CHAPTER 33

အခန်း ၃၃ ဒေါသ

လဲ့ကျစ်က ရှဖေးထိုင်၏တံခါးဝဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မှောင်မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားနေသော်လည်း မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတော့မည့်အလား ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မီးခိုးရောင် သန်းနေသည်။

ရန်ဟမ့်က ရှဖေးထိုင်၏ ပင်မခန်းမဆောင်အလယ်တွင် မှုန်မှိုင်းသောမျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများက တိမ်ထူနေသလို မှိုင်းဝေနေပြီး ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကလည်း အနည်းငယ်ဖြူနေသည်။ သူ၏ တက်ကြွမှုက သိသိသာသာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ထောင်စောင့်အုပ်စုတစ်စုကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူတို့၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရွဲ့စောင်းသည့်အကြည့်မျိုး ရှိ မရှိကို အသေအချာ ပိုင်းခြားဝေဖန်နေသည်။

‘အဲ့လို အမူအရာ နည်းနည်းလေးရှိနေရင်တောင် စံနမူနာ အနေနဲ့ သတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်။’

လူတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီးနောက်တွင် ရန်ဟမ့်၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ယုတ်မာရက်စက်လာခဲ့သည်။

ထိုက်ဇီဖေး ရောက်ရှိလာကြောင်း သတင်းပို့ရန် အပြင်ဘက်မှ အစောင့်တစ်ဦး ဝင်လာသည်။

ဟော်ရှက လဲ့ကျစ်ကို လာရောက်လည်ပတ်ခွင့် ပေးထားကြောင်း ရန်ဟမ့်က သိနေသောကြောင့်  လုံးဝ မအံ့သြပေ။ သူမ ယနေ့လာမည်ဆိုပါက လတစ်လ၏နောက်ဆုံးအကြိမ်အတွက် ဖြစ်သည်။

‘အိုး၊ ဘာအတွက်လဲ’

သူ ပြန်လည်သက်သာလာချိန်တွင် ရန်ဟမ့်က သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုခဲ့သူကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အကောင်းဆုံးသူလျှိုများကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ဘာမျှမတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူက ရှန်းယိစစ်တပ်၏ လက်ထောက်တပ်မှူးအဖြစ် လူအများနှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားသော်လည်း ထိုလူများက သူ့ကို ဘာမှ မလုပ်ဝံ့ကြောင်း သူ သိထားသည်။

မကြာသေးမီက တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည့် ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ သေသေချာချာ တွေးထားမိသည်။

‘သူတို့က သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း အာဃာတ ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်လား’

သို့သော် လဲ့ကျင်းက ဤနေရာတွင် အကျဉ်းချခံထားရပြီး လဲ့ကျစ်က ကျင့်ရှန်းမင်းသား၏ မင်္ဂလာပွဲ၌တွေ့စဥ်တွင် သူမ၏လက်များ  တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသေးသည်။

‘သူမ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?’

‘သူတို့ မဟုတ်ရင်…’

ရန်ဟမ့်ထံတွင် ထင်မြင်ယူဆချက်တစ်ခုရှိနေသေးသည်။ လဲ့ကျစ်က သူမ၏အလှအပကို အသုံးချကာ ဟော်တူကို မြှူဆွယ်ပြီး သူ့အား နာကျင်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဧကရီနှင့် ကျင့်ရှန်းဝမ်တို့က ခြေမသန်သော ထိုက်ဇီကိုပင် မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ကြပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာခဲ့သည့်တိုင် သူတို့က ဟော်တူ၏ အခြေခံအင်အားကိုပင် မထိနိုင်ကြသေးချေ။ ဟော်တူက အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့်တူပြီး မည်သူမျှ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေကြရသည်။

သို့သော် ဟော်တူ၏နည်းလမ်းများက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ဟု ရန်ဟမ့် သိသည်။

‘အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် ဒီသူလျှိုတွေနဲ့ အစောင့်အကြပ်တွေက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိသလိုသလို မရေမရာနဲ့ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ’

ယခုအခါ လဲ့ကျစ် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ သူကလည်း သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တွေ့ချင်နေခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ထောင်စောင့်များက လဲ့ကျစ်ရောက်ရှိလာသည့်အတွက် အလွန်ကျေးဇူးတင်နေခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့ မည်မျှကြာအောင် ဒူးထောက်နေရမည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။ အားလုံးက လဲ့ကျစ်ကို လေးလေးစားစား ဂါရဝပြုပြီး ပြန်ထွက်ခွာရန် တောင်းဆိုလိုက်ကြသည်။

ခန်းမက တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ရှဖေးထိုင်တွင် ရှ* ဟူသော စာလုံးပါသော်လည်း အရိုးထိတိုင်အောင် အေးခဲနေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

(ရှ* – တရုတ်ဘာသာစကားတွင် နွေရာသီကို ဆိုလိုသည်)

"ထိုက်ဇီဖေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"ရန်သခင်ကြီး... အရမ်းယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး"

လဲ့ကျစ်က စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သေးသည်။

"ရန်သခင်ကြီးရဲ့မျက်နှာက မကောင်းတာကို ငါ မြင်နေရတယ်၊ ဘာလို့ ခဏလောက် အနားမယူတာလဲ"

ရန်ဟမ့်က သူရှေ့တွင် ရှိသော အလွန်လှပပြီး ကြောင်သူတော်လို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးက လစာကို တရားဝင် ခံစားနေရသူဖြစ်လို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဝေမျှထမ်းဆောင်ရမှာပါ၊ ဒီလို အခြေအနေမှာ ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနားယူနိုင်မှာလဲ”

ခေတ္တရပ်တန့်နေပြီးနောက် သူက ထပ်ပြောလာပြန်သည်။

“ထိုက်ဇီဖေးနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သိခဲ့တာကြာပြီဆိုတော့ အခု ဒီမှာ တာဝန်ပေးခံရတုန်းလေး ထိုက်ဇီဖေးရဲ့အစ်မကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် လဲ့ကျစ်က သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးထဲသို့ အအေးဓာတ်များ စိမ့်ဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက သူမ၏အင်္ကျီလက်ဝထဲမှ ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

‘သူက ငါ့ကိုတောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရန်စရဲတယ်ပေါ့လေ....’

သို့သော် သူမ ရှဖေးထိုင်တွင် လှုပ်ရှားလိုက်မည်ဆိုပါက သူမ သူ့ကို အနိုင်ရရန် အခွင့်အလမ်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် လဲ့ကျစ်က သူမ၏ လည်ပတ်ခွင့်အချိန် မကုန်ဆုံးမီအထိ သူနှင့် အရင်ဆုံး အချိန်ဆွဲကစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

‘အနည်းဆုံးတော့ ဒီညနေစောင်းတဲ့အထိ သူ့ကို အချိန်ဆွဲထားရမယ်၊ အဲ့ဒါမှ အစ်မ စိတ်မထိခိုက်အောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မယ်’

"ရှဖေးထိုင်က တစ်နှစ်ပတ်လုံး အေးစက်နေပြီး အုံ့မှိုင်းနေတာကြောင့် ရန်သခင်ကြီးအတွက် ပြန်လည်သက်သာလာဖို့ တကယ်ကို မသင့်တော်ဘူး။ ဘာလို့ တခြားနေရာကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ မတောင်းဆိုတာလဲ”

လဲ့ကျစ်က သူ့ကို အရင် မြှူဆွယ်ရန် တွေးထားသောကြောင့် စကားစလိုက်သည်။

“မကြာသေးမီက ကျွန်မ ရှားပါးပစ္စည်းတမျိုးဖြစ်တဲ့ ပေ့ဟိုင်ဘက်က‌ထွက်တဲ့ ရွှေရောင်သန္တာကျောက် ရထားသေးတယ်။ အဲ့ဒီအရာက အာရုံကြောတွေကို ငြိမ်သက်စေပြီး စိတ်ကို လန်းဆန်းစေတယ်၊ သိပ်မကြာခင် သခင်ကြီးရဲ့အိမ်တော်ကို အရောက်ပို့ပေးမယ်၊ အဲဒါကို ကျွန်မရဲ့စိတ်ရင်းလို့ ယူဆပေးပါ”

လဲ့ကျစ်၏ ချော့မော့ပြောဆိုသော လေသံက ရန်ဟမ့်ကို အလွန်အမင်း သာယာကျေနပ်သွားစေသည်။

‘သူ အရမ်းတွေးမိသွားပုံရတယ်။ သူမက တိုင်းပြည်နဲ့ မိသားစုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အခြားသူတွေ ချုပ်ကိုင်တာကို ခံနေရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ထက် မပိုဘူး။ သူမက ကြောက်လန့်ပြီးရင်း ကြောက်လန့်နေရုံပဲ တတ်နိုင်မှာ’

“ကျွန်တော်မျိုးက လူပြိန်းတစ်ယောက်ပါ၊ ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့အရာကို မသုံးထိုက်ပါဘူး”

ရန်ဟမ့်က ခပ်လှောင်လှောင် ရယ်မောလိုက်ရင်း လီယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မက်မောသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလာခဲ့သည်။

“အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်တော်မျိုးကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ရင်းနှီးတဲ့လူတစ်ယောက်လောက်ပဲ လိုချင်မိတာပါ”

ထိုအရာကမှ ရန်ဟမ့်၏ အစီအစဉ် အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။

‘ကျောက်စိမ်းကို ဆွဲဆောင်ဖို့ အုတ်ဖုတ်ရမယ်လေ။ လဲ့ကျင်းကို ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် အသုံးပြုတာက အတုအယောင်ပဲ၊ တကယ်က လီယောင်ကို လိုချင်တာ’

သူက လဲ့ကျစ်ကို စမ်းသပ်ရန် လဲ့ကျင်းကို မသုံးချင်ပေ။ ပထမအချက်အနေဖြင့် ဟော်ရှက လဲ့ကျင်းကို မထိရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ဒုတိယအချက်က လဲ့ကျင်းက လဲ့ကျစ်အတွက် အလွန်အရေးကြီးပြီး သူ လဲ့ကျစ်ကို အဆုံးစွန်ထိ တွန်းမပို့ချင်သေးပေ။

‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်တိုနေရင် ယုန်တောင် ပြန်ကိုက်လိမ့်မယ်’

ထို့ကြောင့် သူမကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် သူမ၏ အနီးကပ်အစေခံ လီယောင်ကို အသုံးပြုလျှင် လုံလောက်ပြီဟု သူ ယူဆထားသည်။ ထို့အပြင် လီယောင်က ဖြူစင်အပြစ်ကင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ရုပ်ရည်ရှိသဖြင့် သူ့အတွက် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ သူ၏ အဖိုဓာတ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲမှ တပ်မက်မှုကိုတော့ ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်သေးပေ။ လီယောင်၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ရန်ဟမ့်တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ တဏှာစိတ်များ ကြွတက်လာသည်။ သင်းကွပ်ခံထားရသူများအတွက်လည်း ကစားရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိနေသေးသည်။

သူက လီယောင်ကို အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် လီယောင်တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။ သူမက မျက်လွှာကို အောက်ချထားရင်း ကြောက်ရွံ့တုန်ယင်နေလေသည်။

လဲ့ကျစ်က သူမ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရင်း ရင်ထဲမှ ရွံရှာမှုကို အတင်းဖိနှိပ်နေရသည်။

'ဒီလို လူ့တိရစ္ဆာန်မျိုးတွေက သင်းကွပ်ခံလိုက်ရရင်တောင် နောင်တမရတဲ့အပြင် သူတို့ရဲ့ ရှင်သန်မှုက လူ့လောကအတွက် ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိဘူး'

သူက သူ့သေတွင်းကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေနေသည့်အတွက် သူမအနေဖြင့် သူ့ကို ထောင်ချောက်ထဲသို့ ပို့ဆောင်မည့် အစီအစဉ်ကို နောက်ထပ် မနှောင့်နှေးစေချင်တော့ပေ။

"ရန်သခင်ကြီး ပြောတဲ့အဓိပ္ပါယ်ကို ငါ နားလည်ပါတယ်"

လဲ့ကျစ်က လီယောင်၏ ကျောပြင်ကို အသာအုပ်မိုးကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပုံစံမျိုးလေးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက… သခင်ကြီးအနေနဲ့ ငါ့ကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်ခဏလောက်တော့ ပေးပါဦး”

အကယ်၍ သူမက ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်လျှင် ရန်ဟမ့် သံသယဝင်သွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အကျဉ်းထောင်စောင့်တစ်ဦး အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာပြီး ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ  သတင်းပို့လာခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး၊ ကျင့်ရှန်းဝမ်က သခင်ကြီးကို စကားစမြည်ပြောဖို့ သူ့အိမ်တော်ကို လာခဲ့ဖို့ သတင်းပို့ပါတယ်"

ထိုအခါမှသာ လဲ့ကျစ်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်မျိုး ထိုက်ဇီဖေးဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်"

ရန်ဟမ့်၏ လေသံတွင် အပိုင်ရတော့မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နေခဲ့သည်။

"ထိုက်ဇီဖေးက ကျွန်တော်မျိုးကို အချိန်အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းပါနဲ့"

.......။.......။......

ရှဖေးထိုင်မှ အတူထွက်ခွာလာချိန်တွင် လီယောင်၏ ရင်ထဲ၌ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောထွေးနေသည်။ အစပိုင်းတွင် သံသယများဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ သူမနှင့် သခင်မက ခိုင်မာသော တွဲဖက်များ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လီယောင်က သူမအပေါ် ထားရှိသော သခင်မ၏ ကြင်နာမှုကို ရင်ထဲ၌ အမြဲစွဲမှတ်ထားသည်။ သူမကို အဆိပ်ဖြေပေးခြင်း၊ ဂရုစိုက်ပေးခြင်းနှင့် အကောင်းဆုံး အစားအသောက်၊ အဝတ်အထည်များ ပေးကမ်းခြင်းတို့က သူမ၏ အဖွားကွယ်လွန်ပြီးနောက်ပိုင်း မည်သူမျှ မလုပ်ပေးခဲ့ဖူးသော အရာများပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သခင်မတွင် ပူပန်မှုများစွာ ရှိနေသည်ကိုလည်း သူမ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် အစ်မဖြစ်သူ လဲ့ကျင်းအပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်ကို သူမ ပို၍ နားလည်နိုင်သည်။ ရန်ဟမ့်က စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည့်အပြင် သူမကို အသုံးချကာ သခင်မကို အရှက်မဲ့စွာ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ လီယောင်က ထိုအကြောင်းကို တွေးရင်း သခင်မအတွက် အခက်အခဲ မဖြစ်စေချင်တော့ပေ။

“လီယောင်... လီယောင်”

ရထားလုံးပေါ် ရောက်ကတည်းက လီယောင် စိတ်လွင့်နေသဖြင့် လဲ့ကျစ်က သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်ခြင်းပင်။ ယခုန ရှဖေးထိုင်တွင် ပြောခဲ့သော စကားများအတွက် သူမအနေဖြင့် လီယောင်ကို ချက်ချင်း မရှင်းပြနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤမိုက်မဲသောမိန်းကလေးက အလွန်အမင်း တွေးတောနေသည်ကို လဲ့ကျစ် ရိပ်မိလိုက်သည်။

လဲ့ကျစ်က လီယောင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အားပေးလိုက်သည်။

“အရမ်းကြီး မတွေးပါနဲ့။ ရန်ဟမ့် ပြောခဲ့တဲ့ ညစ်ညမ်းစကားတွေကိုလည်း ဂရုမစိုက်နဲ့၊ စိတ်မပူနဲ့... ငါ ရှိတယ်”

နွေးထွေးသော ခံစားမှုတစ်ခုက သူမ၏နှလုံးသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး လီယောင်၏ မျက်လုံးများကို နာကျင်သွားစေသည်။ သူမ အသံထွက် ငိုမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

‘ဒီတော့ ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီကနေ အကာအကွယ် ပေးခံရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးလား’

.....။......။.....

"လီယောင် ပြန်လာပြီ"

သူမ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လင်းယွဲ့၏ အသံကြည်ကြည်လေး ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယောင်ကို စားပွဲနားသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ လင်းယွဲ့နှင့် ကျင့်ရှင်းတို့က ရန်ဟမ့်နှင့် လဲ့ကျစ်တို့အကြားမှ အတိတ်အကြောင်းအရာများကို အသေးစိတ် မသိကြသော်လည်း လီယောင်၏ အသွင်အပြင်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ကြသည်။

"လီယောင်... နင် နေမကောင်းဘူးလား"

လီယောင်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"

"အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ"

ကျင့်ရှင်းက သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဆေးခွက်ကို ကိုင်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအားဆေးက နွေးနေသေးတယ်၊ မြန်မြန်သောက်လိုက်ဦး"

လင်းယွဲ့ကလည်း ဘေးမှ ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။

“သခင်မက နင် ဆေးသောက်ဖို့ မေ့နေမှာကို စိုးရိမ်ပြီး နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်၊ နည်းနည်း ခါးပေမယ့် နောက်ထပ်နှစ်ရက်လောက်ပဲ ထပ်သောက်ရမှာပါ”

လီယောင် ဆေးခွက်၏အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးသော ဆေးနံ့က လေထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာသည်။ သူမ အဆိပ်ဖြေပြီးကတည်းက လဲ့ကျစ်က သူမ၏သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးပေးရန် တစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေသဖြင့် အားဆေးသောက်ရန် သမားတော်က ညွှန်ကြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက ဆေးကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ ဆေးက ခါးသည်ဟု လူတိုင်းပြောကြသော်လည်း သူမအတွက်တော့ ထိုဆေးခါးခါးထဲတွင် ချိုမြိန်သော ဂရုစိုက်မှု အရသာကို ခံစားနေရဆဲပင်။

"ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းလို့ အနားယူချင်တယ်"

"ကောင်းပြီလေ၊ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦး"

လင်းယွဲ့က အပြုံးလေးဖြင့် ထပ်ပြောလာပြန်သည်။

"နင် နိုးလာတော့မှ ငါတို့ ပုလဲဆံထိုးတွေ အတူတူ ရွေးကြတာပေါ့"

လင်းယွဲ့နှင့် ကျင့်ရှင်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လီယောင်က အနားယူနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမက ဆေးခွက်အလွတ်ကို ကြောင်တက်တက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏သခင်မက ရန်ဟမ့်အား တစ်ခုခုလုပ်တော့မည်ကို သူမ သိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ရန်ဟမ့်က မကြာသေးမီက မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ယခုအချိန်တွင် ထိုသို့ပြုလုပ်မည်ဆိုလျှင် အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ သူမအနေဖြင့် သခင်မကို အန္တရာယ်မဖြစ်စေချင်ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ ရန်ဟမ့်၏ ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်လျောပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးချကာ ရန်ဟမ့်ကို ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲသွင်းနိုင်ခဲ့လျှင် သခင်မအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မလားဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။

ခဏအကြာတွင် လီယောင်၏မျက်နှာပေါ်၌ ပြတ်သားသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် နောင်တရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

......။......။......

လဲ့ကျစ်က အိပ်ခန်းထဲတွင် သူမ၏ အတွေးများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေပြီး အသင့်တော်ဆုံး အစီအစဉ် ချမှတ်နိုင်ရန် တွေးတောနေသည်။ သူမက စာရွက်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်အလိုက် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးမှတ်နေသည်။

ထိုစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဟော်တူက နှင်းဖြူလုံးလေးကို ပွေ့ပိုက်ထားပြီး သူ၏ ဘီးတပ်ထိုင်ခုံကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် လဲ့ကျစ်က သူ့ကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“အရှင့်သား၊ ကျွန်မ ဒီနေ့ အလုပ်နည်းနည်းရှုပ်နေတယ်" 

ထိုအရာက သူ့ကို အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပေးရန် ယဉ်ကျေးစွာ မောင်းထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။

‘အပျော်ရှာချင်ရင် တခြားနေရာကို သွား...’

ဟော်တူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောရင်း ပြောလာခဲ့သည်။

"ထိုက်ဇီဖေးက အလုပ်များနေတာဆိုတော့ ထိုက်ဇီဖေးရဲ့ အစေခံ ပျောက်သွားတာကို သတိမထားမိလိုက်ဘူးပေါ့"

လဲ့ကျစ်၏ လက်ထဲမှ စာရေးစုတ်တံက ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသွားပြီး သူမ၏နှလုံးသားလည်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ဆိုးရွားသော ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

‘လီယောင်... သူမက မိုက်မဲတာတွေ လုပ်တော့မှာလား’

‘ရန်အိမ်တော်...မဟုတ်သေးဘူး.. သူမကို တားရမယ်’

လဲ့ကျစ်က အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်ပြီး ဟော်တူ၏ ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးလိုက်စဉ် သူက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"သွားခွင့်ပေး"

သူမက စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ငိုရှိုက်နေသောလေသံဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်၊ ကျွန်မ သူ့ကို ကယ်တင်ချင်တယ်"

ဟော်တူက သူမလက်ကို မလွှတ်ပေးဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကြီးဖြင့် ပြောလာပြန်သည်။

"မင်း ဘာတွေကြောက်နေတာလဲ၊ ကိုယ် မင်းအတွက် သူ့ကို ပြန်ဖမ်းလာခဲ့ပြီးပြီ"

‘အဲ့လောက် လိုအပ်လို့လား။ သူမကို ကြည့်ရတာ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျတော့မလို ဖြစ်နေပြီ’

‘ဟက်...ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ...’

စိုးရိမ်ပူပန်နေသော လဲ့ကျစ်၏ နှလုံးသားက ရုတ်ချည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လူ ဘယ်မှာလဲ"

"ပင်မခန်းမဆောင်မှာ"

ဟော်တူက သူမ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကို စိုက်ကြည့်နေပြန်သည်။

လဲ့ကျစ်၏ မျက်နှာက ဒေါသရိပ်ကြောင့် တည်တင်းနေသည်။ သူမက ဟော်တူကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင့်သား၊ ကျွန်မအတွက်နဲ့ အရှင့်သားကို ဒုက္ခရောက်စေခဲ့ပြီ"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူမက အိပ်ခန်းဆောင်မှ ထွက်ကာ ပင်မခန်းမဆောင်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဟော်တူက သူမကို မတားဘဲ သူမ၏နောက်ကျောကိုသာ တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ နောက်ကျောမြင်ကွင်းကပင် သူမ မည်မျှအထိ ဒေါသထွက်နေသည်ကို ပြသနေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ ဒေါသထွက်နေသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။ သူမ၏ မြေခွေးမျက်လုံးလေးများက မှုန်ကုပ်ကုပ်နှင့် တောက်ပနေသေးသည်။

‘ဟက်၊ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်’

*****

ဒီစာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိပါတယ်...

ဟော်တူ: ငါကြောက်တယ်လို့...

🌟🌟🌟🌟🌟 Thank you for always being my greatest supporter. 🌟🌟🌟🌟🌟