Ch 101
Viewers 12k
Chapters 363

အခန်း (၁၀၁) - ကျွန်မသွားတွေ ကောင်းသေးတယ်

 

ကျီကျောက်က သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ ရှင်တို့စားသောက်ဆိုင်ကို ဖောက်သည်တစ်ယောက်က သိုးကောင်လုံးကင် မှာထားလို့လား။”

 

သိုးကောင်လုံးကင်သည် အနောက်မြောက်ဟင်းလျာစစ်စစ်ဖြစ်သည်။ ချက်ပြုတ်ခြင်းနည်းလမ်းက မခက်ခဲသော်လည်း အရသာရှိသော သိုးကောင်လုံးကို ပြုလုပ်ချင်ပါက ကိရိယာများ၏ လိုအပ်ချက်မှာ အတော်လေး မြင့်မားပါသည်။ အထူးသံကိုယ်ထည်များအပြင် မီးသွေးအတွက် လိုအပ်ချက်ကလည်း အလွန်မြင့်မားသည်။

 

ရှန်းတာ့လန်က စာရေးစုတ်တံနှင့် စာရေးစက္ကူကို ယူလာပေးသည်၊ ကျီကျောက်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးတော့ ကင်ရာတွင် လိုအပ်မည့် သံကိုယ်ထည်နှင့် လွန်ပူပုံစံကို ရေးဆွဲပြသည်၊ “ဒါနဲ့ စကားမစပ် လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ ရှင် အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ သစ်သီးထင်းမီးသွေးကို သုံးရင် သိုးကောင်လုံးကင်က ပိုမွှေးလိမ့်မယ်။”

 

“ကောင်းပြီ” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က သူမ၏ တောင်းဆိုချက်များကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ချရေးခဲ့သည်။

 

နောက်ဆုံးတော့ သူ ရယ်ကာမောကာ ပြောပြလာခဲ့သည်၊ “လဝက်အတွင်း ခရိုင်အစိုးရရုံးက သခင်မကြီးရဲ့ အသက် ၆၆ ပြည့် မွေးနေ့ ရောက်လာတော့မယ်။ မားသခင်မကြီးရဲ့ ဘိုးဘေးဘီဘင်တွေက အနောက်မြောက်အရပ်ကလေ။ မနေ့က မားမိသားစုရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းက ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်ကို သူကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီးတော့ ဒီသိုးကောင်လုံးကင်ကို သီးသန့် လာမှာခဲ့တယ်။”

 

“အစကတော့ ငါ ဒီကိစ္စကို ငြင်းချင်ပေမယ့် ဆိုင်ရှင်ကြီးက မားအိမ်တော်ကို စော်ကားဖို့ မလွယ်ဘူးလို့ပြောတယ်၊ ဒါနဲ့ သူက လိမ္မာပါးနပ်စွာ ငါတို့ကို အချိန်သုံးရက်လောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သိုးကောင်လုံးကင်ကို ပြုလုပ်တတ်တဲ့ အနောက်မြောက်စားဖိုမှုးကို ရအောင် ရှာပြီး အကူအညီတောင်းမယ်ပေါ့ကွာ။”

 

လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က အပြုံးနဲ့ ပြောသည်၊ “အာ့ထောင် ငါ နင့်ကို သိုးကောင်လုံးကင် ချက်ပြုတ်တတ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ အာ့ထောင် နင်က တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ။”

 

“ကျွန်မ… ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

 

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါ မီးဖိုနဲ့ မီးသွေးကို ပြင်ပြီးရင် နင့်ကို ခရိုင်မြို့ဆီ ခေါ်လာပေးဖို့ လှည်းတစ်စီး ပို့လိုက်မယ်” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့သည် သူ့ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လျှောကျသွားသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “ဒါဆို ဒီလိုပဲ စီစဉ်လိုက်ကြရအောင်၊ ဟုတ်ပြီလား။”

 

“ကောင်းပြီ” ကျီကျောက်က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။

 

လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ မပြန်ခင်မှာ ကျီကျောက်သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်သည့် အိမ်စေတစ်ယောက်ကို ရှာချင်ကြောင်း ပြောခဲ့ပြီး လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ကလည်း သဘာဝအတိုင်း သဘောတူခဲ့ပါသည်။

 

မွန်းတည့်ခါနီးတွင် ကျီကျောက်သည် ချဉ်စပ်ခေါက်ဆွဲကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

 

“ဟစ်…” လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော အချဉ်နံ့ကို ရှုရှိုက်မိရာ ရှန်းတာ့လန်တစ်ယောက် သူ့သွားတွေ ကျွတ်ကျသွားတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်၊ “တတိယခယ်မလေး ဒီခေါက်ဆွဲအနံ့က အရမ်းအချဉ်စူးလွန်းတယ်။”

 

ကျီကျောက်က ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး သိချင်စိတ်အပြည့်ရှိတဲ့ အကြီးဆုံးမရီးရှန်းလက်ထဲကို ခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်အား တိတ်တဆိတ် ပေးလိုက်သည်။

 

“အကြီးဆုံးမရီး ပူတုန်းလေး စမ်းစားကြည့်ပါဦး။”

 

အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် အလွန်ချဉ်ပြီး လန်းဆန်းစေသော စွပ်ပြုတ်အရည်ကို တစ်ကျိုက် သောက်ကြည့်လိုက်သည်။

 

“အရသာရှိတယ်။”

 

အဆုံးတော့ အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် ချဉ်စပ်ခေါက်ဆွဲ ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်ပန်းကန်ကို စားသောက်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

 

“တုန်းမိန် မင်းသွားတွေ အဆင်ပြေရဲ့လား” အစ်ကိုကြီးရှန်းက လေအေးတစ်ချက် ရှိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်သည်။

 

“ကျွန်မသွားတွေ အတော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက သူမရဲ့ သွားတွေကို ဇွတ်အတင်းကြိတ်ပြခဲ့သည်၊ “နားထောင်ကြည့်၊ ကျွန်မသွားတွေ အဆင်ပြေတယ်။”

 

“အာ့ထောင်က တကယ့် အံ့မခန်းပဲ။ အာ့ထောင် ဘာပဲချက်ချက် ငါကြိုက်တယ်” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက စိတ်ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။

 

အာ့ထောင်သာ အစာသွပ်မုန့်ဆိုင်မှာ အမြဲ ရှိနေရင် ကောင်းမှာပဲ။

 

အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အတုအယောင်အချို့ ရှိနေသည်။

 

ဒါပေမယ့် သူမ ဒါကို ထုတ်မပြောနိုင်သည့်အထိ လုံလောက်အောင် ထက်မြက်နေခဲ့သည်။

 

ရွာသို့မပြန်မီ ကျီကျောက်သည် ကျန်သည့် တို့ဟူးပုတ်အားလုံးကို ပြန်ယူသွားခဲ့သည်။

 

သမီးယောက္ခမနှစ်ယောက်သား လမ်းအရှည်ကြီးမှာ လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ လမ်းသွားလမ်းလာတွေက သူမတို့ကို သတိရှိရှိနဲ့ ရှောင်ဖယ်သွားကြပါလိမ့်မည်။

 

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ဆီက ထွက်လာတဲ့ အနံ့က အရမ်းဆိုးတယ်။

 

“အမေ အဆင်ပြေရဲ့လား” မြို့ထဲက ထွက်လာပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် အပြစ်ရှိစွာ မေးလိုက်သည်၊ “ဒီတို့ဟူးပုတ်အနံ့က တကယ့်ကို မနှစ်မြို့စရာပဲ။”

 

“ရပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ရေနွေးနဲ့ ရေကောင်းကောင်းချိုးရမယ်” ကျောက်လန်ဟွာက မထူးခြားသလို လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး စကားဆိုသည်၊ “ဒါ့အပြင် အဲဒီလူတွေက ဒီတို့ဟူးပုတ်က ဘယ်လောက် အရသာရှိလဲ ဆိုတာကို မသိကြဘူးလေ။”

 

“အမေ သမီး ခရိုင်မြို့မှာ တို့ဟူးပုတ်ရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ အဆင်ပြေနိုင်မယ်လို့ အမေ ထင်လား” ကျီကျောက်က သူမရဲ့ အတွေးတွေကို မဆိုင်းမတွ ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်၊ “အရင်က စားသောက်ဆိုင်မှာ သမီး ဟင်းချက်နည်း အချို့ကို ရောင်းချခဲ့ဖူးတယ်မလား။ အခု သမီးလက်ထဲမှာ ငွေစ အနည်းငယ် ကျန်သေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် သမီးလက်ထဲမှာ ငွေစကို သိမ်းထားမယ်ဆိုရင် ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ သမီး ပိုက်ဆံကို တိုးပွားလာအောင် လုပ်ချင်ရင် ပိုက်ဆံကို ပိုရှာရမယ်။”

Prev Next