူး”

“ငါ သိပြီ” ယန်ကျင့်ချင်းက အလိုက်သင့် အသံပြုလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ငါတို့ ပြန်ကြစို့”

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကျောက်ယန်တစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ယန်ကျင့်ချင်းကလည်း စကားသိပ်မပြောခဲ့ပေ။ သူတို့ ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ခွေးပေါက်လေးမှာ ဝမ်းသာအားရ ပြေးထွက်လာပြီး ကြိုဆိုလေသည်။ ထိုခွေးလေးမှာ သိသိသာသာပင် ပိုထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ “ခွေးလေးက အရမ်းမြန်မြန် ကြီးလာတာပဲ၊ အခုတလော အစားတွေ ပိုစားနေတာ မဆန်းပါဘူး”

ထိုညနေက သူတို့သည် ထမင်းဟင်းမချက်ဖြစ်ခဲ့သလို အိမ်တွင်လည်း ခွေးအတွက် အစားအစာ သိပ်မရှိချေ။ သို့သော် ခွေးလေးကို ဗိုက်ဆာအောင် ထားရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျင့်ချင်းသည် အရင်က သတ်ထားသောကြက်မှ ရရှိသည့်ကြက်အသည်းအချို့ကိုယူကာ ချက်ပြုတ်ပြီး ခွေးလေးကို အနည်းငယ် ကျွေးလိုက်သည်။

သူသည် အတော်လေး ရက်ရောလှသည်။ ရွာထဲရှိ လူအများစုမှာ မိမိကိုယ်တိုင် စားရန်ပင် မလုံလောက်ကြသဖြင့် ခွေးကို အသားကျွေးရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သို့သော် ဤအိမ်တွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိသဖြင့် အစားအသောက်မှာ လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသလို ခွေးပေါက်လေးမှာလည်း သူတို့မိသားစု၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ခွေးလေးကို အစာကျွေးပြီးနောက် ယန်ကျင့်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်ယန်မှာ စားပွဲတွင်ထိုင်လျှက် လက်ဖက်ရည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငှဲ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရာသီဥတုမှာ အနည်းငယ် ပူအိုက်သဖြင့် ယန်ကျင့်ချင်းသည် ခဏမျှ အနားယူရန် ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ယန်က စကားစလာသည်။ “အစ်ကိုကျင့်ချင်း၊ ကျွန်တော့်ကြောင့်နဲ့ အစ်ကို အိမ်ထောင်မပြုတာလား”

သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်ခဏမှာပင် ယန်ကျင့်ချင်း နားလည်လိုက်သည်မှာ ကျောက်ယန်သည် ခုနက စကားလုံးများကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ထဲမှတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကိုပင်။

သူ ထိုသို့တွေးမိသည်မှာလည်း မဆန်းပေ။

သို့သော် ယန်ကျင့်ချင်းက အလေးအနက်ထားသည့် လေသံဖြင့် ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ လီရွှမ်းလင်ကို လက်ထပ်ဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး၊ ငါက အိမ်ထောင်ပြုဖို့ကို လုံးဝ မစဉ်းစားမိသေးတာပါ၊ အဲ့ဒီကိစ္စကို အများကြီး မတွေးပါနဲ့”

ကျောက်ယန်က “အင်း...” ဟု ခပ်တိုးတိုး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့... အစ်ကိုကျင့်ချင်းမှာ တကယ်ပဲ ချစ်ရမဲ့သူ၊ ဂရုစိုက်ရမယ့်သူ ရှိလာမှာလား”

“ငါချစ်ရမဲ့သူလား... မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရဲ့မိသားစုပဲလေ၊ ငါ အလေးထားဆုံးလူက မင်းပဲပေါ့” ယန်ကျင့်ချင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်ရာ ထိုစကားလုံးများက ကျောက်ယန်ကို မည်မျှအထိ ယုံကြည်မှု ပေးလိုက်သသည်ဟူသောအချက်ကို သူ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ယန် တွေးနေသည့်အတွေးမှာ မရှင်းလင်းခဲ့ပေ။ သူသည် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးမှ လေးလေးပင်ပင်နှင့် ဂရုစိုက်ကာ ထပ်ပြောလိုက်၏။ “အစ်ကိုကျင့်ချင်း၊ ညီအစ်ကိုတွေအပြင် မိသားစုဖြစ်နိုင်တဲ့တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးလား”

စကားလုံးများက ပို၍သွယ်ဝိုက်လာလေလေ ယန်ကျင့်ချင်းမှာ ပို၍တွန့်ဆုတ်လာလေလေဖြစ်လာသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ကျောက်ယန် ပြောခဲ့သည့် အရာတစ်ခုကို သတိရလိုက်သည်။

သူ့တွင် နှစ်သက်ရမဲ့သူရှိနေပြီဆိုတဲ့အချက်အပြင် အခုလည်း... သူက ညီအစ်ကိုတွေ မဖြစ်ချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိသားစုတော့ ဖြစ်ချင်သေးတယ်ဆိုတာမျိုး... 

ယန်ကျင့်ချင်းမှာ ထိုအကြောင်းအရာ၏အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို အများကြီး မကောက်ဝံ့သော်လည်း လီရွှမ်းလင်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ ကျောက်ယန်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ရန် သတ္တိမျိုးရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

မသိစိတ်ကြောင့် ကျောက်ယန်နှင့် ပတ်သက်လာပါက သူသည် အကြောင်းပြချက်များစွာကို မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။

ထိုခံစားချက်မှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်သွားခြင်းတစ်မျိုးနှင့် တူနေသလို ချွင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်သည်။

သူ ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမလဲဆိုသည်ကို မဆုံးဖြတ်ရသေးမီမှာပင် ကျောက်ယန်က ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ 

ယန်ကျင့်ချင်းလည်း ဗီဇအရပင် ထရပ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ယန်က လက်ကိုဆန့်ကာ သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖက်လိုက်လေသည်။

သူသည် ယန်ကျင့်ချင်းထက် အနည်းငယ် အရပ်ပုသည်။

ခေါင်းတစ်ဝက်စာခန့် ပုသော်လည်း တစ်နည်းနည်းနှင့် သူသည် အလွန်ပင် သေးငယ်ပြီး နုနယ်နေပုံရသည်။ ကျောက်ယန်၏အသံမှာ တိုးညှင်းလှ၏။ “ကျွန်တော့်ရဲ့အတိတ်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတဲ့အရာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အခု အစ်ကိုနဲ့အတူ ရှိနေရတာက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာကိုမှ ပူပန်စရာမလိုဘဲ ပျော်စရာကောင်းတယ်၊ အရင်အခြေအနေမျိုးကို လုံးဝ ပြန်မသွားချင်တော့ဘူး၊ အစ်ကိုကျင့်ချင်းက ကျွန်တော့်အပေါ် အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်၊ ...ကျွန်တော် တခြားအတွေးတွေ မဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး”

သူလည်း လီရွှမ်းလင်ကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် သူမနှင့် မတူသည်မှာ ကျောက်ယန်တွင် အတားအဆီးတစ်ခု လျော့နည်းနေသည်။ သူသည် ယန်ကျင့်ချင်း၏မျက်နှာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ ယန်ကျင့်ချင်းက ချောမောသည်ဟု လူမည်မျှပင် ပြောကြစေကာမူ ကျောက်ယန်အတွက်မူ ထိုရုပ်ရည်မှာ နာမဝိသေသနတစ်ခုထက် မပိုပေ။

ကျောက်ယန်၏ခံစားချက်မှာ အားကိုးလိုစိတ် တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

ယန်ကျင့်ချင်းလည်း ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဝံ့ခဲ့ပေ။ သူ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ စဉ်းစားရန် အချိန်ပေးသည့်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အားယန်... မင်းက ငါ့ကို လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား၊ ဒါပေမဲ့ အားယန်၊ ငါ မင်းကို ဂရုစိုက်ပေးတာက သဘာဝကျပါတယ်၊ ငါ့မှာ တခြားမိသားစု မရှိတော့လို့ မင်းအပေါ် အာရုံစိုက်ပေးမိတာပါ၊ တကယ်လို့ မင်းကို ကယ်ခဲ့တာက သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ယောက်ဆိုရင်လဲ မင်းရဲ့မိသားစုလို အားကိုးချင်တဲ့စိတ်က အတူတူပဲဖြစ်မှာပါ၊ မင်းရဲ့ခံစားချက်တွေကို... မှားယွင်းပြီး မှတ်ယူနေတာများလား” ယန်ကျင့်ချင်းက အကျိုးအကြောင်းချင့်ချိန်ပြကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ကျောက်ယန်မှာမူ သေချာနေသည်။ သူသည် ခိုင်မာပြတ်သားသောယုံကြည်ချက်ဖြင့် တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်၊ မျက်စိမမြင်ရတဲ့သူရဲ့အာရုံခံစားမှုကို ကျွန်တော့်ထက် ပိုနားလည်သူမရှိဘူး၊ အစ်ကို့ရဲ့အသံနဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ ရင်ခွင်... အဲ့ဒီနွေးထွေးမှုကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုကျင့်ချင်း၊ အစ်ကို့ရဲ့ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ နည်းလမ်းမရှိပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့အတွေးတွေကိုပဲ အစ်ကို့ကို ပြောပြချင်တာပါ၊ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ကူညီနိုင်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာပါ၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော့်မျက်စိ ပြန်မြင်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်...”

“...ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ မင်းကို ယုံပါတယ် အားယန်” ယန်ကျင့်ချင်းက သူ့ကို အသာအယာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အားယန်... ငါတို့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို အမှန်တကယ် နားလည်ဖို့အတွက် အတူတူရှိနေမဲ့ အချိန်တွေ ထပ်ပြီး လိုအပ်ဦးမယ်”

သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကျောက်ယန်အပေါ် ထားရှိသည့်ဂရုစိုက်မှုနှင့် သူ၏နှလုံးသားထဲမှ နေရာတစ်ခုမှာ အချစ်ဟု ခေါ်နိုင်၊ မခေါ်နိုင်ဆိုသည်ကို ယခုထက်ထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိသေးပေ။

-----