Ch 37

Chapter 37

[စုန့်လီချင်းကို ထောင်သို့ပို့ခြင်း]

“သခင် ကျွန်တော်မျိုး ဟူနွီအာက တစ်နေကုန် ရှင်းယွီနန်းဆောင်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှတောင် မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး ကျွန်တော်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အန္တရာယ်ပြုနိုင်မှာလဲ၊ ကျွန်တော်မျိုး လိမ်ပြောမိရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အီလီရီယာမျိုးနွယ် ပျက်သုဉ်းပါစေလို့ ကျိန်ဆိုဝံ့ပါတယ်”

ဟူနွီအာသည် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ငိုယိုကာ တောင်းပန်နေသည်။

ကျွင်းချီယွီသည် ဧကရာဇ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် ကရုဏာစိတ် မဖြစ်လာနိုင်ချေ။

“မင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ သက်ရှည် မက်မွန်သီးကို စားလို့ အဆိပ်သင့်ခဲ့တာ၊ မင်းမှ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်သေးလဲ၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းသာ မရှိရင် သူ”

“အသက်ရှည်… မက်မွန်သီး”

ဟူနွီအာသည် “ကံကောင်းခြင်း” ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

သူသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ မြေပြင်မှ ထရပ်၍ သစ်သီးပန်းကန်မှ မက်မွန်သီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“သခင်၊ ကျွန်တော်မျိုး မနက်က သက်ရှည် မက်မွန်သီးတွေ လုပ်တာကို သခင် ကြည့်နေခဲ့တာပဲ တကယ်လို့ ဒီ ပန်းကန်ထဲမှာ ကျန်နေသေးတဲ့ အသီးတွေပါ အဆိပ်ရှိတယ်ဆိုရင် သခင်နဲ့အတူ ကျွန်တော်မျိုး သေရဲပါတယ်”

ထို့သို့ပြောဆိုပြီး သူသည် မက်မွန်သီးကို ပါးစပ်ထဲ အလျင်အမြန် ထိုးထည့်ကာ အားလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။

ကျွင်းချီယွီသည် ဟူနွီအာတစ်ယောကိ မက်မွန်သီးအားလုံးကို မျိုချသည်အထိ အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာ သူသည် အန္တရာယ်မဖြစ်ဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခြင်းပင်။

“သခင်၊ ကျွန်တော့်ကို အခု ယုံပြီလား”

ကျွင်းချီယွီ၏ အတွေးများက ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဟူနွီအာသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်ကင်းကြောင်း ပြောနေပြီ သူ၏ သံသယများကို လုံးဝ ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း သူသည် အပြစ်ကင်းပုံရသည်။

ကျွင်းချီယွီ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သည့်အခါ ဟူနွီအာသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး 

“ဟူနွီအာက ဧကရာဇ်ကို အန္တရာယ်ပြုခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ထွက်မပြေးတာလဲ၊ ဘာလို့ သခင် ပြန်လာတာကို တက်တက်ကြွကြွ စောင့်နေတာဖြစ်မလဲ၊ ကျွန်တော်မျိုးက သခင့်အပေါ် စိတ်ရင်းမှန်ပါတယ်၊ ဝူးဝူးဝူး”

“ကောင်းပြီ”

ကျွင်းချီယွီက နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“မင်း ထလို့ရပြီ၊ ငါ မင်းကို နားလည်မှုလွဲခဲ့တယ်”

ကျွင်းချီယွီသည် သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း မွေးနေ့ပွဲရှိ လူတိုင်းကို ပြန်လည် သတိရနေသော်လည်း အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်နိုင်မည့်သူကို ထပ်မံ စဉ်းစား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဟူနွီအာက သူ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

“သခင်၊ ရှင်းလင်နန်းဆောင်မှာ သက်ရှည် မက်မွန်သီးသေတ္တာ အဆိပ်မရှိခဲ့တာကို ဘာလို့ ထည့်မစဉ်းစားတာလဲ၊ အဲဒါကို ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ပေါ် ယူလာခဲ့တာပါ၊ လမ်းတစ်လျှောက် ဘယ်သူ့လက်ထဲမှာ ရှိခဲ့သေးလဲ”

ကျွင်းချီယွီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ ဒါကို ငါနဲ့ စုန့်လီချင်းက နန်းတော်ထဲ သယ်လာပြီး ဧကရာဇ်ကို ဆက်သခဲ့တာ၊ ဒီသေတ္တာကို ဘယ်သူမှ မထိခဲ့ဘူး…” 

ကျွင်းချီယွီ၏ မျက်ဆံများက ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ 

“စုန့်လီချင်းလား မဟုတ်တာ၊ သူ မလုပ်ပါဘူး”

ဟူနွီအာက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ဆိုသည်။ 

“သူ မလုပ်ဘူးလို့ သခင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သေချာနေတာလဲ”

ကျွင်းချီယွီက ခိုင်မာစွာ ပြောဆိုသည်။ 

“ဧကရာဇ်က သူ့ရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံပဲ၊ သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုတာက စုန့်လီချင်းအတွက် ဘာ အကျိုးအမြတ်မှ မရှိဘူး၊ ဒါ့အပြင် ဧကရာဇ်က သူ့ကို အမြဲ မျက်နှာသာပေးခဲ့တာ၊ ယုတ္တိရှိရှိနဲ့ စိတ်ခံစားပြီး ပြောရရင် စုန့်လီချင်းက ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို မလုပ်ပါဘူး”

“ကျူးလွန်သူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ယုတ္တိနဲ့ စိတ်ခံစားမှုကို အမြဲ ကျော်လွန်နေတတ်တယ်”

ဟူနွီအာသည် ကျွင်းချီယွီ၏ အမူအရာကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း” 

ကျွင်းချီယွီက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီး 

“မင်းရဲ့ မနာလိုစိတ်တွေကို ဖျော်ဖြေဖို့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး၊ စုန့်လီချင်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ကျွင်းချီယွီသည် သူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ သေချာနေသည်ကို မသိချေ။

ယင်းက သူသည် အလိုလို ခံစားမိရုံသာ ဖြစ်သည်။ စုန့်လီချင်းသည် ထိုသို့သော လူမျိုး မဟုတ်နိုင်ပေ။

ဟူနွီအာသည် သံသယမှ ကင်းရှင်းသွားပြီ ဖြစ်ရာ ကျွင်းချီယွီသည် ရှင်းလင်နန်းဆောင်၌ မနေတော့ပေ။ နန်းတော်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများစွာ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

သူ ထွက်ခွာတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ဟူနွီအာက ရုတ်တရက် ထပ်မံ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ခေါက်လိုက်သည်။

“သခင် ဟူနွီအာက အစကတော့ သခင်နဲ့ အိမ်ရှေ့မိဖုရားကြား ပြဿနာ မရှာလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့… ဒါပေမဲ့ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးမှာ ဟူနွီအာက သခင့်ကို ဆက်ဖုံးကွယ်ထားလို့ မဖြစ်တော့ပါဘူး”

ဟူနွီအာသည် မျက်ရည်များဖြင့် စကားပြောဆိုပြီး အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရသကဲ့သို့ ပြောသည်။

“မင်းမှာ နောက်ထပ် ဘာပြောဖို့ ရှိသေးလဲ”

ကျွင်းချီယွီ၏ စိတ်ထဲ၌ ဧကရာဇ်၏ ဘေးကင်းရေးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဟူနွီအာနှင့် ငြင်းခုန်ရန် အချိန်မရှိချေ။

ဟူနွီအာက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး တုန်ယင်နေသည်။

“အိမ်ရှေ့မိဖုရား… သူ… သူက… အလယ်ပိုင်းမြေပြန့်ဒေသ အရင်ဧကရာဇ်ရဲ့ မျိုးဆက်ပါ”

“ဘာ” 

ကျွင်းချီယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ 

“မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလား၊ သတင်းမှားတွေ ဆက်ဖြန့်ပြီး ပြဿနာရှာနေမယ်ဆိုရင် မင်းလျှာကို ဖြတ်ပစ်မယ်”

ဟူနွီအာက ကြောက်ရွံ့စွာ ဆိုသည်။ 

“သခင် ဟူနွီအာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောရဲပါဘူး၊ သခင် လှည့်စားခံရပြီး ချစ်ရသူတွေ အန္တရာယ်ဖြစ်မှာကို မမြင်ရက်လို့သာ ဒါကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရတာပါ၊ အိမ်ရှေ့မိဖုရားက အရင် ဧကရာဇ်ရဲ့ မျိုးနွယ် စစ်စစ်ပါ”

ကျွင်းချီယွီသည် ဧကရာဇ် လုပ်ကြံခံရမှုကြောင့် ဒေါသထွက်နေသဖြင့် ဤသတင်းကို ကြားသည့်အခါ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ထားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချွင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဓားသွားသည် ဟူနွီအာ၏ လည်ပင်းကို ထိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ ပြောခဲ့တယ်နော်၊ မင်း ဆက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေရင် မင်းရဲ့ လျှာကို ဖြတ်ပစ်မယ်လို့”

“သခင်၊ သခင် အခု ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ရင်တောင် ကျွန်တော် ဒီအတိုင်းပဲ ပြောနေဦးမှာပါ” 

ဟူနွီအာက မျက်ရည်များဖြင့် ဆိုသည်။

“ကျွန်တော့် အသက်နဲ့လဲပြီး အမှန်တရားတစ်ခုကို ပြောပြနိုင်ရင် တန်ပါတယ်”

ဟွီနွဲ့အာ၏ လေးနက်သော ကျိန်ဆိုမှုက ကျွင်းချီယွီ၏ နှလုံးသားကို အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားစေသည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဟူနွီအာက အလျင်အမြန် ဆိုသည်။ 

“အိမ်ရှေ့မိဖုရားက စစ်သူကြီးစုန့်ရဲ့ သွေးသားရင်း လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး”

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ” 

ကျွင်းချီယွီက စိတ်မရှည်စွာ ပြောဆိုသည်။ 

“သူ့ကို စစ်သူကြီးစုန့်က ကလေးဘဝကတည်းက မွေးစားခဲ့တာ၊ မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့ အီလီရီယာက မင်းက ဘာများ သိနိုင်မှာလဲ”

ဟူနွီအာက သတိထား၍ ပြောဆိုသည်။ 

“ကျွန်တော် သဲကန္တာရထဲမှာ ရှိနေခဲ့လို့သာ အဲအမျိုးသမီးကို တွေ့ခဲ့ရတာ”

“ဘယ်က အမျိုးသမီးလဲ” ကျွင်းချီယွီက မေးသည်။

“သူမရဲ့ နာမည်ကို ကျွန်တော် မသိပေမဲ့ အလယ်ပိုင်းမြေပြန့်လွင်ပြင်ဒေသရဲ့ မင်းဆက် ပြောင်းလဲပြီး ရွှမ်ဧကရာဇ် နန်းတက်ချိန်မှာ အရင်မင်းဆက်က လူတော်တော်များများကို နယ်စပ်ဒေသတွေဆီ နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်၊ သူမက အဲလူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ၊ နောက်ပိုင်း သူမက အရင် ဧကရာဇ်ရဲ့ မိဖုရားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ကျွန်တော် သိခဲ့ရတယ်၊ သူမ သဲကန္တာရကို နှင်ထုတ်ခံရတုန်းက ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာကြီးနဲ့ပြီးတော့ လလည်း တော်တော်ရင့်နေပြီ၊ သူမက စစ်ပွဲအတွင်း ပဍိပက္ခတွေကြား ကလေးကို ဖွားမြင်ခဲ့တယ် မွေးပြီးပြီးချင်းပဲ သူမကို ကျွန်တော်တို့ အီလီရီယာစစ်တပ်က ဖမ်းဆီးခဲ့ပေမယ့် ကလေးက မသေခဲ့ဘူး၊ နောက်ပိုင်းမှာ စစ်သူကြီးစုန့်က အဲကလေးကို မြို့တော်ကို ခေါ်လာပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ၊ နောက်တော့ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်လာတယ်၊ သခင့်ရဲ့ လက်ရှိ အိမ်ရှေ့မိဖုရား စုန့်လီချင်း”

ဟူနွီအာက ဇာတ်လမ်းကို ချက်ချင်း ဖန်တီးနေသူနှင့် မတူဘဲ သွက်လက်စွာ ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

ကျွင်းချီယွီက ကြောင်အ,သွားသည်။ သူသည် စကားမပြောဘဲ၊ မလှုပ်မယှက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေရာ၌ ရပ်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဟူနွီအာ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး လိမ်ညာနေခြင်းကို ဖော်ပြနိုင်သည့် ချို့ယွင်းချက်တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုများ ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်ရတာလဲ၊ မင်းနဲ့ ငါတောင် အဲအချိန်က မမွေးသေးဘူး၊ မင်းက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရသလိုလို ပြောနေပါလား”

ဟူနွီအာက သူ၏ ခေါင်းကို အားပါးတရ ယမ်းခါလိုက်သည်။ 

“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ရဘူး အဲအမျိုးသမီးက တော်တော် လှတယ်၊ ကျွန်တော့် ခမည်းတော်အရှင်မင်းမြတ်ကို ဆက်သခဲ့ရတာ၊ ကျွန်တော့် ခမည်းတော်က သူမ နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရူးသွားတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ကျွန်တော် သူမကို သိတုန်းကတော့ သူမက ရူးနေပြီ၊ သူ့ကိုယ်သူ မိဖုရားခေါင်ကြီးလို့ ပြောပြီး တစ်နေကုန် ရယ်လိုက် ငိုလိုက်ပဲ၊ သူမက ဧကရာဇ်ရဲ့ နဂါးမျိုးစေ့ကို မွေးပေးခဲ့ပြီး မိဖုရား ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ သူမရဲ့ ကလေး ပျောက်နေတယ်လို့လည်း ပြောပြီး နေရာတိုင်းကို ရှာခဲ့တာ၊ ကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်တာနဲ့ သူတို့ လည်ပင်းကို သွားဆွဲပြီး သူ့ သားရဲ့ လည်ပင်းမှာ မှဲ့ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ကျွန်တော့် ခမည်းတော်က သူမကို နန်းတော်ကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်၊ အဲအချိန်က ဆောင်းတွင်းဖြစ်တာရော အီလီရီယာက မြစ်တွေဟာ သုံးပေလောက် ခဲနေတာ၊ သူမရဲ့ အလောင်းကို စီလီကျက်စားရာ ရေကန်ရဲ့ ရေခဲထဲမှာ တွေ့ခဲ့ရတာ၊ အဲနှစ်တုန်းက ကျွန်တော်က ခုနစ်နှစ်သားပဲ ရှိသေးတယ်”

ဟူနွီအာတစ်ယောက် စကားပြောပြီးနောက် ရှိုက်ကြီးတငင် နှစ်ကြိမ် ငိုရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

ကျွင်းချီယွီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ 

“လည်ပင်းပေါ်က မှဲ့၊ စုန့်လီချင်းရဲ့ လည်ပင်းမှာလည်း မှဲ့ ရှိတယ်”

ကျွင်းချီယွီသည် ခဏတာ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ စုန့်လီချင်းက ယခင် ဧကရာဇ်၏ တရားမဝင်သား အတည် ဖြစ်နေနိုင်သလား။

“ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့မိဖုရားကို ပထမဆုံး မြင်တုန်းက သိပ်ပြီး အလေးအနက် မစဉ်းစားခဲ့ဘူး”

ဟူနွီအာက ခေတ္တရပ်နားပြီးနောက် ဆက်လက်ပြောသည်။ 

“နောက်ပိုင်း အိမ်ရှေ့မိဖုရားက စစ်သူကြီးစုန့်ရဲ့ မွေးစားသား ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သခင့်ဆီက သိလိုက်ရပြီးမှ ဒီ သမိုင်းဟောင်းကို ပြန်သတိရမိတာ”

ကျွင်းချီယွီသည် ထို အတွေးလမ်းကြောင်းကို လိုက်လံတွေးလိုက်ရာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

“မင်း ပြောချင်တာက စုန့်ချင်းက စုန့်လီချင်းက အရင် ဧကရာဇ်ရဲ့ မျိုးနွယ်ဆိုတာကို သိခဲ့တယ်လို့လား”

“အဲအကြောင်းကို ကျွန်တော် အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး၊ စစ်သူကြီးစုန့်က အနောက်မြောက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့တာ သူ သိနိုင်ပါတယ်” 

ဟူနွီအာက ပြန်ဖြေသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ပါက စုန့်ချင်းမှ စုန့်လီချင်းကို မွေးစားရသည့် ရည်ရွယ်ချက်က ယုတ်ညံ့သည်မှာ သေချာချေသည်။ သူသည် ယခင် ဧကရာဇ်၏ သွေးသားကို သူ၏ ဘေးနားတွင် လျှို့ဝှက်ပြီး နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် စုန့်လီချင်းကို သူကိုယ်တိုင် လက်ထပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရွံရှာဖွယ်ရာပင်။

ကျွင်းချီယွီက ထပ်မံ စဉ်းစားရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

“မင်း ဒါတွေအားလုံးကို သိထားရင် ဘာလို့ ငါ့ကို စောစော မပြောတာလဲ”

ဟူနွီအာက မကျေနပ်မှုဖြင့် ဆိုသည်။ 

“ကျွန်တော်မျိုးဘက်က မှန်းဆရုံပဲ ရှိသေးပြီး အတိအကျ မပြောရဲခဲ့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်သာ ပြောခဲ့ရင် သခင်က ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့မိဖုရားကို စွပ်စွဲနေတယ်လို့ ထင်မှာ သေချာတယ်၊ ဒီလို အဖြစ်အပျက်ကြီးကြီးမားမားသာ မဖြစ်ခဲ့ရင်၊ ဧကရာဇ်ကို အန္တရာယ်ပြုခဲ့တာကို တရားခံ မတွေ့ဘဲနဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုများ အတင့်ရဲပြီး ထုတ်ပြောဝံ့မှာလဲ”

ကျွင်းချီယွီက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အကယ်၍ စုန့်လီချင်းသာ ယခင် ဧကရာဇ်၏ သားဖြစ်ပါက ရွှမ်ဧကရာဇ်ကို အန္တရာယ်ပြုရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိခဲ့ချေပြီ။

ရွှမ်ဧကရာဇ်အား ပုန်ကန်ပြီး ယခင် မင်းဆက်ကို ဖြုတ်ချခဲ့စဉ်က ဖခမည်းတော်ကို သတ်ပြီး ရာဇပလ္လင်ကို လုယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို စုန့်လီချင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အမှတ်ရစရာများအားလုံး ကျွင်းချီယွီ၏ စိတ်ထဲသို့ စုပြုံဝင်လာသည်။

သူ၏ ခေါင်းက မူးဝေနေပြီး ယခုအခါ မည်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်တော့ပေ။

ကျွင်းချီယွီက အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟူနွီအာ” 

ကျွင်းချီယွီသည် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ 

“မင်းလည်း အဖေကို သတ်ပြီး ရာဇပလ္လင်ကို လုယူခဲ့တဲ့ ပြည်နယ်ရဲ့ ရန်သူပဲ”

ဟူနွီအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားပြီး ချွေးများ စီးကျလာသည်။ သူ၏ နှလုံးသားက ထိုအကြည့်ဖြင့် ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

“သခင်… သခင် ကျွန်တော့်ကို မယုံရင်တောင် မှတ်တမ်းတွေမှာ ခြေရာခံစရာတွေ ရှိပါလိမ့်မယ်၊ အရင် ဧကရာဇ်ရဲ့ နန်းစံစဉ်ကာလမှာ ဝမ်ပင်အမည်ရှိ မိဖုရားတစ်ပါး ရှိ၊ မရှိနဲ့ အချိန် ကိုက်ညီမှု ရှိ၊ မရှိကို စစ်ဆေးလို့ရပါတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ စစ်သူကြီးစုန့်ကို မေးနိုင်တာပဲ”

ကျွင်းချီယွီက သဘာဝအတိုင်း စစ်ဆေးလိမ့်မည်။

“မင်း စကားလုံးတစ်လုံးလေးတောင် လိမ်ဖို့ စိတ်မကူးမိစေနဲ့၊ အေး မဟုတ်ရင်တော့ ငရဲဆိုတာ ဘာမှန်းသိအောင် မင်းကို ငါ ပြပေးမယ်”

ကျွင်းချီယွီ၏ ပုံရိပ်က အမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဟူနွီအာသည် ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားသည်။ သူ၏ ဒူးများက တုန်ချိနေပြီး မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်‌ပေ။

“စွန့်စားလိုက်ရပေမယ့် ငါ နိုင်ခဲ့ပြီ”

ဟူနွီအာသည် သူတစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

…

ကျွင်းချီယွီသည် စာပေစုစည်းရာ ဝမ်ဟွေနန်းဆောင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားခဲ့သည်။ မှတ်တမ်းအားလုံးကို ထိုနေရာတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီး အသေးစိတ်တိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထား၏။သ သူသည် ယခင် မင်းဆက် ချန်ထားခဲ့သော မှတ်တမ်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကျွင်းချီယွီက စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် လှန်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားက လောဘဇောဖြင့် လောင်မြိုက်နေသဖြင့် စာမျက်နှာများစွာကို မတော်တဆ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ရှာဖွေလေလေ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပို၍ လေးလံလာလေလေပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မှတ်တမ်းများတွင် ယခင် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးခံရသော မိဖုရားတစ်ဦးကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်မှာ မှန်ပေသည်။ သို့သော် သူမ၏ နောက်ဆုံး မှတ်တမ်းမှာ ယခင် ဧကရာဇ် သေရည် မူးယစ်ပြီးနောက် သူမအား မျက်နှာသာပေးခဲ့ကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဧကရာဇ်၏ မျိုးစေ့ကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိအား သိရှိရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ယခင် မင်းဆက်သည် မကြာမီပင် ပျက်သုဉ်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျွင်းချီယွီသည် မှတ်တမ်းများကို ပိတ်ပြီး စင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

စင်ပေါ်တွင် ယခင် ဧကရာဇ်၏ ပုံတူပန်းချီကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များသည် စုန့်လီချင်းနှင့် ထူးဆန်းမှုမရှိ ဆင်တူနေသည်။

…

ကျွင်းချီယွီသည် ညဉ့်နက်ခါမှ ထိုက်ဟယ်ခန်းမသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် အတွင်းခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားပြီး စုန့်လီချင်းသည် ဟိုလျှောက်၊ ဒီလျှောက်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ချီမြောင်နှင့် စကားပြောလိုက်၊ လက်ဖက်ရည်နှင့် ဆေးများကို ပြင်ဆင်လိုက်၊ ထို့နောက် ဧကရာဇ်၏ နဖူးကို အေးမြစေရန် ရေဇလုံတစ်ခု ယူလာလိုက်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေလေသည်။

စုန့်လီချင်းသည် အဝတ်စကို ညှစ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်စုံတစ်ဦးက တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျွင်းချီယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အရှင့်သား၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ အဆိပ်ကို မဖယ်ရှားနိုင်သေးဘဲ သတိမေ့မြောနေတုန်းပါပဲ အရှင်…”

စုန့်လီချင်းက စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဆိုရသေးကာ ကျွင်းချီယွီ၏ မျက်နှာသည် ထူးခြားစွာ ခက်ထန်၍ အေးစက်နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“ချီယွီ…”

“အစောင့်တွေ ”

ကျွင်းချီယွီသည် မျက်နှာအမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“စုန့်လီချင်းကို အကျဉ်းထောင်ကို ပို့လိုက်”

**

စာရေးသူ၏ မှတ်စု: ထပ်မံ သတိပေးပါသည်။

___________________________________________________________________________