Chapter 64

ဝမ်ကျုံးက သူ အတွေ့ချင်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း လုံးဝ ပေါ်လာရန် မဖြစ်နိုင်သူက သူ့နောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နှစ်မီတာအကွာမှာလား?

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းက သူ ချက်ချင်း ပြေးသွားနိုင်သော အကွာအဝေး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံတွေ့သောအခါ နှစ်ဦးစလုံး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။

ရွှမ်မင်က သုံးထပ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးအထိရှည်သော ဆံပင်နက်များကမူ ဝမ်ကျုံး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှအတိုင်းပင်။ သူ့မျက်နှာ၏ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ကျနေခြင်းမရှိဘဲ ခပ်လျော့လျော့ပင် နောက်ဘက်သို့ တစ်ဝက်ချည်နှောင်ထားသောကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်တွင် မရှိနိုင်သော ချောမောလှပသည့် မျက်နှာကို ပေါ်လွင်နေစေသည်။ သူ့၏ အမူအရာနှင့် မျက်လုံးများသည် အလွန်အေးစက်ပြီး ခပ်တည်တည် ဖြစ်နေ၏။

သူက ခုံတန်းလျားနောက်ဝယ် လိမ်ကောက်နေသော အပင်အိုကြီးအောက်တွင် ရပ်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်ဝက်ကမူ သစ်ပင်၏အောက်ပိုင်းဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ အရပ်မြင့်မားပြီး ဖြောင့်စင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လူသားများနှင့် ကွဲပြားသော မြင့်မြတ်သည့် ဟန်ပန်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

ဝမ်ကျုံး ထိုသူ့အား မက်မောစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူက ဤအရူးအမူး ချောမောသော မျက်နှာနှင့် အချိန်အတန်ကြာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ခဲ့ရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လှပသည့် အိပ်မက်များတွင် ဤမျက်နှာဖြင့် နမ်းရှိုက်ခဲ့ဖူးပြီး ပွေ့ဖက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူက ထိုမျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာပြီး နှလုံးသားက တုန်ခါနေကာ မျက်စိမလွှဲနိုင်အောင် စွဲလမ်းသွားပြန်သည်။

ရွှမ်မင်က ဖုန်မှုန့်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး နတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့ ချောမောလှပနေသည်။

မဟုတ်ဘူး...

သူက ယခုတွင်မူ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဆိုးတစ်ပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

လူစည်ကားသော ရှေးဟောင်းလမ်းမပေါ်ဝယ် သူတို့နှစ်ဦး ရပ်နေစဉ်တွင် အချိန်များပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက နှလုံးသားကို ပိုမိုခုန်စေသည်။

ဝမ်ကျုံးက ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ့အား တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသော ရွှမ်မင်ကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ကြပေ။

သူတို့ မျက်လုံးများ ဤသို့ ဆုံနေသည်မှာ မည်မျှကြာနေသည် မသိပေ။ ဝမ်ကျုံး၏ လက်ထဲတွင် ကျန်နေသေးသော နာနတ်သီးအရသာရှိသည့် ရေခဲချောင်းသည် အရည်ပျော်ကျပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားမှသာ သူက ရွှမ်မင်ကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး ရွှမ်မင်လည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။

ဝမ်ကျုံးက သူ့လက်များပေါ်တွင် ကပ်ကျန်နေသော စေးကပ်သည့် အစွန်းအထင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေခဲချောင်းတံကို အလျင်အမြန် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဦးထုပ်အောက်တွင် ချွေးများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကို မသိစိတ်မှပင် ပြင်လိုက်သည်။

ရွှမ်မင်က လှပသောအရာများကို အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံချိန်တွင် ရွှမ်မင်က ဝမ်ကျုံးကို မြွေအသိုက်သို့ ပြန်ခေါ်သွားပြီး သူ့အမြီးဖြင့် ပွေ့ဖက်ကာ သူ့အား တစ်သက်တာ လက်တွဲဖော် ဖြစ်စေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျုံး ထိုအရာကို ယခင်က အလွန်မထီမဲ့မြင် ပြုခဲ့၏။

သူက လူများကို အသွင်အပြင်အားဖြင့် ဆုံးဖြတ်သော ရွှမ်မင်ကား အလွန်အပေါ်ယံဆန်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ရွှမ်မင်က သူ့အသွင်အပြင်ကိုသာ စိတ်ဝင်စားပြီး လုံးဝအလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤအချိန်တွင်…

ဝမ်ကျုံး သူ့ပုံစံက မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို ရွှမ်မင် မြင်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူ သပ်ရပ်အောင် ကြိုးစားနေစဉ်တွင် ရွှမ်မင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အကယ်၍ ထိုမြွေနတ်ဆိုး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဆိုပါက သို့မဟုတ် ထိုမြင်ကွင်းသည် အမှန်တကယ်မဟုတ်ဘဲ လှည့်စားခြင်းသာဖြစ်သည့်တိုင် အနည်းငယ်မျှ ထပ်ကြည့်ရန်အတွက် အဆင်ပြေစေရန် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်နေလျက်နှင့်ပင် သူ၏ ရုပ်ဆိုးသော အသွင်အပြင်ကမူ ရွှမ်မင်၏ မျက်လုံးနက်များတွင် ထင်ဟပ်နေခဲ့၏။

သကြားရည်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော သူ့လက်ချောင်းများနှင့် ဆံပင်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကပ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စေးကပ်နေသည့် သကြားရည်များအပြင်၊ ကျဆင်းနေသည့် မျက်ရည်စများလည်း ရှိနေသည်။

ဝမ်ကျုံး သူက ယခု ရုပ်ဆိုးနေသည်ဟု တွေးခဲ့သော်လည်း သူ့ကျောကို လှည့်ရန် မရဲခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ကျောခိုင်းလိုက်ပါက ရွှမ်မင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူက သူ့မေးစေ့တွင် ချိတ်ထားသော နှာခေါင်းစည်းကို တပ်လိုက်ပြီး သူ့ဦးထုပ်အနားကို နှိမ့်လိုက်သည်။ သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေစဉ်တွင် ရွှမ်မင်က ရုတ်တရက် တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးက ထိုသူ ပျောက်ကွယ်တော့မည်ဟု တွေးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုများကမူ အဆုံးစွန်အထိ တွန်းအားပေးခံထားရသော စပရင်တစ်ခုကဲ့သို့ အလျင်စလို ပြန်ကန်ထွက်လာခဲ့၏။

ရွှမ်မင်လည်း သူ၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လန့်သွားပြီး သူ ထွက်ပြေးတော့မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သူက မြေပြင်ပေါ်သို့ အမြန်ပျံသန်းလာပြီး ဝမ်ကျုံးထံသို့ သွားကာ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “မသွားပါနဲ့...” 

သူ ထိုစကားကို အလွန် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အခြားဝိညာဉ်တစ်ပါးက သူ့ကို ထိန်းထားရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်— ၎င်းက စိုးရိမ်မှုဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးနေ၏။ 'ဒီအလှလေးကို မသွားစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် နောင်တရလိမ့်မယ်'

ဝမ်ကျုံးက သူ့မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ရွှမ်မင်၏ ရင်ဘတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လေတိုက်ခြင်းမရှိဘဲ ရွှမ်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လွင့်နေသော မှော်ဝတ်စုံကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ညစ်ပတ်နေသော လက်များကို ပြန်ယူကာ သုတ်ချင်နေသော်လည်း ရွှမ်မင်က ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

သူ ထွက်သွားတော့မည်ဟု ထင်သောကြောင့် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ထားသော ရွှမ်မင်၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းက တင်းကျပ်လာပြီး သူ့လက်ဖျံသည်ပင် အနည်းငယ် တင်းမာလာသည်။

ဝမ်ကျုံး နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ရှူလိုက်ပြီး ရွှမ်မင်က ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်သည်။ “မသွားပါနဲ့”

ဝမ်ကျုံးက သူ့လည်ချောင်းတွင် နင်နေသော လေကို ဆက်လက်မျိုချ၍ မရတော့ပေ။ သူ့မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ထွက်လာသောအခါ သူက ရွှမ်မင်၏ လက်ထဲသို့ ကိုယ်ကိုပစ်ထည့်လိုက်ပြီး သူ့ခါးကို တင်းတင်းဖက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုလိုက်တော့သည်။

သူ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့သလို ရွှမ်မင်လည်း မည်သည့်အရာကိုမှ မမှတ်မိခဲ့ပေ။

သို့သော် ဝမ်ကျုံး ငိုပြီး သူ့လက်ထဲသို့ လဲကျလာသောအခါ ရွှမ်မင်ကမူ သူ၏ ဗလာဖြစ်နေသော နှလုံးသားသည် မည်သို့မျှ ဖော်ပြ၍မရသော အရာတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏ ။ သူက ကျေနပ်နေသော်လည်း နာကျင်မှုများလည်း ရှိနေသည်။

ထိုခံစားချက်သည် ရွှမ်မင်ကို ထိတ်လန့်သွားစေ၏ ။ ၎င်းက သူ့ညီလေး အပြစ်ပေးခံရသည့်အကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်ထက်ပင် ပို၍ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

ရွှမ်မင်၏ ပွေ့ဖက်မှုသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်နေသေးသော်လည်း သူ့နှလုံးသားကမူ ယခင်ကဲ့သို့ပင် ပူပြင်းပြီး အားကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျုံးကား တစ်မဟုတ်ချင်း ပို၍ အားထုတ်ငိုလာပြီး သူ့နာမည်ကို မရပ်မနား ခေါ်လာသည်။ “ရွှမ်မင်~ ရွှမ်မင်~”

ရွှမ်မင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိပြီး မသိစိတ်မှပင် သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော လူကို ပို၍ တင်းတင်းဖက်ထားမိ၏။ ဝမ်ကျုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ရှိသော အညစ်အကြေးများကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူက မြွေလျှာကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေသော ထိုသူ၏ မျက်လုံးများကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ငိုနေသောကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည့် သူ့ကျောကို သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် ဆက်တိုက် ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။

သူ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ လုပ်နေသည်ကိုပင် မသိခဲ့သော်လည်း မသိစိတ်မှ သူ့ခေါင်းကို နှိမ့်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံး၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် နှာခေါင်းစည်းခံနေသောကြောင့် သူတို့ နမ်း၍မရခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျုံး သူ့နဖူးကို ရွှမ်မင်၏ ရင်ဘတ်နှင့် ခပ်ဖွဖွ ကပ်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မှတ်မိသွားပြီလား? အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့တာလား?” 

ရွှမ်မင်က လိမ်ညာပြီး ပြောမည်မဟုတ်သောကြောင့် “မဟုတ်ဘူး။ ငါ မှန်ကို လာရှာတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးက ရွှမ်မင် ပြောချင်သည့်အရာကို နားထောင်လိုခြင်းမရှိဘဲ သူ့လက်ထဲမှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ သူက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းကို ထိကြည့်လိုက်သည်။ သေချာပေသည်။ ဆွဲကြိုးသာ ကျန်တော့ပြီး မှန်ကမူ တစ်ချိန်ချိန်ကတည်းကပင် ရွှမ်မင်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

“အခု ခင်ဗျား လိုချင်တာရပြီဆိုတော့ သွားလို့ရပြီ”

ဝမ်ကျုံးက ထိုစကားကို ပြောပြီး သူ့လည်ပင်းတွင်ရှိသော ကြိုးအလွတ်ကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ သူ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ဖန် ပြန်ကိုင်ထားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ရွှမ်မင်က သူ့ဦးထုပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး အေးစက်နေသော လက်ဖဝါးကို ဝမ်ကျုံး၏ နဖူးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သေချာကြည့်ကာ တအံ့တဩဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်းခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဝိညာဉ်လိုက်ဖမ်းတဲ့ သော့ခလောက် ဘာလို့ရှိနေရတာလဲ?” သူ ပြန်ယူလိုက်သောအခါ သူ့လက်ထဲတွင် မှိန်သော အနီရောင်အလင်းတန်း အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသော့ခလောက်ကို သူကိုယ်တိုင် တပ်ထားသည်ကို မြင်ရသည်။

ရွှမ်မင်ကား သူက ဝမ်ကျုံးအား အဘယ်ကြောင့် ဝိညာဉ်လိုက်ဖမ်းသော သော့ခလောက် ပေးထားရသည်ကို လုံးဝနားမလည်နိုင်ပေ။ ထိုသော့ခလောက်သည် မည်သည့်အရာနှင့်ပင် တွဲကပ်နေစေကာမူ၊ ထိုသူအား ကောင်းကင်ဘုံ၌ဖြစ်စေ၊ မြေပေါ်၌ဖြစ်စေ ရှာဖွေနိုင်ပြီး၊ သေဆုံး၍ ငရဲသို့ ရောက်သွားလျှင်ပင် ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် ထိုသော့ခလောက်ကို ပြုလုပ်သူမှလွဲ၍ တခြား မည်သူမျှ ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။

တစ်ချို့ ရှုထောင့်မှကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဝိညာဉ်လိုက်ဖမ်းသော သော့ခလောက်ကား တစ်ဖက်သတ် သွေးစာချုပ်ဖြစ်ပြီး တာအိုကျင့်ကြံမှုကို ထိခိုက်စေကာ နတ်များကျင့်ကြံခြင်း၏ မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းနှင့် မကိုက်ညီပေ။

ရွှမ်မင်၏ ဝမ်ကျုံးကို ကြည့်နေပုံမှာ မှန်ကန်မှုနှင့် မှားယွင်းမှုဆိုင်ရာ အရေးကြီးသော ကိစ္စကြီးတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူက သူ့ကိုယ်သူ “ဒီလူကို အမှန်တကယ်ပဲ နှစ်သက်ခဲ့သလား” ဟု တွေးမိသည်။ စွဲလမ်းစိတ်ကြီးလွန်းတဲ့အထိ နှစ်သက်ခဲ့တာလား? ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်၏ ဆုံးမစကားများကို ဆန့်ကျင်ပြီး သူ့ကို ဝိညာဉ်လိုက်ဖမ်းတဲ့ သော့ခလောက် ပေးခဲ့တာလား?

မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူ့တာအိုစိတ်သည် အမြဲတစေ ခိုင်မာခဲ့၏။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်၏ ဆုံးမစကားများကို အမြဲတစေ အမှတ်ရနေပြီး အလွန်ခက်ခဲစွာဖြင့် ကြိုးစား ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ သူက နတ်ဘုရားဖြစ်ရန် ကျင့်ကြံခြင်း၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ချစ်ခြင်းကြောင့် ထိုကဲ့သို့ အဆင့်နိမ့်သော အမှားကို မည်သို့ ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဉာဏ်အလင်းရပြီး နတ်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ သူ၏ အမြဲတစေသော အိပ်မက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့် အခြားအကြောင်းများကြောင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ခြွင်းချက်ပြုလုပ်ရမည်နည်း?

သူ၏ အတိတ်က ပုံရိပ်သည် လက်ရှိ သူနှင့် မတူဟု ရွှမ်မင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျုံးကို ကြည့်သည့် မျက်လုံးများက အလိုအလျောက် အေးစက်သွားသည်။ သူ့ကို သေလုနီးပါး ထိခိုက်စေခဲ့သော အတားအဆီးတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဝမ်ကျုံး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပြည့်နေပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်နှင့် သဘောတူညီချက်ကို ထပ်မံ အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်က သူ့ကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပေးပြီး သူ့အတွက် တရားမျှတမှု ပေးရန် ပိုင်ထျန်းရှန်းကို အပြစ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအတိုင်းပင် သူသည်လည်း ရွှမ်မင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်ကာ နတ်ဘုရားဖြစ်ရန် သူ့လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အတားအဆီးတစ်ခု မဖြစ်စေရန်အတွက် ဟွမ်လျန်ရေတံခွန်ထဲသို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ခုန်ချရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ဝမ်ကျုံးက ၎င်းကို စဉ်းစားမနေဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်၏ အဆိုပြုချက်ကို သဘောတူခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ပြီး လက်စားချေချင်ခြင်းအပြင်၊ အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်က ပြောသောစကားပင်။ “ရွှမ်မင်က ဒီနေ့အတွက်ပဲ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့တာ။ ခုနစ်ပါးသော ခံစားမှုတွေနဲ့ ခြောက်ပါးသော လောဘတွေ ကြောင့် ပိတ်မိနေပြီး သူ့ရဲ့ အရင်က ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အားလုံး အချည်းအနှီးဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးအချိန်ကျ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်သလား?”

ဝမ်ကျုံး ထိုသို့ မဖြစ်စေလိုခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချစ်ဆိုသည်ကား အဘယ်နည်း? အကယ်၍ သူက ၎င်းကို ချိန်ခွင်တစ်ခုပေါ် တင်လိုက်ပါက ဆန်တစ်စေ့ပင် ရမည်မဟုတ်ပေ။

သူက ရွှမ်မင်နှင့် အတိတ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။ သူ့ဗိုက်ထဲတွင်ရှိသော မြွေသန္ဓေသားမှ ရွှမ်မင်၏ မှော်စွမ်းအားများကို ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ကို ယူသွားခွင့်ပြုခဲ့သည်။ နိုင်ဟယ့် တံတားအောက်ရှိ ဟွမ်လျန်ရေတံခွန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို အဖျားဝင်နေသော အိပ်မက်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

သူ မမျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ မှန်က နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူနှင့်အတူ ခုန်ဆင်းသွားခြင်းပင်။

မြွေသန္ဓေသားသည် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့မှတ်ဉာဏ်လည်း ရှိနေခဲ့၏။

သို့သော် သူ့ကို ရာနှုန်းပြည့် နှစ်သက်ပြီး ချစ်ခဲ့သော ခေါင်းမာသည့် ရွှမ်မင်သည် ဤဘဝတွင် မည်သည့်အခါမှ ပြန်မလာတော့ပေ…

ဝမ်ကျုံးက ရွှမ်မင်သည် မှန်ကို လာရှာခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကို စဉ်းစားခြင်းမဟုတ်သောကြောင့် ဤနေရာတွင်ပင် လမ်းခွဲလျှင် ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ဤဆက်ဆံရေးတွင် ကောင်းသောအရာဟူ၍ မည်သည့်အရာမှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်သောကြောင့် အဘယ်ကြောင့် ဒုက္ခခံနေရမည်နည်း။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့ အတူတူနေခဲ့သည့်တိုင် သူကမူ လူသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့၏ သက်တမ်းသည်လည်း ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။ ရွှမ်မင်နှင့် တစ်သက်တာလုံး အတူနေနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို မစဉ်းစားသေးပါ။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နေပြီး ရွှမ်မင်ကား ယခင်အတိုင်းသာ ရှိနေမည်ကို တွေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

.

ငြိမ်သက်နေသော အချိန်များကား တဖန် ပျံသန်းသွားပြန်ရာ ရွှမ်မင်သည် မှန်နှင့်အတူ လှပသော နေဝင်ချိန်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးက ဆေးရုံ၏ စင်္ကြံတွင် ထိုင်၍ မောဟိုက်သွားသည်အထိ ငိုခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်း၌ပင် ရွှမ်မင် ထွက်သွားခဲ့သည့်အတွက် ပျော်ရွှင်နေပြီး သူတို့၏ ခွဲခွာခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အဆင်ပြေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူ အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး ရွှမ်မင်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဆဲဆိုနေခဲ့သည်။ “လူယုတ်မာ... အခုကစပြီး ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မကြိုက်တော့ဘူး”

တစ်ချိန်တည်း၌ပင် သူ နောင်တရနေခဲ့သည်။ မှန်သာ ဟွမ်လျန်ရေတံခွန်ထဲ၌ သူ့ကို အဖော်မပြုခဲ့လျှင် ပိုကောင်းမည်။ ထို့ကြောင့် သူက မည်သည်ကိုမှ မမှတ်မိခဲ့ဘဲ ဤမျှလောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး နာကျင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ဆရာဝန်က ငွေပေးချေသည့် ဖောင်နှင့် ဆေးရုံဆင်းရန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ဝမ်ကျုံးအနီးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း မည်သည်မျှ မပြောဘဲ သက်ပြင်းကြီးစွာ ချလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး နံရံကို အမှီပြုပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ သူ့အစ်ကိုကို အရင်သွားခေါ်ရမလား သို့မဟုတ် သူ့အဘိုးကို အရင်သွားခေါ်ရမလား မသိတော့ပေ။ သူက မျက်နှာကျက် တုန်ခါနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ပန်းစည်းတစ်ခုသည် သူ့၏ ပြင်ဆင်ထားခြင်းမရှိသော လက်များထဲသို့ ကျလာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး အံ့ဩသွားသည်။ ၎င်းကမူ လူသူမဲ့သောကျွန်းတွင် ရှိစဉ်က ရွှမ်မင် မကြာခဏ ပေးခဲ့သော ပန်းများ ဖြစ်သည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ပြန်လာခဲ့သော ရွှမ်မင် ဖြစ်နေ၏။

“ကြိုက်လား?”

ရွှမ်မင်က ရပ်တန့်နေသော အချိန်တွင် မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံးကို မီးကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တယ်၊ ငါ မင်းကို ဒီပန်းတွေ ပေးတိုင်း မင်း ပြုံးနေတတ်တယ်” 

ဝမ်ကျုံး မရယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် သူ မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျား ဒီကို ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ?” 

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ဒီမှာ ရှိနေလို့လေ”

“ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ? ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မေ့သွားပြီမဟုတ်ဘူးလား?”

ရွှမ်မင် အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို မေ့သွားခဲ့ရင် မင်းကို ကြိုက်လို့မရတော့ဘူးလို့ ပြောတာလား?”

ဝမ်ကျုံး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ဒါဆို ခင်ဗျားက ဒီလောက်အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ချစ်မိသွားတာလား? ရွှမ်မင်... ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီလောက် ပြီးစလွယ် နိုင်နေရတာလဲ...”

ဝမ်ကျုံးကမူ အလျင်စလိုလုပ်ခြင်းကို မုန်းတီးခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြီးစလွယ် ချစ်ခြင်းသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်ပေါ်လာသလို ပို၍ မြန်မြန်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှမ်မင်က ထိုသို့ မတွေးခဲ့ပေ။

မြွေနက်နတ်ဆိုးသည် အလွန်ဖြောင့်မတ်စွာပင် ပြောလိုက်၏။ “မင်းကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရတဲ့ အချိန်ကတည်းက နတ်ဆိုးလောကကို ပြန်ခေါ်သွားချင်ခဲ့တာ၊ မင်းကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ငါ့အမြီးနဲ့ ရစ်ပတ်ထားချင်ခဲ့တာ။ ဒီလိုချစ်ခြင်းမျိုးက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ” 

ထို့သို့ ပြောပြီးနောက် သူက “အဲ့ဒါကြောင့် လုံးဝကို ပြီးစလွယ် မဟုတ်ဘူး” ဟု ထပ်လောင်းပြောလိုက်သေး၏။

ဝမ်ကျုံး ထိုသူ့ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြွေအသိုက်တွင် ဤစကားကို ကြားခဲ့ရသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လုံးဝ တူညီနေပြီး သူတို့၏ အမူအရာနှင့် မျက်လုံးများပင် ဆင်တူနေသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်မင် မပြောင်းလဲခဲ့ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက သူ့ကို မှတ်မိသည်ဖြစ်စေ၊ မမှတ်မိသည်ဖြစ်စေ သူသည် သူ့ရှေ့တွင် အမြဲတစေ ဤမျှပင် စိတ်ရင်းကောင်း၊ စိတ်အားထက်သန်ပြီး ဖြောင့်မတ်နေခဲ့သည်။

ကံကြမ္မာဆန်သော အချစ်ဇာတ်လမ်း၏ ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူ့ရင်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့၏။

ဤသည်က ရွှမ်မင် မေ့သွားခဲ့သည့်တိုင် သူတို့ ထပ်မံတွေ့ဆုံသောအခါ သူက ဝမ်ကျုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်စဉ်ကပင် ပြန်လည်ချစ်ခင်မိမည်၊ ယိမ်းယိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ရွေးချယ်မည်၊ သိမှတ်မည်၊ ယခင်ကကဲ့သို့ နှစ်သက်ပြီး ချစ်ခင်မည်ဟူ၍ ဆိုလိုသည်။

ဝမ်ကျုံး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေပြီး သူ့နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေခဲ့​၏။

ရွှမ်မင်ကမူ ဝမ်ကျုံး၏ စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး မှန်ထဲတွင် သူ ဤသို့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသောအခါ အမြဲတစေ သူ့အောက်တွင် ရှိနေတတ်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူ့အတွေးများသည် ခဏတာအတွင်း၌ ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့သွားခဲ့သည်…