Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Chapter 18
ဟယ်တုံးတုံးသည် လင်းယွီနှင့်အတူ အချိန်အနည်းငယ်နေပေးပြီးနောက် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်းယွီ ကြောက်ရွံ့မနေတော့ပေ။ ထိုအစား ၎င်းက အရေးကြီးကိစ္စ မဟုတ်တော့ဟုပင် ခံစားလာရသည်။ ခြေရင်းရှိ အဝတ်စများကို ရှင်းလင်းသိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူ ဟင်းချက်ရန် ထွက်လာခဲ့၏။
ယနေ့ ဝေ့ချင်းရှန် အိမ်စောစောပြန်ရောက်လာပြီး လက်ထဲတွင် တောကြက်နှစ်ကောင် ကိုင်လာသည်။ အသံကြားသဖြင့် လင်းယွီ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာသည်။ “ချင်းရှန်... ပြန်ရောက်ပြီလား”
“အင်း... ဒီနေ့ ကိုယ် ကံကောင်းလို့ တောကြက်ဖမ်းမိလာတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဟင်းချက်စားဖို့ တစ်ကောင် သတ်လိုက်လေ”
လင်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး၊ ရောင်းပြီး ငွေလေးနည်းနည်း စုရအောင် ချန်ထားလိုက်မယ်”
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို နောက်ရက်နည်းနည်းနေမှပဲ သတ်ကြတာပေါ့”
လင်းယွီ ချွေတာတတ်မှန်း ဝေ့ချင်းရှန် သိသည်။ နွေဦးရာသီတွင် အမဲလိုက်စရာ သားကောင် သိပ်မများသော်လည်း ဟိုတစ်ကောင် ဒီတစ်ကောင် ဖမ်းမိခြင်းကပင် ငွေအနည်းငယ် စုမိစေနိုင်သည်။ နွေရာသီနှင့် ဆောင်းဦးရာသီ ရောက်လာလျှင် အခြေအနေ ပိုကောင်းလာပေလိမ့်မည်။
သူက တောကြက်နှစ်ကောင်ကို နောက်ဖေးခြံထဲသို့ ယူသွားရာ လှောင်အိမ်တစ်ခု အနည်းငယ် ပျက်စီးနေသည်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ မြွေပါ ဝင်သွားသလားဟု နောက်မှ လင်းယွီအား မေးကြည့်ရန် ဝေ့ချင်းရှန် စိတ်ထဲ မှတ်ထားလိုက်သည်။
အိမ်တွင် အသားမရှိတော့သဖြင့် လင်းယွီက ကြက်ဥမွှေကြော် ကြော်သည်၊ အချဉ်ဖတ် အနည်းငယ် ခပ်ယူပြီး ရွှေအိုရောင် ဘန်းမုန့်အချို့ကို ကြွပ်ရွနေအောင်ကြော်ကာ ကောက်နှံစုံ ဟင်းရည်တစ်ခွက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
တစ်နေ့လုံး တောင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာရသဖြင့် ဝေ့ချင်းရှန် အလွန် ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်၏။ သူက သိုးထိန်းပိုက်ဆံအိတ်အရွက်နှင့် ကြက်ဥများကို ဘန်းမုန့်ထဲ ထည့်လိပ်ပြီး အားရပါးရ ကိုက်စားလိုက်သည်။ “ကြက်လှောင်အိမ်တစ်ခု နည်းနည်း ပျက်စီးနေတယ်။ ညဘက် မြွေပါတွေ ခိုးမဝင်နိုင်အောင် နောက်မှ ဝါးခြမ်းပြားတွေနဲ့ ကိုယ် ပြင်လိုက်ဦးမယ်”
“ဒီနေ့ အိမ်မှာ ဘာတွေထူးခြားသေးလဲ”
လင်းယွီ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “အွန်း... ရှဟယ်ဟွား ရောက်လာတယ်”
ဝေ့ချင်းရှန်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားသည်။ “သူ မင်းကို အနိုင်ကျင့်သွားလား”
“ဟင့်... ဟင့်အင်း။ သူက တောကြက်ကို ယူသွားချင်တာ၊ ကျွန်တော် ယူခွင့်မပေးခဲ့ဘူး”
ဝေ့ချင်းရှန် သူစားနေသော စားစရာကို ချက်ချင်း ချထားလိုက်သည်။ သူ့ခင်ပွန်းသည်လေးက စိတ်ထားနူးညံ့ပြီး ကြောက်တတ်သူဖြစ်ရာ ပိန်လိမ်နေသော ကြက်လှောင်အိမ်ကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ရှဟယ်ဟွား သူ့ကို အနိုင်ကျင့်သွားသည်မှာ သေချာနေပြီဖြစ်၏။
သူက ထရပ်ပြီး အပြင်သို့ တန်းထွက်သွားသည်။ “ဒီမှာပဲနေ။ ရှဟယ်ဟွားက မင်းကို တကယ် အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့လေ!”
လင်းယွီ သူ၏အင်္ကျီလက်စကို အမြန်လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ “မဟုတ်... မဟုတ်ဘူး၊ သူ ကျွန်တော့်ကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး။ ကျွန်... ကျွန်တော် သူ့ကို ရိုက်ပြီး မောင်းထုတ်လိုက်တာ”
ဝေ့ချင်းရှန်- “???”
လင်းယွီက သူ့အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲထားရင်း ကမန်းကတန်း ရှင်းပြသည်။ “ခင်ဗျား ပြောထားတာကို ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်။ ရှဟယ်ဟွား တောကြက်ကို ယူဖို့ ကြိုးစားတော့ ကျွန်တော် တံမြက်စည်း ဆွဲပြီး အားကုန်ရိုက်ချလိုက်တာ၊ အဲ့ဒါ သူ ထွက်ပြေးသွားတယ်”
ဝေ့ချင်းရှန် မယုံမည်စိုး၍ လင်းယွီက ကောက်ရိုးတဲနံရံတွင် ထောင်ထားသော တံမြက်စည်းအကြီးကြီးကိုပင် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သေးသည်။ “ကျွန်တော် အကြီးဆုံး တံမြက်စည်းနဲ့ သူ့ကို ရိုက်လိုက်တာ”
ဝေ့ချင်းရှန် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။ “မင်း တကယ် အနိုင်ကျင့် မခံလိုက်ရဘူးပေါ့”
လင်းယွီ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က ရှဟယ်ဟွားကို ရိုက်လိုက်တာ။ သူက ခင်ဗျားရဲ့ တောကြက်ကို ယူဖို့ ကြိုးစားတာလေ၊ ကျွန်တော် ယူသွားခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။ ခင်ဗျား ဒီလောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း ဖမ်းလာခဲ့ရတာကို”
ဝေ့ချင်းရှန် အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။ သူ့ခင်ပွန်းသည်လေးဆီမှာ ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အခြမ်းတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ လင်းယွီ ခေါင်းလေးစောင်းပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှင်းပြနေပုံမှာ အလွန် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။
ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဝေ့ချင်းရှန်က လင်းယွီ၏ ခါးကိုဆွဲမကာ လေထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ဝှေ့ရမ်းလှည့်ပတ်ပစ်လိုက်သည်။ “ကိုယ့်ခင်ပွန်းသည်လေးက အရမ်းမိုက်တာပဲ!”
ရုတ်တရက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ မ,တင်ခံလိုက်ရသဖြင့် လင်းယွီ လန့်သွားပြီး ဝေ့ချင်းရှန်၏ ပခုံးများကို အမြန်ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။ သူလည်း မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ အဲ့ဒီ တောကြက်တွေက ဝေ့ချင်းရှန် အသက်စွန့်ပြီး ဖမ်းလာခဲ့ရတာလေ။ သူ ယူသွားခွင့်ပေးလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူ့ခေါင်းထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး…. သူတို့အိမ်ကို ကာကွယ်ရမယ် ဆိုတာလောက်ပဲ သူ သိတော့တယ်။
သူ့အား ပွေ့ချီထားလျက် ဝေ့ချင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။ “မင်း ကြောက်သွားလား”
လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးမှ ပြန်ခါယမ်းလိုက်သည်။ “အစတုန်းကတော့ ကြောက်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒါ ခင်ဗျားပစ္စည်းလေ။ ကျွန်တော် မပေးလိုက်နိုင်တာပဲသိတယ်”
ဝေ့ချင်းရှန်၏ နှလုံးသားလေး အရည်ပျော်ကျသွားသည်။ သူက လင်းယွီကို တင်းတင်း ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီထားစေသည်။ “မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် တုံးအရတာလဲ။ လူနဲ့ပစ္စည်း ဘယ်ဟာက ပိုအရေးကြီးလဲ”
လင်းယွီက သူ့လည်ပင်းကို ဖက်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ပစ္စည်း”
“လူက ပိုအရေးကြီးတာပေါ့။ နောက်တစ်ခါ မင်း မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုးနဲ့ ကြုံလာရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် ကာကွယ်ရမယ်၊ နားလည်လား”
လင်းယွီ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ ခြံဝင်းထဲမှာ ရှိနေသေးသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ဝေ့ချင်းရှန်၏ ပခုံးကို အမြန် တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ “စားကြမယ်... စားရအောင်လေ။ ထမင်းဟင်းတွေ အေးကုန်တော့မယ်”
ထိုအခါမှသာ ဝေ့ချင်းရှန်က သူ့ကို အောက်ချပေးလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက သူ့ခင်ပွန်းသည်လေးကို ဆုချသည့်အနေဖြင့် ကြက်ဥအဖတ်ကြီးကြီး တစ်ခုကိုပင် ခပ်ထည့်ပေးလိုက်သေးသည်။ ယနေ့ လင်းယွီ၏ တုံ့ပြန်မှုက သူ့အား အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်… သူ့ရဲ့ ကြောက်တတ်တဲ့ သဘာဝအရဆိုရင် ဒီလိုပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေး အကျပ်ရိုက်အောင်လုပ်ခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်မှာ။
ဝေ့ချင်းရှန် ရင်ထဲ နာကျင်သွားရသည်။ ရှဟယ်ဟွားက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရ လွယ်ကူသူမဟုတ်မှန်း သူ သိသည်။ လင်းယွီ ပြောလိုက်ပုံက ရိုးရှင်းသယောင် ရှိသော်လည်း သူ တကယ်ကို ကြောက်လန့်နေခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။
လင်းယွီက ကြက်ဥတစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။ “သူက အဘွားကြီးအတွက် ယူသွားတာလို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မပေးလိုက်ဘူး”
“အင်း... မင်းလုပ်တာ မှန်တယ်။ ရှဟယ်ဟွား စားချင်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဟိုအဘွားကြီး စားချင်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့တစ်လုတ်မှ စားရမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီ မိသားစုနဲ့ ကိုယ် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားတာ ကြာလှပြီ။ ဒီနေ့ မင်း တကယ် တော်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ သူက ခင်ဗျားကို မိဘမရိုသေဘူးလို့ ပြောတယ်။ ရွာသားတွေ သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ရှဟယ်ဟွားက ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ပြီး ဝေ့ချင်းရှန်၏ နာမည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို လင်းယွီ စိုးရိမ်နေသည်။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ကိုယ့်နာမည်က အဲ့ဒီမိသားစုကြောင့် ပျက်စီးနေတာ ကြာလှပြီ။ အဲ့ဒါအတွက် ကိုယ် မစိုးရိမ်ပါဘူး”
ထိုအခါမှသာ လင်းယွီ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“နောက်ရက်နည်းနည်းနေလို့ သားကောင်တွေ စုမိသွားရင် မြို့ထဲသွားပြီး ရောင်းကြတာပေါ့”
၎င်းကို ကြားသော် လင်းယွီ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ နွေဦးအစပိုင်းဖြစ်ပြီး လယ်သမားများ စိုက်ပျိုးထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ မရင့်မှည့်သေးပေ။ တောင်ပေါ်တက်ပြီး တောဟင်းရွက်အချို့ ခူးကာ မြို့ထဲတွင် ဝေ့ချင်းရှန်နှင့်အတူ သွားရောင်းလျှင် အကြံကောင်းဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
သူက ဤအကြံကို ဝေ့ချင်းရှန်အား ပြောပြရာ အစပိုင်းတွင် ဝေ့ချင်းရှန်က လင်းယွီကို ပေးမလိုက်ချင်ပေ။ အသွားအပြန် ခရီးက အနည်းဆုံး နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး တစ်နေ့လုံး အမဲလိုက်လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လင်းယွီ ခံနိုင်ရည် မရှိမှာကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။
သို့သော်ငြား သူ့ခင်ပွန်းသည်လေးက အရည်လဲ့နေသော မျက်ဝန်းလေးများနှင့် သူ့အား ကြည့်လာသည့်အခါ ဝေ့ချင်းရှန် မလွန်ဆန်နိုင်တော့ဘဲ သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။
လင်းယွီမှာ လက်ရှစ်ဖက်များ ရှိနေသလားဟု ထင်ရလောက်အောင် အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်တွေ ပြည့်နေသည်။ သူ၏ ကောက်ရိုးဖျာက မပြီးသေးပေ၊ မနက်ဖြန် တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်မည်ဖြစ်ရာ နေ့အလင်းရောင် ကျန်နေသေးချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အရင်နေ့က ကောက်ရိုးများကို အပြီးသတ် ကိုင်တွယ်ချင်နေသည်။
ဝေ့ချင်းရှန်လည်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။ “ဘာလုပ်နေတာလဲ”
လင်းယွီ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ “ကုတင်အသစ်အတွက် ဖျာရက်ချင်လို့၊ အဲ့ဒါမှ နောက်ပိုင်း အပြင်ထုတ်ပြီး နေလှန်းရ လွယ်ကူမှာလေ”
ထို့အပြင် ကောက်ရိုးဖျာက နေလှန်းရ လွယ်ကူရုံသာမက ပို၍ သန့်ရှင်းသည်။ ကောက်ရိုးကြမ်းများကို ကုတင်ပေါ် တိုက်ရိုက်ခင်းခြင်းက ရှုပ်ပွလွန်းသည်။ ဝေ့ချင်းရှန် ထိုင်ချလိုက်၏။ “ကိုယ် ကူရွေးပေးမယ်”
ညဘက်ရောက်လာသောအခါ ဝေ့ချင်းရှန်က ဆီမီးခွက်ကို ထွန်းလိုက်သော်လည်း အိမ်ထဲတွင် အပြင်ထက်ပင် ပိုမှောင်နေသည်ကို လင်းယွီ သတိထားမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆီသက်သာစေရန် မီးခွက်ကိုမှုတ်ပြီး အပြင်ဘက်တွင်သာ အလုပ်ဆက်လုပ်ရန် သူတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
လင်းယွီ အအေးမိမည်စိုး၍ ဝေ့ချင်းရှန်က သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီထူထူတစ်ထည်ကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။ ယနေ့ည လရောင်က အထူးတလည် တောက်ပနေပြီး အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်ဟု လင်းယွီ ခံစားရသည်။
တစ်ယောက်က ကောက်ရိုးများကို ရွေးချယ်ပေးပြီး ကျန်တစ်ယောက်က ရက်လုပ်သည်။ သူတို့ ရံဖန်ရံခါ စကားစမြည်ပြောဖြစ်ကြပြီး ဝေ့ချင်းရှန်က တောင်ပေါ်မှ အကြောင်းအရာများကို အဓိက ပြောပြသည်။ လင်းယွီကတော့ အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်မိသည်။
ရုတ်တရက် လင်းယွီ တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားသည်။ “မနက်ဖြန်ဆို ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး အိမ်မှာရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ တောကြက်တွေနဲ့ ယုန်ကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ရှဟယ်ဟွားတို့များ...”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ မနက်ဖြန် ပိုင်ရွှယ်ကို နောက်ဖေးခြံထဲ ချည်ထားခဲ့မယ်။ ပိုင်ရွှယ် စောင့်ပေးလိမ့်မယ်”
ယနေ့ ရှဟယ်ဟွား ပစ္စည်းလာတောင်းခဲ့သည်ကို သိပြီးနောက် ဝေ့ချင်းရှန်က လင်းယွီကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန် ဝန်လေးနေခဲ့၏။ ပိုင်ရွှယ်ကို သူ့အဖော်အဖြစ် ထားခဲ့ရန် ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရွှယ်က တက်ကြွပြီး ကာကွယ်ပေးတတ်ရာ သူ့ခင်ပွန်းသည်လေးအတွက် အကောင်းဆုံး အစောင့်အရှောက်ပင် ဖြစ်သည်။
ယခု လင်းယွီက ဝင်ငွေရအောင် ကူညီရန် တောင်ပေါ်သို့ သူ့နှင့်အတူ လိုက်ချင်နေသဖြင့် ပိုင်ရွှယ်ကို အိမ်စောင့်ထားခဲ့ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် ကောက်ရိုးဖျာ ရက်လုပ်ခြင်း ပြီးစီးသွားသည်။ ထူထဲသော အခင်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့ဘဝလေး တစ်နေ့တခြား ပိုကောင်းလာတော့မည်ကို မြင်ယောင်လာသကဲ့သို့ လင်းယွီ အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေမိသည်။
ဝေ့ချင်းရှန်သည်ပင် လင်းယွီ၏ လက်ရာကို ချီးကျူးလိုက်သည်… သူ့ခင်ပွန်းသည်လေးက တကယ်ကို တော်လွန်းသည်။
တောင်ပေါ်သို့ စောစောသွားရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် လင်းယွီက စောစောထကာ ဂျုံနယ်ပြီး မုန့်ပြား လုပ်လိုက်သည်။ ဝေ့ချင်းရှန်က ရေနွေးတည်ပေးသည်။ လင်းယွီက မုန့်ပြားများကို ထုပ်ပိုးပြီး ရေခပ်ကာ နောက်ဖေးခြံထဲသို့ သွား၍ ကြက်များအတွက် တောဟင်းရွက်များကို စဉ်းပြီး ပြောင်းဖူးမှုန့်နှင့် ရောနယ်ပေးသည်၊ ယုန်များအတွက်လည်း တောဟင်းရွက်များ ချထားပေးလိုက်သည်။
မနက်စာ စားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ ထွက်ခွာခဲ့၏။ ဤသည်မှာ လင်းယွီအတွက် ဝေ့ချင်းရှန်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လိုက်ပါခြင်းဖြစ်ပြီး သူ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်… ဝေ့ချင်းရှန်နှင့် အတူရှိနေ၍သာမက ယခင်က တောနက်ထဲသို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသဖြင့် တွေ့လာရမည့်အရာများအား သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဟယ်တုံးတုံးက ပန်းထိုးခြင်းတောင်းကို ကိုင်လျက် တက်တက်ကြွကြွ ရောက်လာ၏။ ယွီကော၏ သစ်သားတံခါးကို သော့ခလောက် ချိတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ နှစ်ခွန်းခန့် လှမ်းခေါ်ကြည့်သော်လည်း ပြန်ထူးသံ မကြားရပေ။
“အို့... ယွီကော အပြင်ထွက်သွားတာပဲ”
စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဟယ်တုံးတုံး ခြင်းတောင်းကို ဆွဲကာ ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။ လမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် ရှဟယ်ဟွား၏ စူးရှသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ငါ့မျက်နှာကို ကြည့်ကြစမ်းပါဦး! မနေ့က လင်းယွီ ငါ့ကို လုပ်လိုက်တာလေ။ အဲ့ဒီ ဝေ့ချင်းရှန်ရဲ့ ခင်ပွန်းက လုံးဝ အကြောင်းအကျိုး မဆီလျော်တာ! ငါက အမေ့အတွက် အားရှိအောင် တောကြက်တစ်ကောင်လောက် သွားယူပေးမလို့ဟာကို လင်းယွီက မပေးတဲ့အပြင် ငါ့ကို တုတ်နဲ့ပါ ရိုက်လွှတ်လိုက်တယ်! အဲ့ဒီနှစ်ယောက်လုံးက မိဘအပေါ် သိတတ်တဲ့စိတ် နည်းနည်းလေးမှ မရှိကြဘူး!”
တစ်ယောက်ယောက်က မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သည်။ ဤရှဟယ်ဟွားက အမြဲတမ်း အမှန်တရားကို လိမ်ဆင်လုပ်တတ်သည်။ ယွီကောကို လူတိုင်း မြင်ဖူးသည်… စကားပြောရင် အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ဂျုံဖတ်လေးလို နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသူလေ။ သူက ရှဟယ်ဟွားကို ရိုက်တယ်… မဖြစ်နိုင်တာ။
“မနေ့က ယွီကောဆီ လူတစ်ယောက် သွားလည်သေးတယ်။ သူက ခြံဝင်းထဲမှာ မျက်နှာကြီး ဖြူဖျော့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ထိုင်နေတာ။ နင့်ကို သူရိုက်လိုက်တာ ဟုတ်လို့လား”
အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။ “ဟုတ်ပါ့! ယွီကောက နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရိုက်နိုင်မှာလဲ”
ရှဟယ်ဟွားမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ နောက်သို့ပင် လန်ကျတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် ခြစ်ရာများ အထင်းသား ရှိနေသည့်တိုင် ဤလူများက သူမအား မယုံမကြည်ဖြစ်နေမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမက မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “သူ ငါ့ကို ရိုက်တာပါဆို! ကြည့်လေ... ငါ့မျက်နှာပေါ်မှာခြစ်ရာတွေ အပြည့်ပဲ!”
ဟယ်တုံးတုံး နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဝင်ပြောသည်။ “ဪ... ဒါလား? ဘယ်ကနေ အကုတ်ခံလာရမှန်း ဘယ်သူသိမှာလဲ? မနေ့က ကျွန်တော် ယွီကောဆီ သွားလည်သေးတယ်… ခင်ဗျား ဆိုးဆိုးရွားရွား အနိုင်ကျင့်ထားလို့ သူ ငိုတောင်ငိုနေတာ”
ရှဟယ်ဟွားက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ့မျက်နှာတင် မကဘူး! ငါ့ကျောကုန်းမှာလည်း အညိုအမည်းတွေ စွဲနေတာ! မနေ့ညက နာလွန်းလို့ အိပ်တောင် မအိပ်ရဘူး!”
“ဒါဆိုလည်း အဝတ်ချွတ်ပြီး လူတိုင်းကို ပြလိုက်လေ”
ရှဟယ်ဟွား စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ မနေ့က လင်းယွီ သူမအား အကြိမ်များစွာ ရိုက်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်၏။ … မနာကျင်သော်လည်း အရှက်ကွဲစရာ ကောင်းလှသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စစ်မှန်သော ဒဏ်ရာအရာများ မရှိပေ။ ပြီးတော့ ဘယ်သူကများ လူပုံလယ်မှာ အဝတ်အစား ချွတ်ပြပါ့မလဲ….
ပျာယာခတ်သွားပြီး ရှဟယ်ဟွား၏ မျက်နှာကြီး နီမြန်းလာသည်။ ဟယ်တုံးတုံးက ဆက်ပြီး ငြင်းခုံရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိတော့ပေ။ သူက မဲ့ပြုံးပြုံးပြီး ထွက်သွားလေသည်။
ဝိုင်းအုံလျက်ရှိသော အတင်းအဖျင်းပြောတတ်သူ အဒေါ်ကြီးများနှင့် အိမ်ထောင်သည်ကောများကလည်း သူမကို မယုံကြည်သည်မှာ သိသာလှ၏။ ရှဟယ်ဟွားက တစ်ခုခု သွားယူရန် ကြိုးစားရာမှ အငြင်းခံရသောအခါ ယွီကောကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ပြီး ယခု အပြစ်ကို လွှဲချရန် ဤနေရာသို့ လာရောက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူတို့အားလုံး သံသယဝင်နေသည်။
လူတိုင်းက လင်းယွီကို တကယ်ပင် သနားမိသည်။ မိဘမရှိသည့်အပြင် နာမည်ဆိုးရှိသော ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ထားရသည်၊ ငွေကြေးလည်း မရှိသည့်အပြင် ယခု ဤကဲ့သို့ ဗိုလ်ကျတတ်သော ယောက္ခမဘက်မှ ဆွေမျိုးများနှင့်ပါ ရင်ဆိုင်နေရသည်။
သူ အိမ်နှင့်ဝေးကွာနေချိန်တွင် ရွာသားများ၏ မျက်လုံးထဲ၌ သူသည် ရှဟယ်ဟွား၏ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသော သနားစရာ သားကောင်ဖြစ်နေပြီး လူအများ၏ စာနာမှုကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရရှိနေလိမ့်မည်ဟု လင်းယွီ မသိခဲ့ပေ။
သူသည် ဝေ့ချင်းရှန်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်မှာ တစ်နာရီခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ တောနက်ထဲသို့ ရောက်လေလေ သူ့မျက်လုံးများ ပိုမို တောက်ပလာလေလေ ဖြစ်သည်… ထင်တဲ့အတိုင်း၊ တောင်ပေါ်မှာ တောဟင်းရွက်တွေ အများကြီးပဲ!
ဝေ့ချင်းရှန်က သူထောင်ထားသော ထောင်ချောက်များကို စစ်ဆေးနေစဉ် လင်းယွီက ဝါးခြင်းတောင်းကို သယ်ကာ တောဟင်းရွက်များ လိုက်ခူးသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ဒရင်ကောက်ညွန့် အများအပြား ရှိနေပြီး သူက တစ်ခုချင်းစီ ချိုးယူလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ခြင်းတောင်းမှာ အတော်လေး ပြည့်သွားလေသည်။
သူ ဝေ့ချင်းရှန် နောက်သို့ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားသည်။ ဝေ့ချင်းရှန် အမဲလိုက်နေချိန်တွင် သူက တောဟင်းရွက်များကို တိတ်တဆိတ် လိုက်လံရှာဖွေသည်။ တရုတ်သစ်ကတိုးအရွက်ကိုင်း တစ်ခုကို "ဂျွတ်" ခနဲ ချိုးယူလိုက်စဉ် လန့်သွားသော ငှက်တစ်ကောင်က တောင်ပံခတ်၍ ပျံသန်းသွားရာ လင်းယွီ ထခုန်မိသွားရသည်။
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER