Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အခန်း (၁၅၉) – ပုလဲတွေထက်တောင် ပိုစစ်မှန်တယ်လို့အာမခံတယ်
“ရှန်းယောင် ဒီလူ ဘာဖြစ်လို့ ဒီမှာ လှဲနေတာလဲ။ သူ့မှာ အသက်ရှိသေးလား” သူမရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျီကျောက်သည် မသိစိတ်က ရှန်းယောင်ရဲ့ နောက်ကျောမှာ ပုန်းကွယ်မိပြီး သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။
“သူ အသက်ရှင်သေးတယ်။”
ဘုရားကျောင်းထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးသည် အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့နေသော်လည်း ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်က တက်လိုက် ကျလိုက် ဖြစ်နေသည်ကို ရှန်းယောင်တစ်ယောက် မြင်နိုင်ပါသေးသည်။
သူ အသက်ရှင်နေသေးသော်လည်း သူ့ကြည့်ရတာ သေလုမျောပါးဖြစ်နေပုံရသည်။
“မြတ်စွာဘုရားက အသက် တစ်သက်ကို ကယ်တင်တာက စေတီ ခုနစ်ထပ်ကို ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းတာထက် ပိုမွန်မြတ်တယ်တဲ့။ ကျွန်မတို့ သူ့ကို ကယ်သင့်လား” ကျီကျောက်က တိုးတိုးလေး မေးပြီးနောက် ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်ပြန်သည်၊ “ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သင့်လား။ သူက အရမ်းကို ဆိုးဝါးတဲ့ လူဆိုးဓားပြဖြစ်နေရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“အာ့ထောင် သူ့ကို အရင်ကယ်တင်ရအောင်” ရှန်းယောင်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ သူက တကယ်ပဲ လူဆိုးဆိုရင် ကိုယ်တို့ သူ့ကို ခရိုင်တရားရုံးဆီ ပို့လိုက်လို့ရတာပဲ။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”
“ကောင်းသားပဲ” ကျီကျောက်က ချက်ချင်းဆိုသလို ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သည်၊ “ရှင်ပြောတဲ့ အကြံက သိပ်ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။”
ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်သား သွေးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ထိုအမျိုးသားကို ကယ်တင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ရှန်းယောင်က ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထိုလူ၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကြည့်နေစဉ် သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
မေ့မြောနေသော အမျိုးသားသည် ကြည်လင်သော အလင်းတစ်ခုဖြင့် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲမှ အသွားထက်သော ဓားမြောင်အလင်းသည် ရှန်းယောင်၏ နဖူးနှင့် တစ်လက်မမျှသာ ကွာဝေးသည်။
“ရှင် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ” ကျီကျောက်က စိတ်မပျော်ရွှင်စွာ စောဒကတက်သည်။ “ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောမယ်၊ ကျွန်မတို့က ရှင့်ကို ကယ်တင်ပေးနေတာ။ ဒီလို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ အပြုအမူမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး။ ကျွန်မ ခင်ပွန်းရဲ့ ဆံပင်လေး တစ်မျှင်တောင် ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာနဲ့ ကျွန်မ ရှင့်ကို နောင်တရသွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်မယ်။”
“ကယ်တင်ပေးနေတာလား” ထိုအမျိုးသား၏ အသံသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ရေမသောက်သေးသကဲ့သို့ အလွန်ပင် အက်ကွဲနေသဖြင့် နားထောင်ရသူကို အလွန်စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။
“ခင်ဗျား သွေးအရမ်းထွက်ထားတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာကို တတ်နိုင်သမျှ စောစော မကုသဘူးဆိုရင် ခင်ဗျား ငရဲဘုရင်ကို သေချာပေါက် သွားတွေ့နေရလိမ့်မယ်” ရှန်းယောင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါပေါ့၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကူအညီကို ငြင်းပယ်နိုင်ပါတယ်။”
“ကျေးဇူးပါ” အဆိုပါလူသည် သူ့ရဲ့ သတိထားမှုကို တိတ်တဆိတ် လျှော့ချပြီး အဆိုပါ စကားလုံး နှစ်လုံးကို ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ညှစ်ထုတ်ပြောဆိုလာခဲ့ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားကာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။
ရှန်းယောင်သည် မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသော ဓားမြှောင်ကို ကောက်ယူပြီး သူ့ရင်ဘတ်တွင် ကပ်နေသော အဝတ်များကို ဂရုတစိုက် ဖြတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“အိုး… ဘုရားရေ” မြင်လိုက်ရတဲ့ ဒဏ်ရာက သွေးထွက်နေဆဲ အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး အဲဒီထဲမှာ ကျိုးနေတဲ့ မြှားတစ်ချောင်း ကပ်နေလေ၏။
“ရှန်းယောင် ကျွန်မတို့ သမားတော် တစ်ယောက် ဘာဖြစ်လို့ သွားမရှာတာလဲ” ကျီကျောက်က သူ့အင်္ကျီလက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တင်းတင်းဆွဲပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဒီလူရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်လွန်းပေသည်။ တကယ်လို့ သူတို့သာ ဂရုမစိုက်ရင် သူတို့က သူ့ကို မကယ်တင်နိုင်ရုံသာမက သူတို့ သူ့ကို လက်လွှတ်လိုက်မိပေလိမ့်မည်။
ကျီကျောက်က ရှန်းယောင်ကို ဒီလိုမျိုး စွန့်စားဖို့ မလိုလားပါ။
“အာ့ထောင် အဆင်ပြေသွားပါလိမ့်မယ်” မြှားကျိုးပေါ်မှ အမှတ်အသားကိုမြင်ပြီးနောက် ရှန်းယောင်က သူ့ကို တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ “မင်းပြန်ပြီး အမေ့ဆီက ပတ်တီးအချို့နဲ့ ဆေးမှုန့်တွေ သွားတောင်းလာခဲ့ပြီး အမေ့ကိုပါ ခေါ်လာပေး။”
“ရှင် တစ်ယောက်တည်း တကယ်လုပ်နိုင်ပါ့မလား။”
“အာ့ထောင် မြန်မြန်သွားချေ။”
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ” ကျီကျောက်က သူ့ကို မဖျောင်းဖျနိုင်ပေ။ ကျီကျောက်သည် ချက်ချင်းလှည့်ပြီး မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားပြီး ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံဝင်းဆီသို့ အပြေးတစ်ပိုင်း ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။
တစ်ဖက်တွင် ရှန်းယောင်သည် မီးဖိုပြီး ရေကျိုထားပြီးပြီဖြစ်သည်။
နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ကျောက်လန်ဟွာက ကျီကျောက်နှင့် ရောက်လာခဲ့သည်။
“စန်းလန် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
“အမေ အခုမှ ရှင်းပြမယ်ဆို နောက်ကျနေပြီ” ရှန်းယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အမေ၊ အာ့ထောင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကိုင်ထားပေး။ သူ့ကို လုံးဝ မလှုပ်စေနဲ့။”
သူတို့နှစ်ယောက်သား ရှန်းယောင်ပြောတာကို ချက်ချင်း လိုက်နာခဲ့ကြသည်။
ရှန်းယောင်၏ အကြည့်တွေက မြှားကျိုးပေါ်တွင် အခြေကျနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှန်းယောင်သည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ လှည့်ကာ ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မြှားကျိုးကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
လုပ်ငန်းစဉ် ခက်ခဲမှုက သက်သေပြရန်ပင် မလိုချေ။
တစ်နာရီအကြာတွင် အဆိုပါအမျိုးသား၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပြီးစီးခဲ့သည်။
“စန်းလန် ငါတို့ ဒီအကြောင်းကို အရာရှိတွေဆီ သတင်းပို့သင့်လား” ရှန်းယောင်က လုပ်ကိုင်ပြီးစီးသွားတဲ့အခါ ကျောက်လန်ဟွာက သူ့ဘေးနားကပ်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “ငါ အခုလေးတင် ဒီလူရဲ့ မျက်နှာကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ။ သူက ငါတို့ရဲ့ အနီးနားက ရွာသားနဲ့လည်း မတူဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အထည်က ရိုးရိုးချည်သားနဲ့ ပိတ်ချောထည်တွေလည်း မဟုတ်ဘူး။”
“အမေ၊ အာ့ထောင်၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်ရအောင်” ရှန်းယောင်က တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။ “ပြန်ကြရအောင်”
“ကျွန်မတို့ ဒီအတိုင်းပဲ ပြန်ကြမှာလား” ကျီကျောက်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ရှန်းယောင် ကျွန်မတို့ အခု ပြန်သွားမယ်ဆို သူကရော…”
ကျီကျောက်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်အား လက်ညှိုးညွှန်ပြီး သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
”ကိုယ်တို့ သူ့ကို တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီစိန်ခေါ်မှုကို သူ ခံနိုင်ရည်ရှိမလားဆိုတာ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်” ရှန်းယောင်က စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “အချိန်အတော်လင့်နေပြီ။ ကိုယ်တို့ အိမ်စောစောပြန်ရအောင်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
“ကောင်းပါပြီ။”
မိနစ်သုံးဆယ်လောက်ကြာတော့ ကျူဖျာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသားသည် သူ့မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လာခဲ့သည်။
ယခုအချိန်မှာတော့ သူ့မှာ ခွန်အား အချို့ ပြန်လည်ရရှိလာပြီဖြစ်ကာ မြေပြင်မှ ခက်ခက်ခဲခဲ တွန်းကန်ထရပ်ပြီး မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းထဲမှ တုန်ယင်စွာ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော အချက်ပြမီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
နောက်နေ့မနက်မှာ ကျီကျောက်သည် ကဏန်းဆန်ပြုတ်နှင့် ကဏန်းလက်မခေါက်ဆွဲတို့ကို ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။
ဒုတိယမရီးရှန်းမှလွဲ၍ လူတိုင်း သူတို့၏ အစားအသောက်ကို စိတ်ကျေနပ်နေကြသည်။
“ဟင်း… အခု ငါ့ရဲ့ ကြက်ခေါက်ဆွဲ အရသာက လုံးဝ မကောင်းဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်” ဒုတိယမရီးရှန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒုတိယမရီး ဆောင်းဦးပွဲတော်ပြီးတဲ့အခါကျရင် ညီမ အစ်မအတွက် ဝက်သားဟင်း နောက်တစ်ပန်းကန် ချက်ပြုတ်ပေးမယ်” ကျီကျောက်က အပြုံးဖြင့် သူမကို ကတိပေးသည်။
“တကယ်လား” ဒုတိယမရီးရှန်းက ချက်ချင်းဆိုသလို ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အာ့ထောင်ရဲ့ ဝက်သားဟင်းက အရမ်းအရသာရှိတယ်။
သို့သော် သူမသည် လာမည့်လအတွင်း ကလေးမွေးတော့မှာမို့ ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမကို အဆီများလွန်းတဲ့ အစားအစာတွေကို မစားခိုင်းပေ။ မဟုတ်ရင် အနာဂါတ်မှာ သူမ ကလေးမွေးတဲ့အခါမှာ ခက်ခဲနိုင်ပေသည်။
ဒါပေါ့၊ ဒုတိယမရီးရှန်းသည် သူမယောက္ခမဖြစ်သူ၏ စိတ်စေတနာကောင်းများကို နားလည်သဘောပေါက်ပေသည်၊ ဒါပေမယ့် သူမသည် အစားကောင်းကြိုက်နှစ်သက်သော အစားကြူးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမ အသားမစားရတာ ငါးရက် ရှိပေပြီ။
“ပုလဲတွေထက်တောင် ပိုစစ်မှန်တယ်လို့အာမခံတယ်” ကျီကျောက်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးနေပေမယ့် သူမ၏ လေသံက အတော်လေး အလေးအနက်ရှိသည်။
မနက်ခင်းပိုင်းမှာ ကျီကျောက်သည် ကျောက်လန်ဟွာကို မုန်လာဥခြောက်တွေ နေလှန်းဖို့ ကူညီပေးနေခဲ့သည်။
ကျောက်လန်ဟွာသည် မနေ့ညက အကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ စိတ်မအေးချမ်းသလို ခံစားရလေလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “အာ့ထောင် စန်းလန် လယ်ကွင်းထဲ အလုပ်သွားဆင်းနေတယ်။ မနေ့ည အဖြစ်အပျက်တွေကို သူ့စိတ်ထဲ မထည့်ထားဘူးလား မသိပါဘူးအေ။”
“အမေ အမေပြောချင်တာကို သမီး နားမလည်ဘူး။”
“မနေ့က မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းက ကိစ္စကို ပြောနေတာ။ အဲဒီလူရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အတော်လေး ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ဒါကို သေသေချာချာ တွေးနေမိသည်။ “ငါတို့ လူကို ကယ်မယ့်ကယ်တော့ အဆုံးထိ ကယ်သင့်တယ်လို့ အမေထင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
သမီးယောက္ခမနှစ်ယောက်သား ဒါကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းကို အတူသွားဖို့လုပ်ကြသည်။
...
ကျောက်လန်ဟွာက သူမ၏ လက်ထဲတွင် အသီးအရွက်ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန် ထည့်ထားသော ရိက္ခာသေတ္တာကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ကျီကျောက်ကတော့ သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပေါက်ပြားတစ်လက် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
မနက် ကိုးနာရီလောက်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သား မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သို့သော် မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းတွင် ဘယ်သူမှ မရှိချေ။ မြေပေါ်ရှိ သွေးစွန်းထင်းမှုများပင် သန့်ရှင်းနေခဲ့သည်။
ကျောက်လန်ဟွာနှင့် ကျီကျောက်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ သူတို့တစ်ဦးချင်း၏ မျက်လုံးတွင် သံသယစိတ်များကို တွေ့လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သား မသိစိတ်က သူတို့၏ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်ကြသော်လည်း ရလဒ်မှာမူကား မပြောင်းလဲပေ။
ဘုရားကျောင်းသည် အလွန်သန့်ရှင်းနေသည်။
“အာ့ထောင် ငါတို့ အိပ်မက်တစ်ခုတည်းကို အတူတူမက်ခဲ့ကြတာလား” ကျောက်လန်ဟွာက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး” ကျီကျောက်သည် ဘုရားကျောင်း၏ ထောင့်တိုင်းကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အကြည့်တွေက မြေကမ္ဘာဘုရားရှိရာ ပလ္လင်ဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
“အမေ သမီးတို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူး” ကျီကျောက်က လေးနက်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကြည့်… ပလ္လင်ပေါ်မှာ ပူဇော်ထားတဲ့ အစာသွပ်မုန့်တွေ မရှိတော့ဘူး။”
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER