Chapter 1

Chapter ( 1 )

သြဂုတ်လ၏ နေရောင်သည် ပြင်းထန်စွာ တောက်ပနေပြီး ဟိုင်ချန်းမြို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ မိုးရွာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မြို့တစ်ခုလုံးသည် အသက်ရှူမဝနိုင်လောက်အောင် ပူအိုက်နေပြီး ပေါင်းအိုးကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ယဉ်ကျေးမှုရင်ပြင်‌တွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး တက်ကြွ၍ ကျပ်ညပ်နေသော်လည်း အတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လေလေ ဖြစ်သည်။ လမ်း၏အဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ လူအုပ်၏ ဆူညံသံများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လမ်းချိုးလေးတစ်ခုတွင် လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော လမ်းကြားလေးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုလမ်းကြား၏ အဝေးဆုံးတွင် တံခါးကြီးများ တင်းတင်းစေ့ထားသော တာအိုဘုရားကျောင်းတစ်ခု တည်ရှိပေသည်။ ရုတ်တရက် တံခါးများ အနည်းငယ် ဟလာသောအခါ ဖိနပ်တစ်ဖက် လွင့်ထွက်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထိုနောက် ခြေဗလာဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် ဘုရားကျောင်းအတွင်းမှ ပစ်ပေါက်နေသော "လက်နက်" များကြားမှ ရှောင်တိမ်းကာ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"ကောင်စုတ်လေး! မင်း မှော်အင်းကွက်ကိုတောင် မှန်အောင် မရေးဆွဲနိုင်ဘူးပဲ! သရဲကို မြင်တာနဲ့ လန့်ပြီး သေလုမတတ် ဖြစ်နေတာ! လုပ်လိုက်ရင် ဘာတစ်ခုမှ မှန်တယ်မရှိဘူး! ငါသေသွားရင် ဒီဘုရားကျောင်းလည်း ပိတ်သွားပြီး နင်လည်း ဗိုက်ဆာပြီး သေလိမ့်မယ်!"

အတွင်းမှ အသက်ကြီးရွယ်သော အသံကြီးတစ်ခုက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သွားဖို့ တွေးနေတာလဲ! အဲ့ဒီ ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ရင် ညစာစားဖို့ကို မေ့လိုက်တော့!"

ကျိန်ဆဲခံနေရသော လူငယ်လေးသည် ဖိနပ်ကို ကောက်ယူစဉ်တွင် ချော်လဲလုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြန်စီးလိုက်ကာ တံမြက်စည်းကို ကိုင်ရန် စိတ်လျှော့လိုက်သည်။ တံမြက်စည်းလှည်းနေစဉ် သူသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့မှာ အစ်ကိုကြီးရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား? သူက ဆရာ့ရဲ့ တပည့်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?... အဲ့ဒါ့အပြင်..." သူ၏အသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိမ်ဝင်သွားသည်။ "ဘုရားကျောင်းရဲ့ အခြေအနေအရဆိုရင် ဒါအတော်လေး ပိတ်ထားပြီးသားပဲ..."

ထိုနေရာသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လွန်းသဖြင့် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကိုပင် သူ မမြင်နိုင်ပေ။ ပိုင်လုသည် စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် ရေရွတ်နေသည်။

"ခွင့်ပြုပါဦး၊ ဒါ ရွမ်ကျန်းဘုရားကျောင်းလားရှင့်?"

ကြည်လင်သော မိန်းကလေးအသံတစ်ခုသည် သူ၏ အတွင်းစိတ်ညည်းညူသံများကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့လေသည်။

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေဆဲ ပိုင်လုသည် နှေးကွေးစွာ ခေါင်းမော့လိုက်၏။ သို့သော် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးကို မြင်သောအခါ ခဏတာမျှ တောင့်တင်းသွားပြီး စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိရန် အချိန်အနည်းငယ် ကြာသွားသည်။ "အာ၊ ဟုတ်ပါတယ် ဒါက အဲ့ဒီနေရာပါပဲ။ ဘာများ လိုအပ်ပါသလဲ? ဒီနေ့ ဘုရားကျောင်းဆရာက ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်ခံတွေ့ဆုံမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သင်က အမွှေးတိုင် လာလှူတာဆိုရင် ဝင်သွားလို့ ရပါတယ်ခင်ဗျာ"

သူ့ရှေ့မှ မိန်းကလေးသည် အနက်ရောင် ထီးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ထိုထီး၏ အမိုးကားကားကြီးသည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးနီးပါးကို ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် သူမသည် ပို၍ပင် သေးသွယ်နူးညံ့သောပုံ ပေါက်နေလေသည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ချောင်းများသည် ထီးရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထီးကို ပိတ်လိုက်သောအခါ ထင်ရှားသော အလှတရားရှိသည့် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အဖျော့ရောင် အပြာနုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်စုံ၏ အောက်နားစတွင် ပျံသန်းနေသော ကြိုးကြာရုပ်ပုံ အနည်းငယ်ကို ထိုးထားသည်။ သူမ၏ အမူအရာသည် အေးစက်တည်ငြိမ်ပြီး တောင်တန်းများတွင် တိတ်တဆိတ် ပွင့်လန်းနေသော ကမ္မလီယာပန်းလေးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော လေထုကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

သို့သော် သူမ ပြုံးလိုက်သောအခါ သူမ၏ သဘာဝအလျောက် ပြုံးနေသော မျက်လုံးများသည် အေးမြမှုကို ပျော့ပြောင်းသွားစေသည်။ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် သူမက "ကျွန်မနာမည်က ယိရွှယ်ပါ။ဒီကို လေ့ကျင့်ဖို့ ရောက်လာတာပါ။ ကျွန်မ မရောက်ခင်မှာ ကျွန်မရဲ့ဆရာက ဒီအကြောင်းကို ရှင်တို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းဆရာကို ပြောပြီးသား ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

ပိုင်လု: " ...... ? "

လေ့ကျင့်ဖို့?

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းပြီး ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လှပသော မိန်းကလေး၏ ပုံရိပ်နှင့် ထိုစကားလုံးကို သူ လုံးဝ နှီးနှောဖလှယ်၍ မရနိုင်ပေ။

သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် ထိုမိန်းကလေးသည် အထင်မှားသွားပုံရသည်။ သူမသည် ခဏတာမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ လိမ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မမှာ ကောင်းကင်သခင် လက်မှတ်တော့ မရှိသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ပါ ဒါက ကျွန်မရဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ အောင်လက်မှတ်ပါ"

ပိုင်လု: " .....?? "

သူမက ဘာလို့ သူ့ကို တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ အောင်လက်မှတ်ကို ပြနေတာလဲ?သူသည် တကယ်တမ်းတော့ သူမထံမှ မယူခဲ့ပါ၊ ပေါ့ပေါ့တန်တန်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး မြို့ရှိ နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှဖြစ်ကြောင်း၊ ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ်211ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမ၏ အဓိကဘာသာရပ်မှာ ဘာသာရေးနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ပုံရပေ။

ဤ မိမိကိုယ်ကို ကြေညာထားသော ကောင်းကင်သခင်သည် အတိအကျ ဘာအတွက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ပါသနည်း။

ပိုင်လုသည် သူမ၏အနက်ရောင်ထီး၊ သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်နှင့် ထို့နောက်... မြွေရေခွံ အိတ်တစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဟင်? ခဏလေးနေပါဦး၊ မြွေအရေခွံအိတ်လား?

ပိုင်လုသည် သူမဘေးတွင်ရှိသော အကြီးစား မြွေရေခွံအိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ နတ်သမီးလေးကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ အေးမြသော အမူအရာကို အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားစေသည်။

ထိုအိတ်သည် ဖောင်းကားနေပြီး အလေးချိန်ရှိသော အရာတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူမသည် ထိုအလေးချိန်အားလုံးကို မည်သို့ သယ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ အံ့ဩမိသွား၏။

ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် ပိုင်လုသည် သူ၏ဖခင်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တောင်ပေါ်မှ ဘုရားကျောင်းသို့ လေ့ကျင့်ရန် လာမည့် အပေါင်းအဖော်တစ်ဦးအကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရသွားလေသည်။ သို့သော် ထိုသူသည် ဤမျှ လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်လိုမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် လုံးဝ ကောင်းကင်သခင်တစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့်သာ ပိုတူပေသည်။

တွေဝေနေဆဲ ပိုင်လုသည် သူ၏ တံမြက်စည်းကို ချထားလိုက်ကာ ယိရွှယ်အား "ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းဆရာကို သွားတွေ့ရအောင်"

ယိရွှယ်သည် သူမ၏မျက်လုံးများ ကွေးညွှတ်သွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်ပြီး "ခဏလေးစောင့်ပါဦး၊ ကျွန်မရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူလိုက်ဦးမယ်"

ပိုင်လုသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို အလေးချိန်ရှိသော အရာတစ်ခု သယ်ဆောင်ခွင့် မပြုနိုင်သောကြောင့် "ကျွန်တော် ကူညီပါရစေ" ဟု ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ယိရွှယ်သည် သူမ၏ ခေါင်းအား အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးကာ "ဒါ အတော်လေး လေးတယ်နော်။ ရှင် မနိုင်လောက်ဘူး"

ပိုင်လုသည် သူမ၏ စိုးရိမ်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး သူသည် အိတ်ကိုဆွဲယူကာ တစ်ကြိမ်တည်းမရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူ မနိုင်ခဲ့ပါ။

ပိုင်လုသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားပြီး တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ထဲတွင် အလွန်ပေါ့ပါးပုံရသော အိတ်သည် ယခုအခါ သူ့လက်ထဲတွင် တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လေးလံနေ

လေသည်။

လက်မလျှော့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော သူသည် သူ၏ အားအင်အားလုံးကို စုစည်းကာ အိတ်ကို အနည်းငယ်မျှသာ မြှောက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားမှုကို သတိပြုမိသော ယိရွှယ်သည် မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ "နေကောင်းရဲ့လား?"

ပိုင်လုသည် သူ၏အံကို ကြိတ်ကာ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ၊ ကျွန်တော် အိတ်ကိုသယ်သွားမယ်!"

"ညီမလေး" ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသောကြောင့် ယိရွှယ်သည် သူမ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သော်လည်း သူ့ကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ရန် အားမထုတ်သေးပေ။ "ခြေထောက်ကို ရွှေ့ပေးလို့ ရမလား? ရှင် ကျွန်မရဲ့ ထီးကို နင်းထားတယ်"

"...အာ၊ ဟုတ်သားပဲ!" ပိုင်လုသည် အရာအားလုံးသည် အလွန်ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ လေးလံသော ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲလျက် လမ်းလျှောက်ပြသွားလေသည်။

သို့သော် သူတို့သည် ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ပင် မဝင်ရသေးမီ နောက်ထပ် ဖိနပ်တစ်ဖက်က သူတို့ဆီသို့ လွင့်လာခဲ့သည်။ အိတ်ကို သယ်ဆောင်နေစဉ် ရှောင်တိမ်းရန် မတတ်နိုင်သော ပိုင်လုသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုဖိနပ်ဖြင့် အထိခံလိုက်ရပြီး မျက်နှာတွင် ဖိနပ်ရာတစ်ခုကျန်ခဲ့လေသည်။

"အဖေ! အော်နေတာ ရပ်ပါတော့! ဧည့်သည်ရောက်နေတယ်!" ဟု ပိုင်လုက စိုးရိမ်တကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ "နတ်သမီးလေး" ကဲ့သို့သော ညီမငယ်ရှေ့တွင် သူ၏ဖခင်သည် ရှက်စရာကောင်းသောအရာတစ်ခုခု ထပ်မံပြုလုပ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

"ကောင်စုတ်လေး၊ ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ ပြန်လာရဲတာလဲ—ခဏလေးဦး၊ ဒါ ဘယ်သူလဲ?" နဖူးတွင် မျက်နှာသုတ်ပဝါတင်ထားပြီး ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် လှဲနေသော ဘုရားကျောင်းဆရာသည် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

သူသည် ယိရွှယ်ကို မြင်သောအခါ ခဏရပ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဒီနေ့ ဘယ်သူ့နဲ့မှ မတွေ့ဘူးလို့ ငါ မပြောခဲ့ဘူးလား?"

ယိရွှယ်သည် သူမကိုယ်သူမ မိတ်ဆက်ရန် ပြင်နေစဉ် ပိုင်လုက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလေး၊ ဒါ အစ်ကို့အဖေ၊ ရွမ်ကျန်းဘုရားကျောင်းရဲ့ ဆရာပါ"

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ဖခင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "အဖေ၊ ဒါက လေ့ကျင့်ဖို့ ရောက်လာတဲ့ ညီမလေး ယိရွှယ်တဲ့"

ပိုင်လုသည် ယိရွှယ်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားရန် သူမကို အချက်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် သူမက သူ့ကို ကြင်နာသော အကြည့်ဖြင့်သာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်လုသည် လုံးဝတွေဝေသွားပြီး ယိရွှယ်၏ သနားကရုဏာသက်သော အကြည့်ကို ဆက်လက်စဉ်းစားနေစဉ် သူ၏ဖခင်ဖြစ်သော ဘုရားကျောင်းဆရာသည် ရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းလာပြီး သူ့ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ ရိုက်လိုက်ရင်း ဆရာက "သူ့ကို 'ညီမလေး' လို့ ခေါ်လိုက်တာလား? ဒါက မင်း အလွယ်တကူ ပြောလို့ရတဲ့ အရာလား? သူက ငါ့ ညီမလေး!"

ယိရွယ်၏ဆရာ ယိယန်ယွမ်နှင့် ပိုင်လု၏ဖခင်တို့သည် ကျန်းရိ၏ တပည့်တော်များဖြစ်သော တူညီသည့် တာအိုဂိုဏ်းမှ ဆင်းသက်လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ပိုင်လု၏ မိသားစုပိုင် ရွမ်းကျန်းဘုရားကျောင်းတွင် သုံးပါးသော စင်ကြယ်သူများကို ပူဇော်ကိုးကွယ်ကြစဉ် ယိယန်ယွမ်သည် ထူးချွန်ထက်မြက်သော အရည်အချင်းများ ပိုင်ဆိုင်သည့် ကောင်းကင်သခင် ကျန်းဒေါလင်၏ မျိုးဆက်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲမှ ကိုယ်တိုင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် ပိုင်လု၏ဖခင်မှာ ထိုအချိန်က ဘုရားကျောင်းတွင် ရာထူးနိမ့်ပါးသော တပည့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ယိရွှယ်၏ဆရာသည် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ရာထူးအမြင့်မားဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ယိယန်ယွမ်သည် အသက်ငယ်သော်လည်း ပိုင်လု၏ဖခင်၏ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပိုင်လုမှာ အံ့အားသင့်ကာ ခေါင်းကို လက်ဖြင့်အုပ်ကိုင်ရင်း ဘဝနှင့်ပတ်သက်သော အရာအားလုံးကို မေးခွန်းထုတ်နေတော့သည်။ သူ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်သည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ သူ့ထက်ပင် ငယ်ရွယ်ပုံပေါက်သော နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ လှပသည့် ညီမငယ်လေးက သူ့ဖခင်၏ညီမငယ် ဖြစ်နိုင်ပါမည်လား။ တာအိုဂိုဏ်းများတွင် အသက်အရွယ်ကို အရေးမထားသော်လည်း ရာထူးသည် အဓိကဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ယခုမြင်တွေ့နေရသော အသက်အရွယ်ချင်း မမျှသော လူနှစ်ဦးသည် ဖခင်နှင့်သမီးဟုပင် မှားယွင်းစွာ ထင်မြင်ခံရနိုင်သည်မှာ လက်ခံရန် ခက်ခဲလှသည်။

ပိုင်လုသည် ထိုနေရာတွင် တွေဝေစွာ ရပ်နေပြီး တာအိုဂိုဏ်းဝင် ညီမငယ်လေးသည် ကောင်းကင်သခင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နိုင်သည်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ့ဖခင်သည် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်လုသည် အလျင်အမြန် လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပါဦး! အဖေ နေမကောင်းသေးဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မလား?"

ဘုရားကျောင်းဆရာသည် လက်ရွယ်လိုက်စဉ် ခဏရပ်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပင် နဖူးကို ပွတ်လိုက်ရင်း "အာ၊ ငါ့ခေါင်း... ငါ့ခေါင်း... နာကျင်မှုက ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီ" ဟု ပြောသည်။ သူသည် ပြဇာတ်ဆန်ဆန်ပင် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လဲကျသွားပြီး ယိရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အားနည်းသော အပြုံးဖြင့် "ယိရွှယ်လေး၊ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ညီမငယ်လေး၊ မင်းရဲ့ ဆရာက မင်းရောက်လာမယ့်အကြောင်း ငါ့ကို အသိပေးပြီးသားပါ။ ဒီနေရာကို မင်းရဲ့အိမ်လို သဘောထား ဧည့်သည်လို့ ခံစားနေစရာ မလိုဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ချဉ်းကပ်လာလေသည်။ ပိုင်လုသည် ထိုအသံကို အသက်ကယ်ရာအဖြစ်မြင်ကာ "အစ်ကိုကြီး၊ ပြန်လာပြီ!" ဟု အော်လိုက်သည်။