Chapter 42

“အားးးးးး”
 
 
ဝမ်ကျုံး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား ဆုတ်ခွာရင်း သူ၏ ခေါင်းသည် အသိုက်၏ ကျောက်နံရံကို ဆောင့်မိခဲ့သည်။
 
 
အသိုက်ဘေးတွင် ရပ်နေသော ခပ်မဲမဲသော အရိပ်သည်လည်း သူ့ကို ချောင်းကြည့်နေရာမှ အံ့အားသင့်သွားပြီး အသံထွက်ကာ မီးပုံထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားလေသည်။
 
 
 
ဝမ်ကျုံး မီးအလင်းရောင်ဖြင့် လင်းထိန်နေသော မှန်ကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ အဖုထွက်သွားသော ခေါင်းကို လက်ဖြင့်ပွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်  “ကြေးမုံကြီး ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း ငါ့ကို ကြောက်ပြီး သေအောင် လုပ်နေတာပဲ!”
 
 
မှန်သည် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။မှန်မျက်နှာပြင်
သည် ရွေ့လျားနေပုံပေါ်ခဲ့ရာ စိတ်အားထက်သန်သော ဗီဒီယိုတစ်ခု မှန်ပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် 3D ပတ်လည်အသံပါသော အမျိုးအစား ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံးနှင့် ဆောင်းခိုခြင်းမပြုမီ ရင်းနှီးသော လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။
 
 
ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည်...
ညဘက် မှန်ထဲတွင် ကြည့်နေခဲ့ရာ ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ငိုယိုအော်ဟစ်နေသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ သူ ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် နီရဲသွားခဲ့ပြီး မြေကြီးထဲသို့သာ တိုးဝင်သွားချင်တော့သည်။
 
 
သူ မှန်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့ကာ မှန်ကို အမြန်ပွတ်သပ်ခဲ့ပြီး ပြောခဲ့သည် “ပိတ်လိုက်ပါ! ပိတ်လိုက်ပါ! မြန်မြန် ပိတ်လိုက်ပါ!”
မှန်သည် လှည့်မပြန်ခဲ့ပေ။ ၎င်းက သူ့သခင်၏ အမြီးကို ဝမ်ကျုံး ကိုယ်တိုင် ထိတွေ့ရန် စာချုပ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန်နှင့် အလျင်စလို ပြုလုပ်ရန် သတိပေးခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် မျက်စိများကို မှိတ်လိုက်ကာ နားများကို လက်ဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။ သူ အလွန် စိတ်ပျက်နေခဲ့သည်။
 
 
မည်သူကမျှ မသိခဲ့ပေ။ ထိုမြွေနက်ကြီးက ဝမ်ကျုံးသည် တစ်ရက်တာမျှ နမ်းရှုံ့ခြင်းကို လွဲချော်ခဲ့သည်ဆိုပါက သူသည် လွဲချော်ခဲ့ခြင်းအတွက် ဝမ်ကျုံးကို အပြစ်ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ အလုပ်ကို ကြီးကြပ်ရန်အတွက် သီးသန့်မှန်တစ်ချပ်ပင် ရှိခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံး မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးဆီသို့ အလျင်အမြန် ခုန်ဆင်းကာ နမ်းလိုက်ပြီး ကုန်းမြင့်အောက်ရှိ မှန်ကို ပြောလိုက်သည် “နမ်းလိုက်ပြီ ငါ နမ်းလိုက်ပါပြီ! ပိတ်လိုက်တော့”
 
 
မှန်သည် ထိုသူက အလွန်အမင်း တာဝန်မကျေသေးဟု ခံစားခဲ့သောကြောင့် လှည့်မပြန်သေးပေ။ ထိုသူသည် မှန်ကန်သော နေရာကို မနမ်းခဲ့ပေ။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီး၏ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသော အကြေးခွံများကို မှန်ရှေ့တွင် နမ်းခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ထို့နောက် မှန်သည်  ဗီဒီယိုကို ပိတ်လိုက်ပြီး သာမန်မှန်တစ်ချပ်အဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ မြွေနက်ကြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တွေ့မြင်နိုင်မည့်နေရာတွင် ၎င်းသည် ၎င်း၏ အရှင်သခင်ကို သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ကာကွယ်ပေးရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် တစ်ချိန်က ရွှမ်းမင်ပြောသည်ကို ကြားခဲ့ဖူးရာ ဤမှန်သည် သုံးဆယ့်သုံးခုမြောက်နတ်ပြည်က အမတနတ်ဘုရားက ပေးခဲ့သော မှော်လက်နက်တစ်မျိုးဖြစ်သည်ဟု သိခဲ့ရသည်။
 
 
 ဤအကြောင်းအရာသည် အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ဝမ်ကျုံးက မှတ်ယူခဲ့သည်။
 
 
သို့သော်လည်း သူတို့ပြုလုပ်သည်များကို မှန်က  မှတ်တမ်းတင်ထားလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ကျုံးက မထင်ခဲ့။
 
 
 ကိုယ်ရေးကိုယ်တာလွတ်လပ်ခွင့်ကို ကျူးလွန်ခံရခြင်းသည် ဝမ်ကျုံးအား အလွန်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး လက်ခံဖွယ်မရှိ။ ဤအရာအားလုံးကို ရွှမ်းမင်က အမိန့်ပေးခဲ့သည်ဟု သူက ထင်သည်။ချက်ချင်းပင် သူ အလွန်ဒေါသထွက်ကာ မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးကို ကန်ခဲ့သည်။
 
 
 ထိုကန်ခဲ့သောအားသည် မပြင်းထန်ခဲ့ရာ သံကို ကော်တွန်လုံးလေးနှင့် ပွတ်နေသည့်နှယ်။ ဝမ်ကျုံး ရွမ်းမင်နှင့် လိင်ဆက်ဆံစဥ် ရွှမ်းမင်၏ ကျောကို ၎င်း၏ လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်သောအခါ၌ပင် ရွှမ်းမင်အတွက် အယားပြေစေရုံသာ။ ထို့ကြောင့် ထိခိုက်မှု ဖြစ်မသွားပေ။
 
 
သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အပြုအမူသည် မှန်ကို လှုံ့ဆော်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မှန်သည် ၎င်း၏ပိုင်ရှင်ကို မလေးမစားပြုလုပ်ခဲ့သော ဝမ်ကျုံးကို စိတ်ဆိုးခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်ပတ်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် လည်ပတ်ပြီးနောက် ၎င်းသည် ဝမ်ကျုံး၏ ခေါင်းကို ၎င်း၏ ထောင့်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ကျုံး အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ မှန်သည် ၎င်း၏ နဖူးဆီမှ စင်တီမီတာ အနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
 
 
ဤသည်မှာ မှန်၏ ကိုယ်ပိုင်အသိရှိသော ဘက်ခြမ်းကို ဝမ်ကျုံးက ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှမ်းမင်၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ရှိခဲ့သော မှန်သည် ဤမှန်နှင့် မတူဘဲ အမှန်တကယ် ချစ်စရာကောင်းသော မှန်တစ်ချပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။
 
 
သူသည် စောင်းနေသော မှန်ကို ကြည့်လိုက်ကာ ရင်ဆိုင်လိုသော ရည်ရွယ်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောခဲ့သည် “ငါ ဘာအင်အားကိုမျှ မသုံးခဲ့ဘူး၊ ဒီအတိုင်းပဲ ပွတ်လိုက်ရုံလေးပဲကို” ရွှမ်းမင် နိုးလာသောအခါ ထိုကိစ္စကို ၎င်းနှင့်အတူ ဖြေရှင်းသင့်သည်ဟု သူက ယူဆခဲ့သည်။ လက်စားချေရန်အတွက် အစီအစဉ်ဆွဲရန် နောက်မကျသေးပေ။

 
 
ဝမ်ကျုံး ပြောပြီးသောအခါ သူသည် မြွေနက်ကြီးကို ကန်ခဲ့သော နေရာကို ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် တွန့်ဆုတ်စွာ မှန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မြွေနက်ကြီး၏ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသော အကြေးခွံများကို အကြိမ်အနည်းငယ် နမ်းခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့သည်။
 
 
ထိုအရာပြီးနောက် ကြေးမုံကြီးသည် ၎င်း၏သဘောတူစာချုပ်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် သတိရစေရန်အတွက် နေ့စဉ် ဗီဒီယိုကို အသုံးပြုပေမည်။ ဤနည်းဖြင့် ဝမ်ကျုံးသည် နေ့သစ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်သည်ကို သိရှိမည်ဖြစ်ကာ သူသည် ဓားတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ ရွှေအုတ်များပေါ်တွင် နံပါတ်များကို ထွင်းထုပေမည်။
 
 
နောက်ပိုင်းတွင် နေ့ရက်များ ကုန်လွန်ခဲ့၏။
 
 
ဝမ်ကျုံး အလွန်ပင် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုဗီဒီယိုကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့၏။ သူသည် ၎င်း၏နားများကို ဆွဲကိုင်ကာ ကြေးမုံကို “ကြေးမုံကြီး ငါတို့ ဆွေးနွေးလို့ရမလား... မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့ကို နမ်းဖို့ သတိပေးနိုင်မလား...ဗီဒီယိုနှင့် ပတ်သက်လာရသ် ကျေးဇူးပြုပြီး တခြားမြင်ကွင်းတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်မလား...ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရတာ ငါ ငြီးငွေ့နေပြီ” ဟု ပြောခဲ့သည်။
 
 
ကြေးမုံသည် ဝမ်ကျုံး၏ တောင်းဆိုချက်ကို တွေးတောရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်ကျုံးအတွက် နှိုးဆော်သံ ဝန်ဆောင်မှု ပေးအပ်သည့်အခါ၌ အမှန်တကယ်ပင် အလားတူ မွှေးကြိုင်လှပသော အခြားမြင်ကွင်းတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံခဲ့ရ၏။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ကြေးမုံထဲရှိ မိမိကိုယ်ကို ကြည့်ခဲ့ပြီး လူတစ်ပိုင်း၊ မြွေတစ်ပိုင်း ဖြစ်သော ရွှမ်းမင်သည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်ပင် နှစ်သက်နေခဲ့သည် သူ၏မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲသွားခဲ့သည်။
 
 
သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန်အတွက် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ထိုကဲ့သို့သော အမှောင်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ပြီးနောက် သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ညစ်ညမ်းသော အမှိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ ဤအတိုင်း ဆက်လက်ရှိနေပါက သူ အမှန်တကယ်ပင် အသုံးမဝင်တော့မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
 
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် ရေကန်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်သည် လုံးဝမခဲသေးသော်လည်း ရေအမြောက်အမြားကို နောက်ပိုင်းတွင် အသုံးပြုရန် ကွန်တိန်နာများထဲတွင် သိုလှောင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ ထို့နောက် သူသည် အစားအစာအားလုံးကို အသိုက်အနီးအနားသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ထင်းများစွာကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
 
 
သူသည် မြေနက်၊ ရွှံ့နှင့် ကျောက်စရစ်တို့ကို အခြေခံတည်ဆောက်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ မူလက လေအေးဒဏ်မှ မီးကို ကာကွယ်ရန် လေကာနံရံနှစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုခဲ့သော်လည်း မြေနက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နံရံများသည် အလွန်မြင့်မားသော အပူကို ရောင်ပြန်ဟပ်နိုင်သည့် ဂုဏ်သတ္တိများ ရှိသည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ မီးတွင်းတစ်ဝိုက်ရှိ ဧရိယာတစ်ခုလုံးသည် နွေးထွေးနေခဲ့ပြီး မီးကပင် လေကို နွေးထွေးစေခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံး နံရံမှ ကျန်ရှိသော ရွှံ့များကို အသုံးပြု၍ မီးတွင်းပေါ်တွင် မီးဖိုတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မီးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး မီးဖိုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည့်အပြင် ရေနွေးပြုတ်ရန်လည်း အဆင်ပြေခဲ့သည်။
 
 
သူသည် ရေနွေးဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို ဆေးကြောခဲ့ပြီး သူ၏ကိုယ်ကို ရေပတ်တိုက်တိုက်ခဲ့သည်။ မီးဖိုကြောင့် နွေးထွေးနေသည့် ကြက်အရေခွံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည့်အခါတွင် သူ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားရတော့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ ပခုံးထိ ရှည်နေသော ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်နေခဲ့ပြီး ကပ်ကြေးဖြင့် ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကြေးမုံကြီးသည် ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးကို ဗီဒီယိုဖြင့် ထပ်မံဖြည့်ခဲ့ပြီး သခင်၏အမြီးကို နမ်းရန် သူအား သတိပေးခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံး၏ ကပ်ကြေးကို ကိုင်ထားသောလက်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။ အကြောင်းမှာ ကြေးမုံထဲရှိ ရွှမ်းမင်သည် အလုပ်များနေပြီး ဝမ်ကျုံး၏ဆံပင်များကို သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ရှုပ်ထွေးအောင် ပွတ်သတ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းသောအသံဖြင့် “ငါ့ရဲ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်တော့မှ မင်းရဲ့ဆံပင်ကိုမဖြတ်ရဘူး၊ မင်းရဲ့ဆံပင်တွေ ရှည်လာရင် နေ့တိုင်း မင်းအတွက် ကိုင်ထားပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား” ဟု  ပြောခဲ့သည်။
 
 
ရွှမ်းမင် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို အကြိမ်များစွာ ပြောခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျုံးသည် ထိုအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ သတိမရခဲ့ပေ။
 
 
အကြောင်းမှာ ရွှမ်းမင်သည် သူအား တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ဆောင်ရန် ခြိမ်းခြောက်လေလေ၊ မြွေနက်ကြီးလိုချင်သည်ကို သူ လုပ်ဆောင်ရန် ဆန္ဒနည်းပါးလေလေ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ကပ်ကြေးများကို ဘေးသို့ ပစ်ချခဲ့ပြီး မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးကို နမ်းပြီးနောက် ထိုအမြီးကို ဖြတ်ပစ်ရန် စဥ်းစားနေမိသည်။ သို့သော် ထိုနေ့တွင် သူသည် စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ တစ်ခုခုစားပြီးမှ မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးကို ဖြတ်ပစ်လျှင်ပင် နောက်မကျကြောင်း သူ တွေးခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် ရတနာပုံထဲတွင် ရှာဖွေခဲ့ပြီး ကြွေထည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နားနှစ်ဖက်ပါသည့် ပန်းကန်ငယ်လေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သိပ်မကြီးသလို သိပ်လည်းမသေးဘဲ ဟင်းအိုးအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။
 
 
အခြားစကားလုံးများဖြင့် ဆိုရသော် သူသည် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် အခြောက်ခံထားသော အသားခြောက်များကို လုံလောက်စွာ စားသုံးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ငန်ပြီး မာကျောကာ အေးနေခဲ့သည်။ ဝါးနေစဉ် သူ၏မေးရိုးများသည် နေရာလွဲလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် သူသည် ရေခဲရည်ဖြင့် အရည်ပျော်ထားသော ဝက်ပေါင်ခြောက်အပိုင်းအစငယ်တစ်ခုကို လှီးဖြတ်ကာ ပြုတ်ရည်ပြုလုပ်ရန် ဆူပွက်နေသော ဟင်းရည်အိုးထဲသို့ ထည့်ခဲ့သည်။
 
 
ဟင်းရည်အဆင်သင့်ဖြစ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဝမ်ကျုံးသည် ကြေးမုံကို ပြောလိုက်သည် “ကြေးမုံကြီးရေ ငါ့ရဲ့ ပျင်းနေတယ် ငါ အပျင်းပြေအောင် တစ်ခုခု ပြပါ့လား ငါ ပျင်းလွန်းလို့ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေအတွက် မသင့်တော်တဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးကိုလည်း ငါမကြည့်ချင်ဘူး၊ လူများကို ပျော်ရွှင်စေမယ့် တစ်ခုခုကို ပြပေးပါ့လား”
 
 
အမှန်တကယ်တွင် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် ယုံကြည်မှုများစွာ မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ကြေးမုံသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့သည် မျက်နှာပြင်က လင်းလာပြီး မြွေနက်ကြီး၏ နေ့စဉ်ဘဝကို ပြသခဲ့သည်။
ဝမ်ကျုံး- “…”
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် ကြေးမုံထဲတွင် မြွေနက်ကြီး လိမ်ကွေးနေသည်ကို မြင်ခဲ့ပြီး လျှာထုတ်နေသည်ကို ကြည့်ခဲ့ကာ ရေနှင့် ရွှံ့များဖြင့် ဆော့ကစားနေသည့် သူ၏တစ်သမတ်တည်းသော ဘဝကို ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ အတော်အတန် ကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ကြောက်စရာကောင်းသော အစွယ်ကြီးနှစ်ချောင်းကို အခြားတိရစ္ဆာန်များကို ခြောက်လှန့်ရန် ပြသသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ၌ ဝမ်ကျုံး ရယ်ချင်လာခဲ့သည်။
 
 
မီးဖိုပေါ်ရှိ ဟင်းရည်အိုးသည် အပူဖြင့် ပွက်ပွက်ဆူနေခဲ့ပြီး ပြင်းပြသော အသားနံ့သည် လွင့်ပျံ့လာခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် ကြေးမုံကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏တံတွေးကို မျိုချခဲ့ကာ ဟင်းရည်အိုးကို ချလိုက်သည်။ ဇွန်းဖြင့် ၎င်းပေါ်ရှိ ဆီကို မွှေခဲ့၍ တစ်ငုံသောက်ကြည့်ခဲ့၏… အရသာသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။
 
 
ဟင်းရည်သည် ပျစ်ပြီး ငန်နေကာ အသားနံ့သည် သူ၏လျှာဖျားတွင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ အသားစားရသည့် ခံစားချက်က အမှန်ပင် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိပြီး အဆီလည်း မများခဲ့ပေ။ သူ၏ဗိုက်ကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ပြည့်စေနိုင်ရုံသာမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျေနပ်မှုကိုလည်း ရရှိစေခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံး လေတက်ခဲ့သည်။ ဟင်းရည်အိုးထဲတွင် ထက်ဝက်သာ ကျန်ရှိနေသော ပြုတ်ရည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်နပ်စာသာရှိသော အသားပမာဏကို နှစ်နပ်စာအတွက် ဟင်းရည်ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ပျော်ရွှင်နေသည်။
 
 
အဖြူအမည်း မြွေအမြီးနှစ်ခု တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်ကာ လိမ်ကွေးနေသည့် ပုံတစ်ပုံသည် ကြေးမုံပေါ်တွင် လင်းလက်လာခဲ့၏။
မြင်ကွင်းသည် လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ကျုံး၏ နှလုံးသားသည် တစ်ချက်ခုန်ခဲ့ကာ သူသည် လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး “ရပ်လိုက်! ” ဟု ပြောခဲ့သည်။
 
 
ကြေးမုံသည် သူ မကြည့်ချင်တော့ဟု ထင်ခဲ့သောကြောင့် ရပ်တန့်သွားပြီး မြွေချောလေး၏ မြင်ကွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

 
 
ဝမ်ကျုံး၏ အာဒမ်ပန်းသီးသည် အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားပြီး သူ ခြောက်ကပ်သောအသံဖြင့် “ကြေးမုံကြီး အဲ့အဖြူရောင်အမြီးပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ မြွေတစ်ကောင်ပဲလား...သူကဘယ်သူလဲ ရွှမ်းမင်နဲ့ ရစ်ပတ်ခဲ့တာလား” ဟု မေးခဲ့သည်။
 
 
ကြေးမုံသည် စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် စကားဆက်ပြောခဲ့သောကြောင့် လွတ်လပ်သော သူ့ရဲ့အတွေးများ စတင်ပျံ့လွင့်တော့သည်။
 
 
သူ၏ဆံပင် သို့မဟုတ် မြွေအမြီးကို ဖြတ်မည့်အကြောင်းကို မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီး ရွှမ်းမင်ကို “လူလိမ်ကြီး!” ဟု ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးကို ထပ်မံနမ်းရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး သူ၏စာချုပ်ကို ပြည့်မီရန် သတိပေးသော ကြေးမုံကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် “ငါ့ကိုအလုပ်ပျက်ကွက်သူအဖြစ်သာ မှတ်ထားလိုက်။ အဲ့လူလိမ်ကြီးကို ငါ မကြောက်ဘူး။ နောက်နေ့ ငါ့ရှေ့မှာ အဲ့တာကို လာမဖွင့်နဲ့ ငါမကြည့်ချင်ဘူး သွားတော့...”
 
 
သူ စကားပြောပြီးသည့်နောက်တွင် သစ်သားချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် “ဆန်ကုန်မြေလေးမြွေ” ဟူသော စကားလုံးကို ထွင်းရေးခဲ့သည်။ ဤအတောအတွင်း သူ၏တိကျမှုနှင့် လက်မောင်းအားတို့သည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ခဲ့ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း နေ့ရက်များ ကုန်လွန်လာခဲ့သည်။
 
 
ကြေးမုံကြီးသည် နေ့တိုင်း သူ၏စာချုပ်ကို ပြည့်မီစေရန်အတွက် သတိပေးရန် ဆက်လက်ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျုံးသည် အခြားမြွေတစ်ကောင်နှင့် ရစ်ပတ်ခဲ့သော မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးကို တစ်ခါမျှပင် ထပ်မနမ်းတော့။
 
 
သူ၏နေ့ရက်များကို ဂူထဲတွင် နှစ်နှင့်ချီ၍ ကုန်ဆုံးနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ဆောင်းရာသီကုန်ဆုံးမည်ကို သူ မျှော်လင့်နေ၏။
 
 
ဆောင်းရာသီကာလ ငါးလကြာခဲ့ပြီးနောက် အစားအစာ၏ ထက်ဝက်ပင် မကျန်တော့ပေ။ ဂူထဲရှိ ရေများ ခဲသွားခဲ့ပြီး ထင်းများကို မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အသုံးပြုနေခဲ့ရ၏။
 
 
နောက်ဆုံး၌ ရေးထွင်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ အသိုက်တစ်ခုလုံးကို ရွှံ့နက်များဖြင့် လိမ်းကျံပြီးနောက် ဝမ်ကျုံးသည် မြွေအရေခွံကို အလွှာများစွာ ခေါက်ကာ လေကာနံရံတွင် ကပ်လိုက်သည်။ သူသည် အသိုက်အတွင်း၌ လှဲလျောင်းပြီး ဆောင်းခိုခြင်းကို စတင်တော့သည်။
 
 
ဆောင်းရာသီ၏ သတ္တမမြောက်လတွင် အပူချိန်သည် လုံးဝမတက်လာဘဲ ယခင်ကထက် ပိုမိုအေးစက်လာခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံး ကျန်ရှိနေသေးသော ထင်းအနည်းငယ်နှင့် အသားခြောက် အိုးငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အေးခဲနေသော အသီးအနှံများကို ပြုတ်ကာ သောက်ခဲ့ပြီး မလိုအပ်ပါက နောက်တစ်လုပ် မစားတော့ပေ။
 
 
ဆောင်းရာသီ၏ နဝမမြောက်လတွင် ရေကန်ထဲရှိ ရေခဲများ ကွဲအက်သွားပြီး ဂူအတွင်း လေစီးဆင်းမှု ဦးတည်ချက် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံး ခေါင်းမူးပြီး နားထဲတွင်အသံများ အူလာကာ တစ်ကိုယ်လုံး အားနည်းနေသည်။ သူ၏ ဦးနှောက်သည် တုန်ခါစက်တစ်ခုကဲ့သို့ တတီတီမြည်နေသည်။
 
 
ပထမတွင် သူသည် အအေးမိသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အားနည်းလာပြီး ဗိုက်ထဲရှိ ရေများအားလုံးကို အန်ထုတ်လိုက်သောအခါ ကာဗွန်မိုနောက်ဆိုက်ဓာတ်ငွေ့ဖြင့် အဆိပ်သင့်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူနားလည်သွားသည်။
 
 
ဝမ်ကျုံး မူးမေ့ခဲ့ပြီးနောက် ဘာတွေဆက်ဖြစ်သည်ကိုပင် သူမသိတော့ချေ။သူနိုးလာသောအခါ စင်္ကြံအပြင်ဘက်တွင် အိပ်နေပြီး မီးဖိုထဲရှိ မီးသည်လည်း ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ချမ်းသည်ဟု မခံစားရပေ။
 
 
သူ့ကို အနီရောင်နှင့်အနက်ရောင် စပ်ထားသော ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။
 
 
ရှည်လျားပြီး သန်မာသော လက်တစ်စုံက သူ့ကို နောက်မှနေ၍ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။
 
 
ဝမ်ကျုံး နိုးနိုးချင်းပင် သူ့နောက်မှ အိပ်နေသော ရွှမ်းမင်လည်း နိုးလာခဲ့သည်။
 
 
သူသည် လက်နှင့်ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားပြီး ဝမ်ကျုံးကို စိတ်တိုစွာမေးလိုက်သည်– " မင်းက အရမ်းဆိုးနေတာပဲ မင်းကို ငါဘယ်လိုပြစ်ဒဏ်ပေးရမလဲ"
 
 
"...ကျွန်တော့်ကို မထိနဲ့"
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ့ ကိုယ်ပေါ်သို့ တက်လာသော ရွှမ်းမင်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ နယ်မြေချဲ့ထွင်လိုသော ထိုလက်ကို ဝမ်ကျုံးက အင်အားမရှိစွာ တွန်းထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်– "ခင်ဗျားရဲ့မြွေဖြူကိုပဲ သွားရှာ ကျွန်တော့်ကိုလာမထိနဲ့"