Chapter 27

ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ ဦးနှောက်နှင့် နားများတွင် ရေများပြည့်နေပါသလားဟု ဝမ်ကျုံး တွေးလိုက်မိသည်။  သူ့ကို ဘယ်လို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်...ယောင်္ကျား....ဟုတ်လား... လာမနောက်နေစမ်းပါနဲ့

ဝမ်ကျုံး စကားလမ်းကြောင်းကို ယခင်အကြောင်းအရာသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ "ရွှမ်း... ရွှမ်းမင်၊ ကျွန်တော်တို့ စကားပြောလို့ရမလား..."

နတ်ဆိုးသတ္တဝါ – မဟုတ်၊ ရွှမ်းမင်အမည်ရှိ နတ်ဆိုးသတ္တဝါသည် မဖြည်ရသေးသော မြွေအရေခွံကို မည်သို့လုပ်ရမည်ကို တွေးတောရန် အာရုံပြန်ရောက်သွားခဲ့ရာ ဝမ်ကျုံးကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိတော့။

ဝမ်ကျုံး နှုတ်ခမ်းများကို စုချွန်လိုက်ပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဂုဏ်ယူမိသည်။

သူ တွေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက လူတစ်ဝက်၊ မြွေတစ်ဝက် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အမြီးနဲ့ပဲ တွေးခေါ်နိုင်တဲ့သူပဲ။ အထုံးဆိုတာ ဘာလဲ ခင်ဗျားသိလား။ ခပ်လျော့လျော့အထုံး၊ ခပ်ပြားပြား ချည်ထားတဲ့ အထုံး၊ တစ်ချောင်းကြိုးအထုံး၊ ကျောက်တုံးမှာ ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ချည်ထားတဲ့ အထုံး၊ ကောက်ကွေးနေတဲ့အထုံး၊ ပရပ်ရှန်အထုံး၊ အလေးချိန်အထုံး၊ ဂဏန်းရှစ်ထုံးနဲ့ အသေချည်ထားတဲ့အထုံးတွေကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲ ခင်ဗျားသိလား။"

"ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက ကျွန်တော်ဘာဝတ်ထားလဲဆိုတာရော ခင်ဗျားသိလား..."

"ဒါက ဓားမှန်သွားလည်း မပေါက်နိုင်တဲ့ မြွေအရေခွံပဲ။ အားစိုက်ပြီး ဆွဲဖြဲရင်တောင် ခင်ဗျားရဲ့ လက်သည်းတွေ အကုန်ကျွတ်သွားလိမ့်မယ်။ လက်သည်းတွေ ပြောင်သွားနိုင်တယ်။ တောက်! ခင်ဗျား မြွေအရေခွံကို မဖောက်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဖြည်းဖြည်းလေးပဲ ဆွဲပြီး ခင်ဗျားကို သတ်မယ်...ခင်ဗျားကို စိတ်ဆိုးတယ် ခွေးလျှာနဲ့ လျှက်ခံနေရသလိုပဲ!"

"ဗြိ..." ပြဲသွားသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှမ်းမင် အချိန်ထပ်ဖြုန်းရန် အလွန်ပျင်းရိနေခဲ့သည်။ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် မြွေအရေခွံကို စက္ကူစုတ်ဖြဲသည့်နှယ် အပိုင်းပိုင်းဖြဲချလိုက်သည်။

"အာ!"

ဝမ်ကျုံး ခဏတာ အံ့ဩမှင်သက်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ မြွေအရေခွံအတွက် ဝမ်းနည်းနေခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းလား မသိခဲ့ချေ။

"အားးးးး!"

"ဒီလောက်ကျယ်ကြီးမအော်ပါနဲ့‌ မြွေကြောက်သွားလိမ့်မယ်။" ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသွယ်လျသော လက်များဖြင့် ဝမ်ကျုံး မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို အုပ်လိုက်ကာ၊ အနည်းငယ်သတိပေးသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် "မြွေအရေခွံက မင်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို လှပစေပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ အလွှာတွေ ထပ်မပတ်နဲ့‌တော့။"

ရွှမ်းမင်သည် အလွန်မကျေနပ်သော ပုံစံဖြင့် ဝမ်ကျုံးကို ပြောလိုက်သည်- "ငါ့လက်သည်းတွေ ခြစ်မိကုန်ပြီ..."

မှောင်နေဆဲဖြစ်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြွေနက်ကြီး ပြန်မလာသေး။

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေအသိုက်တွင် ရွှမ်းမင်နှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေး ခံခဲ့ရသည်။ ရွှမ်းမင်ကို သူ့ဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ခွင့်ပြုသမျှ ကာလပတ်လုံး ဝမ်ကျုံး အေးချမ်းနေမည်ဖြစ်သည်။ သူ အနည်းငယ်မျှ ဆန့်ကျင်ပြသည်နှင့် ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကို ရူးသွပ်လူမဆန်စွာ ဖိနှိပ်ရန် ပို၍ ပုံမှန်မဟုတ်သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။

သာမန်နည်းလမ်းများမှာ-

ရွှမ်းမင်းသည် သူ ရင်းနှီးသော အမူအရာများကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့သည် သစ်ပင်များကို ဆွဲနုတ်ခြင်း၊ ဖျက်ဆီးမရသော ကျောက်နံရံတွင် မြွေအမြီးဖြင့် အပေါက်များဖောက်ခြင်း၊ အေးစက်သော မြွေလျှာဖြင့် ဝမ်ကျုံး၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လျှာဖြင့် လျှက်ခြင်း၊ သူ့လျှာရင်း ထုံသွားသည်အထိ နမ်းရှုံ့ခြင်းဖြင့် ဝမ်ကျုံး၏ ခြေလက်များကို အားနည်းသွားစေခဲ့သည်။ သူ့လက်နှင့် အမြီးဖြင့် ဝမ်ကျုံးကိုယ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသားများ ထားခဲ့ပြီး ဝမ်ကျုံးကို အလွန်ရှက်ရွံ့ဖွယ်ရာ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေသည့် အမျိုးမျိုးသော မရှင်းမလင်း အမှတ်အသားများကို ဖန်တီးခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျုံးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်ပြေးခွင့် မပြုခဲ့ချေ...

ဤအမူအရာများအနက် အထိရောက်ဆုံးမှာ ရွှမ်းမင်သည် မြွေအမြီးထိပ်ကို ဝမ်ကျုံးထံ ညွှန်ပြသည့်အခါ ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ကျုံးသည် အလွန်နာခံတတ်လာပြီး အလွန်ကြောက်ရွံ့လာကာ ရွှမ်းမင်၏ အမြီးကို ဖက်ခြင်း ၊ သူ့ဆံပင်ကို ထိခြင်း၊ သူ့ပခုံးပေါ် လှဲလျောင်းခြင်းနှင့် နူးညံ့သောစကားများ ပြောခြင်းတို့ကိုပင် စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ထိုမိစ္ဆာကြီးကို မျက်စိဖွင့်လျက် မကြည့်ဝံ့သေးချေ။

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး၏ လက်ဦးမှုယူ၍ စတင်လုပ်ဆောင်မှုများကို နှစ်သက်ခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် ဝမ်ကျုံးကို တမင်တကာ ကြောက်အောင်လုပ်ပြီးနောက် ဝမ်ကျုံး၏ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တေ့ပေး၍ ဝမ်ကျုံးကို နမ်းစေသည်။ ဝမ်ကျုံး ကောင်းစွာလုပ်ဆောင်ပါက ရွှမ်းမင်သည် သူ့အမြီးဖြင့် ဝမ်ကျုံးကို ရစ်ပတ်၍ မြင့်မားစွာ မြှောက်တင်ပြီး သူ၏အားကောင်းသော လက်များဖြင့် မြဲမြံစွာ ဖမ်းလိမ့်မည်။ သူ အမှားလုပ်မိပါက ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ပျော်ရွှင်စေနိုင်သော ယခင်လုပ်ရပ်အားလုံးကို သူ့စိတ်ကျေနပ်သည်အထိ မမောမပန်း ပြန်လည်လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်။

ရွှမ်းမင်က သူ့အသက်ကို အလွယ်တကူ ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ (သူနှင့်အတူရှိနေခြင်းမှလွဲ၍) သူ၏ကိုယ်ပိုင် အစားအသောက်နှင့် အဝတ်အထည်များကို စဉ်းစားရန် အချိန်ရခဲ့သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏အရေခွံကို ခွာချလိုက်သောကြောင့် ရေငံသီး၏ရင်းမြစ်သည် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး၊ စွန်ပလွံသီးခြောက်များကိုလည်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက စားသုံးပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သုံးချောင်းထောက်ကြက်သားအခြောက် အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ ဝမ်ကျုံးသည် ၎င်းမည်မျှကြာကြာခံမည်ကို မသိချေ။

မြွေနက်ကြီးကို သူ အလွန်အမင်း မှီခိုခဲ့သည်ကို ဝမ်ကျုံး သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူကိုယ်တိုင် အစားအစာ အနည်းငယ်မျှ မရှာခဲ့ရချေ။

ယခု မြွေနက်ကြီး မရှိတော့သောအခါ သူ ထိုမြွေနက်ကြီး မရှိဘဲ အသက်ရှင်နေထိုင်ရသည်က မည်မျှ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်ကို  သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

မြွေအရေခွံဖြင့် ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ ဂရုတစိုက်ပတ်ထားပြီး ပန်းသီးအရွယ်အစားရှိ တောက်ပသော ပုလဲလုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝမ်ကျုံး လိုဏ်ဂူမှ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက်မှ မြှောက်တင်ခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အား..."

လန့်သွားသော ဝမ်ကျုံးကို ရွှမ်းမင်က ကောက်ယူလိုက်ပြီး လိုဏ်ဂူဝင်ပေါက်အထက်ရှိ ကျောက်နံရံနှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။ သူ၏သွားများ မြွေလျှာဖြင့် ဖွင့်ခံလိုက်ရသောအခါ သူ့ ဦးရေပြား ကျဉ်တက်သွားပြီး သူ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

"ကျွန်တော်...ကျွန်တော်..."

"ထစ်အအ မပြောနဲ့။" အမှောင်ထဲတွင် ရွှမ်းမင့်လက်ထစ်ဖက်က ဝမ်ကျုံး၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ထားပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်က ဝမ်ကျုံး၏ တင်ပါးပေါ် တင်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံးကို သူ၏ခါးပတ်ပတ်လည်တွင် ခြေထောက်များ ရစ်ပတ်စေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ကျုံး၏ တင်ပဆုံရိုးများကို ပြင်းထန်စွာ ပွတ်သပ်နေသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ကျုံးကို နမ်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်- "မင်းကို မြွေအရေခွံတွေ ဒီလောက်အများကြီး မပတ်ခိုင်းဘူးလို့ ငါပြောထားတယ် မဟုတ်လား... ဘာလို့ နားမထောင်တာလဲ..."

"ဟင်..." ဝမ်ကျုံးသည် အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံကြောင့် ထပ်မံတုန်ယင်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "ကောင်းပြီ ကျွန်တော့်မှာ စားဖို့ကုန်သွားပြီ တစ်ခုခုရှာစားရမယ်။"

ရွှမ်းမင်၏ နှုတ်ခမ်းများက "မင်းတစ်ယောက်တည်းသွားရှာမလို့လား..." ဟု လှောင်ပြောင်နေသည့်နှယ် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်လျက် သူ့အရေပြားကို ဖိကပ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မတူညီသော သဘောထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်- "ဘာစားချင်တာလဲ..."

"????" ရွှမ်းမင်က သူ့ကို ကူညီလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ကျုံးက ထင်လိုက်၍ သူ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်- "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်...အင်း..."

သူက ဝမ်ကျုံးကို နမ်းရှုံ့ရခြင်းအား နှစ်သက်ပုံရသည်။

နမ်းရှုံ့ခံရခြင်းသည် မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ရှိပြီး အနမ်းတစ်ခုသည် နာရီဝက်ကျော်ကြာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး လက်ထဲရှိ တောက်ပသော ပုလဲလုံးသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကျွတ်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ ရွှမ်းမင်၏ ပခုံးကို လက်ဖြင့် ဖိဆုပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်အပူချိန်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသော ရွှမ်းမင်၏ ထူထဲသည့် ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ ရွှမ်းမင်ကို တွန်းမထုတ်ဝံ့ခဲ့ချေ။

ဤအနမ်းသည်လည်း ယခင်ကအတိုင်းပင်။ ဝမ်ကျုံး အသက်ရှုမြန်လာပြီး သူ၏ဦးနှောက်သည် အောက်ဆီဂျင်ငတ်မွတ်လာကာ အသက်ရှုမရနိုင်တော့သည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်  ရွမ်းမင်သည် သူမျိုချရန် အချိန်မရခဲ့သော သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှ တံတွေးများကို လျှာဖြင့် လျှက်လိုက်ပြီး အနမ်းကို မလိုလားစွာပင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

ကျေးဇူးတင်ရမည်မှာ နမ်းရှုံ့သည့်အကြိမ်အရေအတွက် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ကျုံး၏ အဆုတ်စွမ်းရည် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် ရေထဲသို့ ကျသည့်အခါ အသက်ကို ခဏမျှ ထိန်းထားနိုင်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်အသက်ရှူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ယခုအချိန်အထိ နမ်းနေချိန်အတွင်း အသက်မရှူနိုင်သေးဟု ရွှမ်းမင် ခံစားမိပုံရသည်။ သူ့ကို လက်မောင်းများဖြင့် ပွေ့ဖက်ပြီး နောက်ကျောကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်မှာ "မင်းက ငတုံးလေးပဲ"

ရွှမ်းမင်သည် နေ၊ လ နှင့် ကြယ်များကို စားသုံးခဲ့သောကြောင့် ဤကမ္ဘာကြီးတွင် အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်း၍ အလင်းရောင်ကင်းမဲ့ကာ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဝမ်ကျုံး အမှောင်ထဲတွင် မြင်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သူ  ရွှမ်းမင်၏ ရုပ်ရည်ကို အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့။ သို့သော် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်သည်နှင့် ရွှမ်းမင်သည် အလွန်ဖြူဖျော့နေသော်လည်း နတ်ဘုရားဆန်ကာ လှပကြောင်း မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ ရွှမ်းမင်ကို ထပ်မံတွေ့လိုသော စိတ်ဆန္ဒ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူ အေးစက်၍ နွေးထွေးမှုမရှိသော ပုခုံးများကို အသာအယာကြည့်မိရာ ရွှမ်းမင်၏မျက်နှာကို သူ၏ နှင့် ပူနွေးစိုစွတ်သော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် မတော်တဆ ထိမိသွားခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး ဦးဆောင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သောကြောင့် ဝမ်းသာအားရ သူ့အမြီးဖြင့် ဝမ်ကျုံး၏ ခါးကို ပတ်ပတ်လည် ရစ်ပတ်ကာ အမြီးဖျားကို အောက်သို့လျှောချ၍ ဝမ်ကျုံး၏ အတွင်းခံကြိုးများကို ဖြည်ပေးခဲ့သည်။

သူသည် ဝမ်ကျုံးကို ဖုံးကွယ်လိုစိတ်မရှိဘဲ လွန်စွာပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် အလျင်အမြန် ပြန်လည် နမ်းရှုံ့ခဲ့သည်။

ထိုအနမ်းသည် ရိုးရှင်း၍ စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ဖြင့် နှစ်ကာလကြာမြင့်စွာ အတူနေထိုင်ခဲ့ကြသော ချစ်သူများပမာ သို့မဟုတ် ချစ်ခြင်းအသစ်စတင်ခဲ့ကြသော ချစ်သူများပမာပင်။

ချုပ်၍ဆိုရသော် ဝမ်ကျုံးသည် သူ ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိပါက ရွှမ်းမင်သည် အရာရာကို ပူပန်မှုမရှိဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဆောင်ရွက်လိမ့်မည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာပင်မရှိ။

ဝမ်ကျုံး စကားပြောရန် သူ့နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကို အနည်းငယ်ဟလိုက်ရာ ရွှမ်းမင် ပိုမိုသိမ်းပိုက်ရန် လွယ်ကူစေခဲ့သည်။ ထိုအချိန် သူတို့၏ လေရှူသွင်းရှူထုတ်သံများ ထိတွေ့နေကြသဖြင့် သူတို့ကြားတွင် အကွာအဝေးမရှိခဲ့ချေ။ ဝမ်ကျုံး၏ မျက်တောင်များသည် မျက်လုံးများအား မပိတ်ဘဲ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် ရွှမ်းမင်ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရန် သတ္တိကို မွေးထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသတ္တိအား မွေးထုတ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်​နက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ရွှမ်းမင်အပေါ် စွဲစွဲမြဲမြဲ ရောက်သွားစေခဲ့သည်။

မျက်လုံးများသည် အမှောင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တောက်ပနေခဲ့သည်။ အတွင်း၌ စိမ်းလဲ့သော မီးလျှံနှစ်ခု တောက်လောင်နေသယောင်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်၍ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

ဝမ်ကျုံး၏ နှလုံးခုန်သံသည် ရုတ်တရက် အားကောင်းလာခဲ့သည်။ သူ အကြည့်လွှဲလိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် မြင့်မားသော နှာတံနှင့် ကျက်သရေရှိ၍ ပြေပြစ်သော မေးရိုးတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

သူ ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ခြင်းမရှိသေးသော်လည်း မောက်မာသော မျက်လုံးများနှင့် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးအေးစက်သော အသားအရေကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။ လှပသော်လည်း အေးခဲနေသည်။

အနမ်းသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိသေး။ အမြီးသည်လည်း ဝမ်ကျုံးကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေဆဲ။

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံးနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ပြီး အေးစက်သော ဖက်တွယ်မှုသည် နူးညံ့လာခဲ့သည်။ သူသည် ပို၍ လိုလားတောင့်တနေခဲ့ဟန်တူသည်။

ဝမ်ကျုံး ရွှမ်းမင်၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူ၏နားအနီးသို့ ကပ်ကာ "မဟုတ်ဘူး! မလုပ်ချင်ဘူး!" ဟု ထိတ်လန့်စွာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏လေသံသည် အနည်းငယ် ပြင်းထန်သည်ဟု ခံစားမိခဲ့သောကြောင့် သူ အလျင်အမြန်ပင် "ကျွန်‌တော်ကြောက်တယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ထပ်မလုပ်ပါနဲ့တော့နော်" ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် ယခင်က အကြိမ်များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း မြွေအမြီးကို အသုံးပြု၍ ဝမ်ကျုံး၏ တင်ပါးများကို ရိုက်လိုက်သည်။ အမြီးကို သူ၏ပတ်လည်တွင် ပတ်လိုက်ပြီး လိမ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ကျုံး၏ အတွင်းခံများကို တစ်စစီ ဖြည်ရန် စတင်ခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင်သည် သူကို နမ်းရှုံ့ရန် မမေ့ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤနည်းလမ်းသည် ပြင်းထန်စွာခုခံခြင်းထက် ပိုမိုထိရောက်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။ ရွှမ်းမင်ကို သူ မဆွပေးသရွေ့ ထိုသူသည် အေးစက်၍ နူးညံ့မည် ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံးကို အချိန်အတန်ကြာ နမ်းရှုံ့ခဲ့ပြီးမှ လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော သားရည်မျှင်လေးသည် လေထဲတွင် ပြတ်တောက်သွားကာ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် တင်ကျန်ခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံး မသိစိတ်အရ ၎င်းကို လျှာထုတ်၍ လျက်လိုက်မိသည်။ ရွှမ်းမင် အဘယ်နေရာမှ စေ့ဆော်ခံရသည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။ ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ခေါင်းကို နှိမ့်၍ ထပ်မံ နမ်းရှုံ့လာခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အကြာကြီး နမ်းရှုံ့ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် အသက်ရှူရခက်ခဲနေပြီဖြစ်သော ဝမ်ကျုံးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး "သွားကြစို့၊ မင်းစားဖို့ တစ်ခုခု ရှာပေးဖို့ ငါ ခေါ်သွားမယ်" ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

အမှောင်ထဲတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်သော ဝမ်ကျုံးသည် ထိုသူ၏လက်မောင်းများထဲသို့ မသိစိတ်အရ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ ပိုမိုနီးကပ်စွာ မှီလိုက်ရာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုခံစားမှုကပင် သူကို အနည်းငယ် သတ္တိရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျုံးက "မြွေနက်ကြီး ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

သူ၏စကားများက ရယ်မောသံကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး တောနက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်ကာ မာန်ပါသော လေသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေလိုက်လေသည်၊ "ငါမသိဘူး"

 "ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာလို့ သူ့မှန်ကို ကိုင်ထားတာလဲ... အဲဒါက မြွေနက်ကြီးရဲ့ အကြိုက်ဆုံးပစ္စည်းပဲ၊ သူ့နဲ့ဆို ဘယ်တော့မှ မခွဲဘူး။ အိပ်နေရင်တောင် မှန်ကိုကြည့်ပြီး အိပ်တာ... သူ့အချစ်ဆုံးမှန်နဲ့ ဘာလို့ အတူမရှိရလဲဆိုတာ ကျွန်တော်စဉ်းစားလို့ကိုမရဘူး၊ ခင်ဗျား သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

ရွှမ်းမင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမှန်ပင် ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် လေသံမှာ ယခင်အတိုင်း အေးစက်နေဆဲ။ "မင်းပြောတာ သူ့က ရှည်တယ်၊ ကြီးတယ်ဆို။ ငါကလည်း သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူးဆို... ဘာလို့ ငါ သူ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်မှာကို မင်းစိတ်ပူနေရတာလဲ"

ဝမ်ကျုံး ခေါင်းကို မသက်မသာ စောင်းလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်သည်၊ "သူက အသက်ရှင်သေးတယ်ဆိုရင်၊ ခင်ဗျား သူ့ကို မနာကျင်စေဘဲ ထားပေးလို့ရမလား"

ရွှမ်းမင်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လေအေးတစ်ချက်က ဝမ်ကျုံး၏ ဆံပင်ကို တဝှေ့ဝှေ့ လှုပ်ခါသွားစေသည်။ သူ ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် ဝမ်ကျုံးကို မေးလိုက်သည်။ "မင်း သူ့ကို ကြိုက်လား။ ဘာလို့ သူ့ကို အဲ့လောက်ဂရုစိုက်တာလဲ"

ဝမ်ကျုံး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "သူက ကျွန်တော့်ကို အမြဲကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ကို အစာဝအောင်ကျွေးခဲ့တယ် နောက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို   စားချင်တာတောင် အခုထိ ဘာမှထိခိုက် အောင်မလုပ်ဖူးဘူး...ကျွန်တော် သူ့ကို စိတ်ပူနေတယ် "

"ဪ၊ ငါနဲ့သူနဲ့ဆိုရင် မင်း ဘယ်သူ့ကို ပိုကြိုက်လဲ။" ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကို ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။ " မင်း ကောင်းကောင်းဖြေနော်။ လိမ်မပြောနဲ့"

ဝမ်ကျုံးက "ကျွန်တော် မြွေနက်ကြီးကို ပိုကြိုက်ပါတယ်။"

"ဒါပေမယ့် သူက မင်းကို နမ်းလို့မရဘူး၊ ထိလို့မရဘူး၊ စကားပြောလို့မရဘူးလေ။ ငါနဲ့ဆို မင်း အကုန်လုပ်လို့ရတယ်"

"!!!" ဝမ်ကျုံးသည် ရွမ်းမင် ထိုသို့သော ရွံရှာဖွယ်စကားများကို ပြောလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဦးရေပြားသည် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။ "ခင်ဗျားက လူတိုင်းကို ခင်ဗျားလိုပဲ ညစ်ပတ်ပြီး ရွံစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ သူက ခင်ဗျားနဲ့မတူဘူး။ အဲ့ညစ်ပတ်တဲ့အတွေးတွေကို မြွေနက်ကြီးဆီ မယူလာနဲ့။ အိုး! အရမ်းရွံစရာကောင်းတယ်!"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ဝမ်ကျုံးကို ရွှမ်းမင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချခဲ့ပြီး သူ၏ တင်ပါးများမှာ ကျိုးကြေသွားတော့မတတ်။

 သူ၏ စိတ်စောသွားမှုကို နောင်တရလိုက်သည်။ ထရပ်ရန် ရုန်းကန်ပြီး ထွက်ပြေးလိုသော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များက အားနည်းနေခဲ့သည်၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အားနည်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထပ်မံ၍ မေ့မြောသွားခဲ့သည်။

သူ နိုးလာသောအခါ ဝမ်ကျုံးသည် ကျောက်တုံး၏ အက်ကွဲကြောင်းထဲတွင် ကွေးကွေးလေး ရှိနေခဲ့သည်။

အမှောင်ထုသည် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည်လည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။

သူ့ကို အမြဲတမ်း အမြီးဖြင့် ပတ်ချာလည်ဝိုင်းနေတတ်သော ချောမောသော မြွေနက်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လာခဲ့သော်လည်း သူနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ အတော်လေး ဝေးကွာနေခဲ့သည်။

"မြွေချောလေး..."

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးဖျားသို့ ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် အလျင်အမြန် သွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးနီနီတို့ဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။ "ခင်ဗျား ဘယ်တွေရောက်နေခဲ့တာလဲ။ မြွေချောလေးရယ်"

ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော ဝမ်ကျုံးသည် လုံခြုံမှုအပြည့်အဝရှိသော ပွေ့ဖက်မှုကို အရေးတကြီး လိုအပ်ခဲ့သော်လည်း ချောမောသော မြွေနက်ကြီးက သူ့ကို လှည့်ပင် မကြည့်ခဲ့။

ထိုသူက သူ၏ ထိတွေ့မှုကို ရှောင်ရှားခဲ့ပြီး ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။