Ch 9

🌵 Chapter 9

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၊ စုန့်စစ်မင်သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သခင်လေးတစ်ပါး၏ ဘဝကို အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ရလေသည်။

လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူ ရေကူးကန်ထဲ ပြုတ်ကျပြီး ဖျားနာသွားခဲ့သောကြောင့်၊ မားမားစုန့်က သူ့ကို အထူးဂရုစိုက် ပြုစုပေးရန် လူတစ်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးထားခဲ့သည်။

ခြေမမွေးမီးမလောင် ပြုစုယုယခံရခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်။ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးမှာ၊ ယမန်နေ့ညက သူသည် အီတလီ bolognese၊ ပြင်သစ် စတိတ်၊ သို့မဟုတ် ထိုင်းသစ်သီးများ စားချင်သည်ဟု ပြောလိုက်လျှင်၊ နောက်တစ်နေ့တွင် လတ်ဆတ်သော ပင်လယ်စာများကို လေယာဉ်ဖြင့် သူ့အိမ်တံခါးဝအရောက် ပို့ပေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ၊ သူ လိုချင်သောအရာတိုင်းအတွက် ဈေးနှုန်း표များကို ကြည့်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

သူ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ကတ်ကို ပွတ်ဆွဲလိုက်ရုံပင်။ သူ့ အွန်လိုင်းဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း အလေ့အထမှာ သူ့မျက်လုံးများ ညောင်းညာသွားသည့်အချိန်အထိသာ ကြာမြင့်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးတွင် ထာဝရနေထိုင်သွားပြီး တကယ့်ကမ္ဘာဆီသို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားရလျှင် အတော်လေး ကောင်းမွန်မည်ဟု စုန့်စစ်မင် တွေးလိုက်မိလေသည်။

ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ မနက်စောစောတွင် မားမားစုန့်က သူ့ကို ကုတင်ပေါ်မှ ဆွဲချလိုက်ပြီး၊ ချောမောသော ယောကျာ်းလေးရှစ်ယောက်နှင့် ရစ်ပတ်နေရသည့် သူ့ ကြည်နူးဖွယ် အိပ်မက်လေးကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည့် အချိန်အထိပင်။

"စစ်မင်၊ ဘာလို့ အိပ်နေတုန်းလဲ! ဒီနေ့က မင်းရဲ့ အနာဂတ် ယောက္ခမလောင်းနဲ့ တွေ့ရမယ့်နေ့လေ၊ မင်း သေသေချာချာ အလေးအနက်ထားတာပိုကောင်းမယ်!"

မားမားစုန့်က အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော စုန့်စစ်မင်ကို မှန်ရှေ့တွင် အင်္ကျီအချို့ စမ်းဝတ်ကြည့်ရန် အတင်းအကျပ်ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ချောမောသော ယောကျာ်းလေးများ၏ ဗိုက်ကြွက်သားများကို ကြည့်နေခဲ့သော စုန့်စစ်မင်မှာ ယခုအခါ အလွန်အမင်း အိပ်ချင်နေလေပြီ။

"မေမေ၊ ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ ? ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လာနှိုးနေတာလဲ ? နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ပေးမအိပ်တော့ဘူးလား ? နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျောင်းပြန်တက်ရတော့မှာကို"

"မုဟန်က ငါတို့အိမ်ကို ရောက်နေပြီ" ဟု မားမားစုန့်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။ 

"အရင်တုန်းက အစ်ကိုဟန်အကြောင်းချည်းပဲ အမြဲပြောနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား ? အခု သူရောက်နေတာတောင် မင်းက အိပ်ချင်နေသေးတယ်!"

"ဘာ ?! သူ ရောက်နေပြီလား ?"

စုန့်စစ်မင် အိပ်ချင်စိတ်များ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ပေါ်မုဟန်က တကယ်ကြီး ရူးသွားပြီး ဒီနေ့ သူ့ကို လာကြိုနေတာလား ? ဇာတ်ကွက်အရဆိုလျှင် သူက စုန့်စစ်မင်ကို အရမ်းရွံရှာနေပြီး လုံးဝတောင် မမြင်ချင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...

မားမားစုန့် ရွေးပေးထားသော အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက်၊ စုန့်စစ်မင်သည် အောက်ထပ်သို့ အပြေးအလွှား ဆင်းသွားရာ၊ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော ကျောက်စိမ်းရုပ်တုသဖွယ် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အေးစက်စက် အမျိုးသားတစ်ဦးကိုမြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူသည် ချောမောနေပြီး မွန်မြတ်မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်များ ရှိနေလေသည်။

သူ့ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများမှာ ဂရုမစိုက်တတ်ဟန်ရှိသော်လည်း၊ စိုင်းနဟယ်မြစ်၏နွေဦးရေပြင်ကဲ့သို့ သူ မပြုံးနေသည့်တိုင် တောက်ပလင်းလက်နေလေသည်။

ပေါ်မုဟန်က သူ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ထားလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးက အခြေအနေတွေအားလုံး အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်ရင်၊ ဒီည ကုမ္ပဏီပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် စာချုပ်မူကြမ်းကို ရေးဆွဲလိုက်ပါ့မယ်"

ဒါကြောင့် သူက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအကြောင်း လာဆွေး နွေးတာကိုး၊ သူ့ကို လာကြိုတာလည်း မဆန်းတော့ပါဘူးလေ!

"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ လုံးဝကို ပြဿနာမရှိပါဘူး"

ပါးပါးစုန့်က သူ့ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ၊ သူ့ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ပေါ်မုဟန်သည် ဤမျှငယ်ရွယ်သည့်အရွယ်နှင့်ပင် ဤကဲ့သို့သော စီးပွားရေးအမြင်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဆိုတော့ အနာဂတ်တွင် ပို၍ပင် ထူးချွန်လာဦးမည်ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ သူ ပိုတွေးလေလေ၊ ဤမင်္ဂလာကိစ္စက ပိုကောင်းမွန်လေလေဟု ထင်မြင်လာလေသည်။

"မုဟန်၊ ဒီနေ့ မင်းတို့အိမ်ရောက်ရင် စစ်မင်ကို သေချာဂရုစိုက်ပေးပါဦး။ ဒီကလေးက သူ့အမေနဲ့ ငါ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အလိုလိုက်ထားလို့ ပျက်စီးနေတာ၊ သူက ယဉ် ကျေးမှုဆိုတာ ဘာမှန်းမသိဘူး၊ သူ့ကို သည်းခံပေးပါဦး"

"ဦးလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့"

ပေါ်မုဟန် အပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လှေကားပေါ်တွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည်၊ သွယ်လျလျ လူငယ်လေးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ယနေ့ စုန့်စစ်မင်သည် အနက်နှင့်အဖြူ အကွက်ကျား ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ နုပျိုတက်ကြွနေပုံရလေသည်။ သူ့ မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းများမှာ ရွှေမှုန်များ ဖြန်းပက်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပလှပနေလေသည်။

ထို့နောက် လူငယ်လေးက ပြုံးကာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် လက်မြှောက်လိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အစ်ကိုဟန်~"

ပေါ်မုဟန် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားလေသည်။ သူသည် ဤလူကို ယခင်က တစ်ခါမှ သေချာဂရုတစိုက် မကြည့်ခဲ့ဖူးဘူးဟု သတိပြုမိသွားကာ၊ တကယ်တော့... သူ့မှာ အလွန်ချော မောသော အသွင်အပြင်ရှိနေသည်။ အနည်းဆုံးတော့၊ သူ နှစ်စက္ကန့်ခန့် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် စုန့်စစ်မင်၏အတွင်းစိတ်ထဲမှ အတွေးများကို သူ တွေးမိလိုက်သောအခါ...

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ"

သူ့ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

နံနက်စာစားနေစဉ်အတွင်း၊ စုန့်စစ်မင်သည် အခြားသူများ သူ၏ စွဲလမ်းနေသော အကြည့်ကို မမြင်တွေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ပေါ်မုဟန်အား မေတ္တာအပြည့်ဖြင့် တာဝန်ကျေပွန်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ပါးပါးစုန့်နှင့် မားမားစုန့်တို့မှာ သူတို့တွင် ဤမျှလောက် ဖားယားတတ်သော သားတစ်ယောက် မည်သို့ရှိနေရသနည်းဟု တွေးကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြလေသည်။

"အစ်ကိုဟန်၊ မကြာခင် အစ်ကို့မေမေနဲ့ သွားတွေ့ရတော့မယ်ဆိုတော့၊ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်... ကျွန်တော် နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်" 

ထမင်းစားပြီးနောက်၊ စုန့်စစ်မင်က ပေါ်မုဟန်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

ပေါ်မုဟန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး၊ နှစ်ယောက်လုံးက လူတွေချည်းပါပဲ"

သို့ရာတွင်၊ သူ့ မိခင်ဖြစ်သူက စုန့်စစ်မင်ကို တစ်ခါမှ သဘောမကျခဲ့ဖူးကြောင်း သူ သိထားပြီး၊ ပေါ်မိသားစုနှင့် စုန့်မိသားစုတို့ မင်္ဂလာကိစ္စကို နှုတ်ဖြင့် သဘောတူညီလိုက်ကြောင်း ကြားပြီးနောက်တွင် သူမသည် အိမ်၌ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပစ္စည်းများစွာကို ရိုက်ခွဲခဲ့လေသည်။

သို့သော် သေချာပြန်တွေးကြည့်ပြီးနောက်၊ ပေါ်မုဟန်သည် ချက်ချင်းရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်များကသာ ပိုအရေးကြီးသည်ဟု ခံစားခဲ့ရလေသည်။

ပြီးတော့... ဒေါသနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်တို့ ဝေဝါးစွာ ရောယှက်နေမှုတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ယှဉ်တွဲလမ်းလျှောက်လာစဉ်၊ ရုတ်တရက် ချိုသာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အားမင်~"

စုန့်စစ်မင်သည် ပန်းခြံ၏ထောင့်တစ်နေရာမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာသော စုန့်စစ်ချယ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ သူ့ နှလုံးသားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခုန်ပေါက်သွားလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ၏ ဆွပေးသည့် နည်းဗျူဟာမှာ တကယ်ကို အလုပ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ! ဇာတ်လိုက်မင်းသား Shou က မနေနိုင်တော့ဘဲ Top ရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့ပြီလေ!

"မင်း ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ ?" 

သူ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

စုန့်စစ်ချယ်သည် နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်စတစ်စကို သပ်တင်လိုက်ပြီး၊ သူ့ လှပသော မျက်ဝန်းများကို ပုတ်ခတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီမနက် ပန်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာရင်းနဲ့၊ အစ်ကိုတို့ လာနေတာမြင်လို့ နှုတ်ဆက်ဖို့ လာခဲ့တာပါ၊မင်္ဂလာပါ မစ္စတာပေါ်..."

သူ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးခင်၊ ကျောက်ခဲငယ်တစ်လုံးကို ခလုတ်တိုက်မိသွားပြီး ညင်သာစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

စုန့်စစ်မင်သည် ပေါ်မုဟန်ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ့ကို ချက်ချင်း သူရဲကောင်းဝင်လုပ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း၊ ယင်းအစား သူက ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ခေါင်းကို လွှဲဖယ်သွားလေသည်။

"သွားရအောင်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ နောက်ကျလိမ့်မယ်"

စုန့်စစ်ချယ် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရင်း မှင်သက်သွားလေသည်။ သူ့ ယခင်ဘဝက၊ ဤကဲ့သို့ လဲကျသွားပြီးနောက်တွင် ပေါ်မုဟန်က သူ့ကို အမြဲတမ်းထူပေးခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။ ယနေ့ ဘာလို့ အလုပ်မဖြစ်ရတာလဲ ?

သူ နာကျင်စွာဖြင့် အားနည်းသော ညည်းတွားသံ နှစ်ခွန်းခန့် ထပ်မံ ထုတ်လိုက်လေသည်။

စုန့်စစ်မင်သည် လဲကျနေသော အလှလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားနေသော ပေါ်မုဟန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ၊ ဖြစ်ပျက်နေသည့် အဖြစ်အ ပျက်များကြောင့် လုံးဝကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ စကားတစ်ခွန်း ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ မနက်စောစောစီးစီး လူရယ်စရာဖြစ်အောင် လုပ်နေတာလား ? ထတော့လေ၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ လာထူပေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာလား ?!"

ထို့နောက် သူသည် ပေါ်မုဟန်နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားလေသည်။

သူ့ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားရင်း၊ သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုဟန်... အစ်ကို... အစ်ကို အရမ်းမြန်မြန် လျှောက်နေတာပဲ"

ပေါ်မုဟန်က ပြန်ဖြေလေသည်။

"ငါတို့ မြန်မြန်မသွားရင်၊ နောက်ကျလိမ့်မယ်"

"အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုလေ၊ အစ်ကို... သူ့ကို မြင်လိုက်လား ? သူ လဲကျသွားတယ်" 

စုန့်စစ်မင် သတိထားကာ အကဲစမ်းလိုက်လေသည်။

"ငါ မြင်ပါတယ်၊ ညီညာတဲ့ မြေပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့တောင် ခလုတ်တိုက်နိုင်သေးတာပဲ" 

ကားပေါ်ရောက်ပြီးနောက်၊ ပေါ်မုဟန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။ 

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ?"

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုသူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မတွေ့ရသောကြောင့်၊ စုန့်စစ်မင် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်၊ အလျင်အမြန် ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။

"ဘـ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ကားက အချိန်အတန်ကြာ ချောမွေ့စွာ မောင်းနှင်သွားပြီးနောက်၊ သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို စုန့်စစ်ချယ်က တော်တော်လေး ချောတယ်နော်၊ အစ်ကို သူ့ကို မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား ?"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ပေါ်မုဟန်၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ငါ သူ့ကို မှတ်မိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ?"

သူ့ အကြည့်များက သူ့ရှေ့ရှိ လူငယ်လေး၏ချောမောသော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

စုန့်စစ်မင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမြင်နိုင်စွမ်း ဘာမှမရှိဘူးလား ?

သူကား စုန့်စစ်ချယ်၏ပြောင်ချောချော မျက်နှာထက် အများကြီး ပိုချောမောနေသည်ကိုပင်။