Ch 70
Viewers 13k
Chapters 363

အခန်း(၇၀) – ပြဿနာကို ကယ်တင်ပေးခြင်း

 

“အရင်တုန်းက ငါ ဝက်ခြေထောက်တွေကို စားတဲ့အချိန်တိုင်း ကျင်ငယ်ရည်နံ့ ရတယ်လို့ အမြဲခံစားခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ငါ မွှေးရနံ့ကိုပဲ ရတော့တယ်” ရှန်းတာ့လန်က ရိုးရိုးသားသား ချီးကျူးလိုက်သည်၊ “တတိယခယ်မလေး နင့်ဟင်းချက်လက်ရာက တကယ်ကောင်းတာပဲ။”

 

“ချီးမွမ်းမှုအတွက် ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုကြီး” ကျီကျောက်က ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တုတ်ထိုးထားသော ဝက်ခြေထောက်ကင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကောက်ယူပြီး ရှန်းယောင်ထံ စိတ်အားထက်သန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်၊ “ရှင်ရော မြည်းကြည့်ချင်လား။ ဒီဝက်ခြေထောက်ကင်တွေက တကယ် အရသာရှိတယ်။”

 

“ဒါက တကယ့်ကို မွှေးတာပဲ” ရှန်းယောင်က အနည်းငယ် ပြုံးပြီး ဝက်ခြေထောက်ကင်ကို ယူကာ အားရပါးရ ကိုက်စားလိုက်သည်။

 

“အချိန်လင့်နေပြီလို့ငါထင်တယ်။ တတိယညီလေး၊ တတိယခယ်မလေး၊ နင်တို့ ဒီနေ့ ညစာကို ဒီမှာ စားသွားပါလား” အကြီးဆုံးအစ်ကိုရှန်းက အကြီးဆုံးမရီးရှန်းဆီကို အမြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “မိန်းမ ဟင်းပွဲ နှစ်ပွဲလောက် ပိုချက်လိုက်ချေ။ ငါ ဟဲကျီကြက်ကင်ဆိုင်ကိုသွားပြီး ကြက်ကင်တစ်ကောင်လောက် သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။”

 

“ကောင်းပြီ၊ မြန်မြန်သွားပြီး မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့ချေ။”

 

နာရီဝက်အကြာတွင် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် ဟင်း နှစ်ပွဲနှင့် စွပ်ပြုတ် တစ်မျိုးကိုပါ ပြင်ဆင်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ကျီကျောက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချက်ပြုတ်ထားသော ဝက်ခြေထောက်ကင်နှင့် ရှန်းတာ့လန် သွားဝယ်ခဲ့သော ကြက်ကင်တို့ကိုပါ တည်ခင်းထားခဲ့ကာ ဤစားပွဲတွင် ဟင်းပွဲများ အလွန်ကြွယ်ဝလှသည်။

 

ဖုန့်ချွင်းယန်သည် ကြက်ကင် ပေါင်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူခါနီးတွင် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက ကြက်ပေါင်နှစ်ခုလုံးကို ကောက်ယူထားပြီးသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

 

“တတိယမတ်လေး၊ တတိယခယ်မလေး၊ ဒီကြက်ပေါင်တွေကို စမ်းကြည့်ကြချေ။ အရမ်း အရသာရှိတယ်” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ကျီကျောက်ကို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

 

“ကျေးဇူးပါ အကြီးဆုံးမရီး”

 

ကျီကျောက်သည် ဖုန့်ချွင်းယန်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မကျေနပ်မှုများကို သတိမပြုမိပေ။ သူမသည် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ကြက်ပေါင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ကိုက်လိုက်သည်။

 

“အနံ့အရမ်းမွှေးတာပဲ။”

 

သူမ ကြက်ပေါင် စားရတာ ကြိုက်တာကိုမြင်တော့ ရှန်းယောင်သည် သူ့ပန်းကန်ထဲမှ ကြက်ခြေထောက်ကို ကျီကျောက်၏ ပန်းကန်လုံးထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

 

ကျီကျောက်က သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ “ရှင် ဘာဖြစ်လို့ မစားတာလဲ။”

 

“မင်းစားရတာကြိုက်ရင် ကိုယ်မင်းကို အားလုံးပေးမယ်၊” ရှန်းယောင်က သူမကိုကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

 

သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကိုကြည့်ရင်း ကျီကျောက်က အနေရခက်စွာ အကြည့်လွဲလိုက်သည်။

 

“ကျေးဇူးပါ”

 

လူငါးယောက်အုပ်စုသည် ဤအရသာရှိသော ညစာကို စားသောက်နေစဉ် ရင်းနှီးသော ဧည့်သည်တစ်ဦးသည် ဆိုင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

 

လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့သည် အစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ထဲသို့ အလျင်စလို ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျီကျောက်၏ ပုံရိပ်ကိုမြင်သောအခါ သက်ပြင်းမောတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်၊ “အာ့ထောင် နင် ဒီမှာရှိနေတုန်းပဲ။ ကောင်းလိုက်တာ။”

 

“ဆိုင်ရှင်ယို့ ခင်ဗျား ဒီကို ကိစ္စရှိလို့ရောက်လာတာလား။ ညစာစားပြီးပြီလား။ ခင်ဗျား စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူ ထိုင်စားလိုက်ပါလား” ရှန်းတာ့လန်က သူ့လက်ထဲက ပန်းကန်လုံးနှင့် ထမင်းစားတူတွေကို အောက်ချပြီး သူ့ကို အားရပါးရ လောကဝတ်ပြုသည်။

 

“ညီအစ်ကိုရှန်၊ ငါ ဒီကို အာ့ထောင်က ငါ့ပြဿနာကို ကူညီပေးနိုင်မလားမေးဖို့ ရောက်လာတာ” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို အမြန်ရှင်းပြသည်။

 

ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်သည် တင်းယွမ်ခရိုင်တွင် နာမည်ကြီးစားသောက်ဆိုင်ဖြစ်ပြီး လာရောက်လည်ပတ်သည့် လုပ်ငန်းရှင်များသည် သူတို့ဆိုင်တွင် တည်းခိုကာ စားသောက်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။

 

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ဖိတ်မထားတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်က စားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

 

“အဲဒီဧည့်သည်တော်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပါဝင်ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်လာပြီး သူ ယူဆောင်လာတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို စားဖိုမှုးကို ချက်ပြုတ်ပေးဖို့ အထူးတောင်းဆိုလာခဲ့တယ်။ သို့ပေမယ့် ငါတို့စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ စားဖိုမှုးက အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ စားဖိုမှုးခေါင်းဆောင်က ဧည့်သည်တော်ကိုတောင် အဲဒီပါဝင်ပစ္စည်းတွေအကြောင်း ရှင်းပြစေချင်တယ်။ နောက်တော့ ဧည့်သည်တော်က ဒါကို နားမလည်ပေမယ့် သူ့လို နိုင်ငံခြားကုန်သည်တွေကို ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်က နှိမ့်ချတယ်လို့ ခံစားသွားတယ်။”

 

“အဲဒီဧည့်သည်တော်က သူစားချင်တဲ့ ဟင်းပွဲတွေကို မစားရဘူးဆိုရင် ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်က စားသုံးသူတွေကို လျစ်လျူရှုထားပါတယ်ဆိုပြီး ခရိုင်အစိုးရရုံးကို သွားတိုင်မယ်လို့ပြောတယ်။ ငါတို့ ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ထားတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်စုလောက်တောင် ကြာမြင့်နေပြီ။ ငါတို့ရဲ့ နာမည်ကို ဒီဧည့်သည်တော်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျရှုံးခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါ နင် ဒီနေ့ ခရိုင်မြို့ကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ငါ့ကံကို စမ်းသပ်ဖို့အတွက် ဒီကို အပြေးလာခဲ့တာပဲ။”

 

“လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်၊ ကုန်သည် ယူဆောင်လာတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက ဘာတွေလဲ” ကျီကျောက်က သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်သည်။

 

“အဲဒီအရာက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာကို ငါ မရှင်းပြတတ်ပေမယ့် အဲဒီပါဝင်ပစ္စည်းက အရမ်းချောပြီး ထိန်းရခက်တယ်” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က စိုးရိမ်တကြီး ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်၊ “အဲဒီဧည့်သည်တော်ကတော့ ပါဝင်ပစ္စည်းကို ကင်းမွန်လို့ခေါ်တယ်လို့ပြောတာပဲ။”

 

Prev Next