" ဘဝသစ်ရဲ့ ပထမဆုံး ဖွင့်ဟဝန်ခံချက် "_ အခန်း ၁၉

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပူအိုက်စေးကပ်လာပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ လူတို့၏ စကားပြောသံများနှင့် လှည်းဘီးလိမ့်သံများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသယောင် ရှိတော့သည်။ ထိုအသံဗလံအားလုံးမှာ သူတို့နှစ်ဦးအတွက် နောက်ခံဆူညံသံမျှသာ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ကျန်ရှောင်ရို့သည် မိမိ၏ ရင်ခုန်သံ ဗုန်းဗုန်းလဲနေသည်ကို အတိုင်းသား ကြားနေရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများအားလုံး မျက်နှာဆီသို့ အလုအယက် တိုးဝှေ့တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် မိမိမျက်နှာ မည်မျှအထိ နီမြန်းနေမည်ကို သူမ လုံးဝ မတွေးရဲတော့ပါ။

သူပေးသော ပစ္စည်းမှာ တန်ဖိုးကြီးမားသလားဆိုသည်ကိုပင် မမေးမြန်းတော့ဘဲ သူတစ်ပါး မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား အလောတကြီးပင် သူမ၏အိတ်ထဲသို့ ကပျာကယာ ထိုးထည့်လိုက်မိတော့သည်။

“ရှောင်ရို့... ကိုယ့်ကို ကတိပေးမလား”

သူမ၏ အမူအရာက သဘောတူညီသည့် သဘောမျိုး ဖြစ်နေသည်ကို သိသော်လည်း လုယုံကျန်းသည် သူမ၏ နှုတ်ထွက်စကားကို ကိုယ်တိုင် ကြားချင်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝတုန်းက အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့သော အရာတစ်ခုမှာ ယခုအခါ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် တကယ်ဖြစ်ပျက်နေပြီဖြစ်ရာ ဤအခိုက်အတန့်ကို သူ အမြဲအမှတ်ရနေချင်သည်။ ဤအစပျိုးမှုတွင် မည်သည့် နောင်တမျှ မကျန်ရစ်စေရန် သူ သေချာအောင် လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှောင်ရို့၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မီးတောက်သကဲ့သို့ ပူလောင်နေသဖြင့် သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့်ပင် လက်နှစ်ဖက်နှင့် မျက်နှာကို အုပ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ အသံမှာ တိုးညှင်းလွန်းသော်လည်း လေသံကမူ ခိုင်မာလွန်းလှသည်။

“ကျမ... ကတိပေးပါတယ်”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရှက်သွေးဖြာလျက် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ လူကို မကြည့်ရဲတော့ချေ။

အတန်ကြာသည်အထိ သူတို့နှစ်ဦးလုံး စကားမဆိုဖြစ်ကြချင်။ အတန်ငယ် စိတ်အေးသွားပြီး မျက်လုံးကို ပြန်လည် ပင့်ရွှေ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ လုယုံကျန်းသည် သူမအား နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ကျန်ရှောင်ရို့ သတိပြုမိသွားသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မီးလျှံတစ်ခု တောက်လောင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာကို အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လွှဲလိုက်ရပြန်သည်။

မိမိအား ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ကြည့်နေသည့် ကျန်ရှောင်ရို့၏ အမူအရာကို ငေးမောရင်း လုယုံကျန်း၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားပြီး စိမ်းသက်လှသော ကျေနပ်ပီတိမှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံလာခဲ့သည်။

သူ့ရင်ထဲတွင် ပြောစရာ စကားလုံးများစွာ ရှိနေသော်လည်း အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးတို့ မိသားစု အဆင်ပြေပြေ ရှိကြပါတယ်”

ကျန်းထန်းချောင်သည် ညီမဖြစ်သူကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ မရီးဖြစ်သူကလည်း စိတ်သဘောထားကောင်းပြီး လက်တွေ့ကျသူဖြစ်ကာ တူမလေးမှာလည်း အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

အစ်ကိုဖြစ်သူ ကျန်းထန်းချောင်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျန်ရှောင်ရို့၏ မျက်နှာထက်တွင် သံယောဇဉ်အရိပ်အယောင်များဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး -

“အစ်ကိုကြီးက ကျမကို အလိုလိုက်ဆုံး လူပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း လုယုံကျန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် မကြုံစဖူး ထူးကဲသော အေးချမ်းမှုနှင့် နူးညံ့မှုတို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

 ကျန်ရှောင်ရို့ အတိတ်ဘဝတုန်းက ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော မိသားစုမေတ္တာကို ယခုဘဝတွင် ပြန်လည် အဖတ်ဆယ်ခွင့် ရရှိသွားသည့်အတွက်လည်း သူ ဝမ်းမြောက်မိသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ့ရင်ထဲ၌ မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် ရောယှက် လှုပ်ခတ်လာပြန်သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူအပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုနှင့် သံယောဇဉ်တို့ကို မိမိတစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကြောင့် သူ ချက်ချင်းပင် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိတော့သည်။

“နောက်ဆိုရင် မင်းကို အလိုလိုက်ဆုံးလူက ကိုယ်ပဲ ဖြစ်စေရမယ်”

သူသည် အမြဲတမ်း စည်းစနစ်ကြီးပြီး အေးတိအေးစက် နေတတ်သူဖြစ်ရာ သူ၏ တည်ရှိမှုမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများနှင့် ကွဲပြားပြီး တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ကျန်ရှောင်ရို့အနေဖြင့် သူ့အနားသို့ စတင်ချဉ်းကပ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်က တစ်နေ့တွင် ဤမျှ တိုက်ရိုက်ကျပြီး ရင်ထဲကလာသော စကားလုံးမျိုးကို ပြောလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ ထိုစကားများက သူမ၏ ရင်ကို တဒိန်းဒိန်း ခုန်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစကားလုံးများက သူမ၏ နှလုံးသားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်ကိုမူ သူမ မငြင်းပယ်နိုင်ပါ။

သူမသည် ယခင်က ချန်ချန်း ထံမှ အချစ်စာလွှာများ လက်ခံရရှိဖူးသော်လည်း လုယုံကျန်း၏ ပွင့်လင်းပြတ်သားသော ဖွင့်ဟဝန်ခံချက်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အဝေးကြီး လိုပါသေးသည်။ 

၎င်းမှာ နှုတ်ထွက်စကားနှင့် စာသားတို့၏ ကွာခြားချက်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျန်ရှောင်ရို့ ကိုယ်တိုင်ပင် အကြောင်းပြချက်ကို အတိအကျ မသိသော်လည်း မိမိ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်နေသည်ကိုမူ ကောင်းကောင်း သိနေသည်။

“ရှောင်ရို့... ကိုယ် ဒါကို တကယ် ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်ပြပါ့မယ်” ဟု သူက ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်ရှောင်ရို့၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးလို နီရဲသွားပြီး မည်သို့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ချင်။ ဘာပြောပြော အဆင်မပြေနိုင်ဟု ခံစားနေရသည်။

လုယုံကျန်းမှာမူ သူမ၏ အမူအရာကို မြင်ရရုံနှင့်ပင် ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း စာကျက်ရတာ ဘယ်လိုလဲ”

“ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားနေပါတယ်။ အရင်က အခြေခံက သိပ်မကောင်းတော့...” သူက ဆက်တိုက် ဖိအားပေး မမေးတော့သဖြင့် ကျန်ရှောင်ရို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်လည်း အကြောင်းအရာအသစ်က သူမ၏ စိတ်ကို သိပ်ပြီး ပေါ့ပါးမသွားစေပါ။ “နည်းနည်းတော့ ခက်တယ်”

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ မေးခွန်းများကို ထားလိုက်ဦး၊ ကျန်းထန်းလေး နေ့တိုင်း ယူလာပေးသည့် မှတ်စုများနှင့် အိမ်စာများကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူမ တစ်နေ့တာ၏ အချိန်အတော်များများကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

ကျန်ရှောင်ရို့သည် မိမိ၏ သင်ယူနိုင်စွမ်းကို အထင်ကြီးမိခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် လာမည့်နှစ် စာမေးပွဲကို မဆိုထားနှင့်၊ နောက်တစ်နှစ်ဆိုလျှင်တောင် အောင်မြင်ရန် မလွယ်ကူနိုင်ချေ။

“မင်းက ကျောင်းတက်ချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်ရှိ အခြေအနေကိုပဲ ပြောင်းလဲချင်တာလား”

“ဘာကွာလို့လဲဟင်။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ အောင်မှပဲ ကျမဘဝ ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ။” ကျန်ရှောင်ရို့၏ အမြင်တွင် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၌ အလုပ်ဝင်လုပ်ရခြင်းမှာ လမ်းဆုံးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အစ်ကိုဖြစ်သူ ပြောခဲ့သည်များကို ပြန်လည် သတိရမိရင်း - “ပြီးတော့ အဖေ ပြောတာတွေကိုလည်း စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ အစ်ကိုကြီးက ပြောတယ်၊ သူ တဖြည်းဖြည်းချင်း ကြိုးစားသွားရင် လာမည့်နှစ်မှာ လစာတိုးလိမ့်မယ်တဲ့။ ဆိုလိုတာက ရှင် ဘာမှ လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး”

“မင်းဘဝရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ လူတွေနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် ကိုယ် အမြဲတမ်း စိတ်ထဲ ထည့်ထားမှာပါ” ဟု လုယုံကျန်းက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပြောလိုက်သည်။

 ထို့နောက် သူက ဆက်၍ - “ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဆိုတာ နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ မင်းက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲချင်တယ်ဆိုရင် တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိပါသေးတယ်။ ကိုယ် ပြောချင်တာက ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို အတူတူ ပုံဖော်ကြရအောင်။ မင်းမှာ အဲဒီလို စိတ်ကူးရှိရင် ကိုယ် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်”

ဤစကားက ယခင်က ဖွင့်ပြောခဲ့သော စကားထက် ကျန်ရှောင်ရို့၏ စိတ်ကို ပိုမို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သူမသည် သူ့ကို မော့မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ရာ သူတို့၏ အကြည့်ချင်းက ထပ်မံ ဆုံစည်းသွားခဲ့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဟင်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျမ အခု အခြေအနေကို တော်တော်လေး ကျေနပ်နေပါပြီ။ မိသားစုလည်း အနားမှာ ရှိတယ်၊ အလုပ်လည်း ရှိတယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေလည်း ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အခုဆို... ရှင်လည်း ရှိနေပြီပဲဥစ္စာ”

သူမ မနှစ်သက်သော အရာများနှင့် လူအချို့ ရှိနေသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဘဝဆိုသည်မှာ ထိုသို့ပင် မဟုတ်ပါလော။ အရာအားလုံးက ကိုယ်ဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်မလာနိုင်ပါ။ တခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

“ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ စဉ်းစားပါ” လုယုံကျန်းက သူမကို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ဘဝတွင် တခြားသူအားလုံးထက် ပိုမို အရေးပါသော နေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှောင်ရို့ ကိုယ်တိုင် သတိမထားမိသော်လည်း သူမ ဖခင်အပေါ် စိတ်ပျက်နေမှုမှာ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမက မသိစိတ်ဖြင့် ‘မိသားစုလည်း အနားမှာ ရှိတယ်’ ဟု သာမန်ကာလျှံကာ ပြောသွားသော်လည်း၊ ဖခင်ဖြစ်သူကိုပါ ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

 သို့သော် ကျန်ရှောင်ရို့၏ စရိုက်အရ မိဘများကို အရေးအကြီးဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားပါက ‘အမေနဲ့ အဖေ ရှိတယ်’ ဟု ပြောလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူမက စည်းစနစ်ကို အမြဲတန်ဖိုးထားသူ မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် သူမ၏ မိသားစုအပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်မှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းသည်ကိုလည်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဤအချက်က သူမသည် ဘဝသစ်တစ်ခုကို စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး ယခုဘဝမှ ဆွေမျိုးများမှာ အတိတ်ဘဝက လူများနှင့် မတူညီတော့ကြောင်း သူ့ကို ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။

လုယုံကျန်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ကျန်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူ စီစဉ်ထားသော အစီအစဉ်များအပေါ် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တွေဝေတုံ့ဆိုင်းမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မဟာဗျူဟာများနှင့် စီမံမှုများတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်မိခြင်းပင် တည်း။

သူတို့ နှစ်ဦး ဆန်းကျူရပ်ကွက်ဆီသို့ လမ်းလျှောက် ပြန်လာခဲ့ကြရာ ကားမှတ်တိုင် အနည်းငယ်မျှသာ ဝေးသော်လည်း တစ်နာရီကျော်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

သူမ၏ အိမ်တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီးနောက် လုယုံကျန်းသည် လမ်းလျှောက်ရသဖြင့် ကျန်ရှောင်ရို့ ပင်ပန်းနေမည်ကို သိသောကြောင့် မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေသည့်ကြားမှ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ပင်ပန်းသွားပြီ။ ခဏနေရင် ခြေထောက်ကို ရေနွေးနွေးလေးနဲ့ စိမ်ပြီး သေချာ နှိပ်နယ်လိုက်ဦးနော်”

“ဟုတ်ကဲ့”

“ရှောင်ရို့... ကိုယ် တကယ် ပျော်ပါတယ်” လုယုံကျန်းက ရင်ထဲကလာသော စကားကို ဆိုသည်။

သူမနှင့်အတူ ဤလမ်းခရီးကို အတူ လျှောက်လှမ်းခဲ့ရခြင်းက သူ့ကို အတိုင်းထက်အလွန် ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

ကျန်ရှောင်ရို့သည်လည်း လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး မနားတမ်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့မိသည်ကို အံ့ဩနေမိသည်။ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါမှ အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး -

“ဒါနဲ့... အဲဒီ ခွက်တစ်စုံက ဘာထူးခြားလို့လဲဟင်”

“ဒါက ကြံ့ဂျိုနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ခွက်တစ်စုံ လေ” လုယုံကျန်း၏ အသံမှာ ကြည်လင် ပြတ်သားလှသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားပြောလာခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ လည်ချောင်းမှာ အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေပြီး အသံမှာ ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေကာ နားထောင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ “သူတို့က နက်ရှိုင်းတဲ့ သံယောဇဉ်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ရှောင်ရို့... ဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ဖွင့်ဟဝန်ခံချက်ပဲ”

ကျန်ရှောင်ရို့၏ နှလုံးသားမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ရိုမန်တစ် မဆန်သော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်မိသည်။

“ဒါဆို... အဲဒါ တန်ဖိုးကြီးမှာပေါ့နော်”

“မကြီးပါဘူး...”

အတိအကျ ပြောရလျှင် ထိုစဉ်မှာပင် ကျန်းထန်းလေး သည် ပြတင်းပေါက်ကို ကပျာကယာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အစ်မ... အစ်ကိုလု... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျနေရတာလဲ။ ကျနော်က အစ်မတို့နောက်ကနေ ၁၅ မိနစ်လောက် နောက်ကျပြီးမှ ထွက်လာတာတောင် အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ!”

ကျန်ရှောင်ရို့မှာ ရှက်လွန်းသဖြင့် မော့မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ရှိနေစဉ် လုယုံကျန်းကမူ ပွင့်လင်းစွာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ငါတို့က မင်းနဲ့ မတူဘူးလေ။ သေချာပေါက် ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့ရတာပေါ့”

ကျန်းထန်းလေး ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားပြီးနောက် သူက သူမအား တည်ငြိမ်စွာပင် - “မင်း အိမ်ထဲဝင်သွားတာကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ်။ မနက်ဖြန်မနက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်ရှောင်ရို့သည် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားရင်း သူ့ကို တစ်ချက် ပြန်လည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ တစ်ပါးသူအပေါ် ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် သံယောဇဉ် တွယ်ညှိမိသွားခြင်းမှာ သူမ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။

လုယုံကျန်းသည် သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရှုပြီးမှ မိမိနေရာသို့ ပြန်ရန် လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူနှင့် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုထားသော ဖန်ဟိုင်ဖန်း ရောက်ရှိလာပြီး အမောတကောဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

“မင်း ဒီတစ်ခါမှ ပြန်မရောက်သေးရင်တော့ ငါ မင်းကို လုံးဝ ပစ်ထားတော့မှာ။ အမှန်ပဲ!”

သူသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လာခဲ့စဉ်ကလည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်ခဲ့ရရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညှိုးငယ်လျက် ဒေါသတကြီး တုန်ရင်နေရှာသည်။

လုယုံကျန်းကမူ သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာပင် အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးကာ စီးကရက်ကို ချပေးလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်ကောက်နေသော ဖန်ဟိုင်ဖန်းမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပြေသွားတော့သည်။

“မင်းကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ။ တစ်ချက်ရိုက်ပြီးမှ သကြားလုံး ကျွေးတတ်တာ။ ငါကတော့ ခံရမြဲပဲ!”

ဖန်ဟိုင်ဖန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း -

“ပထမဆုံး အလုပ်ကိစ္စ အရင်ပြောရအောင်။ အဲဒါပြီးရင် ငါ အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်ရေးဝအောင် ပြန်အိပ်ရမယ်။”

“မင်း စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ ချန်ချန်း ရဲ့ သဲလွန်စလေ... သူ့မိသားစုက အဓိက ပြဿနာပဲ။ သူတို့က ပြည်ပကနေ ငွေလွှဲတာတွေကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက လက်ခံရရှိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ပြည်ပနဲ့ ပုံမှန် ဆက်သွယ်မှု ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားတော့ မတွေ့ရဘူး။ ဒါပေမဲ့... ငါ ဆက်ပြီး စုံစမ်းမယ်ဆိုရင် မင်းအဖေကို သတင်းပို့ရလိမ့်မယ်။ ငါ ဒီထက်ပိုပြီး စုံစမ်းလို့ မရတော့ဘူး၊ မင်း သဘောပေါက်တယ်မလား”

“ဒါဆို လုံလောက်ပါပြီ။ ချန်ချန်း ရဲ့ အလုပ်နောက်ကွယ်က ကိစ္စကကော ဘာလဲ”

“သူက ရုပ်ရှင်ရုံ ဒါရိုက်တာနဲ့ အသိဟောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာပဲ စုံစမ်းရသေးတယ်... တခြားဘာမှ မတွေ့ရသေးဘူး...”

“ကိစ္စမရှိဘူး။ ဒါဆို ရပြီ။ ဒီကနေ ဆက်ပြီး ငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။ စာပေတိုက် အကြီးအကဲရဲ့ အခြေအနေကကော ဘယ်လိုလဲ”

“အာ... အဲဒါကတော့ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မကိုပဲ မေးလိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။” ဖန်ဟိုင်ဖန်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် မျက်လုံးကို လွှဲလိုက်သည်။

“သူမ မင်းကို ဘာမပြောခဲ့လို့လဲ။ မြန်မြန်ပြောပြီး အဆုံးသတ်စမ်းပါ။ ငါ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်” လုယုံကျန်းသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးစိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဖန်ဟိုင်ဖန်း၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး -

“အဲဒါက... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နဲ့ ပုံနှိပ်စက်ရုံ ဒါရိုက်တာက အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေကြလို့လေ။ ဒီအလုပ်ကိုလည်း ဒါရိုက်တာကပဲ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူတို့ သိလာတာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဆိုတော့ စုံစမ်းရတာ မလွယ်ဘူး။

ဒီနှစ်အစပိုင်းမှာ စာအုပ်အုပ်ရေ တစ်သုတ်ကို ပုံနှိပ်ခဲ့ပြီး၊ စာမူပြင်ဌာနက နောက်ဆုံးမှာ လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားတယ်လို့ စုံစမ်းသိရတယ်။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်နေမလားတော့ ငါ မသိဘူး”

လုယုံကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး -

“အဲဒီအပိုင်းက မင်းနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး၊ ငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။

“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ” ဖန်ဟိုင်ဖန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လီမင်ချီ လာရောက်တောင်းပန်ခဲ့သည့် ကိစ္စမှာ ဖန်ဟိုင်ဖန်းအတွက် ခေါင်းစားစရာ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ကြားထဲတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူ အလွန် သိချင်နေမိသည်။

သူ စုဆောင်းရရှိခဲ့သော အချက်အလက်များအရ လီမင်ချီသည် သူ၏ နှမဖြစ်သူအတွက် မုသားစကားများကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ လုပ်ကြံဖန်တီးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတွေ့အကြုံအရဆိုလျှင် ထိုသူသည် အလွန်ဆုံး အဆူခံရရုံသာ ရှိမည် ဖြစ်သော်လည်း ရလဒ်ကမူ ဘာလဲ... လီမင်ချီ ထောင်ထဲ ရောက်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

တခြားအရာတွေကို မပြောထားနှင့်ဦး၊ ထိုသူက လမ်းကြားထဲတွင် လူအများရှေ့၌ ကျန်ရှောင်ရို့ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ပြီး မည်သို့ တောင်းပန်ခဲ့ရသနည်း။

လုယုံကျန်းသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး -

“အဲဒါက လှည့်ကွက် အသေးအဖွဲလေးတစ်ခုပါ” ဟု ဆိုသည်။

“ဘာလှည့်ကွက်လဲ။ မြန်မြန် ပြောပြစမ်းပါ!”

လုယန်းကျန်းသည် သူ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော နည်းလမ်းများကို သူနှင့် မျှဝေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့မှာ ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသူများ မလုပ်ဆောင်နိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကူညီသူများမှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသဖြင့် တိုးတက်မှု နှေးကွေးနေရခြင်းမှာ နှမြောစရာပင် ဖြစ်သည်။

ဖန်ဟိုင်ဖန်းနှင့် ကိစ္စ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် သူသည် အချက်အလက် အချို့ကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ညမှောင်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ အဝတ်အစား လဲလှယ်၍ အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စာပေတိုက်တွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် သတင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ စာမူပြင်ဌာန၏ ခေါင်းဆောင်ကို တစ်ရက်အတွင်း အပြောင်းအလဲ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ ရာထူးတစ်ခုကိုလည်း အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် တိုးမြှင့်ပေးခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သက်ရောက်မှု အနည်းဆုံးဖြစ်စေရန်အတွက် ယခင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဟောင်းကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားသော ဝန်ထမ်းများသည် နောက်ဖေးတံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြပြီး၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သစ် ဖုတုန်းယွင် သည် ထိုနေ့တွင်ပင် ရာထူးကို ဆက်ခံခဲ့သည်။

ပုံမှန် အစည်းအဝေးစားပွဲတွင် ထိုင်နေရင်း ဖုတုန်းယွင်သည် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီး -

“ကျမက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟုတ်လား...”

မိမိ၏ အဆက်အသွယ်များကို အခိုင်အမာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဟောင်းသည် ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြချေ။

အကြီးအကဲဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာမူ အုံ့မှိုင်းနေခဲ့သည်။ ယခင် စာမူပြင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် အမြဲတမ်း စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းမွန်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း သူမ အဖမ်းခံရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ “နိုင်ငံတော် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဖျက်ဆီးခြင်း” ဟူသော ပြစ်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ 

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ် အရှုပ်တော်ပုံများမှာ သူ၏ မျက်စိအောက်တွင်ပင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းမှာ သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဝါစဉ်အရဆိုရင် မင်းအလှည့်ပဲ” ဟု အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင်က ဌာနခွဲအတွင်းရေးမှူးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ဒီအပတ်ထဲမှာ ကိုယ်ကျင့်တရား ပညာပေး သင်တန်းတစ်ခုကို စီစဉ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဆန်းစစ်မှုတွေ လုပ်ပါ။ အားလုံးက အထက်ကနေ အောက်အထိ အမြဲတမ်း သတိရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ်”

ဤကဲ့သို့ တက်ကြွလှုပ်ရှားစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ဆန်းစစ်ခြင်းနှင့် ပြုပြင်တည့်မတ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များ ကြားထဲတွင် ကျန်ရှောင်ရို့ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသည့် သတင်းမှာမူ လူမသိသူမသိ တိတ်တဆိတ်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေတော့သည်။