Chapter 28

အပိုင်း (၂၈)

ညရောက်သော်လည်း စူပါမားကတ်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ဆယ်နာရီတွင် မီးများကို ပိတ်ပစ်လိုက်ချေ၏။ အနားယူဆောင်နှင့် ဂိုဒေါင်ရှိ မီးများသာ လင်းထိန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ဝန်ထမ်းများမှာ အိပ်စက်နေကြသင့်သော်ငြား၊ ယနေ့မူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အနားယူသူ မရှိချေ။

ဝူယန်၏ ဇနီးက နို့ဘူးကို ကိုင်လျက် ငိုနေသော သမီးငယ်ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ(မ)က ညင်သာစွာ ပြော၏။ "နတ်မင်းကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုတာဆိုတော့... သွားပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မတို့က စူပါမားကတ်ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ။ ဘာမှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ပါဘူး"

​မိခင်၏ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲ၌ သမီးငယ်လေးမှာ ဗိုက်ဝသွားချေပြီ။ သူ(မ)သည် နှုတ်ခမ်းကို နှစ်ချက် သပ်လိုက်ပြီး နို့ပူဖောင်းလေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်သေးသေးလေးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဝူယန်၏ ဇနီးက ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီ၍ ကျောလေးကို ဖွဖွပုတ်ပေးပြီးနောက်  ခဏအကြာတွင် အိပ်စက်ရန် ချပေးလိုက်သည်။

"ရှင်က နတ်မင်း သဘောကျအောင် လုပ်ချင်မှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်" ဝူယန်၏ ဇနီးက  သူ(မ)၏ ခင်ပွန်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ပေသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူတွင် မယိမ်းယိုင်သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုရှိပြီး အရာရာတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်အောင် အမြဲ ကြိုးစားလေ့ရှိသည်။ မိသားစု၏ စားသုံးဆီများ ရောင်းမထွက်ဘဲ မြို့ရှိ ကုန်စုံဆိုင်များက စျေးနှိမ်ရန် ကြိုးစားသည့်အခါ၊ သူသည် စျေးမလျှော့ဘဲ အိမ်ပြင်တွင်ပင် အိပ်စက်၍ ခြေလျင်ခရီးဖြင့် အိမ်နီးချင်းမြို့သို့ သွားရောက် ရောင်းချခဲ့ဖူးသည်။

သူကား ခေါင်းမာသူ ဖြစ်ပြီး လူအမြင်ခံရသည်ကို နှစ်သက်သလို နွားသဖွယ် ခေါင်းမာသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ချေ၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ ထိုမျှလောက်သော ခေါင်းမာမှုနှင့် ဇွဲသတ္တိကြောင့်သာ သူတို့ တစ်မိသားစုလုံး အသက်ရှင်နေနိုင်ခြင်းပင်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင်က လူသားတစ်ယောက်ဆိုတာကိုတော့ သတိရပါဦး" ဝူယန်၏ ဇနီးက  ဝူယန်၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်သည် ။  "မှတ်လည်းထားဦး၊ ရှင့်မှာ သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်နော်"

ဝူယန်တစ်ယောက် သမီးငယ်၏ အနည်းငယ် နီရဲနေသော ပါးပြင်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဇနီးအား အရူးပမာ ပြုံးပြ၏။ "ငါ သေဖို့ ထွက်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ နတ်မင်း ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ဒီ မှော်လက်နက်ကို မင်း မမြင်ခဲ့ဘူးလား? အံ့မခန်းပဲနော်…"

"ငါ ပစ်မှတ်ကို ကောင်းကောင်းချိန်နိုင်ရင် ခြေလှမ်း တစ်ရာ အကွာက ပစ်မှတ်ကိုတောင် လွယ်လွယ်ကူကူ ထိနိုင်တယ်" ဝူယန်တစ်ယောက် အာမခံ၏။ "မင်း ငါ့ကို ယုံလို့ရတယ်။ ငါ ကြွားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး"

ဝူယန်၏ ဇနီးက  နတ်မင်း ပေးခဲ့သော မှော်လက်နက်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ထူးခြားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သူ(မ)က ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။ "မကြွားဖို့ကိုပဲ ကျွန်မ သင်ပေးနိုင်တယ်။ ဘာတွေ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာကတော့ ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ"

ဝူယန်တစ်ယောက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "နားလည်ပါတယ်…"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချောင်အာလည်း လိုက်ပါရမည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းကား သူ(မ)က repeating crossbow ကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို သိရှိထားသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ချောင်အာတစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ(မ)က မြားပစ်ခြင်းအတွက် မသင့်လျော်ဟု ယုံကြည်ထားသဖြင့် ထိုည၌ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိမှန်ပါ့မလားဟူသည်ကို မသိချေ။

သူ(မ)က ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်စေချင်သည်။ မိမိ၏ တန်ဖိုးကို သက်သေပြချင်၏။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ(မ)သည် ပစ်မှတ်ကို မထိစေရန်လည်း မျှော်လင့်မိ၏။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် အသက်တစ်ခုကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက ကောင်းသော အရာမဟုတ်သည်ကြောင့်ပင်။

​သူ(မ)၏ အတွေးများကြောင့် စိတ်သောက ရောက်နေခဲ့ပြီး သက်ပြင်းသာ ချနိုင်ခဲ့သည်။ ထူးဆန်းစွာပင်၊ ချောင်အာ၏မိခင်မှာမူ အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိသည်မှာ ထူးဆန်းလှချေ၏။ သူ(မ)က ချောင်အာကို အကြံပေးနေခဲ့သည်။ "ညည်းက repeating crossbow ကို သုံးနိုင်တာပဲ၊ ဘာလို့ စိတ်ပူနေရမှာလဲ? နတ်မင်းနဲ့သာ ကပ်နေလိုက်… တခြား ဘာကိုမှ တွေးမနေနဲ့တော့"

ချောင်အာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အမေရယ်၊ တိုက်ပွဲတွေဆိုတာ သေဆုံးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေမှာ"

ချောင်အာ၏မိခင်မှာ ရှုပ်ထွေးသွားပုံပေါ်၏။ "ဒါက ပုံမှန် ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလား? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ညည်းကတော့ သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သေမှာက အဲ့ဒီ ဓားပြတွေပဲ"

ချောင်အာ  သူ(မ)၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အမေက တစ်ခါမှ လူမသတ်ဖူးတော့ အမေ ပြောတော့ကျ ‌ရှင်းနေမှာပေါ့"

ချောင်အာ၏မိခင်တစ်ယောက် သူ(မ)၏ ကျောကို ရိုက်လိုက်ပြီး ဆူပူလေ၏။ "ငါက အသက်ကြီးနေပြီလေ မဟုတ်ရင် ညည်းကို သွားခိုင်းပါ့မလား? တခြားသူတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ သူတို့က အလုပ်ကြမ်းတွေပဲ လုပ်နေရတာ။ နောင်တစ်ချိန် နတ်မင်းက ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်ကြွသွားရင်တောင် သူတို့က ငါတို့လို ကောင်းကင်ဘုံကို ပါသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကတော့ မတူဘူး…"

ချောင်အာက  သူ(မ)နှင့် အခြားသူများအကြား ဘာများ ကွာခြားနေသည်ကို တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် သူ(မ)၏ မိခင်က ထိုသို့ ပြောထားသဖြင့် စောဒက တက်ရဲခြင်း မရှိချေ။ မိခင်က သွားစေချင်လျှင် သူ(မ)က ငြင်းဆန်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

"ညည်းနဲ့ ဆာရာရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ကောင်းတယ်လေ။ သူ(မ)က ညည်းကို စောင့်ကြည့်နေသရွေ့ အဆင်ပြေမှာပါ" ချောင်အာမိခင်၏ မျက်လုံးများတွင် အရောင်တောက်နေချေသည် ။   "အများကြီး လေ့လာပြီး  သင်ယူ။ ညည်း ကျွမ်းကျင်သွားတဲ့အခါ နတ်မင်းရဲ့ လက်ရုံး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ နတ်မင်းက ညည်းကို ထားမသွားနိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်ကြွသွားရင်တောင် ညည်းလည်း နတ်သမီးတစ်ပါးအဖြစ်နဲ့ အတူတူ လိုက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်…"

ချောင်အာ၏မိခင်တစ်ယောက် ဝူယန်၏ သမီးငယ်ကို နတ်ဘုံ၏ အဆင့်တစ်ဝက်ကို  ခြေတစ်လှမ်းချပြီးသူအဖြစ် သတ်မှတ်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူ(မ)က နောက်ကျနေသည်ကို လက်မခံနိုင်တော့ပေ။ ဝူယန်၏ သမီးငယ်သာ နတ်သမီး ဖြစ်နိုင်ပါက သူ(မ)၏ သမီးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်ပါလား?

ချောင်အာတစ်ယောက် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယဲ့ကျိုးက နောက်တစ်နေ့တွင် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်သောအခါ ဝန်ထမ်းများ၏ မိသားစုများက ငိုကြွေးပူဆွေးကြကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသည့် ခံစားချက်များနှင့် နောင်တများကို ဖလှယ်ကြလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့ချေ၏။ သို့သော် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ…

သူတို့သည် မိမိတို့၏ "သားများ"၊ "ခင်ပွန်းများ" နှင့် "သမီးများ" အား အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ရန်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မရှက်ရအောင်၊ လာမည့် တိုက်ပွဲတွင် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပါဝင်ရန်နှင့် နတ်မင်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ လိုက်ပါနိုင်ရန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ကြဖို့ တိုက်တွန်းနေကြခြင်းပင်။

ဤခရီးတွင် အန္တရာယ် ရှိသည်ဟု တစ်ယောက်မှ ယုံကြည်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် အပြစ်တင်စိတ်ဖြင့် အနားယူဆောင်၌ ရှိနေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် သေနတ်တွေကို စွဲလမ်းဖူးတာလေ၊ အဲ့ဒါကြောင့် တစ်ခုခု မှားသွားတိုင်း ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ပဲ စဉ်းစားခဲ့တာ" ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် လှဲလျက် မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်နေသည်။ သူက အရိုးမရှိသော ငါးခြောက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုံးဝ ပျော့ခွေနေချေ၏။ "ကျွန်တော် လူတွေကို ငှားလို့ရခဲ့တာပဲ။ လုံခြုံရေးတွေ၊ ကိုယ်ရံတော်တွေကို ငှားလို့ရခဲ့တာပဲ"

သို့သော် ကျိုမင်က ပြောသည်။ "ဒီကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးသွားရင် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ?"

"အနည်းဆုံးတော့ တစ်လ စာချုပ် ချုပ်လို့ရတယ်။ လူအတော်များများကတော့ အနည်းဆုံး သုံးလ ချုပ်ရတယ်" ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ပြန်ဖြေသည်။

"နည်းနည်း လျှော့နိုင်တာပေါ့" ယဲ့ကျိုးက အကြံပြုသည်။ "ဆယ်ယောက် ငှားမယ်၊ ပြီးရင် ဒီကိစ္စ ပြီးတာနဲ့ သုံးလလောက် စူပါမားကတ်မှာ နေခိုင်းမယ်"

ကျိုမင်က တုံ့ပြန်သည်။ "ဒီသုံးလအတွင်း ဝင်ငွေ မရှိဘဲ သူတို့ ထွက်သွားရင် မင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် လူအင်အားလည်း လေ့ကျင့်ပြီးသား မရှိတော့ဘူး၊ သေနတ်တွေလည်း မရှိဘူး၊ အတွေ့အကြုံလည်း စုဆောင်းပြီးသား မရှိတော့ဘူး။ အဲ့ဒီအခါကျရင် အရာရာက တကယ်ကြီး မူလနေရာကို ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "… ခင်ဗျား ပြောတာ အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်"

လူငှားရမ်းခြင်းက လက်ရှိပြဿနာကို လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်သော်လည်း ရေရှည်တွင် ပိုမို နက်နဲသော ပြဿနာများကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်လိမ့်မည်။

သူ့၌ တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ချရသော ငွေကြေးအရင်းအမြစ် မရှိခဲ့သည့်အပြင် နောက်ထပ် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခု မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာမည်ကိုလည်း အာမခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူသည် ကိုယ်ပိုင် ဝန်ထမ်းများကို တကယ်ပင် လေ့ကျင့်ပေးရန် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဝန်ထမ်းများက သူ နောက်ထပ် ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ သွားသောအခါ အတူ လိုက်ပါမည်လား မသိသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ မထွက်ခွာမီ သူတို့အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ ချန်ထားခဲ့ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ၎င်းက သူတို့တစ်တွေ ဤအန္တရာယ်ရှိသော လောကတွင် မိမိကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်စေရန် ကူညီပေးမည့် အရာပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝန်ထမ်းများက သူ့အတွက် စေတနာ အမှန်ဖြင့် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သူသည် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခုခု လုပ်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည့်အခါ သူတို့ကို မကူညီနိုင်တော့ကြောင်း ကြိုတင် ပြောထားသော်လည်း၊ ထိုသူတို့သည် သူ့အတွက် စီးပွားရေးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးရန် အသက်ကိုပင် စွန့်စားရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ကြ၏။

တခြားသူများက သူ့အား မည်သို့ပင် မြင်ပါစေ၊ ယဲ့ကျိုး၌ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်း ရှိနေခဲ့သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် မတော်တဆ အမှန်လုပ်မိသွားတာပေါ့" ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ရယ်မောလိုက်သည်။

ပထမတွင် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ လုပ်ဆောင်နေသည့်အရာက သိပ်မဆိုးဟု ထူးဆန်းစွာ တွေးမိခဲ့သည်။

ကျိုမင်က ပြောသည်။ "မင်း စနစ်ပေါ်မှာ အမြဲတမ်း မှီခိုနေလို့ မရသလို၊ ကိုယ့်ရဲ့ လုံခြုံရေးကိုလည်း ငှားရမ်းထားတဲ့ လက်ထဲကို အကုန်အပ်နှင်းထားလို့ မရဘူး" သူက ဆက်ပြောသည်။ "စာချုပ်ပါ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေရင်တောင်မှ အမြဲတမ်း လစ်ဟာမှုတွေ ရှာနိုင်တဲ့သူတွေ ရှိနေတယ်။ စနစ်ရဲ့ အကာအကွယ် စည်းမျဉ်းတွေက အရမ်း ကြမ်းတမ်းတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေက မင်းကို ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခပေးလို့ မရနိုင်ဘူးဆိုတာလောက်ပဲ ရှိတယ်"

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ခဏတာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "အဲဒါဆို ဝန်ထမ်းတွေက သူတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကို ပြန်ဖို့ ပိုက်ဆံ မရှာချင်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောလား?"

သူ၏ အဓိက ရည်မှန်းချက်မှာ မူလကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ် ကမ္ဘာ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးတွင် ပါဝင်ရန် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကျိုမင်က တုံ့ပြန်သည်။ "ကျွန်တော့်လိုမျိုး မိသားစု ဆက်ဆံရေး မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတဲ့သူတွေအတွက် သူတို့ရဲ့ မူလကမ္ဘာမှာ အခြေအနေတွေက ပိုတောင် ဆိုးရွားတယ်။ ဒီမှာ ဆက်နေချင်တာက ပုံမှန်ပါပဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လို လူမျိုးတွေကလည်း ဝန်ထမ်းတွေထဲမှာ အရှားကြီးမဟုတ်ဘူး"

ယဲ့ကျိုးက ပြောသည်။ "… ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဥပမာပေးစရာ မလိုပါဘူး"

ကျိုမင်က တည်ငြိမ်စွာပင်။ "ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ယဲ့ကျိုး။ "…"

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျိုမင်က တကယ်ပင် ဖြောင့်မတ်‌တဲ့သူလား၊ သို့မဟုတ် တွက်ချက်မှု မရှိသူလားဟူသည်ကို သူ သေချာ မသိနိုင်ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူတို့သည် မကြာမီ "စစ်မြေပြင်" သို့ ဦးတည်ကြတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ယနေ့ည လုံးဝ အိပ်ပျော်မည် မဟုတ်ပေ။ မီးခိုးဗုံးများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျိုမင်အား မင်္ဂလာညချမ်းပါဟု ပြောလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း မျက်လုံးဖွင့်လျက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲကာ သိုးများကို ရေတွက်နေခဲ့သည်။ သိုးကောင်ရေ နှစ်ထောင်သို့ ရောက်သောအခါ သူ ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် ထလိုက်ပြီး သူနှင့်အတူ မအိပ်နိုင်ဘဲ နိုးနေသော ကျိုမင်နှင့်အတူ ညစာ စားခဲ့ကြ၏။

မိုးမလင်းမီအချိန်ရောက်မှသာ ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ချေ၏။

နေ့နှင့်ည အလှည့်ကျ လည်ပတ်ခဲ့ပြီ။

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် အိပ်ရာမဝင်မီ ချိန်ထားသော နှိုးစက်ကြောင့် နိုးထလာခဲ့သည် ။

မနက်ဆယ်နာရီတွင် အနားယူဆောင် အပြင်ဘက်၌ လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေချေပြီ။ ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် အဆင်သင့် ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဝန်ထမ်းများအားလုံး အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ သူတို့က လှုပ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေကြချေပြီ။

သူတို့ အားလုံးက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား နေကြသည်။ တင်းမာသော အမူအရာများ ရှိသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှု တစ်စက်မျှပင် မရှိပေ။ သူတို့က အသက်ကို စွန့်စားရန် သွားကြခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော် တစ်ခုတွင် ပါဝင်ရန် သွားကြသကဲ့သို့ပင်။

ဆာရာတစ်ယောက်လည်း သူ(မ)၏ အဝတ်အစားများကို ပြောင်းလဲထားချေပြီ။ သူ(မ)၏ အဝတ်အစားများကို သန့်ရှင်းအောင် ထားနိုင်သည့် အထူးစွမ်းရည် တစ်ခုခု ရှိပုံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ(မ)က များသောအားဖြင့် ဇာအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ လည်ပတ်မှု အဆင်ပြေစေရန် ရည်ရွယ်၍ အားကစားဘောင်းဘီရှည်နှင့် လက်တိုရှပ်အင်္ကျီကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ကာ ရွှေရောင်ဆံပင်များကို ဆံထုံး ထုံးထားခဲ့၏။

ဆာရာ သာမက ချောင်အာလည်း အလားတူ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ(မ)၏ ဆံပင်မှာ ဆံထုံးထုံးရန် မရှည်သဖြင့် တိုတိုလေး စုစည်းထားခဲ့ရာ သေးငယ်သော တံမြက်စည်းလေးနှင့်ပင် တူနေခဲ့၏။

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် သူတို့အား နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြပြီး မေးလိုက်သည်။ "ခုထိ စောနေသေးတယ်‌လေ။ ခင်ဗျားတို့ အကုန်လုံး ထွက်ကြတော့မလို့လား?"

ဝူယန်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်သည်။ "နတ်မင်း၊ ကျွန်တော်တို့ ပစ်မှတ်လေ့ကျင့်ဖို့ သွားကြမလို့ပါ"

ယဲ့ကျိုး ဤချဉ်းကပ်ပုံကို သဘောမကျချေ။ "ခဏနေရင် ထွက်မယ်။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး အခု ကောင်းကောင်း အနားယူသင့်တယ်။ ဘာတွေ ကျန်ခဲ့တာ ဒါမှမဟုတ် မေ့သွားတာ ဘာရှိလဲဆိုတာ စစ်ဆေးကြ"

သူတို့က စွမ်းအင်ကို သုံးစွဲခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရမည် ဖြစ်သည်။ တောင်တက်ပြီးနောက် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော တိုက်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ရမည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် မနေ့ကပင် သူတို့၏ လက်နက်များကို သွေးထားခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ၊ ယနေ့တွင် ထပ်မံ သွေးနေရန်အတွက် နာရီဝက်ကို ညှစ်ထုတ်နေစရာ မလိုအပ်ချေ။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းကလည်း များများစားစား အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဝူယန် ထပ်မံ တောင်းဆိုခြင်း မရှိဘဲ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောသည်။ "ဒါဆို ရေပုလင်း အပိုလေးတွေ ယူသွားကြမယ်လေ"

ယဲ့ကျိုး ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ချောင်အာ၏မိခင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "စူပါမားကတ်မှာ နေရမယ့်သူတွေ ဘယ်သူမှ ပစ္စည်းတွေကို ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လုပ်တာမျိုး မလုပ်ရဘူးနော်၊ နားလည်လား?"

သူ မရှိသည့်အချိန်၌ စူပါမားကတ်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းမှု ဖြစ်ပွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်၌ လူတိုင်းက သူတို့၏ ပြင်ဆင်မှုများကို အဆုံးသတ်ခဲ့ကြချေပြီ။

ချောင်အာ၏မိခင်က သူ့အား ကတိပေး၏။ "နတ်မင်း၊ စိတ်ချပါ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က မဆင်မခြင် လုပ်ရဲရင် ကျွန်တော်မျိုးမ ကိုင်တွယ်…”

​သူ(မ)သည် ယဲ့ကျိုး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်၍ စကားကို အဆုံးမသတ်ဘဲ ချိုသာစွာ ပြုံးပြနေခဲ့၏။

ယဲ့ကျိုး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်း ကွဲသွားမှသာ အစားအစာ ရှာရန် အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

နာရီလက်တံများက ဆယ့်တစ်နာရီဝန်းကျင်သို့ ညွှန်ပြသောအခါ ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် သူ၏ ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ ခရီး စတင်ခဲ့၏။

သူတို့အားလုံးက လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည်။ လက်နက်များ သယ်ဆောင်ရုံသာမက အနံ့မပြင်းသော ခြင်ဖျန်းဆေးကိုလည်း ဖျန်းထားကြ၏။ ဘေးနားတွင် ရှိနေမှသာ အနံ့ရနိုင်ပြီး မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ အခြားနေရာများတွင် အနံ့ရမည် မဟုတ်ပေ။ ပူပြင်းသော်လည်း သူတို့အားလုံးက တောင်တက်ဖိနပ်များ ဝတ်ဆင်ကာ ကျောပိုးအိတ်များ သယ်ဆောင်လျက် တဲများကိုပင် ယူဆောင်လာခဲ့ကြ၏။

ယဲ့ကျိုး သူတို့၏ ပုံစံကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် မောပန်းသလို ခံစားရသည်။ ထိုသူတို့က ခရီးထွက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည့်အလား ထင်ရချေ၏။

ကျိုမင်နှင့် ဆာရာတို့သာလျှင် လက်ချည်းသက်သက် သွားကြသည်။ ဆာရာမှာ ဘာတစ်ခုမျှ ယူမလာခဲ့ဘဲ ကျိုမင်မှာလည်း ကျည်ဆန်နှင့် စက်သေနတ်သာ ပါခဲ့၏။

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် သေနတ်ကို ခါးတွင် ပတ်လိုက်ပြီး မနေ့က ဆွဲခဲ့သော မြေပုံအတိုင်း တောင်တက်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ တစ်ဖန် ခြေချလိုက်သည်။

ထိုလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ယဲ့ကျိုး သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်၏။

ဤသည်မှာ ဤကမ္ဘာ၌ သူ ရင်ဆိုင်ဖူးသမျှထဲတွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံး စိန်ခေါ်မှု ဖြစ်ချေသည်။

ပြီးတော့ သူ မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိချေ။

.

​နေ့လယ်ခင်းတွင် နေမင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် မြေပြင်ကို အငြိုးတကြီး လောင်မြိုက်နေသော်လည်း နက်ရှိုင်းသော ဂူအတွင်း၌မူ သက်သောင့်သက်သာရှိသော အအေးဓာတ်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

အဝတ်အစားများ ဟောင်းနွမ်းနေသော လူများသည် အမျိုးမျိုးသော အနေအထားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲနေကြသည်။ ယနေ့ညက လှုပ်ရှားရမည့် ည ဖြစ်ပြီး ဤအချိန်က သူတို့၏ အနားယူချိန်ပင် ။ သူတို့က တခြားတစ်ဖက်ကို စောင့်ကြည့်နေသူများ ဖြစ်ကြပြီး ဦးဆောင်ခွင့်ကို ရယူထားသည်ဟု ယုံကြည်ထားကြ၏။

ဂူကို စောင့်ကြပ်နေသော လူများမှာ ကျောက်နံရံကို မှီပြီး အိပ်ငိုက်နေကြရာ သူတို့၏ ခေါင်းများမှာ အစေ့ကောက်နေသော ကြက်ပေါက်လေးများကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ် လှုပ်နေသည်။ ထိုသူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဂူ၏ ပိုမို အေးမြသော အတွင်းပိုင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့လျားနေကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေသဖြင့် သူတို့က ပိုအေးသော နေရာတွင် အနားယူလိုကြသည်မှာ သဘာဝကျချေ၏။

မည်သူမျှ မသိလိုက်ရဘဲ၊ သေးငယ်၍ ပိန်ပါးသော ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ခုက ဂူဝသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။

ချန်လျိုတစ်ယောက် ခါးကို ကုန်းထားသည်။ သူ၏ ပေါ့ပါး၍ သတိထားတတ်သော ခြေလှမ်းများက မွေးရာပါ သွက်လက်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုမှ ထွက်ပြေးလာစဉ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော "ရောဂါ" ကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူက မွေးရာပါ သန်မာသူ မဟုတ်သလို မိခင်၏ တစ်ဦးတည်းသော သား ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အကန့်အသတ် ရှိခဲ့ရာ မြေများစွာကို စိုက်ပျိုးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ၏ မိသားစုသည် မိခင်၏ ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်မှုကို မှီခိုပြီး စားဝတ်နေရေးကို မနည်း ဖူလုံစေခဲ့သည်။

 နောက်ပိုင်းတွင် ဟွမ်ရှန်တောင်သို့ သွားရောက်သည့်အခါ ချန်လျိုတစ်ယောက် အနည်းဆုံးတော့ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားခဲ့ရဖူးသည်။ သို့သော် မည်သို့ပင် ကြည့်ပါစေ၊ ဟွမ်ရှန်သည် ဓားပြများ၏ ဂူတစ်ခုသာ ဖြစ်ချေ၏။ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ သူက မည်သည့်အခါမျှ စိတ်သက်သာရာ မရခဲ့ပေ။ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး မကြာမီမှာပင် အခြားသော ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုနှင့် ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရပြန်သည်။ 

အသက်ကြီးသူများနှင့် အားနည်းသူများ ပါဝင်သော မိသားစုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ချန်လျိုသည် တစ်ခါမျှ အသံကျယ်ကျယ် မပြောရဲခဲ့။ အားကောင်းသူများနှင့် အတူ ခရီးသွားရန်လည်း မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ လမ်းကြောင်းရှာရန် လိုအပ်သည့်အခါတိုင်း၊ သူက လမ်းကို တစ်ဦးတည်း လျှောက်လှမ်း ရှာဖွေရသည်။ သူ၏ အားနည်းသော ခြေလှမ်းများက ယခုအခါ လေထဲ၌ မျောနေသကဲ့သို့ ပိုမို ပေါ့ပါး၍ လျင်မြန်လာခဲ့ချေ၏။ 

ဤအချက်သည် သူ၏ အားသာချက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟုကား သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ 

ချန်လျို ကျောက်နံရံကို သတိကြီးစွာ ဖိကပ်ရင်း ဂူဝသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားသွားသည်။ သူသည် သွက်လက်သော သားရဲငယ်လေး တစ်ကောင်နှယ် နံရံကို မှီ၍ ကုပ်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ထဲမှ မီးခိုးဗုံးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထုတ်ယူခဲ့သည်။ ကျိုမင် ပြောပြသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ပင်များကို ဆွဲထုတ်ကာ မီးခိုးဗုံးများကို ဂူအတွင်းသို့ လှိမ့်ချလိုက်သည်။ 

သူက အလွန်ပင် သတိထား၏။ ကျောက်တုံးထူထပ်သော မြေပြင်ပေါ်တွင် မီးခိုးဗုံးများ လှိမ့်သွားသည့် အသံငယ်မှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် အသံမျှ မရှိခဲ့ပေ။ 

ဂူစောင့်နေသော ဓားပြမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။ သူသည် မာကျောသည့်အရာတစ်ခု လှိမ့်သွားသည့် အသံကို ကြားဟန် တူသော်လည်း၊ သူ၏ အိမ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော အခြေအနေတွင် မျက်လုံးဖွင့်၍ ဂူအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မတွေ့ရချေ။ သူက သမ်းဝေလိုက်ရင်း ပြိုကျလာသည့် ကျောက်ခဲများ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးကာ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်၍ ဆက်လက် အိပ်စက်နေခဲ့၏။ 

ဤဂူအတွင်း၌ ရေကန်ငယ်လေးမှလွဲ၍ တကယ်တမ်း ရှာဖွေစရာ ဘာမှ မရှိချေ။ ဆယ်မိုင်ပတ်ပတ်လည်ရှိ သားကောင်များကိုလည်း ဟိုးအရင်ကတည်းကပင် လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မြို့ပြတပ်များကသာ ဓားပြများကို ရှင်းထုတ်ရန် မလာပါက ဤနေရာ၌ သူတို့ လုံးဝ လုံခြုံနေလိမ့်မည်။ 

ချန်လျိုတစ်ယောက် တံတွေးကို အားယူ မြိုချလိုက်သည်။ မီးခိုးဗုံးများ အားလုံးကို အတွင်းသို့ လှိမ့်ချပြီးနောက် သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ နှလုံးခုန်သံများက ဗုံသီးတံအလား မြည်ဟည်းနေသည်။ သူ လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လှည့်ခဲ့ရာ သူ၏ ခြေလှမ်းများက ပိုမို လျင်မြန်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးမြင့်လာခဲ့ချေ၏။ 

တောနက်ထဲသို့ ရောက်သည့်အခါမှသာ မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် ကျသွားသည်။ 

သူက ကြီးမားသော အရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့လေပြီ! 

၎င်းမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာပင်! 

ချန်လျိုတစ်ယောက် ခဏတာမျှ အသက်ကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သစ်ပင်,ပင်စည်ကို အားပြုကာ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အပေါက်ပါသော သစ်ပင်မှ တောင်စောင်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ 

ထိုတောင်စောင်းပေါ်တွင် ကျိုမင်သည် စက်သေနတ်ကို အသင့် နေရာချထားခဲ့လေသည် ။  စက်သေနတ်က လုံးဝ အနက်ရောင် ဖြစ်ပြီး နေရာများစွာ၌ အစွန်းအထင်းများ ရှိနေသော်လည်း ၎င်း၏ သေစေနိုင်သော အရှိန်အဝါကိုတော့ မလျော့ကျစေခဲ့ချေ။ တကယ်တမ်းတွင် ထိုအပြစ်အနာအဆာများကပင် ၎င်းကို ပိုမို၍ ကြမ်းတမ်းရက်စက်ဟန် ပေါ်စေခဲ့၏။ 

အခြားသူများ အားလုံးက ဤစက်သေနတ်ကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။ ဝူယန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ပင်လျှင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ငဲ့ကြည့်နေကြသည်။ 

သေနတ်ငယ်များပင် ထိုမျှလောက် စွမ်းအားကြီးပါက၊ ဤစက်သေနတ် ဟုခေါ်သော လက်နက်က ဘယ်လောက်တောင် ပိုပြီးကြောက်ဖို့ကောင်းလိုက်မလဲ? 

ကျိုမင်တစ်ယောက် စကုတ်ကို ချိန်ညှိ၍ အရာရာ အဆင်ပြေစေရန် စစ်ဆေးပြီးနောက် ယဲ့ကျိုးအား လှည့်၍ ပြော၏။ "ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး" 

ယဲ့ကျိုးက  လီစစ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လီစစ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့က Repeating Crossbow များကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြပြီး၊ ယဲ့ကျိုးကလည်း သူတို့အား မြားများကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ Repeating Crossbow များက စက်သေနတ်များလောက် အစွမ်းမထက်သော်လည်း ဤခေတ်ကာလ၌မူ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် လက်နက်များပင်။ 

၎င်းတို့၌ ပစ်အားပြင်းခြင်း၊ လျင်မြန်စွာ ပစ်ခတ်နိုင်ခြင်း စသည့် အားသာချက်များ ရှိပြီး ပစ်ခတ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုအပေါ်၌ မူတည်မနေချေ။ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်သည်နှင့် မလွဲမသွေ တစ်ဖက်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားလိမ့်မည်။ အကယ်၍ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို ထိမှန်ပါက ချက်ချင်း အသက်ကို ချွေယူနိုင်စွမ်း ရှိ၏။

လီစစ်တစ်ယောက် ဤကဲ့သို့သော နတ်မင်း၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံရခဲလှသည်။ သူက ခါးကို မတ်မတ်ထား၍ လျင်မြန်စွာ ပြော၏။ "ကျွန်တော်မျိုးတို့ အားလုံး အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ" 

ယဲ့ကျိုးက သူတို့ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ 

ယဲ့ကျိုး၏ အကြည့်များက ဂူဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကား မီးခိုးဗုံးများ သူ၏ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် စောင့်ဆိုင်းခြင်းနှင့် တစ်စုံတစ်ဦး ပြေးထွက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းခြင်းပင်။ 

ယဲ့ကျိုးသည်  သူ၏ လက်ညှိုးကို သေနတ်ပြောင်းပေါ်၌ အသာအယာ ပွတ်နေသည်။ တင်းမာမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် လျစ်လျူရှုမှုတို့ ရောယှက်နေသော ခံစားချက်များက သူ့ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေချေ၏။ 

ဤသည်ကား သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသမျှထဲတွင် အကြီးမားဆုံးသော စိန်ခေါ်မှုပင်။ 

. 

အရာဝတ္ထုတစ်ခု လှိမ့်ဝင်လာခဲ့သည်။ 

ဂူဝအနီးရှိ ဓားပြများသည် သုံး၊လေးယောက်တွဲကာ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့၌ စွန့်စားမှုများကို ကြွားဝါခြင်းမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် ပျော်ရွှင်စရာမှ မရှိချေ။ နေ့ဘက်က သူတို့၏ အနားယူချိန် ဖြစ်သဖြင့် ဂူထဲမှ ထွက်၍ လှည့်ကင်း လှည့်ရန် စိတ်မပါချေ။ သူတို့၏ "တာ-ဝမ့်" မှ ပေးအပ်ထားသော အလုပ်များကိုလည်း တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲဆန့်လေ့ ရှိကြသည်။ 

တခါတရံ လှည့်ကင်း ထွက်သည့်အခါမျိုး၌ပင် သူတို့က အဝေးကြီး မသွားဘဲ အများအားဖြင့် နာရီဝက်အတွင်း ပြန်လာလေ့ ရှိသည်။ 

"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ဘာသံ ကြားလိုက်သေးလဲ?" တစ်စုံတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "လှိမ့်သံလိုမျိုး တစ်ခုခု" 

အခန်းက ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ဂူအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုများအတွက် နားစွင့်နေကြသည်။ 

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဂူအတွင်း၌ လူများလွန်းသဖြင့် ဆူညံသံများကလည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က အပြင်ဘက်မှ အသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်ခဲ့ပေ။ 

"တစ်ခုခုတော့ ရှိခဲ့ပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပျောက်သွားပြီ" 

"နားကြားမှားတာ နေမှာပါကွာ" 

"ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပြိုကျတာလောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒီ ဂူက နေဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ငါ ပြောနေတာ။ ရေတော့ ရှိတာ မှန်ပေမဲ့ စိုစွတ်တာက လွန်လွန်းတယ်။ မနက်ကတည်းက တစ်ကိုယ်လုံး အနီကွက်တွေ ထွက်နေလို့ ယားနေတာ၊ နေရတာလည်း မကောင်းဘူး။ ကံကောင်းလို့ မကြာခင် နေရာသစ်ကို ပြောင်းရတော့မယ်" 

"အဆင်ပြေတဲ့ နေရာရှာဖို့က အဲ့ဒီလောက် လွယ်တယ်များ ထင်နေလား?" 

"အဲ့ဒါပေါ့၊ တချို့လူတွေ သောက်ဖို့ ရေတောင် ရှာမရဘူး၊ မင်းကတော့ ရေများလို့ဆိုပြီး ညည်းနေတယ်" 

သူတို့ ရယ်မောကြပြီး စကားဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ဦးက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် အနံ့တစ်ခုခု ရလိုက်သေးလား?" 

ထိုစကားများ ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် မီးခိုးငွေ့များက နေရာတစ်ခုမှ အလုံးအရင်းနှင့် လွင့်ပျံ့လာပြီး ၎င်းတို့အား ချက်ချင်းဆိုသလို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ 

"မီး… ဘယ်မှာလဲ မီးက?..." 

တစ်စုံတစ်ဦးက ရူးရူးနှမ်းနှမ်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ 

ဂူဝရှိ ဂူစောင့်က လန့်နိုးသွားခဲ့ပြီး ဂူအတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးခိုးငွေ့ဖြူများက အရာအားလုံးကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးက လုံးဝ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ဆုံးနေတော့၏။ 

မီးခိုးငွေ့က အသက်ရှိသကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့နေပြီး ထောင့်တိုင်း၊ နေရာတိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ 

"ဂူပေါက် ဘယ်မှာလဲ?... မြန်မြန်… ထွက်…" 

ဂူဝရှိ ဂူစောင့်က တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။ 

ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မြင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်? နေရာက မီးလောင်နေပြီ၊ သူ ပြေးမှရတော့မယ်! 

ဂူစောင့်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ တုတ်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အတွင်းမှ အကူအညီတောင်းသော အော်ဟစ်သံများကို လျစ်လျူရှုကာ အင်အားအပြည့်ဖြင့် အရှိန်အဟုန်နှင့် ပြေးတော့သည်။ သူ၏ ဖရိုဖရဲ ဆံပင်များက နောက်သို့ လွင့်နေချေ၏။ 

နီးပြီ! သူ လွတ်မြောက်တော့မလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ! 

ဂူစောင့်က နေရောင်အောက်သို့ ခြေချလိုက်ရာ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် မဲနက်သော အရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ 

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်မီမှာပင်… 

"ဘန်!" ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။ 

ဂူစောင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ အေးစိမ့်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နှာခေါင်းက ရင်းနှီးသော သွေးနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်။ 

အာရုံနောက်နေသော သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ 

သူက မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမှ မခံစားရသေးပေ။ ရင်ဘတ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်ကိုသာ မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေခဲ့၏။ 

သွေးက သူ၏ ခွန်အားကို စုပ်ယူသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ နွေးထွေးမှုကိုလည်း လုယူသွားခဲ့သည်။

ဤမျှလောက် အေးစက်မှုကို သူက မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက်ပိုင်း တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။ 

"လောင်လျို… မင်း အဲ့ဒီမှာ အရူးတစ်ယောက်လို ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ?..." နောက်မှ အခြားတစ်ဦးက ပြေးထွက်လာကာ ဆူလေ၏။ "ရှေ့ကနေ ငါ ခေါ်နေတာတောင် ပြန်မထူးဘူး ကြည့်စမ်း… အထဲမှာ ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး၊ ငါ ခေါင်းတောင် ခိုက်မိတော့မလို့…" 

လောင်လျို၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသည်။ သူက သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးရန်၊ ပြေးရန်၊ အန္တရာယ်ကို အချက်ပြရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ 

သို့သော် သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်မီ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့၏။ 

သူ လဲကျချိန်တွင် ရှေ့မှ မြှားများက အစုလိုက်အပြုံလိုက် မိုးသဖွယ် ရွာချလာသည်။ ပြင်းထန်ပြီး ထူထပ်သော မြှားဒဏ်ကို ခံရသူတိုင်း ဂူဝတွင် ဖြူးကောင်လေးများအလား လဲကျသွားခဲ့ရသည်။ 

လတ်ဆတ်သော သွေးများက ဂူဝရှိ မြေပြင်ကို နက်ရှိုင်းသော အနီရောင်ဖြင့် ဆေးဆိုးခဲ့ပေသည် ။  

"အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?..." 

"ခုနက ဘာအသံလဲ?..." 

တောင်ကုန်းပေါ်၌ ရပ်နေသော ယဲ့ကျိုးသည်လည်း သူ၏ လက်ထဲ၌ Repeating Crossbow ကို ကိုင်ထားသည်။ ဤအချိန်၌ သူ၏ သေနတ်ငယ်က အသုံးမဝင်ချေ။ သူသည် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းတွင် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း Repeating Crossbow က ၎င်း၏ တိကျမှု မသေချာသည့်တိုင် ယုံကြည်စိတ်ချရသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု အမြဲ ဖြစ်နေပေ၏။ 

ဓားပြများ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေသည်ကို မြင်ရသည့်တိုင် ယဲ့ကျိုး၌ လူသတ်ခဲ့သည်ဟူသော လက်တွေ့ကျကျ အသိ မရှိခဲ့ပေ။ 

"ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ?" ယဲ့ကျိုးက ကျိုမင်အား မေးလိုက်သည်။ 

သူက ခဏတာမျှ မိမိကိုယ်ကို မရေတွက်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါ အလောင်းများက ပုံနေပြီ ဖြစ်သည်။ 

ကျိုမင် : "ရှစ်ယောက်" 

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "ရှစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာပေါ့" 

လေးရာကျော် ကျန်သေးသည်။ ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် အချိန်မည်မျှ ကြာဦးမည်ကို သူ မသိချေ။ 

သူက ဂူဝ၌ ပုံနေသော အလောင်းများကို မကြည့်မိစေရန် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သူသည် မည်မျှကို ထပ်မံ ကိုင်တွယ်ရမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေခဲ့၏။ 

ချောင်အာနှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာမူ သေဆုံးသူများကို မြင်ရခြင်းကြောင့် မတုန်လှုပ်ပုံရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့က အသက်ကို နှုတ်ခဲ့သူများ မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ ကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်ခဲ့ရသဖြင့် ဤအခြေအနေ၏ ဒဏ်မှ လုံးဝ ကင်းလွတ်နေကြသည်။ 

သူတို့သည် ယခင်ကတည်းကပင် သေဆုံးမှုများကို အလွန်အကျွံ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကာလအတွင်း တောင်များ၊ လွင်ပြင်များပေါ်မှ ခရီးသွားစဉ် အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ 

မြှုပ်နှံထားသူများကိုပင် ပြန်လည်တူးဖော်ကြသည့် အခြေအနေမျိုး၌ ငရဲခန်းဆန်သော မြင်ကွင်းများကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပြီးနောက်၊ လူအနည်းငယ် သေဆုံးခြင်းက သူတို့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်တော့ချေ။ 

သူတို့၏ အဖွဲ့မှ သေဆုံးမှုများ မဟုတ်သရွေ့ သူတို့ အဆင်ပြေနေကြ၏။ 

. 

ယခုအခါ ဂူအတွင်း၌ လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီး ပရမ်းပတာ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက အလင်းရောင်ရှိရာသို့ ပြေးနေကြသည်။ သူတို့သည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံကို မကြားနိုင်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများကိုသာ ကြားနေရ၏။ သူတို့က နေရာတစ်နေရာတွင် မီးလောင်နေသည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း မီးတောက်များ၏ ရင်းမြစ်ကိုကား မမြင်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ 

"တာ-ဝမ့်…" သူ၏ ယုံကြည်ရသော လက်ရုံးက ကျောက်ချန်းရှန့်အား ခေါ်လိုက်သည်။ 

ကျောက်ချန်းရှန့်တစ်ယောက် ဆေးလိပ်ကို ဖွာလိုက်ပြီး ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အုပ်ထားလျက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အပြင်ထွက်…" 

သူ၏ လက်အောက်ခံက သူပြောသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရဘဲ ဆက်၍ အော်၏။ "တာ-ဝမ့်… ဘယ်မှာလဲ?... ကျွန်တော် အပြင်မှာ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်…" 

ကျောက်ချန်းရှန့်သည် အချိန်အတန်ကြာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ဆူပူအုံကြွသော ခေတ်ကာလ၌ နေထိုင်ရသည့်တိုင် သူက အတော်အတန် ဝဖြိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားရန် ရုန်းကန်နေရပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခြားသူများနှင့် တိုက်မိခြင်း သို့မဟုတ် ချော်လဲခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ လဲကျခြင်းမှ နဖူးပေါ်တွင် အာလူးဘူးသီးတစ်ခုပင် ရရှိခဲ့၏။ အားယူ၍ ထူမပေးခြင်းကို ခံရပြီးနောက် သူက ဂူဝသို့ ဆက်လက် သွားနေခဲ့သည်။ 

"တာ-ဝမ့်၊ ဒီမီးကို တောင်အောက်က လူတွေ စတာ ဖြစ်နိုင်လောက်လား?" သူ၏ ယုံကြည်ရသော လက်ရုံးက မီး၏ ဇစ်မြစ်နှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ မမှန်ဟု မခံစားဘဲ မနေနိုင်ချေ။ 

ဂူအတွင်း၌ အလွန် စိုစွတ်နေပြီး၊ ဤမျှလောက် ကြီးမားသော မီးစတင်ကူးရန် မလွယ်ကူပေ။ 

မီးခိုးသည်လည်း သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ မီးခိုးဖြူက ဘယ်လို မီးခိုးမျိုးများလဲ? 

ပြင်းထန်သော မီးမှ ထွက်သော မီးခိုးက အမြဲတမ်း မဲမှောင်ထူထဲနေတာ မဟုတ်ပါလား?

ကျောက်ချန်းရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့မှာ ဂူစောင့်တွေ ရှိနေတာပဲ။ သူတို့ လာရင် မသိဘဲ နေပါ့မလား?" 

"တစ်ယောက်ယောက်က မီးမွှေးဖို့ ကြိုးစားရင်း မတော်တဆ မီးကူးမိတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" 

သူသည် သူ၏ လက်အောက်ခံ ပြောဆိုနေသည့် အတွေးကို လက်ခံရန် မလိုချေ။ သူ၏ လက်အောက်ခံ ပြောသည်မှာ မှန်နေပါက ၎င်းတို့သည် ဤအချိန်၌ ပိုက်ထဲ၌ ပိတ်မိနေသော ငါးသဖွယ် ဖြစ်နေတော့မည်ပင်။ 

ကျောက်ချန်းရှန့်တစ်ယောက် အသက်ရှူကျပ်နေသည့် ထာဝရဟု ထင်ရသော အချိန်တစ်ခုအကြာ၌ သူတို့က နောက်ဆုံးတွင် ဂူဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ 

နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ ထိုအခါ သူတို့က မီးခိုးဖြူကို ရှူရှိုက်နေရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ 

ကျောက်ချန်းရှန့်သည် သူ၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ခံကို လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အရင်ထွက်" 

သူ၏ ယုံကြည်ရသော လက်ရုံးက မည်သည့် မေးခွန်းမှ မမေးတော့ချေ။ သူသည် ကျောက်ချန်းရှန့်၏ အမိန့်များကို လိုက်နာရန် ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ကျင့်သားရပြီးနောက် ကျောက်ချန်းရှန့်က အမိန့်ပေးသည့်အခါတိုင်း သူသည် မဆိုင်းမတွ လိုက်နာခဲ့သည်။ သူက ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ 

ကျောက်ချန်းရှန့်တစ်ယောက် ပျံ့လွင့်နေသော မီးခိုးဖြူအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေလျက် သူ၏ လက်အောက်ခံ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ 

ထို့နောက် သူသည် သူ့ကို တစ်သက်တာလုံး ခြောက်လှန့်စေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့သည်– 

၎င်းက မြားများ အလုံးအရင်း ဝင်လာခြင်းပင်။ မဲမှောင်သော တိမ်တိုက်မုန်တိုင်းတစ်ခုက သူတို့ထံသို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ မြားများက အလေးချိန် ရှိ ဟန်ပေါ်ပြီး မြားခေါင်းများ လေကို ဖြတ်တောက်သွားသည့် အသံကိုပင် သူ ကြားနိုင်ခဲ့၏။ 

သူနှင့်အတူ ခုနကမှ ထွက်ခွာသွားသော လူတိုင်း၊ သူ၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ခံပင်လျှင် ယခုအခါ သွေးအိုင်ထဲ၌ လဲလျောင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ 

သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် အခြားသူများကလည်း ပြေးထွက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ 

မီးခိုးက ဂူဝ၌ ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ 

ဂူအတွင်းမှ ဆူညံသံကလည်း အပြင်ဘက်မှ အသံများကို မကြားနိုင်စေရန် ဖန်တီးနေချေ၏။ 

သူတို့က မိမိတို့၏ ရှင်သန်မှုအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေသည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။ 

သို့သော် သူတို့က သေခြင်းတရားဆီသို့သာ အပြေးအလွှား သွားနေကြခြင်းပင်။