Ch 39

Chapter 39

[ အရှင့်သားကို ကျွန်တော် မချစ်တော့ဘူး ]

“သူ့လို အားနည်းတဲ့ ပညာတတ်တစ်ယောက်က ပါးစပ်တောင် မဟဘူးလား၊ မင်းတို့အားလုံးက သူ့ရဲ့အဆင့်အတန်းကြောင့် တွန့်ဆုတ်နေကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထောင်ထဲကလူတိုင်းက အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေချည်းပဲလား”

ကျွင်းချီယွီ၏ ခက်ထန်သည့်အသံကြောင့် ထောင်မှူးချုပ်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားသည်။

“အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ မျက်နှာသာမပေးရဲပါဘူး၊ သူက စစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့သားဖြစ်ဖြစ်၊ အိမ်ရှေ့စံမိဖုရားဖြစ်ဖြစ် ထောင်ထဲရောက်သွားရင် အားလုံးက ရာဇဝတ်သားတွေပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စုန့်လီချင်းက စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြီး ပြစ်ဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့…”

“တော်စမ်း၊ ငါ ဆင်ခြေတွေ မကြားချင်ဘူး… တံခါးဖွင့်၊ ငါကိုယ်တိုင်ဝင်မယ်!”

သူ၏အမိန့်အတိုင်း ထောင်တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျွင်းချီယွီ ဝင်သွားခဲ့သည်။

စုန့်လီချင်းသည် စိုစွတ်နေသည့် ကောက်ရိုးပုံထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏အခြေအနေကို မည်သူမျှမသိနိုင်ပေ။

သူ၏နက်မှောင်သောဆံပင်များမှာ ယခုအခါ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။ ကျွင်းချီယွီက သူ့ဆံပင်များကို ဘေးသို့ဖယ်ကာ မျက်နှာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

အသာအယာ ထိလိုက်ရုံဖြင့် စုန့်လီချင်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်သွားသည်။

“အင်း…”

စုန့်လီချင်းထံမှ အသံအချို့ထွက်လာသည်။ သူ ရေမသောက်ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်၍ နှုတ်ခမ်းများမှာ ခြောက်ကပ်ကွဲအက်နေပြီး အသံမှာလည်း ရှတတဖြစ်နေသည်။

“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး”

နိုးလာသည်နှင့် စုန့်လီချင်း၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ နောက်ထပ်နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများ ခံရမည်ဟုထင်ပြီး ငြင်းဆိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျွင်းချီယွီ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

စုန့်လီချင်းသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။ တစ်ချိန်က သူတောင့်တခဲ့သော မျက်နှာသည် ယခုအခါ မြင်လိုက်တိုင်း သူ့ကို ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိပေ။

“ချီ…” 

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ “ချီယွီ” ဟူသော စကားလုံးကို ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ 

“အရှင့်သား…”

ကျွင်းချီယွီက စကားမပြောပေ။ သူ၏ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများသည် ဓားသွားတစ်လက်ကဲ့သို့ အေးစက်မှုကို သယ်ဆောင်နေပြီး သူ၏လက်ချောင်းများက စုန့်လီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူ့ ပခုံးပေါ်တွင် ကြိမ်ဒဏ်ရာတစ်ချက်၊ လက်မောင်းတွင် ဓားဒဏ်ရာတစ်ချက်၊ သူ့ လက်ချောင်းများ… ကျွင်းချီယွီက သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဆွဲယူကာ အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်က သွယ်လျလှပခဲ့သော လက်ချောင်းများသည် ယခုအခါ ဖူးယောင်ကာ လိမ်ကောက်နေသည်။

ကျွင်းချီယွီ ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်နှင့် စုန့်လီချင်း၏ အစာအိမ်ထဲတွင် လှိုင်းထသွားပြီး အန်ထွက်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“နာတယ်…” 

စုန့်လီချင်းက အားနည်းစွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ 

“အရှင့်သား…”

“ဧကရာဇ်မင်းကြီးက မင်းရဲ့ လက်ရေးကို အမြဲချီးကျူးခဲ့တယ်”

ကျွင်းချီယွီက သူ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ရာ စုန့်လီချင်းသည် သူ့လက်ချောင်းများကို လေထဲတွင်သာ ဆိုင်းထားနိုင်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိရဲတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ နာကျင်မှုက မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

“မင်း လက်ရေးလေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်အများကြီး ပေးခဲ့ရမှာပဲနော်၊ အခုတော့ အဲခမ်းနားတဲ့ စာပေတွေကို မရေးနိုင်တော့တာ နှမြောစရာပဲ၊ နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား”

စုန့်လီချင်း မစဉ်းစားရဲပေ။ သူသည် နွေရာသီတွင် စုတ်တံကိုင်ထား၍ လက်တွင် အသားမာတက်သည်အထိ၊ ဆောင်းရာသီတွင် အရည်ကြည်ဖုများနှင့် နှင်းကိုက်နာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသည်အထိ နာရီပေါင်းများစွာ လက်ရေးလေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

“အရှင့်သား!”

စုန့်လီချင်းက ကျွင်းချီယွီ၏ ဝတ်ရုံကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့ရတယ်၊ စာမရေးနိုင်တော့ပါဘူး… ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြနေတာပါပဲ၊ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ အဆိပ်မခတ်ခဲ့ဘူး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်ခဲ့ဘူး၊ အရှင်မင်းသား ကျွန်တော့်ကို ယုံရဲ့လား”

ကျွင်းချီယွီသာ စုန့်လီချင်း၏ နောက်ကြောင်းကို မသိခဲ့လျှင် သူ့ကို ဒီလောက်အထိ သံသယဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသည် ယခင်ဧကရာဇ်၏ တရားမဝင်သားဖြစ်သည်။ 

သူတို့သည် မွေးရာပါ ရန်သူများ၊ ပြန်လည်သင့်မြတ်၍မရသော ရန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

အကြောင်းမှာ ယခင်မင်းဆက်၏ နယ်မြေကို ဧကရာဇ်ရွှမ်က ယခင်ဧကရာဇ်၏ လက်ထဲမှ သိမ်းပိုက်ခဲ့သောကြောင့် ကျွင်းချီယွီသည် ယခင်မင်းဆက်၏ တရားမဝင်သားဖြစ်သူ စုန့်လီချင်းက မည်သည့်နာကြည်းမှုမှ မထားရှိသည်ကို မဖြစ်နိုင်ဟုတွေးကာ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

စုန့်လီချင်းသည် သူ၏ဖခင်အရင်းအတွက် လက်စားချေရန် ဧကရာဇ်ရွှမ်ကို သတ်ရန် အဆိပ်ခတ်ခဲ့သည်ဟု ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့မှ စုန့်လီချင်း၏ နူးညံ့မှုနှင့် ချစ်ခင်မှုအားလုံးသည် ဟန်ဆောင်မှုများသာ ဖြစ်သည်။ ဤအိမ်ထောင်ရေးသည် သူက ဤနေ့ကို စောင့်မျှော်ရင်း စေ့စေ့စပ်စပ် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါ မင်းဆီက အမှန်တရားကို ကြားချင်တယ်” 

ကျွင်းချီယွီက မေးလိုက်သည်။

“စုန့်လီချင်း၊ မင်း ငါ့ကို ချစ်တယ်လို့ အမြဲပြောခဲ့တယ်၊ မင်း ငါ့ကို တကယ်ချစ်ခဲ့ရဲ့လား”

စုန့်လီချင်း၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်လက်သည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲသွားသည်။

သူ ရုတ်တရက် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏တစ်ဘဝလုံး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သမျှသည် မေးခွန်းတစ်ခုအောက်တွင် အဆုံးသတ်သွားသည်။ 

“ဟက်…”

စုန့်လီချင်း၏ လည်ချောင်းထဲမှ ခြောက်ကပ်သော ရယ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟဟ… ဟားဟားဟား!”

စုန့်လီချင်း၏ ရယ်သံများသည် ချောင်းဆိုးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး သူ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ကျွင်းချီယွီက သူ၏ရယ်သံကို နားမလည်နိုင်ပေ။ သူက စုန့်လီချင်း၏ လှည့်စားခြင်းကို အစကတည်းက ခံခဲ့ရသည်၊ သို့ဖြစ်ရာ သစ္စာဖောက်ခံရသူမှာ သူဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်

စုန့်လီချင်းက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လှောင်ပြောင်စွာ ရယ်ရသနည်း။

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း!”

ကျွင်းချီယွီက သူ၏ရယ်သံကို မခံရပ်နိုင်တော့ပေ။

“အရှင့်သား… ကျွန်တော် ဘာလုပ်ခဲ့လို့ အရှင့်သားက ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုမေးခွန်းထုတ်နေရတာလဲ၊ အရှင့်သားရဲ့ခမည်းတော် ဧကရာဇ်ကို ကျွန်တော်က ထိခိုက်ချင်တယ်လို့ ဘာကများ အရှင့်သားကို အစွဲအလမ်းကြီးစွာ ယုံကြည်စေတာလဲ”

စုန့်လီချင်းသည် စကားပြောနေရင်း သူ၏နှလုံးသားကို ထုတ်ဖော်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အန်ချင်သလို အကြိမ်အနည်းငယ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သွေးအနည်းငယ် အန်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ သွေးများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ထို့ထက်ပို၍ အန်ထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။

“ငါ့ကိုဖြေ!” 

စုန့်လီချင်းက အသက်ရှူရန် ခဏရပ်လိုက်ပြီး တင့်တယ်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ၏လက်ပေါ်ရှိ သွေးများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်… အရှင့်သားကို တကယ်ပဲ အရမ်းချစ်ခဲ့တယ်၊ ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲဆို ဟိုးအရင်တည်းကပဲ၊ အရှင့်သားငါးနှစ်သားအရွယ် အကယ်ဒမီတက္ကသိုလ်မှာ ကျွန်တော့်ကို မသိခင်ကတည်းက၊ ကျွန်တော်တောင် မမှတ်မိတော့ဘူး… ဖြစ်နိုင်တာက အဖေက ကျွန်တော့်ကို နောက်ပြောင်ခဲ့တုန်းကနေမှာ၊ အရှင့်သားတစ်နှစ်သားအရွယ်တုန်းက ကျွန်တော့်ကို မလွှတ်ပေးခဲ့ဘူးတဲ့၊ ကျွန်တော်က ဒါကို ကံကြမ္မာလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် အရှင့်သားဗိုလ်ကျတဲ့အခါ ကျွန်တော်အလျော့ပေးခဲ့တယ်၊ ကစားတဲ့အခါ ကျွန်တော်အလိုလိုက်ခဲ့တယ်၊ အရှင့်သားက အသားကြိုက်လို့ ကျွန်တော့်အသားတွေ အကုန်ပေးခဲ့တယ်၊ အရှင့်သားရဲ့အားသာချက်အားလုံးကို ကျွန်တော်ကြိုက်ခဲ့တယ်၊ အားနည်းချက်အားလုံးကို အသားကျသွားတဲ့အထိ သည်းခံခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော် အရှင့်သားကို အရိုးထဲထိစွဲအောင် ထွင်းထုခဲ့မတတ်ပဲ၊ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်က သူစိမ်းတွေလို အဆုံးသတ်သွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မယုံကြည်ခဲ့ဘူး…”

ကျွင်းချီယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာ ဗလာဖြစ်သွားသည်။

အဆုံးတွင် ထိုအချိန်က သူသည် ငယ်ရွယ်သေးသည်။ သူက စုန့်လီချင်းကို အဖော်ကောင်းတစ်ယောက်၊ သူအမိန့်ပေးနိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ရိုးရှင်းစွာ တွေးခဲ့သည်။

ငယ်သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ် အနည်းငယ်တော့ အမှန်ပင်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် များစွာကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် ကျွင်းချီယွီသည် ထိုအချိန်က ခံစားချက်များကို မည်သို့ အလေးအနက်ထားနိုင်မည်နည်း။

“နောက်တော့ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကံအကောင်းဆုံးလူလို့ တကယ်ပဲ ထင်ခဲ့တာ၊ စာမေးပွဲကို ထိပ်ဆုံးကအောင်တဲ့နေ့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညမှာ၊ ဒီနှစ်ခုလုံးကို ရဖို့ ကျွန်တော် ဘာများလုပ်ခဲ့လို့လဲ၊ အရှင့်သားရဲ့ခေါင်းမာမှုကို အပြစ်ကင်းစင်မှုလို့ ကျွန်တော်အထင်မှားခဲ့တယ်၊ အရှင့်သား ကလူကမြူနိုင်တာကို ပင်ကိုယ်စရိုက်လို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ တစ်နေ့နေ့မှာ အရှင့်သား ရင့်ကျက်လာလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော်တို့ကြားက နားလည်မှုလွဲမှားတာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ အမြဲတွေးခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော် စောင့်ခဲ့တယ်၊ သည်းခံခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော်က အသားနဲ့အသွေးနဲ့ တည်ဆောက်ထားတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း နာကျင်တတ်တယ်ဆိုတာ အရှင့်သား တွေးဖူးရဲ့လား၊ အနွေးထွေးဆုံးနှလုံးသားတောင် အေးစက်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာလေ၊ အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ ကျွန်တော် လူမှားပြီး ချစ်ခဲ့မှန်း သိလိုက်ရတယ်၊ ကျွင်းချီယွီ… အနားကိုတိုးခဲ့၊ ကျွန်တော်… ကျွန်တော် အရှင့်သားကို အခုပြောပြမယ်”

ကျွင်းချီယွီသည် နားမလည်နိုင်စွာ လိုက်နာခဲ့သည်။ သူသည် စုန့်လီချင်း ဘာပြောမည်ကို ကြားရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။

ထိုစကားသည် ကျွင်းချီယွီကို ကြေညာခြင်းထက် သူကိုယ်သူ အသိပေးခြင်းနှင့် ပိုတူသည်။

“ကျွန်တော်… အရှင့်သားကို မချစ်တော့ဘူး၊ အရှင့်သားကို ကျွန်တော် မချစ်တော့ဘူး၊ အရှင့်သားကို ကျွန်တော် မချစ်တော့ဘူး!!”

သူသည် ဤစကားငါးလုံးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် အားပိုထည့်လိုက်သည်။

အားလုံးပြောပြီးနောက် စုန့်လီချင်းသည် အသက်ကို မမှန်မကန်ရှူရှိုက်ရင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျော့ခွေကျသွားသည်။ သူ့မျက်နှာသည် အချုပ်ခန်းကြမ်းပြင်၏ အညစ်ပတ်ဆုံးနေရာတွင် ဖိကပ်နေပြီး သူ၏စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များက မျက်လုံးတစ်ခြမ်းကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

သူတွင် တိုက်ခိုက်ရန် အင်အားမရှိတော့ဘဲ သူ၏ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သည်။

မွေးကတည်းက မြှောက်ပင့်ခံခဲ့ရသော ကျွင်းချီယွီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် ဘယ်သောအခါမှ မယိမ်းယိုင်ခဲ့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲရှေ့တန်းတင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အပြစ်ရှိသလို အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကိုယ်သူ သိပ်မသေချာတော့ပေ။

စုန့်လီချင်းက သူ့ကို မချစ်တော့ဘူးဟု ပြောသည်။

ဤသည်မှာ ဤမျှအရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုလော။ ကျွင်းချီယွီ ထိုသို့မထင်ပေ။

စုန့်လီချင်း သူ့ကို ချစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မချစ်သည်ဖြစ်စေ ကျွင်းချီယွီ လုံးဝဂရုမစိုက်သင့်ပေ။ သူ ဤနေ့ကို စောင့်နေခဲ့သည်ပင် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် အဘယ်ကြောင့် သူ ဤမျှ စိတ်မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေရသနည်း။

ဤစုန့်လီချင်းသည် အားနည်းပုံပေါ်သော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ထွက်သွားသည်။

ကျွင်းချီယွီသည် နားမလည်နိုင်သည့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ပင်ကိုယ်စရိုက်အရ ခဏအကြာတွင် သူသည် ဘယ်သောအခါမှ မမှားခဲ့ကြောင်းနှင့် ယခုလည်း မှားမည်မဟုတ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ယုံကြည်စေခဲ့သည်။

“စုန့်လီချင်း၊ ငါ့ကိုမချစ်တော့ဘူးဆိုတာကို မင်းက အခုမှ သိတာလား၊ မင်းက ဟန်မဆောင်နိုင်တော့လို့ မင်းရဲ့စိတ်ရင်းအမှန်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရုံပဲ”

ကျွင်းချီယွီသည် သူ၏အမူအရာကို တစ်ဖန်ပြန်လည်တင်းမာလိုက်သည်။

စုန့်လီချင်း၏ မျက်လုံးများသည် အာရုံစူးစိုက်မှုမရှိတော့ဘဲ ကျွင်းချီယွီ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးဝါးလာပြီး သူ့အမြင်အာရုံကို တိမ်မည်းတစ်စက ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ လုံးဝလက်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သောကြောင့် ကျွင်းချီယွီ ဘာပဲပြောပြော သူ ရှင်းပြရန် သို့မဟုတ် ပြန်လည်ငြင်းခုံရန် စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။ ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် ငြင်းခုံရန် သူ့တွင် အင်အားမရှိတော့ပေ။

“စုန့်လီချင်း! ငါ့ကိုဖြေ၊ မင်းက ဒဏ်ရာပဲရထားတာ သေချင်ယောင်မဆောင်နဲ့!”

ကျွင်းချီယွီသည် အဖြေမရသောအခါ စိတ်မရှည်ဖြစ်ကာ နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။

“မင်း ဒါတွေအားလုံးကို အစကတည်းက မစီစဉ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောရဲလား၊ မင်း ဧကရာဇ်မင်းကြီးကို ဖားယားခဲ့တယ်၊ သူက မင်းအပေါ် မကောင်းခဲ့လို့လား၊ သူက မင်းကို ထိပ်တန်းပညာရှင်အဖြစ် ခန့်အပ်တယ်၊ ထောက်ပံ့တယ်၊ ဂုဏ်ပြုဘွဲ့တွေ ပေးတယ်၊ မင်းက သူ့ကို ဘယ်လိုပြန်ကျေးဇူးဆပ်လဲ၊ အခု သူ အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေရောက်နေတော့ မင်း ပျော်နေလား၊ ဒါကို မင်းလိုချင်ခဲ့တာလား”

စုန့်လီချင်း၏ နားထဲရှိ တဝီဝီမြည်သံများက သူ၏ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူသည် ကျွင်းချီယွီ၏ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများကိုသာ ကြားနိုင်ပြီး သူ ဘာပြောနေသည်ကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

သူတို့သည် ကမ္ဘာနှစ်ခုမှ လူများကဲ့သို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကျော်၍ စကားပြောနေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

စုန့်လီချင်းသည် မလှုပ်မယှက် နေနေခဲ့ရာ ကျွင်းချီယွီ၏ မုန်းတီးမှုသည် ပို၍ပြင်းထန်လာသည်။

ဒေါသဖြင့် ကျွင်းချီယွီသည် မီးသွေးမီးဖိုမှ သံပူကိရိယာတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ထိုသံပူ၏အဆုံးတွင် “ကျွင်း” ဟူသော စာလုံးသည် နီရဲစွာ တောက်လောင်နေသည်။

“ပြောစမ်း၊ ဧကရာဇ်မင်းကြီးကို ဘာအဆိပ်ပေးခဲ့လဲ”

စုန့်လီချင်းထံမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

ကျွင်းချီယွီ၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။ 

“စုန့်လီချင်း! ငါ့ကို လာမစမ်းနဲ့! ငါ တကယ်မလုပ်ဘူးလို့ မင်းထင်နေလား၊ ငါ မင်းကို သံပူကပ်လိုက်ရင် မင်းတစ်သက်လုံး ဆေးကြောလို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့…”

“မင်းက အရင်မင်းဆက်က အောက်တန်းစားတစ်ယောက်မှန်း ငါသာ စောစောသိခဲ့ရင် မင်းကို ငါ အရင်ကတည်းက ရှင်းပစ်ခဲ့မှာ၊ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက မင်းကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့တာတောင် မင်းက ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ကောင်”

“အား!!”

စူးရှသော အော်သံတစ်ခုသည် မှောင်မိုက်သော မြေအောက်အကျဥ်းထောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အစာရှာနေသော ကြွက်များပင် ကြားသွားကာ ကျွိကျွိ ဟု အော်မြည်ရင်း သူတို့၏တွင်းများထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ကျွင်းချီယွီသည် နှိပ်စက်သည့်ကိရိယာကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလွန့်နေသော စုန့်လီချင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

စုန့်လီချင်း၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် သံပူကပ်ထားသည့် အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အသားများမှာ မည်းခြစ်နေကာ အဖြူရောင်မီးခိုးငွေ့များ ထွက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ယင်ကာ တက်နေသည်။

သူ့ကို သံပူကပ်ပြီးနောက် ကျွင်းချီယွီ အနည်းငယ် နောင်တရသွားသည်။ သူ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု နောက်ပြန်လှည့်၍မရတော့။ သူ ရက်စက်စွာ မပြုမူလျှင် ဖြေဆေးကို ရမည်မဟုတ်ပေ။

စုန့်လီချင်းသည် တဖြည်းဖြည်း တက်ခြင်းရပ်သွားပြီး ကိုယ်ကိုကွေးကာ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး ဆံပင်များမှာလည်း စေးကပ်နေသည်။

ကျွင်းချီယွီက သူ၏နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်နေသည်ကို မြင်သော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ မကြားရပေ။

“မင်း ဘာပြောနေတာလဲ”

ကျွင်းချီယွီ အနားကပ်သွားသော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရသေးပေ။

သူ အနားကပ်လိုက်သည့်အခါ စုန့်လီချင်းသည် သူ၏ပခုံးကို အသားတစ်စတစ်စကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ရုတ်တရက် အားကုန်ကိုက်ချလိုက်သည်။

“ရှီး”

ကျွင်းချီယွီ နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူရင်း သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် ယခု ကိုက်ရာနှစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ စုန့်လီချင်းတွင် အင်အားအလုံအလောက်မရှိသောကြောင့် သူ အားကုန်ကြိုးစားသော်လည်း အရေပြားကို ပေါက်ပြဲစေပြီး သွေးထွက်အောင်သာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

“စုန့်လီချင်း…”

ကျွင်းချီယွီက သူ ဤသို့ ခုခံလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး ပေးမယ်… ဘုရင်မင်းမြတ်ကို လုပ်ကြံတာက မျိုးရိုးစဥ်ဆက်ကိုးဆက်လုံးကို ရှင်းလင်းသုတ်သင်ခြင်းကို ခံရသင့်တယ်၊ မင်းရဲ့မွေးစားအဖေ စုန့်ချင်းအကြောင်း မစဉ်းစားဘူးလား၊ သူ့မိသားစုတစ်စုလုံး ကွပ်မျက်ခံရတာကို မင်းမြင်ချင်လို့လား”

___________________________________________________________________________