MM Story Teller

Ch 6

Viewers 1k

အပိုင်း (၆) အဲလိုနေရာမျိုး

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမ၏လည်ချောင်းကို ဖျစ်ထားလိုက်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းလိုက်လေသည် သူမသည် သမဝါယမသို့ သွားပြီး သောက်စရာတစ်ခုခု ရှိမလားဟု သွားကြည့်မည်စဥ်းစားလိုက်စဥ် သူမထံသို့ ရေတစ်ဘူးလှမ်းပေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အသီးအရွယ် ကော်ဖီဘူးလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှည်လျားပြီး ရေအပြည့်ပါလေသည်။ ဘူးထဲတွင် အစိမ်းရောင်အရွက်နှင့် သစ်ဥသစ်ဖုအနည်းငယ်က ပေါလောပေါ်နေလေသည်။

“ငါ ဒီကိုမလာခင်တုန်းက အသစ်ထည့်ထားတာ၊ ငါ မသောက်ရသေးဘူး၊ အထဲမှာ ဂန္ဓာမာပန်းလည်း ပါတယ်၊ နည်းနည်းတော့ ခါးမယ်၊ သောက်ချင်လား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏မျက်လုံးများက ကွေးသွားပြီး

“ဒါဆို ငါ့အတွက် အဖုံးဖွင့်ပေးလေ၊ ငါ့လက်တွေ အားမရှိတော့ဘူး”

နူးညံ့လွန်းလိုက်တာ။

စုန့်ဝေဖျင် သူ့လက်ကို အဖုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး.... အားထည့်စရာမလိုဘဲ ရေဘူးက ပွင့်သွားလေသည်။ သူက အဖုံးကို ကိုင်ထားလိုက်ပြီး ရေကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

အထဲက ရေကို အိမ်က ထွက်မလာခင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကြိုချက်ထားတာဖြစ်မည်။ နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် နွေးနေဆဲ။ ဂန္ဓမာပန်းအရသာက အမှန်ပင် ခါးသက်သက်ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် တစ်ငုံလောက် သောက်အပြီးတွင် ချိုမြမြအရသာလေး ဖြစ်လာသည်။ ရေက လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ရင်တစ်ခုလုံးကို နွေးသွားစေတော့သည်။

တစ်ငုံနှစ်ငုံလောက် သောက်ချလိုက်ပြီးနောက် ရေငတ်ပြေသွားတော့သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စိတ်ကြည်လင်သွားလေသည်။ သူမက ရေဘူးကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီး

“စုန့်ဝေဖျင်၊ ကျေးဇူးပဲနော်၊ နင်က သိပ်ကောင်းတာပဲ”

သူမသည် တခြားသူကို ချီးကျူးပြောဆိုရာတွင် ဘယ်တော့မှ မတွန့်တိုချေ။ အပြုသဘောဆောင်သည့် တုံ့ပြန်ချက်က တခြားသူ၏လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပိုကောင်းလာအောင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်လေသည်။

“နင် မသောက်ဘူးလား”

တစ်ဖက်လူက အဖုံးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ဘူးကို အဝတ်အိတ်ထဲပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ခြင်းထဲပြန်ထည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်တော့ ရွှီရှောင်ကျောင်းက မေးလိုက်လေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

“ငါ ရေမဆောဘူး၊ မင်း နားလို့ ပြီးပြီလား။ ငါ မင်းကို စျေးဝယ်ထွက်ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အစက မြို့ငယ်လေးက ရွာထက် အများကြီး ပိုစည်ကားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူမသည် သည်ခေတ်၏ ကုန်ထုတ်စွမ်းအားကို လုံးဝ အထင်ကြီးခဲ့မိခြင်းပင်။ အဆောက်အအုံများက အနည်းငယ်ပို သပ်ရပ်ပြီး အစိုးရပိုင် စတိုးဆိုင်တချို့ ရှိသည်ကလွဲလျှင် အားလုံးက ရွာနှင့် မခြားပေ။ အင်္ဂတေခင်းထားသည့် လမ်းတစ်ခုပင် မရှိချေ။

သည်အစိုးရပိုင် စတိုးဆိုင်များက လူများစွာကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မှန်း သူမ သိထားလေသည်။ မြို့ငယ်လေးက လူများ၏ ချမ်းသာမှုအဆင့်က ရွာထဲက လူများထက် အများကြီးသာလေသည်။ စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ခေါ်သွားပြီး ဆန်နှင့်ဆီဆိုင်၊ စျေးဝယ်စင်တာ နှင့် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်များကို ပြသခဲ့သည်။ သူမသည် နေရာများကို သိသွားသည်နှင့် ထပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

“တော်ပြီ၊ ထပ်မကြည့်တော့ဘူး”

စုန့်ဝေဖျင်သည် သူမ ဘာကို တွေ့ချင်မှန်း မသိပေ။ သူမက မကြည့်ချင်တော့ဘူးဟု ပြောလိုက်ကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် သူက သူမကို မေးလိုက်လေသည်။

“သမဝါယမနဲ့ ကုန်စုံဆိုင်တွေဆီ သွားမလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ သူမသည် သူ့နားနားကပ်လိုက်ပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်တော့သည်။

“ငါ့ကို အဲဒီနေရာကို ခေါ်သွားပေး”

ကွေ့ဟွားမွှေးရနံ့သင်းသင်းလေးက ဝေ့တက်လာလေသည်။ စုန့်ဝေဖျင်သည် သူ့ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး အခိုက်တန့်တွင် နားမလည်လိုက်ချေ။

“ဘယ် အဲဒီနေရာလဲ”

မကျေမနပ်ဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့လက်မောင်းကို တွန်းလိုက်ပြီး

“အဲဒီနေရာမျိုးလေ၊ နင့် မြို့ကို ခဏခဏ လာတဲ့သူပဲ၊ နင် အဲဒီအကြောင်းကို ဘယ်လိုသိလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က အနည်းငယ် အကျပ်ရိုက်နေဆဲ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမက တုံးတိတိနှင့် ပြောလိုက်တော့သည်။

“ရောင်းချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေအများကြီးရှိတဲ့လူနဲ့ အားလုံးက ရှာနေကြတဲ့နေရာ၊ အဲလိုနေရာတွေက အရမ်းလျှို့ဝှက်တယ်လို့ ငါ သိထားပါတယ်၊ ငါ အဲနေရာတွေကို မရှာတတ်ဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ နင်လည်း မသိတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

စုန့်ဝေဖျင်သည် သည်တစ်ကြိမ်တွင်တော့ နားလည်သွားတော့သည်။

“မင်းက ဘာလိုချင်လို့ အဲနေရာကို သွားမှာလဲ၊ တစ်ခုခု ဝယ်ချင်တာရှိလို့လား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“အဲဒီက ပစ္စည်းတွေက စျေးကြီးတယ်မလား၊ လက်မှတ် မရှိရင် အဲနေရာမှာ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လို့ရတယ်တဲ့၊ ငါ့မှာ လက်မှတ်တွေ ရှိတယ်လေ၊ ဒီတော့ အစိုးရပိုင်စတိုးဆိုင်မှာ သွားဝယ်ရုံပဲ”

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က ခြိုးခြံချွေတာတတ်တဲ့သူလေ။ ပြီးတော့ လက်မှတ်တွေအများကြီး သိမ်းထားတယ်။ ငါသာ ရောက်မလာရင် ဒီလက်မှတ်တွေကို ရွှီယန်ယန်က ကလိမ်ကျပြီး ယူသွားပြီးလောက်ပြီ။ အခု လက်မှတ်တွေက ငါ့လက်ထဲမှာဆိုတော့ တခြားသူကို အမြတ်ထုတ်ခွင့် မပေးပါဘူး။

စုန်ဝေဖျင်၏ ငြင်းဆိုနေသည့် အမူအရာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမက ပြောလိုက်တော့သည်။

“ငါက တစ်ခါလောက် ဝင်ကြည့်ချင်ရုံပါ၊ သိချင်ရုံသက်သက်ပဲ၊ ငါ့ကို လိုက်ပတ်ပြလေ ပြီးရင် ငါတို့ ပြန်ထွက်လာမယ်”

သူမ၏မျက်လုံးများက တေက်ပလို့နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကလေးလို မွေးနုအလွှာတစ်ခု ရှိနေသယောင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့က သယ်ပို့ပေးသည့် မက်မွန်သီးများနှင့် တူနေတော့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်က အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး

“သွားလို့ရပါတယ်၊ ကြည့်ရုံပဲနော်၊ စကားမပြောနဲ့၊ မင်း တကယ် တစ်ခုခုလိုချင်တာဆိုရင် ငါ့ကို ပြော”

“အင်း အင်း ငါ သိပြီ”

ထိုအခါမှ နေရာကို အမှန်ပင် လျှို့ဝှက်ထားမှန်း ရွှီရှောင်ကျောင်းတစ်ယောက် နားလည်သွားတော့သည်။ နှစ်ယောက်သားက အချိုး အကွေ့များစွာကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီးနောက်တွင် တော်တော်လေး စိတ်သည့် လူနေအိမ်ခြေနေရာတစ်ခုထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် နောက်ဖေးလမ်းကြားထဲတွင် လျှို့ဝှက်သည့်လူများကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“ဒီအချိန်ဆို လူအများကြီးမရှိဘူး၊ ပုံမှန်ဆိုရင် အာရုံတက်ချိန်မှာ လူများတယ်၊ နေထွက်လာတာနဲ့ အများစုက လူစုခွဲလိုက်ကြပြီ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အထဲက လူများအားလုံးက တကိုယ်လုံးအပြည့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး စောင်ကြီးတစ်ထည်ကို ခြုံထားကြသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများကိုသာ ပြသလိုသယောင်။ သူမက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူ့အင်္ကျီလက်ကို လှမ်းဆွဲထားလိုက်ကာ

“အဲဒီနေရာကို ဒီအတိုင်း သွားလို့ဖြစ်ပါ့မလား”

သူတို့လည်း ကိုယ်တိုက် တစ်ခုခုကို ဝတ်ထားတာဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုနဲ့ခြုံထားတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်ဖို့လိုတယ်မလား။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ပေးလိုက်ထားလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ရပါတယ်၊ ငါတို့က ရောင်းမဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူးလေ”

သူသည် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို နောက်ဖေးလမ်းကြားထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့လိုက်သည်။ ထိုအဖြစ်က ဆူဆူညံညံ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။ နောက်ဖေးလမ်းကြားထဲတွင် လူအများကြီး မကျန်တော့ပေ။ တချို့က သူတို့နှစ်ယောက်ကို သတိထားမိသွားပြီး သူတို့သည် သည်နေ့ရာတွင် စျေးဝယ်ဖို့ လာသည်နှင့် မတူသည်ကို သိနေသဖြင့် သူတို့လည်း ရှေ့သို့တက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို စကားလာမပြောကြပေ။ တစ်ယောက်က သူတို့ကို လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ရဲဘော် ကြက်ဥလိုချင်လား၊ ဘဲဥလည်းရတယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အစကတည်းက လူတိုင်းက ဘာတွေရောင်းကြသည်ကို တွေ့ချင်ခဲ့လေသည်။ မျှော်လင့်မထားဘဲ ခြင်းတိုင်းကို အဝတ်စဖြင့် အုပ်ထားရာ သူမမှာ ဘာကိုမှ မမြင်ရပေ။

နောက်ဖေးလမ်းကြားထဲက လျှောက်ကာထွက်လာပြီးနောက်တွင် သူမက စုန့်ဝေဖျင်ကို မေးလိုက်လေသည်။

“ငါ ဘာမှလည်း မမြင်ရဘူး၊ သူတို့တွေ ဘာရောင်းနေကြတာလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က ခဏလောက် သေသေချာချာ တွေးလိုက်ပြီးနောက်

“အစုံပဲ၊ ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ ဂျုံစေ့ နဲ့ ဥတွေ၊ တစ်ခါတစ်လေ အသားနည်းနည်းပါးပါး၊ အိမ်လုပ်မုန့် နည်းနည်းပါးပါး၊ အဝတ်အစား အစုံပဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းလည်း သိချင်စိတ်ဖြစ်သွားပြီး

“အစစ်အဆေး တင်းကြပ်လား”

စုန့်ဝေလုံက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“မနှစ်ကတော့ အရမ်းကြပ်တယ်၊ အခုတော့ လျော့သွားပါပြီ၊ မဟုတ်ရင် အခုချိန် ဒီမှာ ဘယ်သူမှတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ထိုအကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်၏။ ဟုတ်သားပဲ။ ဖွင့်မပေးလိုက်ခင် တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက်တုန်းက မူဝါဒတွေကို တကယ်လျှော့ပေးခဲ့တယ်။ အခွန်လွတ်ရောင်းဝယ်ရေး အနည်းအကျဥ်းကိုတော့ ဒီအတိုင်း ခွင့်ပြုပေးခဲ့တယ်။ တချို့နေရာတွေကိုတော့ တင်းကြပ်ထားတုန်းပဲ။ ပြီးတော အားလုံးက သတိနဲ့ ရှောင်ရှားသွားလာကြတယ်။

ထိုအကြောင်းကို သိလိုက်ရပြီးနောက် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စိတ်အေးသွားကာ သက်ပြင်း ချလိုက်လေသည်။ ငါ့မှာ စိတ်ကူးသေးသေးလေးတွေ ရှိပြီးသားဆိုပေမဲ့ အခုက ပြောဖို့ အရမ်းစောနေသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ လက်ထဲက ကိစ္စတွေကို အရင်ဖြေရှင်းပြီး ကောင်းကောင်းအနားယူပြီးမှ တစ်ခုခုအကြောင်း ဆွေးနွေးရမယ်။

“သွားစို့၊ သမဝါယမနဲ့ အရံအစားအသောက်ရောင်းတဲ့ စတိုးဆိုင်ကို၊ ငါတို့တွေ စျေးဝယ်ပြီးမှ ပြန်ကြမယ်”

သည်အစိုးရပိုင်စတိုးဆိုင်များက ပစ္စည်းများသည် တော်တော်လေး ပြည့်စုံလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ သည်ခေတ်၏ စျေးနှုန်းကြောင့် တစ်ဖန် အံ့ဩရပြန်သည်။

အကောင်းဆုံးအသား၊ အဆီပါအသားက တစ်ကျင်း(၁.၃ပေါင်)ကို ၈၀ဖန်း(ပြား)ပဲ။ဆန်က တစ်ကျင်းကို ၂၀ဖန်း။ ဂျုံဖြူ တစ်ကျင်းကို ၂၂ဖန်း။ ပြောင်းမှုန့် တစ်ကျင်းကို ၉ဖန်း။ အရမ်းစျေးသက်သာတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ အားလုံးက နေ့တိုင်း ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ပြီး အများဆုံး အလုပ်ရမှတ် ၁၀မှတ်နဲ့ တစ် ကျောင် (၁၀ဖန်း)၊ နှစ် ကျောင် လောက်ပဲ ရတာကို စဥ်းစားမိတော့ စိတ်အေးရပါသေးတယ်။

သူမသည် ပစ္စည်းအများကြီး မဝယ်ခဲ့ပေ။ ဆန် ၅ကျင်း၊ ဂျုံမှုန့် ၁၀ကျင်း၊ ပြောင်းမှုန့် ၁၀ကျင်း။ လက်ထဲက အစားအသောက်လက်မှတ်အများစုကို သုံးလိုက်တယ်။ ၇၀ဖန်းကိုလည်း ဝက်ဗိုက်သားဒုတိယတန်းစား အသား ၂ကျင်းအတွက် သုံးလိုက်တယ်။ အာလူး ၃ကျင်းနဲ့ ပဲ၂ကျင်းက တစ်ကျောင် ပေးရတယ်။ ပြီးတော့ ချိုချဥ် တစ် ကျောင် ဖိုးနဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် တစ် ကျောင် ဖိုး ဝယ်ခဲ့လိုက်တယ်။

နောက်ဆုံး တိုလီမုတ်စလေးတွေအတွက် စုစုပေါင်း ၅ယွမ် သုံးခဲ့လိုက်သည်။ ကျန်သည့် ၁၅ယွမ်ကို စဥ်းစားလိုက်ပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမတွင် အိတ်ဆောင်ထားနိုင်သည့် ငွေအများကြီး ခဲ့သလို အမှန်ပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဆိုင်စာရေး၏ ရွှီရှောင်ကျောင်းအပေါ် အကြည့်က ငွေအိတ်ကြီးတစ်ခုကို ကြည့်နေသည့်နှယ်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သရော်နေတတ်သည့်မျက်နှာက အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားပြီး

“ရဲဘော် ကျုပ်တို့ဆီမှာ ရှားပါးပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ကြည့်ချင်လား၊ ဒီမှာ ဒါက အသစ်ရောက်လာတဲ့ ပိုးပန်းလေ၊ စီရင်စုမြို့ကြီးမှာ နာမည်ကြီးတယ်၊ မင်းက အရမ်းလှတာပဲ၊ ဒါလေး တပ်ထားလိုက်ရင် ပိုပြီးတော့တောင် လှလာအုံးမှာ”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမ၏လက် သွားရာနောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ ပိုးသားဖြင့် လုပ်ထားသည့် ပန်းပွင့်ကို တွေ့လိုက်လေသည်။ အနီရောင် တောက်တောက်နှင့် အလွန်ပလေသည်။ သူက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို မေးကြည့်လိုက်၏။

“မင်း ဒါကို လိုချင်လား” သူမ ဒါကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် သူက သူမအတွက် ဝယ်ပေးနိုင်တယ်လေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပန်းပွင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြန်မြန် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ အရမ်းရိုးလွန်းတယ်။

“ဟင့်အင်း၊ မလှဘူး၊ ငါက တလက်လက် တောက်ပနေတာမျိုးကိုကြိုက်တာ”

“အင်း”

စုန့်ဝေဖျင်က ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ပစ္စည်းများကို ခြင်းထဲသို့ ပြန်ထည့်ထားလိုက်ကာ

“သွားကြမယ်လေ၊ ပြန်ချိန်တန်ပြီ”

အပြန်လမ်းတွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် လက်ဗလာအတိုင်းပင်။ သူမသည် အလွန်မှ ကျေနပ်နေလေသည်။ နေက တဖြည်းဖြည်း မြင့်လာသဖြင့် စုန့်ဝေဖျင်က သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အရိပ်အောက်တွင် ခဏအနားယူဖို့ သူမကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူက ကျန်သည့်ရေတစ်ဝက်ကို သူမကို ပေးလိုက်လေသည်။ သူမမှာ ပိုပြီးတော့ပင် ကျေနပ်သွားတော့သည်။

“နင်ရော ရေမဆာဘူးလား” တမနက်ခင်းလုံး ရှိနေပြီလေ။

စုန့်ဝေဖျင်က ရေဘူးအလွတ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး

“ပြန်ရောက်မှပဲ သောက်တော့မယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ချိုချဥ်တစ်လုံးကို အခွံခွာလိုက်ပြီး စုန့်ဝေဖျင်ကို ပါးစပ်ဟဖို့ အချက် ပြလိုက်လေသည်။ သူမက ချိုချဥ်ကို သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏အစီအစဥ်ကို ပြောပြလိုက်တော့သည်။

“ပြီးရင် နင် ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်တော့နော်၊ ညနေခင်းညကျရင် ချက်ပြုတ်ဖို့ ငါ့ကို လာကူပေး၊ ငါတို့မိသားစုနှစ်ခုက ဒီနေ့ည လူစုံတက်စုံနဲ့ ငါတို့မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စ တိုင်ပင်ကြမယ်”

...

Prev Next