Ch 24

အခန်း (၂၄)

ရှန်ယို့ယောင် ရိုက်ကွင်းသို့ ရောက်လာခြင်းက အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်စေသည်။ နာမည်မကြီးသော်လည်း သူမ၏ ဇာတ်လမ်းက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသည်။ သခင်လေးတုကို မြှူဆွယ်ပြီး ဖောက်ပြန်စေခဲ့သည်။ နာမည်ပြန်ကောင်းအောင် ဟန်ပြ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းပြီဟု ထင်ရသော်လည်း သခင်လေးတုက ကားတိုက်မှု ဖြစ်ပြီး လေဖြတ်သွားသည်။ ယခုတော့ ဘဝဆုံးပြီဟု ထင်ရသည်။ ဆွေကြီးမျိုးကြီး အိမ်ထောင်သည် ဖြစ်သော်လည်း ခင်ပွန်းက ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားသလို အမွေဆက်ခံခွင့်ပါ ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှောင်တန်က ရက်စက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"လူဆိုတာ ရိုးရိုးသားသား ကြိုးစားမှ ကောင်းတာ။ မဟုတ်ရင် ကြည့်ပါလား... သူဌေးကတော် ဖြစ်သွားလည်း အရန်ဇာတ်ကောင်ပဲ လာရိုက်နေရတာပဲ။ နောက်ဆိုရင် မိသားစုကို လုပ်ကျွေးဖို့ ရိုက်ကူးရေးတွေ ဆက်လုပ်နေရဦးမှာ"

သူမနှင့် ရှန်ယို့ယောင်သည် မင်းသားကြီးကျိ၏ တပည့် နေရာတွင် အတူတူ သရုပ်ဆောင်ရသဖြင့် ရိုက်ကွင်း မပြီးသေးပေ။

ရှန်ယို့ယောင်က ဂရုမစိုက်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် သရုပ်ဆောင်နေသည်။ မင်းသားကြီးကျိက ဇာတ်တိုက်စဉ် သူမ အခြေအနေကို မေးမြန်းသဖြင့် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ လူတိုင်းက ဝိုင်းဆဲနေချိန်တွင် ဒီလို ဂရုစိုက်မှုမျိုးက ရှားပါးလှသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"

ရှန်ယို့ယောင်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

မင်းသားကြီးကျိက ပြုံးလိုက်သည်။

"အနုပညာလောက ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ ဒါလည်း အတွေ့အကြုံ တစ်ခုပေါ့။ ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် စိတ်ဓာတ် ကြံ့ခိုင်လာလိမ့်မယ်။ ငါ မင်းအရွယ်တုန်းကဆို မင်းလောက် စိတ်မခိုင်ခဲ့ဘူး"

သူသည် ဒီလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် လူကဲခတ် တော်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်ကို အမှန်တကယ် သဘောကျသည်။ သရုပ်ဆောင် ကောင်းရုံသာမက စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာပြီး တည်ငြိမ်သည်။ ဒီလို လူမျိုးက တစ်နေ့ကျရင် အောင်မြင်လာမှာ သေချာသည်။

ရှန်ယို့ယောင်က သူ့ချီးကျူးမှုကို လက်ခံလိုက်ပြီး အကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင်ချက်များဖြင့် ပြန်လည် ပေးဆပ်လိုက်သည်။

ဇာတ်လမ်းက ရိုးရှင်းသည်။ တစ်ချိန်က ပါရမီရှင် လက်ဝှေ့သမား လီယွမ်ဖေးသည် ပြိုင်ပွဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကို မတော်တဆ သေစေခဲ့သဖြင့် ထိုလောကမှ အနားယူကာ မြို့လေးတစ်မြို့တွင် လက်ဝှေ့ရုံဖွင့်ပြီး ဘဝကို ရုန်းကန်နေရသည်။ မင်းသားနှင့် မင်းသမီးတို့က တရုတ်လက်ဝှေ့လောကကို ပြန်လည် မြှင့်တင်ရန်အတွက် သူ့ကို လာရောက် ရှာဖွေပြီး စည်းရုံးကြသည့် ဇာတ်လမ်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်းက ရိုးစင်းသော်လည်း အားကစား ဇာတ်ကား ဖြစ်သဖြင့် ပရိသတ်၏ သွေးကို ဆူပွက်စေမည့် အခန်းများ ပါဝင်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်က လီယွမ်ဖေး၏ သမီးနေရာတွင် သရုပ်ဆောင်ရသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါရမီ ပါသဖြင့် ဖခင်က မသိမသာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ အသက် ၁၇ နှစ်တွင် တရုတ်လက်ဝှေ့လောက နိမ့်ကျနေသည်ကို မကြည့်ရက်သဖြင့် ဖခင်၏ တားမြစ်ချက်ကို လွန်ဆန်ကာ ပြိုင်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ဖခင်ကဲ့သို့ပင် ထူးချွန်ပြီး နိုင်ငံတကာ အဆင့်ထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဖိုင်နယ်ပွဲတွင် ပြိုင်ဘက်၏ မသမာသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ထိခိုက်မိပြီး လေဖြတ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် လျှာကို ကိုက်ဖြတ်ကာ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ဘဝက တိုတောင်းသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ လီယွမ်ဖေးကို လက်ဝှေ့လောကနှင့် ဝေးကွာသွားစေသည့် အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ဇာတ်လိုက်များ ကျော်ဖြတ်ရမည့် အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးလည်း ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကို ပြန်ပြသည့် ဇာတ်ဝင်ခန်းများ ဖြစ်သဖြင့် စကားပြောခန်း နည်းသော်လည်း အခန်းတိုင်းက အရေးကြီးသည်။

ဖခင်က သင်ကြားပေးသည့် အခန်းများ ပြီးသည့်အခါ အဓိက အခန်းများ ဖြစ်သည့် ပြိုင်ပွဲများ၊ ဒဏ်ရာရပြီး အနိုင်ရခဲ့သည့် ပွဲနှင့် နောက်ဆုံးတွင် လုပ်ကြံခံရပြီး လဲကျသွားသည့် အခန်းများကို ရိုက်ကူးရသည်။

အခြားသူများအတွက် ခက်ခဲသော အခန်းများကို ရှန်ယို့ယောင်က လွယ်ကူစွာ ရိုက်ကူးနိုင်ခဲ့သည်။ မြေအောက် လက်ဝှေ့ပွဲ အတွေ့အကြုံများက သူမကို အထောက်အကူ ပြုခဲ့သည်။ အက်ရှင် ဒါရိုက်တာနှင့် တိုင်ပင်ပြီး ရိုက်ကူးလိုက်ရာ လှုပ်ရှားမှုများကော ခံစားမှုပါ အလွန် ကောင်းမွန်နေသည်။

မူလက ၆ ရက် ရိုက်ကူးရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ၃ ရက်နှင့် ပြီးစီးသွားသည်။ အားလုံး ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

ရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးသဖြင့် ဒါရိုက်တာဟူက နှုတ်ဆက်ပွဲ လုပ်ရန် စီစဉ်သော်လည်း ရှန်ယို့ယောင်က တုဇယ်ချန်းကို စိတ်ပူသဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မပြန်ခင် မင်းသားကြီးကျိက ဖုန်းနံပါတ် တောင်းသဖြင့် အံ့သြဝမ်းသာသွားရသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျောက်ရှောင်တန်က မနာလို ဖြစ်နေသည်။ သူမ ရသင့်သော အခွင့်အရေးကို လုယူသွားသည်ဟု ထင်နေသည်။ သူမသည် ဖုန်းကို မြှောက်ကာ ဓာတ်ပုံ အချို့ ခိုးရိုက်လိုက်သည်။

...

ယန်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ ရှန်ယို့ယောင်သည် သတင်းထောက်များ ဝိုင်းထားသည်ကို ခံလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတင်းပေးလိုက်မှန်း သိသာသည်။ သူမသည် ဦးထုပ်၊ နှာခေါင်းစည်း၊ ကုတ်အင်္ကျီ ကော်လာထောင်ပြီး ရုပ်ဖျက်ထားသော်လည်း သတင်းထောက်များက သူမကို မှတ်မိနေကြသည်။

"ရှန်ယို့ယောင်... သခင်လေးတု တကယ် လေဖြတ်သွားတာလား"

"နင်တို့က ဟန်ပြ လက်ထပ်ထားတာ ဆို... အခု သူ လေဖြတ်သွားတော့ ကွာရှင်းတော့မှာလား"

"နင် အခု ရိုက်နေတဲ့ ဇာတ်ကားက သခင်လေးတု ရှာပေးတာလား"

"မင်းသားကြီးကျိနဲ့ ဘာလို့ အတူတူ ရှိနေတာလဲ... သခင်လေးတုကို ကွာရှင်းဖို့ ပြင်နေပြီလား"

...

လူအုပ်ကြီး တိုးဝှေ့လာသဖြင့် သူမ သတိပေးလိုက်သည်။

"သတိထားကြပါ... အန္တရာယ် ရှိပါတယ်"

သို့သော် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်။ တုဇယ်ချန်း ကားတိုက်မှု ဖြစ်ပြီးကတည်းက ကောလာဟလ မျိုးစုံ ထွက်နေသော်လည်း ကာယကံရှင်များက နှုတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ယခု သက်ဆိုင်သူ တစ်ယောက်ကို မိထားပြီ ဖြစ်ရာ သတင်းရအောင် ယူကြမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။

"သခင်လေးတုက အဘိုးထန်ကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်ပြီး သေစေခဲ့တာ ဆို... အဲဒါ ဘယ်လို မြင်လဲ"

ထိုမေးခွန်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်ယို့ယောင်က ဒေါသထွက်သွားသည်။ မေးသူကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ပြောတာလဲ... သခင်လေးတုကြောင့် အဘိုးထန် ဆုံးရတာလို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ"

သတင်းထောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"သူ ကားတိုက်မှု ဖြစ်လို့ အဘိုးထန် စိတ်ထိခိုက်ပြီး ဆုံးတာလေ... မဟုတ်ဘူးလား"

ရှန်ယို့ယောင် လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်လာပြီး မျက်မှန်နှင့် နှာခေါင်းစည်းကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထိုသတင်းထောက်၏ လည်ပင်းမှ ကတ်ပြားကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်း ဆုံကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ပြောတဲ့ စကားတွေက တာဝန်ယူမှု ရှိရဲ့လား။ ဒီလို ကောလာဟလတွေက ကာယကံရှင်တွေကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ ဂုဏ်သိက္ခာပိုင်းဆိုင်ရာ ဘယ်လောက် ထိခိုက်စေလဲ သိလား"

သူမသည် သတင်းထောက် ကတ်ပြားကို မြှောက်ပြပြီး ကျန်လူများကို ဝေ့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ အားလုံးက သတင်းသမားတွေပဲ။ ကိုယ့်လုပ်ရပ် ကိုယ် တာဝန်ယူကြ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ဘက်က တရားစွဲမယ်"

အားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေစဉ် သူမသည် လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်သွားတော့သည်။ လေဆိပ် လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းများ၏ အကူအညီဖြင့် သတင်းထောက်များ လက်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

ဆေးရုံရောက်သောအခါ တုဇယ်ချန်း၏ အခန်းရှေ့တွင် သက်တော်စောင့် နှစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ စိတ်မသန့်တော့။ အတင်း ဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အတားခံရသည်။

"ရှင်တို့ ဘာလုပ်တာလဲ... ကျွန်မ တုဇယ်ချန်းကို တွေ့ချင်တယ်"

အခန်းထဲမှ အတွင်းရေးမှူးယန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ ဘာမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သက်တော်စောင့်များကို တွန်းထုတ်ကာ အထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် တုဟုန်ရိနှင့် အတွင်းရေးမှူးယန်တို့သည် ခုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။ တုဇယ်ချန်းကမူ ခုတင်ပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ပုံစံဖြင့် လှဲနေသည်။ လေဖြတ်မည်ဟု စကြားတုန်းက ပုံစံအတိုင်းပင်။

ရှန်ယို့ယောင်က မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ပြေးဝင်သွားပြီး တုဟုန်ရိနှင့် အတွင်းရေးမှူးယန် ရှေ့ ကာရပ်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"

အတွင်းရေးမှူးယန်က အံ့သြရာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမကို အကဲခတ်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ရှန်ယို့ယောင်က တကယ့် တုသခင်မလေးလို ပြုမူနေပါလား။ ကောင်းပါတယ်။ ဇယ်ချန်း အခုလို ဖြစ်နေချိန်မှာ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ခက်ခဲနေတာနဲ့ အတော်ပဲ။ ဟန်ပြ လက်ထပ်တာ ဆိုပေမဲ့ ဂရုစိုက်ပေးမဲ့သူ ရှိတာ ကောင်းတာပေါ့"

တုဟုန်ရိလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားရာမှ လျှော့ချလိုက်သည်။ ဒီအကြံ မဆိုးဘူးဟု တွေးမိလိုက်ပုံရသည်။

ရှန်ယို့ယောင်က သူတို့ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်။ တုဇယ်ချန်းဘက် လှည့်ပြီး လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"တုဇယ်ချန်း... သူတို့ ဘာပြောကြသေးလဲ"

တုဇယ်ချန်းက မျက်နှာသေ ပုံစံဖြင့် ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ လက်ဖဝါးကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် ကုတ်လိုက်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ ဟန်ဆောင်နေတာပဲ။ သူမ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ အပြုံးသည် ကူးစက်တတ်သည်။ တုဇယ်ချန်းလည်း လိုက်ပြုံးချင်သွားသော်လည်း ရန်သူများ ရှေ့မို့ အောင့်အီးထားလိုက်ရသည်။ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

တုဟုန်ရိက သူမ၏ အပြုအမူများကို ကြည့်ပြီး သူမ အားလုံး သိနေပြီဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူက သတိကြီးသူမို့ အန္တရာယ် မထားချင်။

"မင်းက ငါ့သားကို တကယ် သဘောကျပုံ ရတယ်။ ဒါဆိုလည်း အတူတူ လိုက်သွားပြီး ပြုစုပေးလိုက်ပါ"

ရှန်ယို့ယောင်က နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူးယန်က ဝင်ပြောသည်။

"ဆရာဝန်က ပြောတယ်... ဇယ်ချန်း အခြေအနေက တည်ငြိမ်နေပြီတဲ့။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသဖို့ပဲ လိုတော့တာ။ ဒီမှာက အွန်လိုင်း သတင်းတွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတော့ နိုင်ငံခြားက စိတ်ကျန်းမာရေး ဂေဟာ တစ်ခုကို ပို့ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ သူ့အမေလည်း အတူတူ လိုက်သွားပြီး အနားယူလို့ ရတယ်"

သူမသည် ပျော်ရွှင်မှုကို မနည်း ထိန်းချုပ်ထားရသည်။ နှစ် ၂၀ ကျော် သည်းခံခဲ့ရသမျှ အောင်ပွဲခံရတော့မည်။ သားဖြစ်သူကလည်း အဆင်ပြေနေပြီ။ ဟိုသားအမိကို နှင်ထုတ်လိုက်ရင် တရားဝင် နေရာ မရသေးရင်တောင် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရလာတော့မည်။ နောက်နှစ်နည်းနည်း ကြာရင် သူတို့ မတော်တဆ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် တုဟုန်ရိက သူမကို တရားဝင် လက်ထပ်နိုင်ပြီ။

ရှန်ယို့ယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ နိုင်ငံခြားမှာ မနေတတ်ဘူး"

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဟိုမှာက ဒီထက်ပိုပြီး သာယာပါတယ်။ ရှောင်းမင်ကျန့်နဲ့ ဦးလေးပိုင်တို့လည်း လိုက်သွားမှာ ဆိုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေမှာပါ"

အတွင်းရေးမှူးယန်က တုကတော် ပုံစံ ဖမ်းပြီး စီစဉ်နေသည်။

အမှန်တရားကို သိနေသူ အားလုံးကို မောင်းထုတ်ပစ်မည့် သဘောပင်။

တုဇယ်ချန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မသွားဘူး"

တုဟုန်ရိက ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

"သားရယ်... ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးတယ်လေ။ အမေ့ကို ကြည့်ပါဦး... ဘယ်လောက် ပိန်ကျသွားလဲ။ သူ ကောင်းကောင်း အနားယူဖို့ လိုတယ်"

တုဇယ်ချန်းက သူ့ကို မုန်းတီးစွာ ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"အမေ့ကို လာမခြိမ်းခြောက်နဲ့။ ရှင်နေလည်း ဒုက္ခခံနေရမဲ့ အတူတူ သေလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်။ ခင်ဗျားတို့လည်း ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ထားပေးမှာမှ မဟုတ်တာ"

အတွင်းရေးမှူးယန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။ သူတို့ သေသွားရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။

တုဟုန်ရိက သူမထက် ပိုတည်ငြိမ်သည်။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။ အဖေက မင်းတို့ကို အမြဲ စောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ"

တုဇယ်ချန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခွေးတွေ ကြောင်တွေကို စောင့်ရှောက်သလိုမျိုးလား။ ဟင့်အင်း... အဲဒီလောက်တောင် မကဘူး။ အဝေးကို လွှတ်ပစ်လိုက်မှတော့... လူသတ်တာသာ တရားမဝင်ရင် ခင်ဗျားတို့ သားအမိ နေရာရဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို သတ်ပစ်လောက်ပြီ"

တုဟုန်ရိသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သား အထင်လွဲနေတာပါ။ သားက အဖေ့ သားလေ... အဖေက သားကို ကောင်းစေချင်တာပါ။ အခုက စိတ်ထိခိုက်နေလို့ လျှောက်တွေးနေတာ။ နေရာပြောင်းလိုက်ရင် စိတ်ကြည်လင်လာမှာပါ။ အဖေ့ကို ယုံပါ"

"ခင်ဗျားကို ဘယ်တော့မှ မယုံတော့ဘူး"

တုဇယ်ချန်းက စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ အဖေ မရှိတော့ဘူး"

တုဟုန်ရိက စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ နှစ် ၂၀ ကျော် ပိုးမွေးသလို မွေးလာသော သားမို့ သံယောဇဉ်တော့ ရှိသည်။ သို့သော် ရရှိလာမည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဒီသံယောဇဉ်က မပြောပလောက်တော့။

"အဖေက သားအတွက် စေတနာနဲ့ စီစဉ်ပေးတာပါ။ မင်ကျန့်နဲ့ ဦးလေးပိုင်ကို ပြင်ဆင်ခိုင်းထားပြီ။ သန်ဘက်ခါ ထွက်ရမယ်။ သားနဲ့ အမေ ကျန်းမာလာရင် အဖေ ကိုယ်တိုင် လာကြိုမယ်။ အရင်လိုပဲ သား ကြိုက်တာ လုပ်ခွင့် ပေးမယ်... ဟုတ်ပြီလား"

"ကောင်းပြီလေ"

တုဇယ်ချန်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သန်ဘက်ခါကျရင် ကျွန်တော့် အလောင်း လာကောက်လိုက်တော့"

"မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ"

တုဟုန်ရိက ဒေါသထွက်သွားသည်။

"မင်းအမေကို မငဲ့တော့ဘူးလား"

"ကျွန်တော့် ကိုယ်ကျွန်တော်တောင် မငဲ့နိုင်တော့တာ... အမေက ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ လိုက်သေတာက ပိုကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ လက်ထဲမှာ ဒုက္ခရောက်နေဦးမယ်"

သူက အတွင်းရေးမှူးယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပျော်နေပြီလား။ စိတ်မပူနဲ့... ရှင် ထင်သလို ဖြစ်မလာစေရဘူး။ ကျွန်တော်နဲ့ အမေက သေတမ်းစာ ရေးပြီးပြီ"

အတွင်းရေးမှူးယန်က လန့်သွားသည်။ တုဟုန်ရိလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အသက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဘာသေတမ်းစာလဲ။ အဖေ ကုပေးမှာပါဆို"

တုဇယ်ချန်းက ဂရုမစိုက်။

"အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို အမွေတွေ ပေးခဲ့မှာ သေချာတယ်။ ခင်ဗျားတို့ လိုချင်နေတာမလား。 အိမ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်။ ကျွန်တော် သေသွားရင် ကျွန်တော့် ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို အလှူအတန်း လုပ်ပစ်မယ်။ အမေ့ ဟာတွေရောပဲ"

တုဟုန်ရိက မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်"

တုဇယ်ချန်းက အတွင်းရေးမှူးယန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဖုန်းပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သေတမ်းစာ ရေးထားပြီးပြီ။ ကျွန်တော်တို့ သေသွားရင် ခင်ဗျားတို့က သံသယ တရားခံတွေ ဖြစ်လာမှာ။ တုနျန်ယန် ရှိနေတာနဲ့တင် သက်သေ ခိုင်လုံနေပြီ။ ထန်မိသားစု လုပ်ငန်းတွေကို ရရင်တောင်မှ... ဂုဏ်သတင်း ပျက်နေတဲ့ ခင်ဗျားကို အဖေက တရားဝင် လက်ထပ်ပါ့မလား ဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

အတွင်းရေးမှူးယန်က တုန်လှုပ်သွားသည်။ အလိုလိုက် ခံထားရသော ကလေးတစ်ယောက်က ဒီလောက် ပြတ်သားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့။

တုဟုန်ရိက အတွင်းရေးမှူးယန်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့သားကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ ဘာလို့ သူ့ကို ဖုန်းပေးလိုက်တာလဲ။ သူက ငါ့သားနော်... ဒီအခြေအနေ ရောက်နေတာတောင် မင်းက သူ့ကို မညှာတာဘူးလား"

သူ့ဟန်ဆောင်မှုကို တုဇယ်ချန်း ရွံရှာစွာ ကြည့်နေမိသည်။

"သား... မိုက်မဲတာတွေ မတွေးပါနဲ့"

တုဟုန်ရိက ပြန်ချော့လိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း ပြဿနာတွေ များလွန်းလို့ အဖေ သားကို ဂရုမစိုက်နိုင် ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူက အခွင့်ကောင်း ယူသွားတာပါ။ အဖေ့ကို ယုံပါ... နှစ်ပေါင်းများစွာ ချစ်လာခဲ့တဲ့ သားကို အဖေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရက်စက်ရမှာလဲ"

သူက ပါးနပ်စွာပင် တုနျန်ယန် အကြောင်းကို ထည့်မပြောပေ။ ပြောလည်း ယုံမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

"အဖေက သားကို ကျန်းကျန်းမာမာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပဲ နေစေချင်တာပါ"

"နျန်ယန် ကိစ္စကလည်း အဖေ မှားခဲ့တာပါ။ ငယ်ငယ်တုန်းက အမှားတစ်ခုကြောင့် အခုလို ဖြစ်လာရတာ။ အဖေက နှစ်ဖက်စလုံးကို အားနာလို့ ပြန်ပေးဆပ်နေတာပါ။ သားက စီးပွားရေး စိတ်မဝင်စားတော့ ညီအစ်ကိုချင်း ကူညီကြရအောင် စီစဉ်ပေးတာပါ။ အဖေ သားကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

တုဇယ်ချန်းက ယုံချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။

"တကယ်လား"

"တကယ်ပေါ့"

"ဒါဆို နိုင်ငံခြား မသွားချင်ဘူး။ ဒီမှာပဲ နေချင်တယ်"

"နေပါ... နေပါ... သား ကျန်းမာလာဖို့က အဓိကပဲ"

"ကျွန်တော့်ကို အလိုလိုက်ဦးမှာလား။ အမေ့ကို ဒုက္ခမပေးဘူး မလား"

တုဟုန်ရိက အတွင်းရေးမှူးယန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကွယ်ရာမှာ သားကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာကိုး။

"မလုပ်ပါဘူး... အဖေက သားတို့ သားအမိအပေါ် အပြစ်ရှိပါတယ်။ သား စဉ်းစားကြည့်လေ... ဒီလောက်နှစ်တွေ အကြာကြီး ဂရုစိုက်လာတာ အတု ဖြစ်ပါ့မလား။ ငယ်ငယ်က အမှားတစ်ခုပါ..."

သူ ဆက်မပြောချင်တော့။

"အတိုချုပ်ပြောရရင်... အဖေ သားတို့ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ယုံနော်"

တုဇယ်ချန်းက ခဏ စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လုပ်ချင်တာ လုပ်ခွင့် ရှိတယ် မလား"

အတွင်းရေးမှူးယန်သည် စိတ်ပူသွားသည်။ တုနျန်ယန် ကုမ္ပဏီ ရောက်နေတာကို တားမြစ်မှာ ကြောက်နေသည်။

သို့သော် တုဇယ်ချန်းက အဲဒါကို မပြော။

"ကုမ္ပဏီက ယို့ယောင်ကို ဖိနှိပ်နေတယ်။ သူ့ကို စာချုပ်ဖျက်ပေးချင်တယ်"

တုဟုန်ရိက ရှန်ယို့ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သားဖြစ်သူက ပထမဆုံး အနေနှင့် ဒီမိန်းကလေး အတွက် တောင်းဆိုလာသည်။ ဒီကောင်မလေး မဆိုးဘူးပဲ။

"စာချုပ် ဖျက်စရာ မလိုပါဘူး။ အဖေ ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးတွေ ပေးခိုင်းလိုက်မယ်"

တုဇယ်ချန်းက အတွင်းရေးမှူးယန်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း စာချုပ်ဖျက်ချင်တယ်။ အစ်ကိုကျူးကို ခေါ်ပြီး သီးသန့် ခွဲထွက်ချင်တယ်"

တုဟုန်ရိက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

တုဇယ်ချန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကုမ္ပဏီမှာ နေပြီး ခင်ဗျားနဲ့ တခြားမိန်းမ ကြည်နူးနေတာကို မကြည့်ချင်လို့... မရဘူးလား"

တုဟုန်ရိက စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သားက စိတ်ဆိုးပြီး လက်စားချေချင်နေတာပဲ။

ဒါက ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာပဲ။ သူ ဆက်ပြီး ရှင်သန်ချင်စိတ် ရှိနေသေးတယ်။ လက်စားချေချင်တယ် ဆိုရင်လည်း လုပ်ပါစေ။ သူ့မှာ အစွမ်းအစမှ မရှိတာ။ သေတမ်းစာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ရသေးတာပဲ။

နောက်ဆုံးတွင် တုဟုန်ရိ သဘောတူလိုက်သည်။ ပြန်သွားသည့် အချိန်ထိ အတွင်းရေးမှူးယန်ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြော။ သူမလည်း ပါးစပ်မဟရဲတော့။

တုဇယ်ချန်းက သူတို့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အတွင်းရေးမှူးယန်က စစ်မှန်တဲ့ အချစ်လို့ ထင်နေတာလား။ သူမကို အမှန်တရား ပြပေးရသေးတာပေါ့။

…