အပိုင်း ၂၂၉ ( Educated Youth 14 )

ကုမင်ရှိူ့ ကောလိပ်တက်ခွင့်ရမှသာ ရှန်းမူကျေးရွာမှ လူများသည် ယခုအခါ သူက ယခင်ကနှင့် တော်တော်ကွာခြားသော လူတစ်ဦး ဖြစ်မှန်း သိသွားကြသည်။

ယခင်ကုမင်ရှိူ့က ရုပ်ချောသည်ဆိုလျှင်ပင် သူက သာမန်ချောမောသော လယ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပြီး ယခု ကုမင်ရှိူ့နှင့် မတူချေ။ သူ့တွင် ဓားမျက်ခုံးများ၊ တောက်ပသော မျက်လုံးများနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာများ ရှိသည်။ ယန်ကျင်းဇီမှလွဲ၍ ရွာရှိ ပညာတတ်လူငယ်များထက် သူက မြို့သားနှင့် ပိုတူနေသည်။

နဂါးများသည် နဂါးများကို မွေးကြပြီး ဖီးနစ်များသည် ဖီးနစ်များကို မွေးကြကာ ကြွက်များ၏ သားများက တွင်းတူးနိုင်သည်။ ဖခင်တွင် အရည်အချင်းရှိလျှင် သားလည်း ညံ့မည်မဟုတ်ချေ။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ရှန်းမူကျေးရွာမှ လူများသည် သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ လာကြသည်။

ယန်ကျင်းဇီသည်လည်း စိတ်ကောင်းဝင်ပြီး အရာရာမှာ ဤရက်များတွင် အလွန်ချောမွေ့နေသည်။

ထိုနှစ်တွင် သူ့မိဘများသည် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သော်ငြား အဆက်အသွယ်အချို့ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ မူလပိုင်ရှင်ကို ထောက်ခံစာဖြင့် တက္ကသိုလ်တက်ရန် ခေါ်ဖို့လည်း သူတို့ တွေးခဲ့ကြသည်။

ယခု သူ့မိဘများက ပြန်လည်ထူထောင်ရေး လုပ်ပြီးပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ကောလိပ်ပညာရေးကို ထိခိုက်နိုင်ခြေမှာ ပို၍ နည်းပါးသွားပြီပင်။

ကုမင်ရှိူ့ကကော ဘယ်လိုလဲ?

ကုမင်ရှိူ့၏ ဖခင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေသည်မှာ အနှစ် ၂၀ နီးပါးရှိပြီဖြစ်သည်။ ထိုသို့ကျူးလွန်သောအခါတွင် အခြေအနေသည် နောက်ပိုင်းတွင်ကဲ့သို့ ဆိုးရွားခြင်းမရှိချေ။ ကုမင်ရှိူ့၏ မိခင်က ကုမင်ရှိူ့ကို ခေါ်သွားကာ နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပြီး ကုမင်ရှိူ့ကို သူ့ပထွေး၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းတွင် စာရင်းသွင်းခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ရွာမှ ကုမင်ရှိူ့၏ ပညာရေးကို ရံဖန်ရံခါ ဆွဲထုတ်တတ်သော်ငြား၊ ကုမင်ရှိူ့၏ နောက်ခံမကောင်းမှန်း လူတိုင်း သိသော်ငြား အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းက သူ၏ ကောလိပ်ပညာရေးကို မထိခိုက်ချေ။

ဤတစ်ကြိမ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် နောက်ခံအခြေအနေက တကယ် ဆိုးလျှင်၊ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံရေးပြဿနာများနှင့်ဆိုလျှင် ဝင်ခွင့်ရလျှင်ပင်၊ ပယ်ချခံရမည်မှန်း သိရမည်ပင်။

ကုမင်ရှိူ့သည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ သူ ထင်သည်ထက် များစွာပိုမိုရိုးရှင်းသည်ဟု ခံစားမိသော်ငြား အခြားသူများ၏ အခြေအနေကို သူ နားမလည်ပေ။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်မရလောက်ဘူးဟု သူ ခံစားနေရနေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံး၌ ဝင်ခွင့်စာကို သူ ရသောအခါ သူ့စိတ်များ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူ တကယ်ကြီး တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရတာပဲ!

ယခင်က ယန်ကျင်းဇီအတွက် သူ တော်သည်မှာ မလုံလောက်ဟု သူ အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။ ဒါပေမယ့် သူ ကောလိပ်ရောက်ရင်တော့ အားလုံး ပြောင်းလဲသွားမှာမလား?

ကုမင်ရှိူ့၏ စိတ်ခံစားမှုများမှာ ပိုပိုပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြင့် သူသည် သူ၏ ခံစားချက်များကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လူအုပ်ရှေ့တွင် ယန်ကျင်းဇီကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ရှန်းမူကျေးရွာမှ လူများသည် လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အလေးအနက် မထားခဲ့ကြချေ။

ဒီလိုကိစ္စကောင်းမျိုး ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ဖက်တာက အဆင်ပြေတယ်!

ကုယွီပေါင်၏ ပါးစပ်ထောင့်များ တွန့်သွားသည်။

သူ ဝင်ခွင့်ရသော တက္ကသိုလ်ကလည်း အရမ်းကောင်းသော်ငြား သူ့အစ်ကိုကြီးနှင့် ယန်ကျင်းဇီတို့၏ တက္ကသိုလ်ထက်တော့ ညံ့သည်။

သူတို့ ယခင်က စာသင်နေစဉ်တွင် သူတို့၏ မတူကွဲပြားသော တိုးတက်မှုများကြောင့် ယန်ကျင်းဇီက သူတို့ကို တစ်ဦးချင်း သင်ပေးခဲ့ပြီး သူနှင့် သူ့အစ်ကိုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သို့မှမဟုတ် မရည်ရွယ်ဘဲ အမြဲခွဲထုတ်ခဲ့သည်...

ယန်ကျင်းဇီက သူ့အစ်ကိုကြီး၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို ချီးကျူးသည်ကို အမြဲကြားနေရပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးက အထက်တန်းကျောင်းစာ ပြီးသွားပြီမှန်း ကြားခဲ့ရသော်ငြား သူ လေးလေးနက်နက် သဘောမထားခဲ့ပေ။

သူ့အစ်ကိုကြီးက သူ့ခေါင်းအုံးဘေးမှ လူ ဖြစ်နေသောကြောင့် ယန်ကျင်းဇီက ချိုမြိန်သောစကားများ ပြောနေသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

ယန်ကျင်းဇီ၏ ပါးစပ်က အမြဲတမ်း ချိုနေတာပဲမလား? သူက ဟိုအန်တီတွေကိုတောင် “အစ်မ“ လို့ ခေါ်နိုင်တယ်!

ရလဒ်ကတော့… သူ့အစ်ကိုက စာမေးပွဲမှာ သူ့ထက် ပိုတော်ခဲ့တယ်!

ယန်ကျင်းဇီက သူ့အစ်ကိုကို အနိုင်မကျင့်နိုင်အောင် အနာဂတ်တွင် ယန်ကျင်းဇီကို ဖိနှိပ်ဖို့ပင် သူ တွေးခဲ့သည်... တကယ်တော့ သူ အရမ်းအတွေးများခဲ့တာပဲ! သူ သူ့အစ်ကိုကြီးနဲ့တောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး!

ကုယွီပေါင် စိတ်ပျက်သွားသည်။

ကုယွီလန်နှင့် ကုယွီရှန်းတို့သည် ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲကြသည်။ အဆုံး၌မူ နှစ်ယောက်စလုံး ဝင်ခွင့်မရခဲ့ကြချေ။

“ စာမေးပွဲမအောင်လို့ စိတ်မပူနဲ့။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ငယ်သေးတယ်။ ကျောင်းတက်ပြီး နောက်ကျရင် စာမေးပွဲဖြေလို့ရတယ်။ “ ယန်ကျင်းဇီက ပြောလေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို အသက်အရွယ် မခွဲခြားဘဲ ယခင်ဆယ်နှစ်တွင် ကောလိပ်တက်ခွင့်မရှိခဲ့သူများဟာ အထူးတလည် များပြားစွာဖြင့် ပါဝင်ဖြေဆိုခဲ့ကြသည်။ စာမေးပွဲမေးခွန်းက မခက်သော်ငြား စာမေးပွဲအောင်ဖို့မှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။

ကုယွီလန်နှင့် ကုယွီရှန်းတို့သာ ကျောင်းတက်ပြီး နောက်ထပ်နှစ်နှစ်ကြာ အထက်တန်းကျောင်းအသိပညာကို စနစ်တကျလေ့လာခဲ့မည်ဆိုလျှင်... ထိုအချိန်တွင် စာမေးပွဲမေးခွန်း ခက်လျှင်တောင်မှ သူတို့ စာမေးပွဲအောင်ရန်အတွက် အခက်အခဲများ လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

ယခု ဖြေရှင်းရမည့် ပထမဆုံးကိစ္စမှာ လူတိုင်း ဘာဆက်လုပ်ရမည်ဟူသော ကိစ္စပင်။

ကုမိသားစုမှ အားလုံးက ယန်ကျင်းဇီကို ကြည့်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်တာလုံး ဖိနှိပ်မှုဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် သူတို့သည် ယန်ကျင်းဇီ၏ စကားကို နားထောင်ခြင်းနှင့် ကျင့်သားရခဲ့ကြ၏။

ယန်ကျင်းဇီက ပြောသည် : “ ယွီလန်နဲ့ ယွီရှန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက အလယ်တန်းကျောင်းတက်ဖို့ မြို့ကို သွားမယ်၊ ပြီးရင် အထက်တန်းကျောင်း မဟုတ်ရင် နည်းပညာအလယ်တန်းကျောင်းမှာ တက်ရမယ်။ ယွီခန်းအတွက်ကတော့ ရွာမှာ မွေးစားမယ့် မိသားစုကို ငါတို့ ရှာရမယ်။ “  

သူတို့မြို့တွင် မူလတန်းနှင့် အလယ်တန်းကျောင်းများ ရှိသည်။ ကုယွီလန်နှင့် ကုယွီရှန်းတို့သည် မြို့ထဲတွင် အလယ်တန်းကျောင်း တက်နိုင်ပြီး နေ့တိုင်း အိမ်ပြန်နိုင်သည်။

ဤနှစ်တွင်တော့ ကုယွီခန်းကို တခြားသူများ၏ အိမ်များတွင် နေခိုင်းမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကုယွီလန်နှင့် ကုယွီရှန်းတို့ စာလေ့လာရန် ကောင်တီသို့ သွားသောအခါ ကုယွီခန်းအတွက် အခြားအစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် မြို့တော်၌ အခြေချနေပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ကုယွီခန်းကို မြို့တော်သို့ ခေါ်သွားပြီး သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ကူညီမည့် လူကို ရှာရန် ပိုက်ဆံထုတ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ကုမင်ရှိူ့၏ မောင်နှမအငယ်များထဲတွင် ယန်ကျင်းဇီသည် ကုယွီရှန်းကိုသာ နှစ်သက်သော်လည်း တာဝန်အရ သူသည် ကုယွီခန်းကိုလည်း ကောင်းစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်မည်ဖြစ်သည်။

ကုမိသားစုဝင် အားလုံးက သဘောတူကြပြီး မကြာမီတွင် ယန်ကျင်းဇီနှင့် ကုမင်ရှိူ့တို့သည် မြောက်ဘက်သို့ သွားမည့် ရထားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

ယင်းကား ကုမင်ရှိူ့၏ ပထမဆုံးခရီးစဉ်ပင်။

သူ၏ ဇာတိမြို့သည် တဖြည်းဖြည်း နောက်ကျကျန်ခဲ့ပြီး သူ့ရှေ့တွင် အသစ်စက်စက် အနာဂတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်... သူ ကြောက်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူ့ဘေးနားရှိ ယန်ကျင်းဇီကို ကြည့်မိသော် သူ လုံးဝ မကြောက်ခဲ့ပေ။

သူ နည်းနည်းလေး စိတ်ပူနေသည် — ယန်ကျင်းဇီရဲ့ မိဘတွေက သူ့ကို သဘောကျပါ့မလား? ယန်ကျင်းဇီက အရမ်းထူးချွန်တယ်။ သူ့မိဘတွေ… ယန်ကျင်းဇီက ယောက်ျားကြိုက်တာကို သူတို့ လက်ခံနိုင်ဖို့ ခက်ခဲနေမယ်မလား?

ယန်ကျင်းဇီ၏ မိဘများက ကုမင်ရှိူ့ကို မကြိုက်ခြင်းမျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာနိုင်ချေ။

သူ့ဘဝ ပြေလည်သွားပြီးနောက် ယန်ကျင်းဇီသည် လှည့်ပတ်ကာ သူ့မိဘများနှင့် မောင်နှမများကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။

သူ့မိသားစုက လူများဟာ တကယ်ပင် နည်းနည်းဒုက္ခရောက်ပြီး သူ့အား ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် ရွာပို့လိုက်သည်။ သို့သော်ငြား သူတို့ကဲ့သို့ လူများဟာ အဆက်အသွယ်များ ရှိကြပြီး ပြင်ဆင်မှုများလည်း လုပ်ထားပြီးဖြစ်၍ သူတို့တွင် ဆိုးရွားသော ဘဝမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် အဝတ်အစား ပြတ်လပ်မှု မရှိခဲ့ချေ။ သူတို့ တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်ခံနေရသည်သာ ဖြစ်‌ခဲ့သည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် ယန်ကျင်းဇီသည် သူတို့အား အလွန်အမင်း အဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ ပြန်လည်ခန့်အပ်ခံရသောအခါမှ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ပတ်သက်သည့် စာအထူကြီးတစ်စောင်ကို သူ ရေးခဲ့သည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် ရှန်းမူကျေးရွာကို ရောက်သွားပြီးနောက် အစပိုင်းတွင် ပစ္စည်းမျိုးစုံရောင်းခဲ့ပြီး အသက်မွေးခဲ့ကာ သူ့လက်ထဲတွင် ရှိသော ပစ္စည်းအားလုံး ရောင်းကုန်သွားသောအခါ ပိုက်ဆံချေးပြီး အသက်မွေးခဲ့သည်ဟု ယန်ကျင်းဇီက စာထဲတွင် ပြောခဲ့သည်။ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ပိုက်ဆံမချေးချင်သောအခါ ကုမင်ရှိူ့ကို အားကိုးရန် သူ စိတ်ကူးခဲ့သည်။

သူသည် သူ အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းကို စာထဲတွင် မရေးခဲ့ဘဲ ကုမင်ရှိူ့အကြောင်းကိုပင် တိုင်တန်းခဲ့ကာ ကုမင်ရှိူ့က သူ့ကို အတင်းအကြပ် စာကျက်ခိုင်းသည်ဟု ညည်းညူသည်...

ထိုသို့သော စာသည် အဖေယန်နှင့် အမေယန်ကို အရှက်ရစေခဲ့သည်။

သူတို့သည် သူတို့သားကို ကောင်းကောင်းသိပြီး စာထဲတွင် ရေးထားသော အရာများက သူတို့သား လုပ်နိုင်သည့် အရာများ အမှန်ပင်။

ယခုတော့ သူတို့၏သားက ပေကျင်းတွင် ရှိသော အကောင်းဆုံးတက္ကသိုလ်တွင် တက်ရောက်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံး အလွန်ကျေနပ်စွာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ၎င်းတို့အားလုံးက... ကုမင်ရှိူ့၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်သင့်သည်ဟု သူတို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။

သူတို့သည် ကုမင်ရှိူ့ကို ခဏတာ ကျေးဇူးတင်ခဲ့ကြသည်။

ယန်ကျင်းဇီနှင့် ကုမင်ရှိူ့တို့သည် ရထားပေါ်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ၊ ညပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ရထားပေါ်ကဆင်းပြီးနောက် ယန်မိသားစုက သူတို့ကို ချက်ချင်း လာခေါ်သွားသည်။

ယန်မိသားစုအိမ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဖခင်ယန်နှင့် မိခင်ယန်သည် ယန်ကျင်းဇီတွင် ဖြူစင်သော အသားအရည် ရှိပြီး သူ့လက်တွင် အသားမာများ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ စစမြင်မြင်ချင်းကတည်းက ယန်ကျင်းဇီဟာ အလုပ်များစွာ မလုပ်ခဲ့မှန်း ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် ကုမင်ရှိူ့က ကြီးမြတ်သော ကျေးဇူးရှင်တစ်ဦးအဖြစ်လည်း သူတို့ မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။

သူတို့မိသားစုမှ လူများသည် အလုပ်မျိုးစုံလုပ်ရသည်မှာ ခက်ခက်ခဲခဲ မရှိသော်ငြား ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင်မှ လယ်အလုပ်ကိုလည်း လုပ်နေရနေဆဲဖြစ်သည်။ ရလဒ်ကမူ လူတိုင်းဟာ အသားအရေ ညိုမဲပြီး ကြမ်းတမ်းသော လက်များ ရှိသည်။ ယန်ကျင်းဇီ၏ လှပသော ညီအစ်မများစွာသည် ရွာအမျိုးသမီးများနှင့် တူသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယန်ကျင်းဇီသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော သခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသေးသည်။

လေး၊ငါးနှစ်အကြောင်းကို အဖေယန်နှင့် အမေယန်က မေးသောအခါ ယန်ကျင်းဇီက ပိုဖြေလေသည် : “ ပထမနှစ်နှစ်မှာ ကျွန်တော် သနားစရာကောင်းခဲ့ပေမယ့် ကုမိသားစုအိမ်ကို ပြောင်းပြီးနောက်တော့ ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးပြီး တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အဝတ်တွေကို လျှော်ပေးတယ်။ လယ်မှာလည်း အလုပ်လုပ်စရာ မလိုဘူး။ တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ “  

“ လယ်အလုပ် မလုပ်ရင် မင်း ဘာစားလဲ? “ အဖေယန်က မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။

“ မင်ရှိူ့နှင့် သူ့ညီက ဝါးရက်တတ်တော့ ကျွန်တော် သူတို့ကို ကူညီပေးတယ်လေ။ “ ယန်ကျင်းဇီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြော၏။

အဖေယန်သည် သားဖြစ်သူ၏ လက်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့သားက တခြားသူ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ကူပေးမယ့် လူနဲ့ လုံးဝကို မတူတာ!

ယန်ကျင်းဇီသည် သူ့အဖေကို အပြစ်ကင်းစွာ ကြည့်နေသည်။ သူ တကယ် အလုပ်အများကြီး လုပ်ခဲ့တယ်! သို့သော် သူသည် လက်အိတ်များကို ဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီး ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုကိုလည်း အာရုံစိုက်လေ့ရှိသည်။ မျက်နှာလိမ်းရန်အတွက် တခြားသူများ သုံးသော နှင်းခရင်မ်ကို သူက မနှမြောဘဲ သူ့လက်များတွင် လိမ်းခဲ့သောကြောင့် သူ့လက်များက အတော်လေး နူးညံ့နေသည်။

တကယ်တော့ သူ့လက်ဖဝါးလည်း အနည်းငယ် အသားမာတက်နေပြီး တခြားသူများထက် အနည်းငယ် နည်းရုံသာ ဖြစ်သည်။

အမေယန်သည် ကုမင်ရှိူ့ကို တောင်းပန်စွာ ကြည့်သည်။

ထမင်းစားသောအခါတွင် ယန်မိသားစု၌ ကြက်သားနှင့် အသားများ ရှိသည်။ ယန်ကျင်းဇီ၏ တူများနှင့် တူမများသည် အစာစားခြင်းကို မရပ်နိုင်ကြပေ။ ယန်ကျင်းဇီကလည်း အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောသည် : “ အိမ်မှာ စားရတာက ပိုကောင်းတယ်။ ဒီနှစ်အနည်းငယ်ထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်လကို ဆယ်ရက်လောက် အသားစားခဲ့တယ်။ ကျန်တဲ့ ရက် ၂၀ မှာ ငါးနဲ့ ပုဇွန်တွေပဲ ကျွန်တော် စားရတယ်။ ငါးနဲ့ ပုဇွန် စားရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ! “  

အဖေယန်နှင့် အမေယန် : “ … “ တစ်လကို ဆယ်ရက် အသားစားရတာ ဘာကို ညည်းညူနေတာလဲ! သူတို့ အရမ်းဗိုက်မဆာရပေမယ့် သူတို့တောင် တစ်လ တစ်ခါ အသားမစားဘူး!

သူတို့ရဲ့ သားငယ်လေး၊ သူ့ဘဝက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်!

ဒါနဲ့... ဒါဆို ကုမင်ရှိူ့ က ဘာလို့ သူတို့သားအပေါ် အရမ်းကောင်းနေတာလဲ? သူ့မှာ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား?

ယန်မိသားစု၏ နေအိမ်သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော လေး‌ထောင့်ပုံခြံဝင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယန်ကျင်းဇီ၏ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ အသီးသီးက အလုပ်များ ရှိကြပြီး သူတို့တွင် ပိုကျယ်ဝန်းသော အခြားအိမ်များလည်း ရှိသည်။

ယန်ကျင်းဇီနှင့် ကုမင်ရှိူ့တို့သည် ယန်မိသားစုအိမ်တွင် နေခဲ့သည်။

ကုမင်ရှိူ့ကို ဧည့်သည်အိပ်ခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီးနောက် အဖေယန်နှင့် အမေယန်က ယန်ကျင်းဇီကို သူ့အခန်းထဲ ခေါ်ပြီး သေသေချာချာ မေးသည်။

သူတို့သည် ရှန်းမူကျေးရွာတွင် အသိမရှိဘဲ ရှန်းမူကျေးရွာအကြောင်းကို ယခင်ကလည်း ဘာမှမသိခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့ကို ပြောပြရန် သားဖြစ်သူအား မှီခိုအားထားခဲ့သည်။

ယန်ကျင်းဇီက ပြုံး‌လိုက်သည် : “ အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်တော် ဘဝကို ကောင်းကောင်းနေနိုင်တာက ကျွန်တော်က အရမ်းဉာဏ်ကောင်းပြီး တခြားသူတွေရဲ့ လက်ရေးတွေကို အတုယူရေးနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့လို့... “  

“ ဒါက မင်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝနဲ့ နေထိုင်စေနိုင်သေးတာလား? “ အဖေယန် ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။

ယန်ကျင်းဇီက ဆက်ပြောသည် : “ ကုမင်ရှိူ့မှာ နည်းနည်း ဆိုးသွမ်းတဲ့ ညီလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို လုယူ၊ သူ့လက်ရေးကို တုပပြီး ဆန့်ကျင်တဲ့ စကားလုံးတချို့ ရေးပြီးတော့ သူ့အားနည်းချက်ကို ယူလိုက်တယ်… “  

ယန်ကျင်းဇီသည် သူ ကုယွီပေါင်ကို လမ်းတွင် တားပြီးနောက် လုပ်ခဲ့သည်များကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြောပြခဲ့ပြီး သူ့မိဘများ၏ တင်းမာသော မျက်နှာအောက်တွင် သူသည် တခြားသူများ၏ လက်ရေးများကို အလွယ်တကူ တုပနိုင်သော သူ့စွမ်းရည်ကို ကြွားဝါခဲ့သည်။

အဖေယန်နှင့် အမေယန် : ဘာလို့ သူတို့ ဒီလိုလူယုတ်မာကို မွေးခဲ့မိတာလဲ?!

“ ကုမင်ရှိူ့ရဲ့ ညီလေးက သိပ်ပြီး အနေအထိုင်မကောင်းဘူး။ ဒါတွေကို သူ ရေးတယ်လို့ သူတို့အားလုံးက ယုံကြတယ်။ သူတို့မိသားစုက လူတွေက ကျွန်တော် သတင်းပေးမှာကို ကြောက်နေတော့ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို မစော်ကားရဲကြဘူး… ခဏ! အဖေ၊ ကျွန်တော့်ကို မရိုက်နဲ့! ကုမင်ရှိူ့က ဘေးအခန်းမှာ ရှိနေတယ်! “ ယန်ကျင်းဇီသည် သူ့အဖေ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

အဖေယန်က သူ့အသံကို လျှော့လိုက်သည် : “ ဒီလိုလူယုတ်မာအလုပ်ကို မင်း ဘယ်လိုတောင် လုပ်နိုင်ရတာလဲ? ငါ မင်းကို အသေရိုက်သင့်တယ်! မင်း လူတွေကို ဘဝတစ်သက်လုံး ဒုက္ခရောက်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား? “  

“ အဖေ၊ ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒါက အဲ့လောက်ပြင်းထန်နိုင်မှာလဲ? ကုမင်ရှိူ့ရဲ့ ညီက မကောင်းပေမယ့် ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာတွေကြောင့် သူ့ကို ကုမင်ရှိူ့က ကောင်းကောင်း သင်ပေးခဲ့လို့ သူ ကောလိပ်ဝင်

ခွင့်ရတယ်‌လေ! “ ယန်ကျင်းဇီတွင် အပြစ်ကင်းစင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အဖေယန်နှင့် အမေယန် : “ … “ သူတို့ ကုမိသားစုကို တကယ် တောင်းပန်သင့်တယ်!

_____