Ch 77
Viewers 13k
Chapters 363

အခန်း (၇၇) – ဂုဏ်ယူသင့်ရင် ဂုဏ်ယူလိုက်ပေါ့

 

“အမေ” ရှန်းယောင်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်၊ “ကျွန်တော် အာ့ထောင်ကို ဘယ်တုန်းက ချစ်မိသွားမှန်း မသိပေမယ့် ကျွန်တော် အာ့ထောင်ကို တကယ်သဘောကျတယ်။”

 

သူမ၏ အပြုံးတွေကို မြင်တဲ့အခါ သူ အရူးလို ပြုံးရယ်နေမိတာကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။

 

ပြီးတော့ သူက အမြဲတမ်း သူမနဲ့ ပိုနီးချင်တယ်။ သူ သူမနဲ့ ပိုနီးစပ်ချင်ရုံကလွဲလို့ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။

 

ရှန်းယောင်က ဒါကို အချစ်လို့ ခံစားရသည်။

 

“နင် အာ့ထောင်ကိုကြိုက်တယ်ဆိုရင် သူမကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပါ” ကျောက်လန်ဟွာက စိတ်ပါလက်ပါ အကြံပေးသည်၊ “အာ့ထောင်က အရမ်းလိမ္မာပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ အမေလည်း သူမကို အရမ်းသဘောကျတယ်၊ ဒါပေမယ့် နင့်လက်ရေးနဲ့ ရေးသားထားတဲ့ ကွာရှင်းစာက သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းမို့ နင် သူ့ကို နင့်ရဲ့ အစစ်အမှန် ဇနီးသည်ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်ရင် နင် ပိုကြိုးစားဖို့ လိုနေသေးတယ်။”

 

“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် သိပါပြီ။”

 

ကျီကျောက်သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ကို အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်။

 

သူမသည် နေဝင်ချိန်အထိ မနိုးလာဘူး။

 

သူမ အိပ်ရာနိုးလာပြီး အခန်းအပြင် လမ်းလျှောက်ထွက်လာတော့ လှေကားထစ်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါး နောက်ကျောလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

 

“ချန်ချန်” ကျီကျောက်က ကျီချန်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ သွားပြီး နူးညံ့သော အပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “နင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတာလဲ။”

 

“အစ်မ… ကျွန်တော် အစ်မကို လွမ်းတယ်…” ကျီချန်က ကျီကျောက်၏ အင်္ကျီလက်ကို တင်းတင်းဆွဲကိုင်ပြီး လွှတ်ပေးဖို့ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

 

ကျီကျောက်သည် ငိုခါနီးပုံပေါ်တဲ့ ကောင်လေးကိုမြင်တော့ သူ့ဘေးနား ဝင်ထိုင်ပြီး သူ့ကို သူမ၏ လက်မောင်းကြား ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှာ နူးညံ့မှုအပြည့် ရှိနေသည်၊ “ချန်ချန် နင် ကျောင်းသွားပြီး စာသင်ချင်လား။”

 

“ကျောင်းလား” ကျီချန်က သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မော့ကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

 

“ကောင်းပြီ” ကျီကျောက်က သူ့ရဲ့ ခေါင်းသေးသေးကို ပွတ်သပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ရှင်းပြပေးသည်၊ “စာအုပ်မှာ ရွှေအိမ်လေးရှိပြီး စာအုပ်က သူ့အလှနဲ့ သူပါ။ စာများများဖတ်ပြီး များများလေ့လာမယ်ဆိုရင် မောင်လေးက ပညာတတ်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။”

 

“ချန်ချန် စာလေ့လာချင်တယ်” ကျီချန်သည် စာလေ့လာဖို့ အနည်းငယ် မသိရှိသေးသော်လည်း ကျီကျောက်၏ စကားကို နားထောင်လိုစိတ်ရှိသည်။

 

“ဟုတ်ကဲ့” ကျီကျောက်က ဝမ်းသာအားရ ပြုံးသည်၊ “အစ်မ ပိုက်ဆံအများကြီးရှာပြီးတော့ နင့်ရဲ့ ပညာရေးကို ပံ့ပိုးပေးမယ်။”

 

ကျီကျောက်က ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ကျီချန် ပညာသင်ဖို့ အရွယ်ရောက်တာနဲ့ ကျောင်းပို့နိုင်ရန် သူမ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမည်။

 

နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် ရှန်းဟယ်ကျေးရွာတစ်ခုလုံး အိမ်တိုင်းလိုလို မီးခိုးများထွက်နေပါသည်။

 

မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်များနေသော ကျောက်လန်ဟွာသည် နုတ်နုတ်စဉ်းထားသော အသားနှင့် ကြက်ဥပေါင်း နှစ်ပန်းကန်ကို ထပ်မံပြုလုပ်ခဲ့သည်။

 

“ဒုတိယချွေးမ၊ အာ့ထောင်၊ ထမင်းစားပွဲဆီ ပန်းကန်တွေ ယူသွားချေ၊ ညစာစားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။”

 

“လာပါပြီ” အခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေဆဲဖြစ်သည့် ဒုတိယမရီးရှန်းက ရွှင်မြူးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ သူမ မထွက်သွားခင်မှာ သူမရဲ့ နားရွက်မှာ ဆွဲထားတဲ့ ငွေနားကပ်တစ်ရံကို တစ်ချက်ကြည့်ဖို့ကိုလည်း မမေ့ပါဘူး။

 

ရှန်းတာ့ရှန်သည် တောက်ပသောအပြုံးဖြင့် ညစာစားဖို့ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။

 

“ရှင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ပြုံးရယ်နေရတာလဲ” ကျောက်လန်ဟွာက အပြုံးနဲ့ ကျီစယ်လိုက်သည်၊ “အဖိုးကြီး ရှင် အပြင်မှာ ပိုက်ဆံကောက်ရလို့လား။”

 

“အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ…” ရှန်းတာ့ရှန်က သူမကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရှင်းပြခဲ့သည်။ “အခုပဲ ဦးလေး ရွာလူကြီးက ငါတို့ကို ချီးမွမ်းလိုက်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါးအသေးလေးတွေကို ရောင်းချနိုင်ဖို့ လူတိုင်းကို ကူညီပေးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ လူတိုင်း ခရုကောက်ပြီး ရောင်းချနိုင်ဖို့ကိုလည်း ကူညီပေးခဲ့တယ်။ အစကနေ အဆုံးအထိ ငါတို့က တချို့မိသားစုတွေကို ဝင်ငွေကောင်းအောင် ကူညီပေးခဲ့လို့ အရမ်းတော်တယ်လို့ ပြောတယ်။”

 

“ဒါတွေအားလုံး အာ့ထောင်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေပဲ” ကျောက်လန်ဟွာက ပင်မခန်းဆီ ထမင်းပန်းကန်တွေ ယူလာရင်း ရွှင်မြူးစွာ ပြောလိုက်သည်။

 

“မှန်တယ်” ရှန်းတာ့ရှန်က ခေါင်းညိတ်သဘောတူသည်၊ “အာ့ထောင်က အရမ်းကောင်းတဲ့ ကလေးပဲ။”

 

ပင်မခန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ ကျီကျောက်က ဒီချီးမွမ်းစကားကိုကြားတော့ တိတ်တဆိတ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ ကွေးညွှတ်သွားပြီး ကျိုးနွံစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး အမြဲပဲ ချီးကျူးနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတော့ ဘဝင်မြင့်သွားမိတော့မယ်။”

 

“ဂုဏ်ယူသင့်ရင် ဂုဏ်ယူလိုက်ပေါ့” ကျောက်လန်ဟွာက နုတ်နုတ်စဉ်းထားသော အသားနှင့် ကြက်ဥပေါင်း ပန်းကန်လုံးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်၊ “အမေလည်း နင့်အတွက် ဂုဏ်ယူတယ်။ ငါ နင့်ကို အသားနုတ်နုတ်စဉ်းနဲ့ ကြက်ဥပေါင်း တစ်ပန်းကန် ဆုချင်မယ်။”

 

Prev Next