Ch 124
Viewers 13k
Chapters 363

အခန်း (၁၂၄) – ကျွန်မကို အဘိုးက ကောက်ယူမွေးစားခဲ့တာပါ

 

နာရီဝက်အကြာတွင် ရှန်းမိသားစု အိမ်ခြံဝင်းထဲတွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

 

ရှီလျို့ကျေးရွာ၏ ရွာလူကြီး ကျီရှစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “အမျိုးသမီးရှဲ့က အမှားလုပ်မိတယ်ဆိုတာ မှန်ပေမယ့် ကျီအာ့ထောင်နဲ့ ကျီဟွေ့တို့က ငယ်ငယ်လေးကတည်းက စေ့စပ်ထားတယ်ဆိုတာကလည်း မှန်ပါတယ်။”

 

“ငါ ရှန်းတာ့ရှန်က ရွာလူကြီးကျီပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်ဘူး။ ငါတို့ရှန်းမိသားစုရဲ့ ချွေးမ အာ့ထောင်ကို ငါ့စန်းလန်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ငွေနှစ်လျန်း သုံးစွဲခဲ့တယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ရွာသားတွေ မသိကြဘူးလား” ရှန်းတာ့ရှန်က တင်းမာသော မျက်နှာထားနှင့် အသံမာမာ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါ့အပြင် ငါတို့ရှန်းမိသားစုထဲ အာ့ထောင် မဝင်လာခင်ကတည်းက ကျီဟွေ့က လက်ထပ်ပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား။”

 

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ အာ့ထောင်က အခု ငါတို့ရှန်းမိသားစုဝင်ပဲ။”

 

“ဒါက… ရွာလူကြီးရှန်း ခင်ဗျားရော ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုထင်လဲ” ကျီရှစ်က တိတ်ဆိတ်နေသော ရှန်းဟယ်ကျေးရွာ၏ ရွာလူကြီး ရှန်းမုန့်ဟူကို ကြည့်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “တကယ်လို့ ဒီကိစ္စသာ ခရိုင်တရားရုံးဆီ ပေါက်ကြားသွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဒါကို မဖြေရှင်းနိုင်မှာ စိုးရွံ့မိတယ်။”

 

ခရိုင်အရာရှိတွေအတွက် အိမ်မှုကိစ္စရပ်ကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ဆိုတာ တကယ်ခက်ခဲသည်။

 

နောက်နားမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျီကျောက်က နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့သည်။

 

ဒီလို ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုသည် ကျီမိသားစုမှ ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုဆိုတာ သေချာသွားသည်။

 

“ဒီကိစ္စကို ခရိုင်တရားရုံးဆီ အကြောင်းကြားဖို့ လိုတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်” ကျီကျောက်က ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်၊ “ကျွန်မမှာလည်း မေးစရာ မေးခွန်းအချို့ရှိလို့ ခရိုင်အရာရှိတွေဆီ သွားချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ။”

 

“အာ့ထောင် ဒီခရိုင်တရားရုံးက နင် သွားချင်တိုင်း သွားလို့ရတဲ့နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ မတရားမှုကို တိုင်ကြားချင်တဲ့သူတိုင်း အရင်ဆုံး ကြိမ်ဒဏ် အခါ ၂၀ အရိုက်ခံရလိမ်မ့ယ်” ဒါကိုကြားတော့ ထိတ်လန့်သွားတဲ့ ရှီလျို့ကျေးရွာ၏ ရွာလူကြီး ကျီရှစ်က စိတ်အားထက်သန်စွာ အကြံပေးခဲ့သည်။

 

“ဒါဆို ကျွန်မတို့က ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဆီလျော်အောင် ကိုင်တွယ်သင့်တယ်လို့ ဦးလေးရွာလူကြီးက ထင်လဲ” ကျီကျောက်၏ စိတ်ထဲတွင် စက်ဆုပ်ရွံ့ရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ရွာလူကြီး ကျီရှစ်သည် ကျီဟွေ့ထံမှ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူလုပ်ထားတာမှန်း လုံးဝ သေချာသွားခဲ့သည်။

 

ကောင်းတယ်၊ လူတိုင်းက သူမကို ဖျားနာနေတဲ့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို ထင်ပြီး သူမကို ချနင်းချင်နေတာလား။

 

ခဏကြာပြီးနောက် သူမသည် သူတို့ကို သံပန်းကန်ပြားအား ကန်ကျောက်မိသော ခံစားချက်ကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးလိုက်သည်။

 

“တကယ်တော့ ဒီကိစ္စ ဖြေရှင်းဖို့ မလွယ်ကူဘူး” ကျီရှစ်က သူ့ရဲ့ အဝါရောင်သွားများကို ဖော်ထုတ်ကာ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “တကယ်လို့ နင် ငါ့ကို မေးတယ်ဆိုရင် ငါ ‘ကျီ’ ဆိုတဲ့ စာလုံးကို စုတ်ချက် တစ်ခုတည်းနဲ့ မရေးနိုင်ဘူး။ ကျီဟွေ့က နင့်ဝမ်းကွဲပါပဲ။ ငါတို့ ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ငါက ကြားလူအနေနဲ့ ညှိနှိုင်းပေးမယ်။ နင်တို့ အရင်စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းတဲ့စာ သူတို့ကို ရေးပေးခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒါပေါ့၊ နင် ကျီမိသားစုကို ဒီအတွက် လျော်ကြေးပေးရလိမ့်မယ်။”

 

“ရွာလူကြီးကျီ လိုရင်းကို တန်းပြောရအောင်။ ကျွန်မကို ဘယ်လောက်ပေးရမယ်ဆိုတာကိုပဲပြော။ ကျီဟွေ့က ဘယ်လောက်လိုချင်တာလဲ။”

 

ကျီရှစ် လက်သုံးချောင်းကို တိတ်တိတ်လေး မြှောက်ပြလိုက်သည်။ “ငွေလျန်း ၃၀၀”

 

ဒီကိန်းဂဏန်းကို ထုတ်ပြောလိုက်သောအခါတွင် လိုက်ပါလာသူအားလုံး ပင့်သက်ရှိုက်ကုန်ကြသည်။

 

ငွေလျန်း ၃၀၀ လား။

 

ကျီကျောက်က ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းမရတော့ဘူး။

 

ကျီဟွေ့၏ အစာစားချင်စိတ်က တကယ်ကြီးမားတာပဲ။

 

“ငွေလျန်း ၃၀၀ လား။ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာပဲ” ကျီကျောက်က အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထရယ်လိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ငါ့ကို အဲဒီငွေလျန်း ၃၀၀ ထုတ်ပေးစေချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့မှာ တောင်းဆိုချက် နှစ်ခု ရှိတယ်။”

 

“ပြောပါ” ကျီကျောက်က ငွေလျန်း ၃၀၀ ကို ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်လို့ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျီရှစ်၏ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားခဲ့သည်။ ကျီအာ့ထောင်က ခရိုင်တရားရုံးကို သေချာပေါက် သွားဖို့ ဆန္ဒမရှိတာကို သူ သိတာပေါ့။

 

“အရင်ဆုံး အဲဒီငွေလျန်း ၃၀၀ အတွက် ငွေချေးစာချုပ် ရေးပေးဖို့လိုတယ်။ ကျီဟွေ့က ဒီအတွက် လက်မှတ်ထိုးပေးရမယ်။ ကျီမိသားစုက ရှီလျို့ရွာမှာ ဘိုးဘွားပိုင် အိမ်နှစ်လုံးနဲ့ လယ် ၂၆ ဧက ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မှတ်မိတယ်။ အဲဒီနှစ်ခုပေါင်းဆိုရင် ငွေလျန်း ၃၀၀ လောက်တော့ ရှိလောက်တယ်မလား။”

 

“ဒါက…” ကျီရှစ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

 

“ဒုတိယအနေနဲ့ အမျိုးသမီးရှဲ့က လူကုန်ကူးတယ်လို့ သံသယရှိတယ်။ ဒါက ကြီးလေးတဲ့ ရာဇဝတ်မှုပဲ။ ကျွန်မက ကျွန်မအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာသင့်တယ်မလား။”

 

“နင် အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။ နင် နင့်စိတ်ထဲမှာ ဒီအဖွားကို အခုထိ မုန်းနေတုန်းပဲလား” သူမအား ခရိုင်တရားရုံးမှာ တိုင်ကြားမယ်ဆိုတာကိုကြားတော့ အမျိုးသမီးရှဲ့သည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ငိုခဲ့သည်၊ “ကောင်မစုတ်လေး အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။ ငါက နင့်အဖွားရင်းပါ။”

 

“ကျွန်မကို အဘိုးက ကောက်ယူမွေးစားခဲ့တာပါ” ကျီကျောက်က အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

 

Prev Next