အပိုင်းပို ၂

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပဲလေ။” လုယုံကျန်း၏ နက်ရှိုင်းသော အသံထဲတွင် ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ “ဒါကြောင့်မို့လို့ ကိုယ် အစောပိုင်းက ပြင်ဆင်ခဲ့တဲ့အတိုင်း ဒီနေရာလေးကို မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်မွမ်းမံပေးဖို့ ကိုယ့်အမေကို ဝါရင့်လက်သမားတစ်ယောက် ရှာခိုင်းခဲ့တာ။”

ဤအိမ်ဝိုင်းမှာ လက်ပြောင်းလက်လွှဲ အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကြားထဲတွင် အိမ်တွင်းဖွဲ့စည်းပုံနှင့် အလှဆင်မှုများစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုစဉ်က သူကိုယ်တိုင် အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး အားထုတ်ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြန်လည်မွမ်းမံပြင်ဆင်စဉ်က သူသည် စံနှုန်းများကို မြှင့်တင်ကာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား အသုံးချခဲ့သဖြင့် အရာအားလုံးက အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူမ အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ပြည့်၍ နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာမည့်အချိန်အတွက် ဤအိမ်လေးကို သူ လျှို့ဝှက်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမနှင့်အတူ တစ်သက်လုံး ပေါင်းသင်းနေထိုင်ခွင့် မရှိမှန်း သူသိသော်လည်း သူမသာ အိမ်ထောင်မပြုချင်ပါက သူမ၏ မိသားစုဝင်အဖြစ် တည်ရှိပေးနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ပြောခွင့်မရခဲ့သော စကားလုံးများနှင့် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ရသော ကိစ္စရပ်များ အားလုံးသည် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် အိမ်ဟောင်းကြီး လုမိသားစုထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြောင်း သိထားသော်လည်း ၎င်း၏ သီးခြားအခြေအနေ သို့မဟုတ် တိုးတက်မှုများကိုမူ တစ်ခါမျှ ဂရုမစိုက်မိခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် လုယုံကျန်းက သူမကို အံ့သြဝမ်းသာအောင် ပြုလုပ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည့်အခါတိုင်း သူမသည် အရာအားလုံး၏ အစပျိုးမှုကို ပို၍ပင် မသိရှိနိုင်တော့ပေ။

“အပြင်မှာ ကားသံ ကြားရတယ်။ သူတို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီ ထင်တယ်” ချင်ယိကျွင်း၏ အသံက တံခါးမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းမိခင်က “ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

“အမေ”

“အမေ”

ကျန်းမိခင်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး သူမ ကိုယ်ပေါ်က အေပရွန် ကို ဆွဲဆန့်ရင်း “အမြန်ဝင်ခဲ့ကြ” ဟု ပြောကာ သားမက်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “သားလု... ဒီအိမ်က တကယ် ကောင်းတာပဲ။ ငါတို့သမီးက တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ”

လုယုံကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “အမေ... အားနာမနေပါနဲ့။ အိမ်မှာ အခန်းတွေ အလုံအလောက် ရှိပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျန်းထန်းလေး ပေကျင်းမှာ ဘွဲ့လွန်တက်ရင် ပိတ်ရက်တွေမှာ ဒီမှာ လာနေလို့ ရတာပေါ့”

“ဒါဆို သမက်ရဲ့ မိဘတွေကို အားနာစရာကြီး ဖြစ်တော့မှာပဲ” ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း ကျန်းမိခင်၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးက မပျောက်ပျက်သွားချေ။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အိမ်ဆိုတာ လူနေဖို့ ဆောက်ထားတာပဲဥစ္စာ။ ကျန်းရှောင်ရို့နဲ့ ကျွန်တော်လည်း...” သူက သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး “နောက်တစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်နှစ်အတွင်း ပြန်လာဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”

သူ တာဝန်ယူကိုင်တွယ်ခဲ့သော စီမံကိန်းအမျိုးမျိုးမှာ အကောင်အထည် ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူကိုယ်ပိုင်အမည်ဖြင့် လည်ပတ်နေသော ကုမ္ပဏီမှာလည်း သိသိသာသာ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြည်တွင်းသို့ ပြန်လာရန်ကိစ္စကို သူတို့နှစ်ဦး ဆွေးနွေးထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းတာပေါ့၊ တကယ် ကောင်းတာပေါ့” ကျန်းမိခင်က ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့က စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အမေ... အစ်ကိုနဲ့ မရီးတို့ကော ဘယ်လိုလဲ။ ဖေဖေကော။ ရှောင်းချန်ကော ဘယ်လိုလဲဟင်။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် သမီးပြန်လာတုန်းက သူမ ငိုပြီး ကျောင်းမသွားဘူး ဇွတ်လုပ်နေတာ။ အခုထိ ဂျောက်ဂျက်လုပ်နေတုန်းပဲလား”

ကျန်းမိခင်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် မျက်နှာဝင်းပသွားသည်။ “အားလုံး အဆင်ပြေကြပါတယ်အေ။ အိမ်အသစ်မှာ မင်းအဖေက သူ့သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေ မရှိတော့ နေ့တိုင်း အပြင်ထွက်ပြီး ထိုက်ချိ ကစားတယ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် သွားဝယ်တယ်၊ ပြီးတော့ ရပ်ကွက်ထဲက အဘိုးကြီးတွေဆီက ငါးဖမ်းနည်း သင်နေတယ်။

အခုဆို အိမ်မှာ ငါးဖိုးတောင် ကုန်စရာမလိုတော့ဘူး။ မင်းအစ်ကိုက အခု ကုန်ထုတ်လုပ်မှုအလုပ်ရုံ နှစ်ခုကို တာဝန်ယူထားရပြီ။ သားမက်လုက မရီးဖြစ်သူကို အအေးစက်ရုံမှာ အလုပ်သွင်းပေးထားလို့ လစာ အများကြီး ရနေတယ်လေ။

ရှောင်းချန်အတွက် မပူပါနဲ့၊ ယောင်းမဖြစ်သူက သူမကို သေချာ ထိန်းကျောင်းပေးနေပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ စာသင်နှစ်က ‘ကျောင်းသားကောင်း’ ဆုတောင် ရခဲ့သေးတယ်”

သူမ စကားပြောပြီးနောက် သမက်ဖြစ်သူ လုယုံကျန်းက ၎င်းတို့မိသားစု၏ အဓိက အားကိုးရာ တိုင်ပြည့်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လျက် မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ယခုအခါ အပြင်လူများရှေ့တွင် ကျန်းဖခင်က သူ့ကို စနောက်ကာ “ဝတုတ်ကြီး ” ဟု ခေါ်ဆိုသည့်တိုင် မြေးမဖြစ်သူက ဘေးမှ ဝင်၍ “အဘိုး... ကြွားမနေနဲ့။ အဘွား သိရင် ဆူလိမ့်မယ်” ဟု ဝိုင်းပြောတတ်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကျန်းထန်းလေးက “တံခါးဖွင့်ပေးကြဦး။ ကျွန်တော် ရောက်ပြီ” ဟု အော်ဟစ်ကာ တံခါးကို ပုတ်တော့သည်။

ကျန်းမိခင်က သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ရင်း “ဒီကောင်စုတ်လေးက ဘာတွေ အော်နေတာလဲ” ဟု ဆိုသည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။” လုယုံကျန်းက လှည့်၍ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းထန်းလေးသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး ရှေ့တွင် ရှိနေသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း ဘရိတ်အုပ်လိုက်ကာ သေသပ်စွာဖြင့် “လု... ယောက်ဖ ၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့က သူ့ခေါင်းကို အသာထုလိုက်ရင်း “ဘာတွေ အော်နေတာလဲ” ဟု ဆိုသည်။

“မမကြီး။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းကို မကိုင်ရဘူး၊ မရိုက်ရဘူးလို့ ကျွန်တော် မမကြီးကို ပြောထားတယ်လေ”

ကျန်းထန်းလေးက လုယုံကျန်းထံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ဖက်တွဲလိုက်ရင်း “ယောက်ဖ... ကျွန်တော့်မမကို သေချာ ထိန်းပေးပါဦး။ သူက အရမ်း ကြမ်းတာပဲ”

“ငါ မလုပ်ရဲပါဘူး။” လုယုံကျန်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းထန်းလေးကို ကျန်းရှောင်ရို့ အရိုက်ရလွယ်စေရန် သူမဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

ချင်ယိကျွင်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “လာကြ၊ လာကြ။ ထမင်းစားဖို့ အချိန်တန်ပြီ”

ကျန်းထန်းလေးသည် ကယ်တင်ခြင်းခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီးမှ ခေါင်းကို မော့ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လျက် အားလုံးကို ခေတ္တစောင့်ရန် တားမြစ်လိုက်သည်။ “ဦးလေးလုကို ခဏလောက် စောင့်ကြရအောင်။ သူ မကြာခင် ပြန်ရောက်တော့မယ်”

သူ့မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ “ဒီနေ့ ဦးလေးလုက ကျွန်တော့်ကို ပါမောက္ခပိုင်နဲ့ တွေ့ပေးခဲ့တာ။ အခု ပါမောက္ခပိုင်ကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးနေတာ ဖြစ်ရမယ်”

ကျန်းရှောင်ရို့က လုယုံကျန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ မပြန်လာမီက ဤအကြောင်းကို သူ အနည်းငယ် ပြောပြခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းကို စီစဉ်ပေးရန် ဦးလေးလုကို တာဝန်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းက သူ ယခုအကြောင်းကို မပြောခဲ့ခြင်းမှာ မဆန်းတော့ချေ။

လုယုံကျန်းက သူမ၏ လက်ကို ညှစ်လိုက်ရာ သူမ စိတ်အေးအေးထားရန်နှင့် အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မိသားစုဝင်များဖြစ်ကြောင်း ပြသသည့် သဘောဖြစ်မှန်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် ဘဝဟောင်းကထက် ပို၍ ကံကောင်းခဲ့ကြသည်။ ဤဘဝတွင် သူတို့၌ မိသားစု ရှိခဲ့ကြပြီး သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေခြင်းကလည်း ပျော်ရွှင်မှုတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဤအိမ်ဝိုင်းမှာ ဟောင်ကောင်ရှိ အိမ်များထက် ပို၍ ကျယ်ဝန်းသည်။ ကျန်းထန်းလေးသည် အလယ်အိမ်ဝိုင်းထဲတွင် ခုန်ပေါက်ကာ ရယ်မောနေပြီး ထိုအချိန်တွင်မှ ကျန်းရှောင်ရို့သည် ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ကြားသိလိုက်ရတော့သည်။

ဦးလေးလုက တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သော ပါမောက္ခပိုင်သည် နိုင်ငံအတွင်း အလင်းစွမ်းအင်ဆိုင်ရာ တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် လေဆာစီမံကိန်းများကို အထူးပြုသော အမျိုးသားအဆင့် ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုကို တာဝန်ယူထားရသလို ဝါရှင်တန်တက္ကသိုလ် တွင်လည်း စာသင်ကြားပေးနေသူ ဖြစ်သည်။

ကျန်းထန်းလေး ကောလိပ်ဝင်ခွင့် လျှောက်လွှာများ ဖြည့်စွက်စဉ်က သူ၏ တရုတ်စာနှင့် ဓာတုဗေဒ အမှတ်များက ဆွဲချနေသဖြင့် ဝါရှင်တန်တက္ကသိုလ်၏ သတ်မှတ်ချက်နှင့် တော်တော်လေး ကွာဝေးနေခဲ့သည်။ လုယုံကျန်းက သူ့ကို ပေကျင်းရှိ အခြား အင်ဂျင်နီယာတက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် လျှောက်ထားရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

ကောလိပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူသည် ရူပဗေဒဘာသာရပ်တွင် ထူးခြားသော ပါရမီကို အမှန်တကယ် ပြသနိုင်ခဲ့ပြီး အဓိကဘာသာရပ်များတွင် အထင်ကြီးစရာကောင်းသော ရမှတ်များကို ရရှိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လုယုံကျန်းက နိုင်ငံခြား ရူပဗေဒစာတမ်းများကို ရံဖန်ရံခါ ယူဆောင်လာပေးသဖြင့် ကျန်းထန်းလေးသည် သိသာထင်ရှားသော တိုးတက်မှုများကို ရရှိခဲ့ပြီး ပိုမို တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လာခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် ဦးလေးလုက သူ့ကို ပါမောက္ခပိုင်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

 သူ၏ အသိပညာများကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် သာမန်ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ဦးထက် များစွာ သာလွန်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အဘိုးအို ပါမောက္ခမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ဘွဲ့လွန်ပရိုဂရမ်အတွက် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ဤဖိတ်ခေါ်ချက်က မည်မျှအထိ တန်ဖိုးရှိသနည်း။

သူ စာမေးပွဲဖြေဆိုပြီး အခြေခံသတ်မှတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ရုံမျှဖြင့် ပါမောက္ခပိုင်က သူ့ကို ဝင်ခွင့်ရအောင် ကူညီပေးမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းထန်းလေးသည် ဝါရှင်တန်တက္ကသိုလ်တွင် ဘွဲ့လွန်တက်ခွင့် လက်မှတ်ကို အသေအချာ ရရှိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

သူ ဘယ်လိုလုပ် ဝမ်းမသာဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

သူသည် လုယုံကျန်း၏ ပုခုံးကို ဖက်တွဲထားပြီး လုံးဝ လွှတ်မပေးချင်လောက်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ချင်ယိကျွင်းက လာရောက်ပြီး ကျန်းရှောင်ရို့၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ “ကျန်းရှောင်ရို့... ဒီနေ့ အမေ ဟင်းချက်နည်းအတိုင်း ကန်တုန်းစတိုင် ဝက်နံရိုးပေါင်း လုပ်ကြည့်ထားတယ်။ ဟောင်ကောင်မှာ မင်းစားခဲ့တာနဲ့ ဘယ်လိုကွာလဲ လာမြည်းကြည့်ပါဦး။ ပြီးတော့ မင်းအကြိုက်ဆုံး ဝက်ပေါင်ခြောက်နဲ့ ငါးသလဲထိုးပေါင်းလည်း လုပ်ထားသေးတယ်၊ လာစားကြည့်ဦး”

မီးဖိုချောင်အတွင်းပိုင်းမှာ အပြင်ဘက်ထက်ပင် ပိုမို ပူပြင်းနေပြီး ကျန်းရှောင်ရို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အသက်ရှူရကျပ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အိမ်ဝိုင်းမီးဖိုချောင်တွင် မီးဖိုကြီးနှစ်ခု ရှိပြီး အပြင်မှ ငှားရမ်းထားသော စားဖိုမှူးတစ်ဦးက မီးဖိုတစ်ခုတွင် အပူရှိန်အပြည့်ဖြင့် ဟင်းများကြော်နေသည်။

သူမ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရင်း ယောက္ခမဖြစ်သူက မီးဖိုနားသို့ သွားရောက်ကာ အနံ့ကို အားရပါးရ ရှူရှိုက်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ “မွှေးလိုက်တာ။”

ချင်ယိကျွင်းက အခြားမီးဖိုပေါ်ရှိ ပေါင်းအိုးကြီး၏ အဖုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖွင့်လိုက်ရာ ပဲငပိအလှော်နံ့နှင့် ငါး၊ အသားတို့၏ မွှေးရနံ့များက တစ်ခန်းလုံးသို့ လွှင့်ပျံလာပြီး သူမထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။

သူမက တရုတ်တူကို အသုံးပြု၍ အသားတစ်ဖုံးကို ညှပ်ကာ ပန်းကန်လုံးအသေးလေးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကျန်းရှောင်ရို့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျန်းရှောင်ရို့... လာမြည်းကြည့်ပါဦး”

ဆီပူနံ့ကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခိုးအငွေ့များကြောင့်လား မသိဘဲ ကျန်းရှောင်ရို့၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်သွားကာ ပျို့အန်ချင်စိတ်က ဝုန်းခနဲ ဆောင့်တက်လာသည်။

သူမ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ပြီး တောင်းပန်စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

နောက်ဖေးဝိုင်းတွင် သလဲပင်တစ်ပင်နှင့် သစ်ခွပင်တစ်ပင် ရှိပြီး ၎င်းတို့မှာ ခုတင်တင် အမြစ်တွယ်ကာ အရွက်သစ်များ စတင် ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လေပြေက ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်လာပြီး မြက်ပင်၊ သစ်ပင်တို့၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့များကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် သစ်ပင်ကို မှီထားရင်း ပျို့အန်ချင်စိတ် လျော့ပါးသွားသည်အထိ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် စားခဲ့သော ထမင်းဘူးကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူမ၏ ဝမ်းထဲတွင် ဘာမှမရှိသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အန်ထွက်လာမည် မဟုတ်ချေ။

သူမ အပူလျှပ်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အစောပိုင်းက အကူမိန်းကလေး ဝယ်လာပေးသော ဆားပါဝင်သည့် ဆိုဒါရည်ကို မသောက်ခဲ့မိသည်ကို သူမ နောင်တရမိသွားသည်။

နေထိုင်ကောင်းသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ ကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်လိုက်ပြီး ယောက္ခမဖြစ်သူကို သွားရောက် တောင်းပန်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

 ယောက္ခမဖြစ်သူက ဟင်းပွဲများကို ပင်ပန်းခံ ချက်ပြုတ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ရာ သူမ၏ အစောပိုင်း အမူအရာက တော်တော်လေး ရိုင်းစိုင်းရာ ရောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် မတ်တတ်ရပ်နေသော ယောက္ခမဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။ “ကျန်းရှောင်ရို့... မင်း... ကလေးရနေပြီလား”

ကျန်းမိခင်က သူမကို ကလေးယူရန် တိုက်တွန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ယောက္ခမမိသားစုကမူ သူမရှေ့တွင် တစ်ခါမျှ စကားမစခဲ့ဖူးချေ။ လုယုံကျန်းက သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းများကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုထားခဲ့ပုံရသည်။

ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ယခုကဲ့သို့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့သည် မြေးမျက်နှာ မမြင်ချင်ကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြခြင်း ဖြစ်မှန်း ကျန်းရှောင်ရို့ နားလည်လိုက်သည်။

သူမ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားမိကာ “မဟုတ်ပါဘူးအမေ၊ ဒီနေ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ ရာသီဥတု အရမ်းပူလို့ ဖြစ်မှာပါ။ အပူလျှပ်သွားတာ ထင်တယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သြော်... ဒါဆိုရင်လည်း အရှေ့မှာ သွားထိုင်နေလေ” ချင်ယိကျွင်းက သူမ၏ စိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးအသေးလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ပန်ကာနားမှာ ထိုင်ပြီးမှ နည်းနည်း ပြန်မြည်းကြည့်ပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းအဖေကို စောင့်ရဦးမှာပဲလေ။ တကယ်လို့ အရသာက လိုနေသေးရင် စားဖိုမှူးနဲ့ ထပ်ဆွေးနွေးလို့ ရတာပေါ့”

ငါးဟင်းပွဲ ထည့်ထားသော ပန်းကန်လုံးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရသဖြင့် လတ်ဆတ်သော လေပြေကပင် သူမအတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ပျို့အန်ချင်စရာ ဖြစ်လာပြန်သည်။ ကျန်းရှောင်ရို့သည် လည်ချောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်သော ခံစားချက် ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

သူမ အမြန် လှည့်လိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကို အဝေးသို့ ခွာထားလိုက်တော့သည်။

အရှေ့အိမ်ဝိုင်းတွင် လုပေါ်ရှီက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာပြီး ကျန်းထန်းလေး၏ ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုမှုများကြားမှ သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ မျက်နှာဖျော့တော့ကာ နှုတ်ခမ်းများ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ချွေးမဖြစ်သူ ဖြစ်သည်။ “ကျန်းရှောင်ရို့ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေမကောင်းဘူးလား”

သူမအကြောင်း ပြောဆိုသံကြောင့် လုယုံကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

 သူက သူမ၏ လက်မောင်းကို တွဲပေးလိုက်ပြီး သူမ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နဖူးပြင်မှာ အနည်းငယ် စေးကပ်နေသော်လည်း အပူရှိန်မရှိချေ။ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖျော့တော့နေသဖြင့် သူ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”

လုယုံကျန်း၏ လက်က သူမ လက်မောင်းပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူမ အဝေးသို့ ခွာထားသော ပန်းကန်လုံးမှာ အနားသို့ ပြန်လည် ကပ်ညှပ်သွားသဖြင့် ငါးညှီနံ့များက သူမ၏ နှာခေါင်းဝဆီသို့ ဇွတ်အတင်း တိုးဝင်လာပြန်သည်။

“အု...” ကျန်းရှောင်ရို့သည် ဆက်လက် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အန်ချလိုက်တော့သည်။ သူမ ပန်းကန်လုံးကို လုယုံကျန်း၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ခါးကို ထောက်လိုက်မိသည်။ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ရာသီဥတု ပူလို့ ဖြစ်မှာပါ။ နည်းနည်း ပျို့ချင်သလို ဖြစ်လို့”

“ပျို့ချင်လို့...” ဆူညံသံကြောင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသော ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် ကျန်းမိခင်တို့သည် အပြန်အလှန် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောဘဲ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားကြပြီး အိမ်ဝိုင်းထဲရှိ ယောက်ျားနှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းပြောလိုက်ကြသည်။

 “သူ့ကို ဆေးရုံခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်”

“ကောင်းပြီ။” လုယုံကျန်းက ရှေ့သို့ တိုးကာ သူမ လက်ကို ကိုင်လိုက်ရင်း တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သွားစို့၊ ဆေးရုံ သွားကြရအောင်”

သို့သော်လည်း ကျန်းရှောင်ရို့က သူ၏ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းကို ပိတ်လျက် ပန်းကန်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “မင်း အဲဒီငါးတုံးကို အမြန် စားပစ်လိုက်စမ်းပါ။ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ယမ်းမပြနဲ့တော့”

အပြစ်မဲ့သော လုယုံကျန်းမှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ ငါးတုံးကို အမြန် ဝါးမြိုပစ်လိုက်ရပြီးမှ ကျန်းရှောင်ရို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အမြန် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ရတော့သည်။

“ဖြည်းဖြည်းသွား။ မပြေးနဲ့။” ကျန်းမိခင်က နောက်ကွယ်မှ ကျယ်လောင်စွာ လှမ်းအော်သည်။ ထို့နောက် သမက်ဖြစ်သူက အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသည်ကို တွေးမိကာ အေပရွန်ကို လှမ်းယူပြီး ကျန်းထန်းလေးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

 “ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်”

ငါးတုံး မရှိတော့သည့်နောက် ကျန်းရှောင်ရို့၏ ရင်ထဲမှ ပျို့အန်ချင်စိတ်မှာ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း တံခါးဝတွင် ခြေဆွဲနေဆဲ ဖြစ်ကာ မသွားချင်သေးပေ။ “ထမင်းစားတော့မှာကို၊ ငါ ဆေးရုံ မသွားချင်ဘူး”

“ခဏလေး။” လုယုံကျန်းက ကားသော့ကို ထုတ်လိုက်သည်။ “ငါတို့ ဆေးရုံ မသွားပါဘူး၊ ထျန်းရှောင်အော်ရဲ့ ဦးလေးအိမ်ကိုပဲ ခေတ္တ သွားမှာပါ”

ကျန်းရှောင်ရို့က အိမ်ဝိုင်းထဲတွင် စုဝေးနေသော မိသားစုဝင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

 “ဒါပေမဲ့ ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ”

ဗိုက်ဆာနေတာလား။

“ဒါဆိုရင်လည်း စားပြီးမှ သွားကြတာပေါ့။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆေးရုံကို အလောတကြီး သွားရမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆွေမျိုးတွေဆီ သွားလည်သလိုပါပဲ” ချင်ယိကျွင်းက ပြောလိုက်ရင်း ထမင်းစားပွဲ ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ အမြန် ပြန်သွားတော့သည်။