Chapter 28

မြွေနက်ကြီးသည် ဝမ်ကျုံးအား ရုတ်တရက်ပင် လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

ရွမ်းမင်ဆိုသော ထိုမိစ္ဆာကောင် မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လာမည်ကို သူ မသိရပေ။

ဝမ်ကျုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ စိတ်လွတ်နေဟန်ဖြင့် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ကာ ကမ်းပါးစွန်းတွင် စိတ်ဓာတ်ကျလျက် ထိုင်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို အဆုံးသတ်ရန်အတွက် ခုန်ချရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး ဝေးလံသော ပင်လယ်ပြင်အား ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေစဉ်၊ သူ့မျက်လုံးထောင့်အား စိုစွတ်ပြီး ချောမွေ့သော မြွေလျှာဖြင့် ရုတ်တရက် အလျက်ခံခဲ့ရသည်။

သူ မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရက်အနည်းငယ်ကြာ သူ့အား လျစ်လျူရှုထားသော မြွေနက်ကြီးသည် သူ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ မြွေနက်ကြီးသည် လျင်မြန်စွာ နှာရှုံ့ကာ သူ့မျက်လုံးများကို သုတ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြွေနက်ကြီးသည် သူ့ခါးကို အမြီးဖြင့် တစ်ဖန်ပြန်၍ ရစ်ပတ်ကာ အမြီးဖျားဖြင့် ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးခဲ့၏။

ချောမောသော မြွေနက်ကြီး၏ နှစ်သိမ့်မှုရရှိသောအခါ ဝမ်ကျုံး မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ စီးကျလာပြီး သူကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

မြွေတစ်ကောင်မျှသာဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုမြွေအား လှောင်ပြောင်ခြင်းသည် မိုက်မဲသော အပြုအမူဖြစ်မည်ကို သဘောပေါက်သောအခါ ဝမ်ကျုံးသည် ခွန်အားရှိဟန်ဆောင်ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး မြွေ၏အမြီးကို ဖက်ကာ ငိုကြွေးတော့သည်။

"ဝူး~!"

မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးသည် တောင့်တင်းသွားပြီး ငိုကြွေးနေသော ဝမ်ကျုံးအား သူ့ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် အလျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်လေသည်။ သူ့အား ဖက်ထားနိုင်ရန် ပိုရှည်သော အမြီးကို ပေးရင်း မြွေနက်ကြီးသည် ကြည်လင်သော မှန်ထဲတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

"ကြေးမုံကြီးရေ"

"ငါ့ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုကြောင့် သူ ဒီလောက်တောင် စိတ်ထိခိုက်နေတာလား။"

"ဒါပေမဲ့ သူပြောခဲ့တဲ့စကားတွေက တကယ်ကို နာကျင်စေတယ်။ ငါ သူ့ကို လုံးဝခွင့်မလွှတ်ချင်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့လည်း အမှန်က ငါ့အတွက် သူ့ရဲ့အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ထိန်းထားပြီး ငါ့ကြောင့် အဲ့စကားတွေ ပြောခဲ့တာ။"

"သူက အခုထိ သနားစရာကောင်းအောင် ငိုနေတုန်းပဲ။"

မြွေနက်ကြီးသည် ဝိညာဉ်ရောင်ခြည်တစ်ခုကို ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး နေရာတစ်ခုမှ ရှည်လျား၍ အစွမ်းထက်သော ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ အိမ်ထောင်ဖက်ကို နောက်ကွယ်မှ ဖက်တွယ်ပြီး ထိုသူ့အား နမ်းရှုံ့ရန် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ငိုကြွေးနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ့နားမှစ၍ မျက်နှာတစ်ဖက်သို့ အေးစက်သော လေအေးများ စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့၏ ထိလွယ်ရှလွယ် လည်ပင်းပေါ်တွင် တဝဲဝဲလည်နေကာ ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။ သူ့အနီးတွင် စူပါပါဝါရှိသော လေအေးပေးစက်တစ်ခု မှုတ်ထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဝမ်ကျုံးသည် ထိုအရာကို ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် ငိုကြွေးခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကာ "သူလာပြီ! သူလာပြီ! အဲ့ဒီမိစ္ဆာကောင် ပြန်လာပြီ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏ ဒေါင်လိုက် မျက်ဆံများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းစေပြီး သွားများကို ဖော်ကာ သူ့အမြီးကို ဝဲရမ်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အမျက်ထွက်နေသော မြွေအဖြစ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ပြောင်းလဲရန် ပြင်ဆင်နေဟန်။

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေ၏ ထူထဲသော အမြီးကို လက်များ၊ ခြေထောက်များနှင့် ရုတ်တရက် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ တောင်းပန်ငိုကြွေးခဲ့သည် "ကျွန်တော့်ကို မထားခဲ့ပါနဲ့၊ ဝူး-ဟူး~ မြွေချောလေး၊ ကျွန်တော် တကယ်ကြောက်တယ်။ ကျွန်တော့်နားမှာပဲ နေပေးလို့ မရဘူးလား။ ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့ပါနဲ့!"

ခပ်တင်းတင်း ဖက်ထားသဖြင့် သူသည် ထိုအမြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသည့်နှယ်။

မြွေနက်ကြီး : "..." မြွေနက်ကြီးသည် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး ငိုကြွေးနေသော သူ၏ အိမ်ထောင်ဖက်ကို မြွေသိုက်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏အမြီးဖျားကို အသုံးပြု၍ ဝမ်ကျုံး၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်ထားသော မြွေအရေခွံကို ခွာချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ကျုံး၏ခြေထောက်များကြားမှ ဇာကြိုး အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ကာ ဆွဲမ၍ ရေအိုင်ထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး ရေအေးချိုးစေခြင်းဖြင့် အပန်းဖြေစေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငိုကြွေးနေခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူ၏ဦးနှောက်သည် အောက်ဆီဂျင်ပြတ်တောက်၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့။ ရုတ်တရက် ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားမှသာ မြွေနက်ကြီး၏အမြီးကို ဖက်တွယ်၍ "မလုပ်နဲ့! မလုပ်ပါနဲ့! ကျွန်တော် ရေမကူးတတ်ဘူး!" ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး တွားသွားပြီး ကုန်းပေါ်တက်လေသည်။ ကုန်းပေါ်ရောက်သောအခါ သူ၏ခြေကျင်းဝတ်များကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

မြွေနက်ကြီးသည် သူ့အမြီးကို ရေကန်ထဲတွင် အလယ်အလတ်အရွယ်ရှိသော ရေချိုးကန်တစ်ခုအဖြစ် ခွေထား၍ ဝမ်ကျုံး၏မေးစေ့ဖျားကို လျှာဖြင့် လျက်ကာ ဝမ်ကျုံးအား အေးအေးဆေးဆေး စိမ်ရန် အချက်ပြခဲ့သည်။ မြွေနက်ကြီးရှိနေသရွေ့ ဝမ်ကျုံး ကောင်းစွာရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီးထံမှ အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးခံခဲ့ရပြီး၊ မသိစိတ်မှပင် မရှိသင့်သော မှီခိုအားထားမှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို မတော်တဆ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် မြွေနက်ကြီးက ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသောအခါ ဝမ်ကျုံး၏ ခံစားချက်များသည် မတတ်သာဘဲ နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ထိုခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရသည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် ထိုမြွေနက်ကြီး၏ အရန်အစားအစာဖြစ်မှန်း သိသည်သာမက၊ သူတို့နှစ်ဦးကြား ခံစားချက်များသည်လည်း မတူညီဟု ခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူ ထိုမြွေနက်ကြီးနှင့် အတူနေထိုင်ရင်း တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ သူ၏ ကာကွယ်မှုနှင့် သတိထားမှုကို ပယ်ချကာ ထိုသူကို ယုံကြည်အားကိုးနိုင်သည့် မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့ရာတွင် သူအား ကောင်းမွန်စွာ ဂရုစိုက်မှုအားလုံးသည် နောင်တွင် သူ့ကို ဝဖြိုးစေပြီး စားသောက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ကျုံးသည် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ သူ ထိုချောမောတဲ့မြွေနက်ကြီးနှင့် အဆင်ပြေစွာ နေထိုင်နိုင်ပြီး သူ့ကို စားသောက်ခြင်း မပြုသရွေ့၊ ထိုမြွေနက်ကြီးက သူ့ကို မည်သို့ထင်မှတ်သည်၊ သူ့ခံစားချက်များကို တုံ့ပြန်မည်လား ဆိုသည်ကို ဝမ်ကျုံး ဂရုမစိုက်တော့။

သို့ရာတွင် မိစ္ဆာကောင်ကြီးနှင့် ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျုံး မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် လူ့သိက္ခာကို စွန့်ရတာက နှလုံးသားထဲက ခံစားချက် အစစ်အမှန်တွေကို ဆန့်ကျင်ရုံတင်မဟုတ်ဘဲ ရှက်ဖို့လည်း ကောင်းတယ် အဲ့လို သိမ်ငယ်တဲ့ ဘဝမျိုးက နေဖို့ရော ထိုက်တန်ရဲ့လား...

သေဆုံးခြင်းသည် ဘဝအတွက် နောက်ထပ်လေးစားမှုတစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ရုတ်တရက် ခံစားမိသည်။

"မြွေချောလေးရေ၊ ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို စားဦးမှာလား..."

ဝမ်ကျုံးသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း အခြားတစ်ဖက်မှ မြွေနက်ကြီးကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ သွေးထွက်သံယိုကိစ္စကို တိုက်ရိုက်ဖွင့်ဟခဲ့သည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့စားမှာလဲ။ ရိုးရိုးပြောရရင် ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ကြောက်နေရတာနဲ့ ပင်ပန်းနေပြီ။ ခင်ဗျား စားချင်ရင် မြန်မြန်စားလိုက်ပါတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်လဲ ဝိတ်တက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် နောက်ထပ်မစောင့်ပါနဲ့တော့။ ဒီလိုပဲ ဆက်နေရင် ကျွန်တော့်ကို ဟိုကောင်က သတ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် ရူးသွားရင် ဒါမှမဟုတ် သေသွားရင် ခင်ဗျား ဘာမှရမှာမဟုတ်ဘူး။ အခု ကျွန်တော်က သာမန်လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတုန်းပဲဆိုတော့ ခင်ဗျား မြန်မြန်စားလို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ခဲ့တာတွေကို ဒီအချိန်အတွင်း ကျွန်တော်ပြန်ဆပ်နိုင်တယ်!"

ဝမ်ကျုံးသည် ထိုသို့ပြောပြီး ရေယူ၍ ခေါင်းမှခြေအဆုံး သေချာစွာ ဆေးကြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြွေနက်ကြီးအတွက် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

မြွေနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် ဤသို့ပြောနေသည့်အလား ထင်ရသည်။ "ချစ်ရတဲ့ ခင်ပွန်းလေး၊ ငါက မင်းရဲ့ အခုပုံစံကိုပဲ ကြိုက်တာ။ တခြားလူတွေ ငါ့ကို အခွင့်အရေးယူတာမျိုး မဖြစ်ရအောင် မင်း ငါ့ကို မြန်မြန်စားလိုက်ပါတော့။ ငါ အဆင်သင့်ပဲ၊ မင်းရော ဘယ်လိုလဲ။"

မြွေနက်ကြီး ဤသည်ကို မည်သို့ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။ သူသည် အလျင်အမြန် အမြီးကို ပတ်ကာ သွေးထွက်နေသော နှာခေါင်းဖြင့် မှန်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ကြေးမုံကြီးရေ"

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။"

"ငါ သူ့ကို တကယ်စားချင်တယ်၊ လုံးဝကို စားပစ်လိုက်ချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ သူ့ကို သတ်မိသွားနိုင်တယ်"

"မုဆိုးမကို ထားခဲ့တာက အပြစ်ပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ့ကိုလည်း မုဆိုးဖို မဖြစ်စေနဲ့။"

အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီးသည် နှာခေါင်းမှ သွေးထွက်နေသော်လည်း မည်သို့စားသောက်ရမည်ကို မသိသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံးသည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား...ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မစားချင်လို့လား။"

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏ ပိန်လှီနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် အမှန်ပင် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အမြီးချင်း ရစ်ပတ်ခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်အတွက် နှစ်သက်ဖွယ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ခဏတာ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် သူသည်  မိမိ၏အိမ်ထောင်ဖက်ကို ဒဏ်ရာရစေခြင်း၊ ကိုယ်လက်အင်္ဂါချို့ယွင်းစေခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ခဲ့လျှင် မြင်းရှေ့တွင် လှည်းထားခြင်းနှင့် တူပေလိမ့်မည်။

အစီအစဉ်အရ ဘေးဒုက္ခပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူ့ကို မြွေခံတပ်ရှိ နတ်ဆိုးလောကသို့ ပြန်ခေါ်ကာ မင်္ဂလာပွဲကျင်းပပေးချင်သည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာပျက်သည့်တိုင်အောင် သူနှင့်အတူ နေထိုင်ကာ မြွေသားပေါက်ငယ်များစွာကို မွေးဖွားခဲ့ပြီး သုခဘုံတွင် ချစ်ချစ်ခင်ခင် နေချင်ခဲ့သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် ထိုကဲ့သို့သောဘဝအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပူဖောင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြွေလျှာကို ထုတ်ကာ ဝမ်ကျုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ မြီးဖျားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဝမ်ကျုံး မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရာ သူ၏ပယင်းရောင်မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရောင် တစ်စွန်းတစ်စ ထွန်းလင်းလာသည်။

အမြီးဖြင့် သူ့အား ခေါင်းညိတ်ပြနေသော မြွေနက်ကြီးကို အတန်ကြာ တွေတွေလေး စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် တုန်ယင်နေသောလက်များဖြင့် မြွေနက်ကြီး၏နှာခေါင်းမှ စီးကျလာသော သွေးများကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးနီရဲစွာဖြင့် မြွေနက်ကြီးကို ကြည့်ကာ မသေချာမရေရာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အတွက် ခံစားချက် ရှိနေတာလား... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးဖို့ ဝန်လေးနေတာလဲ...ကျွန်တော့်ကို မစားချင်ဘူးလား။"

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏အမြီးကို အနည်းငယ် တင်းကျပ်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်၏။

ဝမ်ကျုံးက သူ့အမြီးကို ချက်ချင်း ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ထပ်မံ ငိုကြွေးပြန်သည်။ သေချာသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ကျလာသောမျက်ရည်များ ဖြစ်သည်။

သူသည် မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးကို ပွေ့ဖက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် စုဆောင်းထားသော မကောင်းသဘောဆောင်သည့် ခံစားချက်များ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်ပြီးနောက် သူ များစွာ သက်သာရာရကာ တစ်ကိုယ်လုံး လွန်စွာ လန်းဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ကျုံး သူ့စိတ်ခံစားမှုများကို ငြိမ်သက်စေပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ မြွေနက်ကြီး၏ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သော အေးစက်စက် အစိမ်းရင့်ရောင် ဒေါင်လိုက်မျက်ဆံများကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် " မြွေချောလေး ကျွန်တော် အခုတလော ဘာအမှားလုပ်ခဲ့မိလို့လဲ...ဘာလို့ ခင်ဗျား စိတ်မကြည်ဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ၏အမြီးကို လှုပ်ခါလိုက်၏။

ဝမ်ကျုံးက ချက်ချင်း စွပ်စွဲလိုက်၏- "ဒါဆို ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုနေတုန်းပဲလား။"

မြွေနက်ကြီး - "..."

ဝမ်ကျုံးသည် လက်သီးကို ဆုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ခင်ဗျား အမြီးကိုတောင် ထိခွင့်မပြုတော့ဘူး။"

မြွေနက်ကြီး - "..."

ဝမ်ကျုံး၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျနေဆဲဖြစ်ပြီး သူက မြွေနက်ကြီးကို ဆက်လက်စွပ်စွဲခဲ့သည်- "ကျွန်တော်အိပ်ရင် ခင်ဗျားအမြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပတ်မပေးတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဘယ်သွားသွား ခင်ဗျား အမြီးကို ဆွဲပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို မလိုက်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘာသာပဲ ဂရုစိုက်ဖို့ ထားခဲ့တယ်။"

မြွေနက်ကြီး - "..."

ဝမ်ကျုံးသည် နောက်ပြန်လှည့်ကာ ထပ်မံ ငိုကြွေးပြန်၏။ ငိုနေစဉ် သူက နာကြည်းစွာ ပြောလိုက်သည်- "ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ကျွန်တော့်အသက်ကိုတောင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာ။ တကယ်ကို အေးစက်စက်နိုင်တာပဲ... ဝူးဝူး"

မြွေနက်ကြီး - "..."

ဝမ်ကျုံးက သူ့ကို ပြန်ကြည့်ပြီး မျက်နှာတွင် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်- "ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျား ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျွန်တော့်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် ငိုနေလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ဖို့တောင် လာတာ မဟုတ်ဘူး "

မြွေနက်ကြီး- "(| | | O?O;)"

"ကြေးမုံကြီးရေ"

"သူ့မှာ ငါ့ကို စွပ်စွဲစရာတွေ ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ။"

"ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့အတွက် တစ်ခုခု ပြောပေးပါဦး။"