Ch 6

🐽 Chapter 6

သူသည် သူ့ဆိုင်တွင် အသားသွားရောင်းရမည် ဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာမဆောင်မီကပင် သူတို့မိသားစုသည် ဝက်များစွာ မွေးမြူထားပြီး သူသည် ဝက်သတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြောင်း ကြားဖူးသည်။ ဤအလုပ်မှာ ခွန်အားစိုက်ရသည့် အလုပ်ဖြစ်သဖြင့် သူ အများကြီးစားသည်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်သော် လည်း ဟော်ချန်ယဲ့စားနိုင်သည့် ပမာဏကတော့ ယွီရွေ့ကျူးအတွက် အံ့သြစရာကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ အလုပ်သွားလုပ်ချိန်တွင် ယွီရွေ့ကျူးကျန်ခဲ့သော ဟင်းလျာအိုးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ တကယ် မစားနိုင်တော့သဖြင့် တူများကို စားပွဲပေါ်သို့ပုတ်ချလိုက်လေသည်။

"မဖြစ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ လုပ်မှဖြစ်မယ်၊ စားလို့ရတဲ့ အစား အစာတွေဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဘဝမှာ နောက်ဆုံးလုပ်သင့်တာက ကိုယ့်ပါးစပ်ကို မကောင်းမကန်းဆက်ဆံတာပဲ"

ကံမကောင်းစွာပင် ယွီရွေ့ကျူးက ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော်လည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျေးလက်ဒေသရှိ ခန် ဒယ်အိုးကြီးနှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အောက်ခြေရှိ မီးဖိုတွင်းကြောင့် အလွန်အခက်တွေ့သွားလေသည်။ သူမက ဂက်စ်အိုးတွေ၊ ဂက်စ်မီးဖိုတွေနဲ့ တခြားအရာတွေကိုတော့ သုံးတတ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ မီးဖိုမျိုးကို မည်သို့ မီးမွှေးရမှန်း မသိပေ။

ဟော်ချန်ယဲ့၏ဝက်သားဆိုင်မှာ ရွာတွင် တစ်ခုတည်းသော ဝက်သားဆိုင်ဖြစ်ပြီး မနက်စောစော ဝက်ကို သတ်ပြီးနောက် ဟော်ချန်ယဲ့က အသားများကိုခွဲဝေရန် အလုပ်ရှုပ်နေလေသည်။ ဆိုင်ရှိ တစ်ရွာတည်းသား သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဝက်သတ်သမား ရှဲ့ချီမှအသားဖြတ်နေရင်း သူ့ကို နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"အစ်ကိုဟော်၊ မနေ့ကမှ မင်္ဂလာဆောင်ထားတာ၊ ဒီနေ့ အရမ်းစောစော ရောက်လာတာပဲ၊ ခဏလောက် ထပ်မနေဘူးလား၊ မနေ့က မင်္ဂလာဆောင်တာ သတို့သမီးက လှတယ်၊ အစ်ကိုဟော် အရမ်းကံကောင်းတာပဲ၊ မအံ့သြတော့ပါဘူး ဟားဟား"

ဟော်ချန်ယဲ့ မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာကို မအံ့သြတာလဲ"

ရှဲ့ချီ မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်၏။

"မနေ့က အရမ်းကြမ်းတမ်းခဲ့တာကို မအံ့သြပါဘူး၊ ဆေးခန်းတောင် သွားရသေးတယ်၊ အစ်ကိုဟော်က ခွန်အားတွေ အများကြီးရှိပြီး အရပ်ရှည်ပြီး တောင့်တင်းတယ်လို့ ပြောကြပေမယ့် ဒီကိစ္စမှာတော့ ခွန်အားအကုန်သုံးလို့မရဘူးလေ၊ အစ်ကို့မိန်းမက နုနုနယ်နယ်လေးကို"

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။ သူ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်လေ၏။

သူ မအံ့သြတော့ပေ။ မနက်စောစော ထလာတုန်း၊ လမ်းမှာတွေ့ရသည့် လူများကထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေ ဖြစ်နေတာ၊ တခြားကိစ္စကြောင့်လို့ ထင်နေတာ၊ တကယ်တော့ ဒါကြောင့်ဖြစ်နေတာလား။

သူ ခေါင်းမမော့ဘဲ အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းတွေးနေပြီ၊ ယွီရွေ့ကျူး ဒဏ်ရာရသွားလို့ ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးတာ"

"အဲ့ဒါကလွဲရင် မင်္ဂလာဦးညမှာ ဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာရနိုင်မှာလဲ၊ နေပါဦး၊ ဒဏ်ရာရတယ်၊ ရန်ဖြစ်ကြတာလား၊ အစ်ကိုဟော်၊ အစ်ကို့မိန်းမအကြောင်း သိတယ်မလား"

ရှဲ့ချီ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီကိစ္စက ရှုပ်ရှက်ခတ်နေတာပဲ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အကြမ်း ဖက်လို့တော့ မရဘူးလေ၊ ဘေးရွာက တ‌ရွေ့လက်ထပ်လိုက်တဲ့ မိန်းမကလည်း တာတုန်းရွာကပဲလို့ကြားတယ်၊ မရီးက တခြားရွာက လူတစ်ယောက်နဲ့ မြို့မှာ ချစ်သူရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုပဲ၊ အဆင်မပြေလို့သာ အစ်ကိုဟော်နဲ့ အတူရှိသွားတာတဲ့၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုတော့ ကျူးလွန်လို့ မရဘူးလေ"

"ငါ ဘယ်တော့မှ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှု မလုပ်ဘူး။"

ဟော်ချန်ယဲ့ မျက်လုံးများက မှိုင်းညို့နေသည်။

"မင်း သူ့ကို မရီးလို့ ခေါ်စရာမလိုဘူး၊ ငါတို့ အတူတူနေလို့မရဘူး၊ လက်ထပ်ဖို့လည်း မသင့်တော်ဘူး၊ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ပြန်သွားတဲ့အခါ ကွာရှင်းကြမယ်"

ရှဲ့ချီ ကြောင်အမ်းသွားလေတော့သည်။

ဒီနေ့ အရောင်းအဝယ် သိပ်မကောင်းပေ၊ နေကလည်း တအားပူသည်။ ရွာထဲက မိသားစုအချို့ မကြာသေးမီကမှ လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး ရွာသားများမှာ ဆီနှင့်ရေ အနည်းငယ် စားသုံးခဲ့ကြသဖြင့် ဝက်သားအပေါ် တောင့်တမှုမှာ ထိုမျှလောက် မကြီးမားတော့ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံမှသာ လုပ်ငန်းအနည်းငယ် ဖြစ်လာသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ ယနေ့တွင် ဝက်သားအများအပြား မဖြတ်ရသဖြင့် တော်သေး၏။ မဟုတ်လျှင် နွေရာသီတွင် ဝက်သားများ အလွယ်တကူပုပ်သိုးသွားနိုင်လေသည်။

အသားများကို သိမ်းဆည်းရန် အအေးခန်း သို့မဟုတ် အခြား ပြုပြင်ထုတ်လုပ်သည့် နည်းလမ်းများအား စဉ်းစားရမည်။ အသားစိမ်းရောင်းသည်ကိုသာ အားကိုးနေ၍မရဟု ဟော်ချန်ယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောနေစဉ် မနက်ခင်းမှာ တိတ်တဆိတ် ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ဒုတိယနေ့တွင် အလောတကြီးထွက်လာခဲ့ရာ ဟော်ချန်ယဲ့ ထမင်းဘူးယူလာရန် မေ့သွားခဲ့သဖြင့် အိမ်နှင့် သိပ်မဝေးသော အသားဆိုင်သို့ ရိုးရှင်းစွာသွားခဲ့ပြီး နေ့လယ်တွင် မနေ့ကကျန်ခဲ့သော ဟင်းလျာများကို အပူပေးစားရန် အိမ်ပြန်လာခဲ့လေ၏။

အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် နေ့လယ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ယွီရွေ့ကျူး စားပြီးပြီဟု သူထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူမက တံခါးဝတွင် ကုန်းကုန်းကွကွဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ တစ်ခုခုကိုလုပ်နေကာ ရံဖန်ရံခါ ချောင်းဆိုးသံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ ဟော်ချန်ယဲ့ ရပ်တန့်သွား၏။

သူ့ ခြေသံကို ကြားလိုက်ပုံရပြီး ဒယ်အိုးအောက်ခြေ မီးဖိုတွင်းရှေ့တွင် ကုန်းကုန်းကွကွလုပ်နေသော ယွီရွေ့ကျူးက မျက်နှာကို မော့လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ အပေါ်သို့ ကော့တက်နေပြီး အရည်လဲ့ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသော အခါ ဟော်ချန်ယဲ့က ဦးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ငါ ထမင်းဘူးမေ့သွားလို့"

သူ ပြန်လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြချင်ခဲ့သော် လည်း စကားမဆုံးခင် ယွီရွေ့ကျူး စကားစပြောလိုက်လေသည်။ သူမက သူ့ကို အလွန် သဘာဝကျကျခေါ်လိုက်၏။

"ဟော်ချန်ယဲ့၊ ထင်းက မလောက်ဘူးဖြစ်နေတယ်၊ ရှင် သွားခွဲပေးပါလား၊ ကျွန်မ မခွဲတတ်ဘူး"

ယွီရွေ့ကျူးက သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြရင်း ကလေးတစ်ယောက်လို ညည်းညူလိုက်လေသည်။

"ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မလက်တွေ နီရဲနေပြီ"

ဟော်ချန်ယဲ့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင်ဖြစ်နေသည်။

ယွီရွေ့ကျူး လက်များက ဖြူဖွေးပြီး အသားအရေက နူးညံ့သဖြင့် သူမ လက်ဝါးပေါ်ရှိ အနီရောင်အရာများက အသား အရေပေါ်တွင် အထူးသတိပြုမိစရာ ဖြစ်နေ၏။ သူ့ သွယ်လျသောလက်ချောင်းလေးများ၏ ထိပ်များက အနည်းငယ် နီရဲနေလေသည်။

သူ့အိမ်ရှိ ပုဆိန်မှာအသုံးပြုခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သိပ်မထက်တော့သဖြင့် ထင်းကိုခွဲရန် ခွန်အားအနည်းငယ် လိုအပ်လေသည်။ ရှဲ့ချီကဲ့သို့ လူငယ်တစ်ယောက်ပင် အားအင်စိုက်ရသည်ဖြစ်ရာ ယွီရွေ့ကျူးကဲ့သို့ ခွန်အားစိုက်ရသည့် အလုပ်မျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

ဟော်ချန်ယဲ့က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ နံရံတွင် ထောင်ထားသော ပုဆိန်ကိုယူကာ ခြံထဲတွင် ထင်းသွားခွဲလေတော့သည်။

မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများကြောင့် အိမ်၌ ထင်းမပေါက်ရသေးသလို ရေစည်ထဲမှာလည်း ရေမရှိသေးပေ။ သို့သော် ဤအလုပ်များသည် ဟော်ချန်ယဲ့အတွက်တော့ အလွန်ရိုးရှင်းလှ၏။

ယွီရွေ့ကျူး၏ လက်ထဲတွင် အလွန်ပင်ပန်းခက်ခဲလှသော ထင်းများမှာ သူ့ အားစိုက်ထုတ်မှုမလိုဘဲ အလွယ်တကူ ကွဲသွားလေသည်။

ယွီရွေ့ကျူးသည် မီးကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ မွှေးနိုင်သေးပြီး ဒယ်အိုးအောက်ခြေတွင် မီးခိုးများအပြည့်ဖြစ်နေကာ သူမက ခဏလောက် ယပ်ခတ်နေစဉ် သူမနားထဲတွင် ဟော်ချန်ယဲ့ ထင်းခွဲနေသော အသံများပြည့်နှက်နေသဖြင့် ခေါင်းမော့ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

"ခွပ်"

တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက်~

နေ့လယ်ခင်း နေရောင်ခြည်က နွေးထွေးစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး ဟော်ချန်ယဲ့က အပြာရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ထင်းခွဲနေစဉ် သူ့ ကြွက်သားများက တင်းမာနေလေသည်။ မူလက အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်နေသော အင်္ကျီမှာ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် လိပ်တက်သွားပြီး ဂျုံရောင် ဗိုက်ကြွက်သားများကို အနည်းငယ် ဖော်ပြနေကာ အဝတ်အစားတစ်ခုလုံးမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး သူ့ အလွန် ထင်ရှားလှသော ကြွက်သား ကောက်ကြောင်းများကို ပုံဖော်ပေးနေလေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ခွဲထားသော ထင်းများကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထည့်ကာ ယွီရွေ့ကျူးထံသို့ ယူဆောင်လာလေသည်။ သူက ထူးထူးခြားခြား တစ်ခုခု လုပ်ပေးလိုက်သည်ဟု မခံစားရဘဲ သူ့ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေလေ၏။

"ရပြီ"

ယွီရွေ့ကျူးက သူ့ ကြွက်သားများကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး အတန်ကြာမှ ခေါင်းမော့ကာ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"ဟော်ချန်ယဲ့၊ ရှင် အရမ်းတော်တာပဲ၊ ရှင့်မှာ ခွန်အားတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ"

ဟော်ချန်ယဲ့ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမက သူ့ကို တမင်သက်သက် လှောင်ပြောင်နေသည်ဟု တစ်ခဏမျှ ထင်မိသွားလေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထင်း ပေါက်ရုံလောက် ရိုးရှင်းသည့် ကိစ္စလေးအတွက် သူ့အား အဘယ့်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ အမူအရာဖြင့် ချီးကျူးနေရမည်နည်း။

သို့သော် ယွီရွေ့ကျူး၏ ရိုးသားတောက်ပသော မျက်လုံးများကိုကြည့်ရင်း ဟော်ချန်ယဲ့က ရှားရှားပါးပါး တုံ့ဆိုင်းသွားကာ တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။