Ch 102
Viewers 13k
Chapters 363

အခန်း (၁၀၂) – အတိတ်ဘဝက ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကြောင့်ပါပဲ

 

“အာ့ထောင်” ကျောက်လန်ဟွာက သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျီကျောက်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “နင် လုပ်ချင်တာ တစ်ခုခု ရှိနေသရွေ့ လုပ်သာ လုပ်လိုက်။ ဒါ့အပြင် နင့်ဟင်းချက်လက်ရာက အရမ်းကောင်းတယ်။ နင် နင့်ကိုယ်နင် ရှန်းမိသာစုရဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်ချိန်လုံး နစ်မြှုပ်နေတာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး။”

 

“အမေ တကယ်တော့ ကျွန်မ ကျီချန်နဲ့ ရှန်းယောင်အတွက် ပိုက်ဆံပိုရှာချင်တယ်” ကျီကျောက်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်၊ “ချန်ချန်က ဒီနှစ်ဆို ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကျောင်းပို့ချင်တယ်။ အဲဒါက စရိတ်ကြီးတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ပိုက်ဆံပိုရှာချင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ရှန်းယောင်က အခု သူ့ခြေထောက်မှာ ဒဏ်ရာရှိနေတယ်ဆိုတော့ စာသင်ကြားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေမယ့် သူ့ဘဝကို အလဟသ မဖြစ်စေချင်ဘူး။”

 

ကျီကျောက်သည် မူလဝတ္ထုကို ဖတ်ရှုထားပြီး ဇာတ်လမ်းအသွားအလာကို သိပြီး ရှန်းယောင်သည် အနာဂတ်တွင် သူကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နာမည်တစ်ခု ရအောင် သေချာပေါက် ပြုလုပ်နိုင်မှန်းကို သိသည်။

 

သို့ရာတွင် သူမသည် ရှန်းယောင်ကို အစောပိုင်းကာလတွင် အလုပ်ကြိုးစားဖို့ မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

 

“အာ့ထောင် နင် စဉ်းစားတာကို ငါ နားလည်တယ်၊ ဒါပေမယ့်… ဒါပေမယ့် စန်းလန်ရဲ့ ခြေထောက်တွေက ပြန်မကောင်းနိုင်ဘူး” ကျောက်လန်ဟွာက နောင်တရစွာ သက်ပြင်းချသည်၊ “ပြောရရင် စန်းလန်ရဲ့ ခြေထောက်တွေ ဒဏ်ရာရသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့မိသားစုက အကုန်လုံး ထုတ်သုံးခဲ့ပေမယ့် ကုသမရခဲ့ဘူး။ စန်းလန်ရဲ့ ခြေထောက်ဒဏ်ရာ ကုသဖို့အတွက် နင့်ရဲ့ အကြီးဆုံးမရီးနဲ့ ဒုတိယမရီးတို့က သူတို့ရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ထုတ်ယူရောင်းချပေးခဲ့တယ်။ ကံမကောင်းစွာပဲ အဲဒီငွေတွေက အောက်ခြေမရှိတဲ့ တွင်းထဲ နစ်မြှုပ်သွားသလိုပါပဲ။ ဘာအသံမှ မကြားရုံမကဘဲ စန်းလန်ရဲ့ ခြေထောက်ကိုလည်း မကုသနိုင်ခဲ့ဘူး။”

 

ရှန်းယောင်က ဦးစွာ လက်လျှော့လိုက်ပြီး နောက်တော့ တစ်မိသားစုလုံး မျှော်လင့်ချက်တွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

 

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှန်းယောင်သည် စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ပေ။ သူသည် နာကျင်စရာ အမှတ်တရများထဲမှ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်ထူမအောင် နှစ်လကြာမျှ အချိန်ယူပြီးနောက် အခြားသူများအတွက် စာကူးရေးပေးရန် သူ့အရည်အချင်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူသည် နာမည်ကြီး လက်ရာအချို့ကိုပင် ကူးယူရန် စာအုပ်ဆိုင်များသို့ပင် သွားရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

 

ရှန်းယောင်ရဲ့ လက်ရေးလက်သားသည် သေသပ်ပြီး သူ့ပန်းချီတွေက လှပသည်။

 

လူတိုင်းသိတဲ့အတိုင်းပါပဲ။

 

စာအုပ်များကို ကူးရေးပေးခြင်းအပြင် ရှန်းယောင်သည် ပန်းချီဆွဲရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သောကြောင့် သူ အမတ်ကြီးဖြစ်လာပြီးနောက် သူဟာ အလွန်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။

 

“ဒါပေမယ့် အာ့ထောင် နင် စန်းလန်အတွက် ဒီလိုမျိုး တွေးပေးတာက တကယ့်ကို စန်းလန်အတွက် ကောင်းချီးပါပဲ” ကျောက်လန်ဟွာက စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “စန်းလန် နင့်ကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့တာ သူ အရင်ဘဝက လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေကြောင့်ပဲ”

 

“အမေ…” ကျီကျောက်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ “သမီးက အမေပြောသလောက် မကောင်းပါဘူး။ သမီးက… သမီးက သူ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်ရုံလေးပါပဲ။”

 

“လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေး နင်က အကောင်းဆုံးဆိုတာ အမေသိပါတယ်” ကျောက်လန်ဟွာက သူမရဲ့ လက်ကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခံစားချက်ပြင်းပြစွာ စကားဆိုလိုက်သည်။

 

ရှန်းဟယ်ရွာရှိ ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ရှန်းယောင်ကို အနောက်ဖက် တောင်ပေါ်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် ဖိတ်‌ခေါ်ခဲ့သည်။

 

ညနေခင်း လေနုအေးသည် မိုးမခပင်များကို ပံ့ပိုးပေးကာ လေသည် ဥယျာဉ်ခြံအား မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

 

ကျီကျောက်သည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး သူမ၏ အစီအစဉ်များကို သူ့ကို ပြောပြလိုက်သည်။

 

“မင်းက ကိုယ်နဲ့ ကျီချန်တို့ စာသင်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံရှာချင်တာလား” ရှန်းယောင်က ဒါကို ရှာတွေ့သွားတော့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

 

“ဟုတ်တယ်” ကျီကျောက်က ကြက်ကလေး ဆန်ကောက်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်လိုက်သည်၊ “ရှင်နဲ့ ချန်ချန်အတွက်ပေါ့၊ တစ်ယောက်က ကျွန်မ ယောကျာ်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ မောင်ငယ်လေးလေ။ ဒါ့အပြင် ရှင့်လို ထက်မြက်ပြီး ရိုးဖြောင့်တဲ့ ယောကျာ်းမျိုး ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။”

 

ကျီကျောက်၏ အလွန်အကျူး ချီးကျူးမြှောက်ပင့်စကားသည် အလွန်အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသည်။

 

“အာ့ထောင် ကိုယ် မင်းရဲ့ ကြင်နာမှုကို လေးစားပါတယ်” ရှန်းယောင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “တော်ဝင်စာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုဖို့ ကိုယ့်မှာ အရည်အချင်း မပြည့်မီရုံပါပဲ။”

 

“ရှန်းယောင် ကျွန်မ ရှင့်ကို ပုံပြင်တစ်ခု ပြောပြပါရစေ” ကျီကျောက်က သူ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ စကားတွေကို မတုံ့ပြန်ဘူး၊ အဲဒီအစား သူ့ကို လေးလေးနက်နက် မေးခွန်းပြန်ထုတ်ခဲ့သည်၊ “ဒီကမ္ဘာမှာ ရဲရင့်တဲ့ စစ်သည်တော်တွေ ရှိတယ် ဆိုတာကို ရှင်ယုံလား။ ဘာတွေပဲဖြစ်လာပါစေ သူတို့က ဖြစ်လာတဲ့ ကိစ္စရပ်တိုင်းကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် သတ္တိရှိရှိ ရင်ဆိုင်ရဲကြလိမ့်မယ်။”

 

“ကိုယ် မသိဘူး” ရှန်းယောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

 

“စစ်မှန်တဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်က သူ့အတွင်းစိတ်က ကြောက်စိတ်တွေကို ရင်ဆိုင်ရဲပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထောင်ချောက်ထဲကို ဘယ်တော့မှ မကျရောက်စေဘူး” ကျီကျောက်က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အသာမော့ကာ ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “ရှန်းယောင် အဲ့လို အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူ့နာမည်က ဟော့ကင်းတဲ့။”

 

Prev Next