Ch 9

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ် 

အပိုင်း  ၉

ထိုအချိန်တွင် သူမအနားရှိ ဘဲရောင်းနေသော အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ဆီမှာ စက္ကူကတ်ထူဖာ တစ်လုံးရှိတယ်၊ ကြက်ကလေးတွေ ထည့်ဖို့ နင့်ကို ပေးပါ့မယ်။"

သူက ကူညီလာသဖြင့် ထျဲလန်ယန်ကလည်း သူ့အလုပ်ကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ဘဲတစ်ကောင် ဝယ်လိုက်သည်။ ဘဲသားမှာ ကြက်သားထက် အနည်းငယ် ပိုစျေးကြီးပြီး တစ်ကျင်းလျှင် ၄ ယွမ်ခန့် ရှိရာ ၆ ကျင်းနီးပါးရှိသော ဘဲတစ်ကောင်အတွက် ၂၄ ယွမ် ကျသင့်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ဘဲကြီးတစ်ကောင်အပြင် ဘဲကလေး ၁၅ ကောင်ကိုလည်း ၆ ယွမ်ပေး၍ ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ဘဲရောင်းသော အဘိုးအိုမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်တော့ပေ။ သူက ကြက်မကြီးနှင့် ဘဲကြီးကို ထည့်ရန် ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးကိုလည်း လက်ဆောင် ပေးလိုက်သေးသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် လက်တစ်ဖက်က ဂုန်နီအိတ်ကိုဆွဲ၊ နောက်လက်တစ်ဖက်က ကြက်ကလေး၊ ဘဲကလေးများ ထည့်ထားသော စက္ကူဖာကို မထားရသဖြင့် အခြားအရာများ ထပ်ဝယ်ရန် လက်မအားတော့ပေ။

"အစ်ကိုဖန့်... ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါက အစ်ကို့အတွက် မုန့်ဖိုးပါ။" ထျဲလန်ယန်က အစ်ကိုဖန့်ကို ၁ ယွမ် ပေးလိုက်သည်။

၁ ယွမ်ဆိုသည်မှာ များလှသည်မဟုတ်သော်လည်း နည်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သကြားလုံး အထုတ်ကြီးတစ်ထုတ် ဝယ်နိုင်သည့် ပမာဏပင် ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုဖန့်က ပြုံးပြီး လက်ခံလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပဲ ညီမလေး၊ နောက်တစ်ခါ မှောင်ခိုစျေးလာရင် ငါ့ကိုသာ ပြော၊ ငါ အကုန်စီစဉ်ပေးမယ်။"

အစ်ကိုဖန့်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် မှောင်ခိုစျေး၏ နောက်ဖေးတံခါးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ထွက်လာသောအခါ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလို သူမ၏ ရုပ်သွင်နှင့် အဝတ်အစားများမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

နေရာလွတ်ထဲရှိ သက်တမ်းကုန်နေသော အလှကုန်များမှာ အသုံးတည့်သွားခဲ့သည်။ မူလက လှပသော မိန်းကလေးမှာ ယခုအခါ အသားအရည် ညိုညစ်ညစ်၊ မျက်ကွင်းညိုကာ အရေးအကြောင်းများဖြင့် မျက်ခုံးထူထူနှင့် နှုတ်ခမ်းဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေတော့သည်။

သူမသည် ခေါင်းတွင် မီးခိုးရောင် ပဝါကို စည်းထားပြီး မီးခိုးရောင် အပေါ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီအမည်းကို ဝတ်ဆင်ထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထျဲလန်ယန်က ပို၍ ပါးနပ်လာသည်။ သူမသည် ဝါးဖြင့် ရက်ထားသော ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ အပေါ်မှ အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ပတ်ပတ်လည် လျှောက်သွားပြီးနောက် မှောင်ခိုစျေး၏ ရှေ့ပေါက်သို့သွားကာ ဝင်ကြေး ၂၀ ဆင့် ပေးပြီး အောင်မြင်စွာ ဝင်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ယခင်က အစ်ကိုဖန့် ပါနေသဖြင့် ထျဲလန်ယန်သည် စျေးအခြေအနေကို လေ့လာရုံသာ လုပ်ခဲ့ရသည်။ သူရှိနေပါက ပစ္စည်းများ အလွန်အကျွံဝယ်လျှင် လူအာရုံစိုက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို ပြောင်းလဲထားပြီဖြစ်ရာ မည်သူ့ကိုမျှ အားနာစရာ မလိုတော့ပေ။ သူမသည် ဝက်သားအရောင်းဆိုင်သို့သွားကာ ဝက်သား ၁၀ ကျင်းနှင့် ဝက်နံရိုး ၁၀ ကျင်းကို တိုက်ရိုက် မှာယူလိုက်သည်။

ဝက်သားနှင့် ဝက်နံရိုးမှာ တစ်ကျင်းလျှင် ၄ ယွမ် စျေးရှိရာ စုစုပေါင်း ၈၀ ယွမ် ကျသင့်သည်။ ဝက်သားရောင်းသော အဖွားကြီးမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး သူမကို "အစ်မကြီး" ဟု ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်ကာ ဝက်ကလီစာအချို့ကိုလည်း လက်ဆောင် ပေးလိုက်သေးသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ပစ္စည်းများကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ကောက်ပဲသီးနှံဆိုင်သို့ သွားသည်။ ဆန် ၃၀ ကျင်း၊ ဂျုံမှုန့် ၂၀ ကျင်း၊ အာလူးနှင့် ကန်စွန်းဥ ၁၀ ကျင်းစီကို စုစုပေါင်း ၃၀ ယွမ်ကျော်ဖြင့် ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ထိုပစ္စည်းများကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သောအခါ အိတ်မှာ အလွန်လေးသွားသည်။ ထျဲလန်ယန်သည် စိတ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ပစ္စည်းအချို့ကို နေရာလွတ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။

သစ်သီးဆိုင်ကို ဖြတ်သွားသောအခါ ထျဲလန်ယန် ခြေလှမ်းတန့်သွားသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလအတွင်းက လေထုညစ်ညမ်းမှုမှာ ဆိုးရွားလွန်းသဖြင့် အသီးအနှံများ မစိုက်ပျိုးနိုင်တော့ဘဲ ကျန်ရှိနေသော အသီးအနှံများမှာ ကောင်းကင်အထိ စျေးတက်ခဲ့ဖူးသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ပန်းသီးစားရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ တစ်ခါက တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်နေစဉ် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် ပန်းသီးတစ်လုံးကို တွေ့ခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်းက ရူးမတတ်ဖြစ်ကာ လုယူကြတော့သည်။ ထျဲလန်ယန်ကလည်း လက်မလျှော့ဘဲ လုယူခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိခဲ့ပြီးမှသာ ပန်းသီးကို ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ကိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပန်းသီးမှာ အတော်များများ ပုပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ထျဲလန်ယန်သည် ထိုပန်းသီးကို ဂရုတစိုက် စားခဲ့သည်။ အစားအသောက်ဆိုသည်မှာ ရှာရခက်သဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် အလေအလွင့် မခံနိုင်ပေ။

မည်သည့် ကမ္ဘာသို့ ရောက်နေပါစေ ထျဲလန်ယန်သည် ဤခံယူချက်ကို အမြဲ ဆုပ်ကိုင်ထားမည် ဖြစ်သည်။

မှောင်ခိုစျေးရှိ ပန်းသီးများမှာ စျေးကြီးပြီး တစ်ကျင်းလျှင် ၃.၅ ယွမ် ရှိသော်လည်း သူမက ၂၀ ကျင်း ဝယ်လိုက်သည်။ ငှက်ပျောသီး တစ်ကျင်းလျှင် ၄ ယွမ်ဖြင့် ၁၀ ကျင်းနှင့် လိမ္မော်သီး တစ်ကျင်းလျှင် ၃ ယွမ်ဖြင့် ၁၅ ကျင်းတို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။

စားစရာများ ပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ထျဲလန်ယန်သည် အခြားသော ဆိုင်များကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။ ထိုနေရာတွင် နိုင်ငံအနှံ့အပြားမှ ရိက္ခာကူပွန်များ ရောင်းချသော ဆိုင်များလည်း ရှိသည်။

စက်မှုကူပွန်၊ အဝတ်အထည်ကူပွန်၊ ဂွမ်းကူပွန်၊ သကြားကူပွန်၊ ဆန်ကူပွန်၊ အသားကူပွန်၊ ကြက်ဥကူပွန်၊ ဆေးလိပ်ကူပွန်၊ ဆပ်ပြာကူပွန်၊ ရေနံဆီကူပွန်၊ ပဲပြားကူပွန်နှင့် မီးသွေးကူပွန်များ။

ထျဲလန်ယန်သည် ဤကူပွန်များ အားလုံးကို လိုအပ်သဖြင့် တစ်မျိုးလျှင် နှစ်ခုစီကို စုစုပေါင်း ၄၀ ယွမ်ဖြင့် ဝယ်ယူလိုက်သည်။

မှောင်ခိုစျေးမှာ မူလက ပျက်စီးနေသော လမ်းကြားလေးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဆုံးရှိ ဆိုင်ရှင်အများစုမှာ လူသိသူသိ အဆက်အသွယ်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အချက်အချာကျသော နေရာများကို ရရှိထားကြသည်။

နောက်ဘက်လမ်းမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ဆိုင်များမှာလည်း ကျဲကျဲပါးပါးသာ ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလုပ်အကိုင် မရှိကြသဖြင့် မိမိတို့ ဘိုးဘွားပိုင် ပစ္စည်းများကို ထုတ်ရောင်းနေကြသော ဆင်းရဲသားများ ဖြစ်ကြသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ထိုဆိုင်များရှိ ပစ္စည်းများကို အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားနေသည်။ "အစ်မကြီး... စိတ်ကြိုက်ကြည့်ပါ၊ ဘာလိုချင်လဲ ပြောပါ၊ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့် ဘိုးဘွားတွေဆီက အမွေရထားတာတွေပါ၊ အစစ်တွေဆိုတာ အာမခံပါတယ်။"

ငွေဒင်္ဂါး ရောင်းနေသော အမျိုးသမီးကြီးမှာ ရိုးသားဟန် ရှိလှသည်။ ထျဲလန်ယန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ခေတ်သစ်လောကတွင် ရှိစဉ်က ထျဲလန်ယန်မှာ အလွန်ဆင်းရဲသဖြင့် တစ်နေ့လျှင် အလုပ်သုံးခုအထိ လုပ်ခဲ့ရပြီး ငွေရှာနည်းများကို အင်တာနက်တွင် ရှာဖွေခဲ့ဖူးသည်။ တစ်နေ့တွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စစ်ဆေးမှုကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေသည့် ဗီဒီယိုတစ်ခုကို သူမ မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုအစီအစဉ် တင်ဆက်သူမှာ အလွန်ရယ်ရသောသူဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုကို တွေ့တိုင်း "တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီ၊ ပွင့်သွားပြီ" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လေ့ရှိသည်။ ထို့နောက်တွင် ရင်းနှီးနေသော တေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

နောက်ခံတေးသံနှင့်အတူ ရွှေများ တဖွေးဖွေး။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွင် ထိုသီချင်းသံ ကြားရတိုင်း ထျဲလန်ယန်၏ ခေါင်းထဲတွင် ငွေရှာရန်သာ စဉ်းစားနေမိသည်။ သူမ ချမ်းသာချင်လှပြီ။

သူမသည်လည်း ဗီဒီယိုထဲက သူဌေးကြီးများကဲ့သို့ ပစ္စည်းအနည်းငယ်ဖြင့် ငွေထောင်ပေါင်း၊ သောင်းပေါင်းများစွာ ရှာနိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ချင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် နယ်ဘက်များသို့သွားကာ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများကို စျေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများအကြောင်းကို အရူးအမူး လေ့လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအစီအစဉ်ကို အကောင်အထည် မဖော်မီမှာပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်လာခဲ့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ထျဲလန်ယန်သည် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများစွာကို တွေ့ခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုစဉ်က သူမတွင် နေရာလွတ် မရှိသဖြင့် နှမြောတသစွာနှင့်ပင် စွန့်ပစ်ခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ ထျဲလန်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုနောင်တကို သူမ အစားထိုးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ အကြီးအကျယ် လှုပ်ရှားရတော့မည်။